Huizentic en koffiegemis

Duitsland en Frankrijk samen verenigd in een muurschildering op een oud tolhuis vlakbij de gezamenlijke grens. Hier wandelden we maandagochtend langs de oever van de Rijn. Vanwege de rode en witte wijndruiven mocht deze voorstelling zich op extra aandacht van de wijnboer verheugen. Logisch.

Via kleine dorpen, waar we hoopten koffie te drinken en we ons te laat realiseerden dat koffiebarretjes nét iets vaker voorkomen in Italië dan in Duitsland, reden we richting Frankrijk. Ik kon me wel laven aan bijzondere huizen die op de foto móesten.

En uiteindelijk lukte het hoor! Maar toen waren we al in Frankrijk en had ik best wat blijer kunnen kijken.

Reisje langs de Rijn

Vandaag zitten we in Duitsland, waar we overnacht hebben en er een héél korte vakantie vieren. Op tien minuten rijden hier vandaan is de Rijn en aan de oever daarvan dachten we koffie te gaan drinken. Maar mistige maandagochtend; er was nergens een Konditorei open. Wel een gesloten en overwoekerd huis in mooie herfstkleuren.

Ha, een wijngaard. Even stoppen dus. De wijnboer deed meteen ideeën op en kon zelfs proeven. Het wijngebied heet Zur Limburg.

We waren vlakbij Frankrijk, dat we via mooie landelijke weggetjes bereikten. Lunchen deden we in Colmar. Kom ik binnenkort op terug, wat een fotogenieke plaats is dat.

Vóor we terugreden naar ons hotel, kochten we bij deze dame in een kraam langs de weg nog walnoten en een pompoen. En de wijnboer kon het niet laten om nog twee liter gistende rode wijn te kopen.

Elke dinsdag

Terwijl de dames kijken of er nog wat van hun gading hangt op de markt, gaat het bij de heren toch vooral om het sociale element. Die staan lekker in de schaduw met elkaar de politiek te bespreken.

Ook wij doen sociaal door bij Fausto en Donatella koffie te drinken. Een deel van de markt wordt gehouden op het grote centrale parkeerterrein, een ander deel rondom dit aangrenzende plein. De wijnboer liep vervolgens om kaas te kopen naar wéér een ander deel waar sinds Covid de voedselkramen staan. Ik vermaakte me intussen bij een keukenspullenkraam waar ik een kookspatel kocht. Je kan het maar nodig hebben, nietwaar.

Met aanvullende boodschappen bij ijzerwarenwinkel en supermarkt zijn we voor een paar dagen voorzien van allerlei noodzakelijks. We springen in oude broeken en shirts en gaan weer heerlijk op het erf spelen.

Tussen Pasen en Kerstmis…

… viert men Ferragosta. Maria Hemelvaart, een kerkelijk feestdag op 15 augustus, is een dag die door de Italianen groots gevierd wordt. Met een vrije dag en- hoe kan het anders- met grote families aan lange tafels. Dus doen we niet flauw en passen ons graag aan aan de Italiaanse gewoonten.

Woensdag al gereserveerd want het kon wel eens druk worden. En dát was het. Maar wel heel erg gezellig en dus zaten we tussen de Italiaanse families aan een zeven gangen menu waar geen eind aan leek te komen. Na de koffie en de limoncello maken we nog een selfie en rijden we naar huis terug. Waar het de eerste uren heel rustig zal blijven.

Agendawijziging

Onze bezoekers die op de koffie en de lunch zouden komen (ja, ja we hebben veel afspraken, ik heb het drie weken geleden aangekondigd dus je was gewaarschuwd) moesten helaas vanwege ziekte afzeggen. Dus hop, wij naar buiten en aan de wandel. We deden maar weer eens een rondje in het Elsenburgerbos is Rijswijk. Nou ben ik niet een bosmens maar de route om de plas geeft me ruimtelijk voldoende licht en lucht. Afgezien van de waarschuwingslinten voor de processierups, viel me nog iets op.

Bomen in het water. De eerste is dood en zal langzaam vergaan. De wilg groeit gewoon door terwijl de stam compleet horizontaal ligt. Je kunt zien dat het geen vers gevallen boom aan de plek waar de stam de grond raakt. Ik vind het nogal bijzonder. Hier en daar liggen er aan de oever kale boomstammen. Honden gebruiken ze als springplank het water in, de hondenuitlaatster zit op de stam. We kwamen haar een paar maal tegen en net als de honden genoot ook zij van de wandeling. Wij ook, al hadden we het nog fijner gevonden ons bezoek te ontvangen. Beterschap vanaf deze plaats gewenst.

Beeldspraak

We zaten zondag bij de Posthoorn, een beroemd café aan het Voorhout in Den Haag. We zaten er met onze vrienden heerlijk aan de koffie toen mijn oog viel op een beeld aan de kop van het schelpenpad, schuin tegenover de regeringsgebouwen. Het staat er sinds 2017, mij was het nog nooit eerder opgevallen. Links zien we, in marmer uitgevoerd Thorbecke en rechts in glanzend staal drie moderne ambtenaren. Thorbecke is de ontwerper van onze grondwet dus een standbeeld in Den Haag op deze plek is in feite logisch. De connectie met het heden is op een bijzondere manier uitgebeeld. Onze vrienden staan weerspiegeld in de rechter kolom van het beeld. Ook wel een mooie gedachte want zo zien we het fundament van onze vriendschap bekrachtigd.

Beeld gemaakt door Thom Puckey

Vervolgens liepen we ook langs de fraaie gevels van de prachtige huizen aan het Voorhout. Daar hing aan een pand onderstaand schild. Ook al een mooie manier om het slavernijverleden waarin Nederland een rol heeft gespeeld, naar het heden te halen via de woorden van Nelson Mandela.

Tuinromantiek

Huis van Gijn heeft ook nog eens een beeldschone binnentuin. Twee dagen geleden was er verse beplanting aangebracht, van die lekker ouderwetse dubbele begonia’s in de kleuren rood en geel. Die ik vergat op de foto te zetten maar ja, we zaten daar ook zo heerlijk aan de koffie dat het er niet van kwam. Wél fotografeerde ik het houten prieel dat in 2004 gereconstrueerd is naar foto’s uit 1904. De oude rozensoorten zijn deels ook identiek aan de variëteiten die Van Gijn in 1882 liet planten. Er was een kwiek rondstappende dame die ons bediende. Ze vertelde, nadat ik haar vroeg of ze haar stappenteller aanhad, dat ze wel veertien kilometer per dag door de tuin en het restaurant draafde. Simon van Gijn sleet zijn laatste jaren in een fluwelen rolstoel. Een groter contrast kon ik niet bedenken in die tijdloze tuin.

Routinematig

Onze zaterdagse routine in Delft is dat we naar de Choorstraat lopen om daar de boodschappen te doen. De veertien dagen die wij weg waren heeft AH gebruikt om zijn winkel eens grondig te verbouwen. Heel mooi en ruim geworden maar we moesten behoorlijk zoeken en konden bepaald niet routineus ons gebruikelijke parcours afleggen. Dan is het tijd voor een heerlijke kop koffie bij de leukste en lekkerste koffiezaak van Delft, neef Rob genaamd. We kochten een krant want het abonnement is tijdelijk stop gezet en we koersten weer op huis aan. Maar eerst even kijken hoe het met de familie Meerkoet gaat. Er wordt kennelijk nog steeds gebroed, vader en de eerste lichting kinders hebben we helaas niet gezien. Wél liet de zon zich langzamerhand meer zien, de rest van de dag brengen we daarom maar door op het minibalkonnetje. In tegenstelling tot het Italiaanse erf is er geen onderhoud te verrichten, dus het zit reuze rustig.

Onze weekroutine

Ook hier is het mooie weer pas sinds kort teruggekeerd, we hadden echt het idee dat iedereen weer eens ouderwets naar buiten ging om gewoon voor het plezier de markt te bezoeken. Na wat rondslenteren maakten we onze opwachting bij Fausto en Donatella van de koffiebar. Het eerste kopje koffie was gratis nadat ze lange tijd vanwege Covid gesloten waren geweest. Hier in Italië lijkt het gewone leven weer op gang te komen. Het valt ons wel op dat er altijd personeel bij de ingang van de supermarkt staat die zorgt dat je je handen ontsmet. Zelfs al meegemaakt dat je temperatuur gemeten wordt bij binnenkomst. De aanbevolen afstand tussen twee personen is een meter, dus je ziet zelden mensen uitwijken bij het passeren. En ja, ook buiten is het dragen van mondkapjes verplicht, daar doen we uiteraard netjes aan mee. Met onze twee vaccinaties voelen we ons goed beschermd en leven ons Italiaanse leven weer van harte.

Naast groen graag kleur

Van de buren, bij wie we gisteren even op de koffie gingen, hoorden we dat nachtvorst in het voorjaar aan de bloeiende fruitbomen veel schade heeft veroorzaakt. In onze kleine boomgaard is de wijnboer toen op inspectie geweest. Geen abrikozen, geen peren, geen kersen en pruimen dit jaar. Alleen de appelboom zit vol, maar dat is ook een van de laatste bloeiers. Het verklaart ook waarom de vijgenboom dichtbij huis er zo doods uitziet.

Maar zoals dat gaat in de natuur; het herstelt zichzelf. In de vier dagen dat we nu hier zijn, is het stralend weer met temperaturen rond de 23 graden. En dat doet de vijgenboom goed. En ons ook! Ik haalde mijn mand met zaden tevoorschijn. Het zaad van de Afrikaantjes heb ik snel in de twee grote bloembakken bij de entree gestrooid. Dat komt nog wel goed. De bolletjes voor anemonen kunnen ‘voorgeweekt’ worden en gaan dan alsnog een pot in. Het zou nog moeten kunnen, aldus de verpakking. Ik ga zeker nog gemengd bloemenzaad strooien in een ongebruikt stuk moestuin. Zondag gaat het mogelijk regenen. Het is een race tegen de klok maar we hebben graag wat kleur in deze groene omgeving.