Postplezier

P1220675

De regen haalt ons in, dus we lopen niet langer dan noodzakelijk een boodschappenronde door Delft. Fruit en wat biodingen, meer is er niet nodig. O ja, toch. Een leuke kaart voor onze Frans-Italiaanse vrienden die we de afgelopen zomer leerden kennen. Vanuit Nancy kregen we zulke lieve post, daar moet een aardig bedankje naar toe terug. Kunnen we meteen even laten zien hoe mooi Delft is. DSC_0060

Ook de Australische familie in Sydney ontving post van Piero en Marguerite. Dat mensen gewoon doen was ze op een achternamiddag beloven, is erg sympathiek. En in het digitale tijdperk elkaar kaarten sturen schept onverwacht plezier.

Advertenties

Aan de snelle Vliet

P1220673

Lange boodschappenlijsten hadden we bij ons, mijn dochter en ik. Ieder jaar in deze periode winkelen en lunchen we samen. Het viel ons op dat we overal in Breda zo prettig werden geholpen. ‘U mag de tassen wel even hier achterlaten’ zei de aardige man in de Ecco-schoenwinkel. ‘Wil je een kop koffie?’ werd aan Fleur gevraagd terwijl ik in een paskamertje wat broeken en een jurk pastte. Sinterklaascadeautjes, kinderpyama’s en ander noodzakelijks; het lukte allemaal. Ook vandaag zat ik elders te lunchen. En weer was er sprake van een jaarlijkse  traditie zowel wat gezelschap als locatie betreft. Ik heb beide dagen zeer genoten. Morgen stamppot. Ook traditie na twee dagen uitspatten.

Herfst in de binnentuin

DSC_0013

Mooi hè. Aan de voorkant van ons huis zien we binnenvaartschepen voorbij varen. Dat verveelt nooit. Aan de achterkant kijken we over de Delftse daken. En richten we de kop een beetje neerwaarts dan zien we onze gezamenlijke binnentuin.

DSC_0012

Binnenkort zal de tuinman met zijn bladblazer wel verschijnen. Tot die tijd genieten we nog even van de confetti. Beetje kort blogje vandaag? Ach. Ik loop met mijn dochter te winkelen in Breda en kom pas laat thuis. De foto’s zijn dus van gisteren. Maar ik niet.

Muziek

DSC_0166

Vanmorgen werd ik door een blogvriend aan de andere kant van de wereld getrakteerd op een privé concert op een vleugel. Bij mijn koffie en krant luisterde ik naar Arabesque van Debussy. Geweldig. Ik dacht meteen terug aan ons bezoek aan Arezzo eerder dit jaar. Daar zag ik het standbeeld van Guido Monaco die het notenschrift uitvond. Nooit echt bij stil gestaan dat iemand ooit op het idee is gekomen om muziekklanken tekens te geven. Als jong meisje leerde ik klassiek gitaar spelen maar stopte wegens gebrek aan talent. Het notenschrift ben ik al lang weer vergeten. Voor mensen die het wel kunnen lezen en er bovendien prachtige klanken mee kunnen reproduceren, heb ik dan ook grenzeloze bewondering.

De kast weer in

DSC_0014DSC_0015

In mijn agenda had ik een paar dinsdagmiddagen gereserveerd voor een cursus creatief schrijven. Jammer genoeg is de cursus verzet naar volgend jaar. Ik besloot die middagen te gebruiken voor opruimklusjes. Spullen die al jaren onaangeraakt in kasten staan, kunnen weg. Zeg ik altijd. Ballast is het. Herinneringen aan momenten of mensen zitten toch wel in je kop. Zeg ik ook. Maar dan kom ik borduurwerk van mijn oma tegen. Een schellekoord met ons monogram en verlovingsdatum. En een schilderijtje dat nog in de  kinderkamer hing van onze zoon. Het gaat samen terug in de kast. Voor nog eens veertig jaar. Tegen die tijd is het kostbaar antiek en onze kinderen zullen me eeuwig dankbaar zijn. Hoop ik.

DSC_0013

 

Trendsetter. Of niet.

DSC_0010

DSC_0009

Wat deze twee foto’s met elkaar te maken hebben?

DSC_0003

Dit. Het kussen kocht ik vorige week van resterend verjaardagsgeld. De bloemen kreeg ik van vrienden. Hoe donkerder het buiten wordt, des te meer behoefte aan kleur binnenshuis. Het kussen zou ik vorig jaar nog lelijk hebben gevonden, nu vind ik het ineens mooi.  Herkennen jullie dat? Dat je smaak verandert en dat je wel degelijk beïnvloed wordt door woontijdschriften en mode? Terwijl je denkt een volstrekt eigen koers te varen.  Ik beweeg dus wel degelijk mee op de modieuze golven al is het op zeer bescheiden schaal en zonder er veel geld aan te spenderen.

Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031