De zomer van 76

P1200842

Het was een warme zomer en ze was meer dan welkom. Vier dagen voor de uitgerekende dag kwam ze in een vloek en een zucht ter wereld en eerlijk gezegd was ik mijn dikke buik en dito enkels ook wel zat. Vandaag wordt ze veertig en viert dat met man en dochters in Bretagne. De foto maakte haar vader onlangs toen we zo’n beetje in het zelfde Bretonse streepjurkje onze opwachting maakten. Zoals ze geboren werd, is ze nog steeds. Snel en efficiënt. En lief.

Advertenties

Wijn maken

DSC_0001

Mijn wijnboer had afgelopen zondag heerlijke lokale wijn gedronken en bij navraag gehoord dat de producent hier niet ver vandaan is. Omdat we wel eens zin hadden in een dag geen onkruid plukken, besloten we ons zelf vrijaf te geven en naar Umbertide en Citerna te gaan. Over dat laatste plaatsje kom ik volgende week nog te bloggen. Eerst maar eens met Diego Donini aan de praat en de proef.

DSC_0002

De man vertelde enthousiast over zijn producten, liet ons proeven en gaf tevens wijngaardadviezen waarnaar mijn wijnboer gretig luisterde. Behalve wijn in flessen, kun je zoals overal hier, ook gewoon wijn tappen.

DSC_0006

Tenslotte mochten we ook nog even een kijkje nemen in de echte kelders. Inmiddels is een begin gemaakt met het uitruimen van de ruimte onder de trap. Daar moet onze wijnkelder namelijk gestalte krijgen. Al was het maar voor de 24 flessen van Donini.

DSC_0010

Schatbewaarder

DSC_0014

Schatten van kleinkinderen hebben we. Maar dit zijn ook schatten van de kleinkinderen. Gevonden op ons terrein en zorgvuldig apart gelegd. En toen weer vergeten mee te nemen naar huis. Vooral Eva en Isabel zijn schatgravers. Het is bijna een week geleden dat de laatste logees hier vertrokken en inmiddels ligt de was weer in de kast en is het laatste zwembadopblaasbeest plat gevouwen in de opbergkist terecht gekomen. Resteert alleen nog deze kleine uitstalling. En dit stilleven ruim ik voorlopig nog  niet op.

Vloeken in de kerk

P1200924

Hij staat nu ruim twee jaar in Gubbio, deze volksheilige. Maar wat ziet zijn omgeving er inmiddels verwaarloosd uit. Hij wijst naar dat treurige plastic bakje waarin een zieltogende geranium met een blik van: is dat alles . Dat zag er vlak na de onthulling van het beeld toch veel behoorlijker uit. Toen wees hij blij naar de bloemenpracht aan zijn voeten, kijk maar hier. Denk nou alleen niet dat ik me geroepen voel de bloemenhulde op te kalefateren. Volgens velen was Padre Pio een charlatan en eerlijk gezegd denk ik dat ook. Zie verder hier. Maar wie er graag een vers bloemetje neer wil zetten, hij gaat zijn goddelijke gang.

Da Matteo

P1200922

Ongemerkt verlopen onze weken volgens een vast patroon. Dus toen we vandaag, op een dag dat we meestal de berg niet afgaan, beiden een afspraak met de kapper hadden, voelde dat bijna vakantie-achtig aan. We gaan eens wat vaker onze week omgooien, weg met de sleur! Zo kom je na een gewoon bezoekje aan Matteo tot geheel nieuwe inzichten. Nu de uitwerking nog.

Opmerkelijk

P1200914

Vrijwel elke dinsdag drinken we op dit terras een kop koffie. En nog nooit eerder viel mijn oog op het hoekje schuin er tegenover. Daar is iemand bezig geweest met humor want op het Franstalige bordje staat ‘Attention chat bizarre’. Het dier, waarbij ik me afvraag of het wel een kat is, staat op een stapel boeken. Mij ontgaat de symboliek maar misschien is die er ook niet. Of ik mis iets elementairs in mijn literaire opvoeding, dat kan ook.

P1200910

We haalden nog even de grasmaaier op die voor een klein mankement terug was naar de leverancier. Gelukkig is ie hersteld en niet op deze schroothoop terecht gekomen die pal voor de winkel staat. Reclame technisch gezien niet een heel handige zet.

P1200916

P1200917

Het zomers plaatje tenslotte, krijgen jullie er vandaag als bonus bij. Op onze terugweg naar de berg moést ik dat nog even op de foto zetten.

Lappenmand

DSC_0003

Mijn handwerkjuf op de middelbare school was juffrouw Visser. Ze ‘ging’ met de leraar Engels, meneer Sormani. Hij kwam haar wel eens in zijn tussenuur een kopje thee brengen in plaats van de conciërge. Dat gaf een hoop gegiebel bij ons meisjes van twaalf, dertien jaar. Deze lap trok ik een tijd geleden uit een stapel bij de kringloop. We hadden via Marktplaats een kachel gekocht en ik had een soort deken nodig om de auto tijdens het transport te beschermen. Vorige week speelden er twee meisjes op, toen ze op het gras met Play Mobiel aan de gang gingen. Later die week sloeg onze schoondochter die lap om toen het ’s avonds buiten frisser werd. De rafels hingen eraan. Ik had nog een bolletje haakkatoen liggen en wist nog hoe ik moest festonneren. Dankzij juffrouw Visser die later mevrouw Sormani werd.

DSC_0001