Wie heeft de sleutel?

Nadat ik gisteren een beeld van een Voorburgse kunstenaar liet zien, blijf ik even in in de beelden sfeer. Voor het HMC Antoniushove in Leidschendam staat dit beeld, getiteld de Barmhartige Samaritaan (klik) van de eveneens Voorburgse kunstenaar Albert Termote. Dit beeld kent een geschiedenis van verplaatsingen. Het werd geschonken door omliggende gemeenten toen het ziekenhuis 25 jaar bestond en nog in Voorburg was gevestigd. In de oorlogsjaren verstopte men het, bang als men was dat dit bronzen beeld door de bezetter zou worden omgesmolten voor wapentuig. In 1972 kwam het beeld naar Leidschendam waar een gloednieuw ziekenhuis was gebouwd. Minstens nog twee maal werd het daarna vanwege diverse verbouwingen verplaatst. In 1998 werd de herplaatsing feestelijk gevierd door de loden kokers, die in de sokkel mee gemetseld zijn, opnieuw te voorzien van extra actuele historische informatie. Die feestelijke viering mocht ik destijds organiseren en ik was bovendien de beheerder van de sleutel van het kluisje waarin de kokers bewaard worden. Die sleutel heb ik netjes overgedragen aan mijn opvolgster maar zij is allang weer vervangen door anderen. Geen idee wie nu de sleutelbeheerder is. Ik vind het nog steeds een prachtig beeld ook al vanwege de achterliggende gedachte dat je voor elkaar zorgt, zelfs als je geen vrienden bent.

Mijn leukste baan

Aan de buitenkant is het niet echt een markant gebouw. Binnen is het, na diverse grootscheepse verbouwingen, een prachtig en goed geoutilleerd ziekenhuis. Ik werkte er twintig jaar. Tegenwoordig ken ik er de weg niet meer maar in mijn tijd verzorgde ik onder meer de rondleidingen. Elke eerste vrijdag van de maand was dat een groep van nieuwe medewerkers. Dat was echt het wegwijs maken naar bijvoorbeeld de kleding uitgifte automaat, de route naar het stiltecentrum en aan het eind van de dag in samenwerking met de brandweer, ontruimingsplannen en brandje blussen. Nog leuker was het om kleuterklassen rond te leiden in het kader van schoolprojecten Ziek zijn, Beter worden. Om de patiënten niet al te zeer lastig te vallen met een stel stuiterende kleuters, namen we ze vaak mee naar de beddenzolder op de dertiende etage. Elk bed werd daar, na ontslag van de patiënt, in een soort wasstraat gereinigd en opnieuw opgemaakt. Het tochtje met de lift naar boven, het uitzicht op de omgeving en een colonne van dertig opgemaakte ziekenhuisbedden was vaak ook figuurlijk het hoogtepunt van de rondleiding bij kleine kinderen.De meesten wilden na afloop wel in de zorg gaan werken. De kleuters van toen zijn nu de mensen die hun beroepskeuze al hebben gemaakt. Ik ben benieuwd of die beddenzolder ooit van invloed is geweest.

Feest in Het koepeltje

De wijnboer moest iets in Voorburg afhandelen. Voor de gezelligheid ging ik mee, even een andere omgeving trok me wel aan. Omdat we er jarenlang hebben gewoond leek het ons ook leuk om een kleine wandeling door het oude centrum te maken op zoek naar sentiment. Dat vonden we bij Brasserie de Koepel, in de volksmond en ook in onze familie bekend als Het Koepeltje. Mijn oma vierde er haar 75e verjaardag en haar grote Friese familie kwam er voor over. Heel veel jaren later vierden wij er zelf onze 25 jarige bruiloft en ook mijn ouders gaven er eens een feestje, ik meen toen ze tachtig werden.

Aan de overkant van Het Koepeltje verscheen nieuwbouw en kijk hoe mooi dat in stijl is gedaan. Van een wandeling door de Herenstraat kwam het niet, het begon te stortregenen. Maar mijn feestelijke herinneringen bleven onvermoeibaar opborrelen.

Koud en zonnig

Op lage temperatuur kan ik me kleden en van de zon word ik al snel vrolijk. De zomerlinde voor ons huis staat in het licht van de winterzon dat fungeert als een milde schijnwerper. We willen naar buiten maar moeten ook hoognodig benzine tanken en combineren het een met het ander.

Op een industrieterrein vlak bij de Makro kunnen we goedkoop tanken, het is er hartstikke druk. Het Abtwoudse Bos ligt er naast. En stel je van een bos ook niet al te veel voor, het werd pas in 2000 aangelegd maar vormt inmiddels wel een aardig recratiegebied. Om optimaal van de zon te profiteren lopen we langs de rand ervan en staan al weer in de bebouwing voor we er erg in hebben. Hier staan aardige huizen langs de Schie maar een stuk verderop wordt de omgeving steeds industrieëler.

Het deert ons niet, deze kraakheldere lucht doet ons goed. Dat was gisteren. Vandaag iets minder helder maar nog steeds zijn er mooi berijpte velden. We moesten even bij twee adressen langs, waar we telkens bij twee volwassenen gastvrij werden binnengehaald. C-technisch geheel verantwoord en reuze gezellig! We kunnen nieuwe donkerte weer beter verdragen.

Een afspraakje

Terwijl ik speurend rondkeek op zoek naar mijn vriendin, werd ik in het restaurant waar we hadden afgesproken, op mijn schouder getikt. Enthousiast draaide ik me om maar keek niet in háár ogen maar in die van een oudere heer die vroeg of ik Corrie was. Nee dus. Hij had een blind date en liep zoekend rond. Enfin, mijn vriendin en bestelden koffie en hadden weer gelegenheid om over en weer onze levens bijgepraat te krijgen.

We maakten nog snel een foto van elkaar na het uitwisselen van kleine geschenkjes. Die foto van mij gaat me vooral om de tekst in neonletters achter me. Live a life you will remember. Nou, daar zorgen wij samen goed voor. Ik hoop dat het voor Corrie en haar date ook geldt.

Vrije inloop booster

Op de bewonersapp van ons gebouw vlogen me vanmorgen de appjes om de oren. In Rijswijk, op tien autominuten hier vandaan, kan je zonder afspraak de felbegeerde boosterprik laten zetten. De eerste juichkreten van buren die de prik al waren wezen halen, overtuigden ons. De wijnboer moest nog van sporten terugkomen maar zodra hij binnen was, trokken we aan onze stutten en gingen naar de Broodfabriek, waar de GGD een vaccinatielocatie heeft.

Heel zestig plus had elkaar kennelijk geïnformeerd, want inmiddels stond er een lange rij met wachtenden in de regen. Wij schoven braaf aan voor een kwartiertje. Daarna werden we snel en efficiënt verder geholpen en zijn we tot onze volle tevredenheid geboosterd.

De mondkapjes kunnen nog lang niet aan de wilgen, al zag ik er wel een hangen. Wij voelen ons, met de feestdagen in zicht, weer wat beschermder en dat is erg prettig.

Het meisje met de baard

De foto is snel even gemaakt uit de bijlage van de krant bij mijn moeder aan tafel. Maar toch te leuk om niet even te laten zien. Saman Amini is een theatermaker van Iranese afkomst. Zijn solovoorstelling is, zoals alle theaterstukken, voorlopig stop gezet.

Dit meisje kwam ik tegen in de beeldenkas. Hier kan ik eerlijk gezegd minder om glimlachen.

Deze serie ligt in een Delftse etalage. Hier is het meisje met de parel omgeven door andere iconische afbeeldingen van Vermeers schilderijen. Ik heb mezelf op een chocolade rantsoen gezet en ik spaar geen fysieke afbeeldingen meer, alleen nog maar foto’s. Komt dat even goed uit, anders zou ik die hele etalage leeg willen kopen.

Beeldenkas (2)

Wij staan voor pure feministische denkbeelden. We maken korte metten met heren die hun handen niet thuis kunnen houden, las ik op een briefje dat bij dit Rode Leger hing.

Hij wil absoluut geen museum, die Willem Berkhout. Het moet allemaal informeel. In de kas van deze oorspronkelijk bloemenkweker staan her en der zitjes. Er is een eenvoudig zelfbedieningsbuffet waar je voor één euro een kop koffie of thee kunt maken. Of op afspraak een high tea kan gebruiken in een van de zithoeken die tussen de beelden staan.

De wijnboer moest even met het drankorgel op de foto maar soms ook was ik hem even kwijt. Hoorde ik hem ergens lachen want veel beelden zijn humoristisch, hebben een verhaal of een boodschap. Driehonderd beelden staan er inmiddels en de kunstenaar is nog lang niet klaar. Mooi of lelijk is eigenlijk niet aan de orde. Ik hou van mensen die hun passie volgen en eigenzinnig hun gang gaan. En van deze beelden werd ik erg vrolijk. Het dééd wat met ons en daar gaat het met kunst toch om.

Beeldenkas (1)

We hadden geen betere invulling aan deze regenachtige middag kunnen geven dan een bezoekje aan de beeldenkas in Schipluiden. In een leeg landschap, ja hoor dat bestaat ook in de Randstad, gingen we op zoek naar de Gaagweg. Kijk dit beeld wees ons min of meer de weg, het heet Henk de reiziger.

In een eenvoudige kas, verricht je zelf de kassa handeling, schuift een deur open en dan weet je niet wat je ziet! Dit dus. Maar dat verdient nadere beschouwing.

Ik laat er morgen meer van zien. Eerst maar vertellen dat we op het eind van onze tour de kunstenaar zelf tegen kwamen, Willem Berkhout, die inmiddels driehonderd beelden heeft gemaakt. Hij vertelde ons dat ie op zoek is naar een grotere locatie. Het liefst iets binnen en buiten, waar mensen tussen zijn beelden kunnen zitten en bijvoorbeeld thee drinken. Waar mooie verkoopkramen tussen staan van weer anderen en waar je telkens een hoek omloopt om weer een nieuwe beeldengroep te zien staan. Ik zie het helemaal voor me. Hij is al eens op zoek geweest naar een locatie in Delft. Het zou voor de porseleinen aardewerkstad een geweldige aanwinst zijn, vind ik.

Vensters

Een tra-la-la-gordijntje, onleesbare geworden folder, een stenen vogeltje en een geknakte nepbloem. Bij het opschonen van diverse archiefmapjes kwam ik verschillende ramen tegen. Dit soort plaatjes vallen in de categorie: fotograferen zonder doel, gewoon voor de lol. Net zoals ik dat doe bij wasjes en fietsen.

In Duitsland zag ik deze luiken die uit elkaar vallen als ze gesloten worden.

In Italië een stevig rolluik met kunstzonnebloemen en een nep slinger groen.

Deze laatste uit mijn mapje is, net als de bovenste, een Delfts raam. In dit blauwe raamkozijn staat altijd decoratie in Delfts of zo je wilt Chinees Blauw. Gisteren bleek er wat veranderd te zijn. Ik durfde er niet recht voor te gaan staan, want één gordijn was opzij geschoven. Ik denk dat de decoratie nog niet klaar was.