Washandschoen

Al een paar jaar kijk ik graag naar het tv programma Wie is de Mol, kortweg WIDM. Sinds kort kijkt de wijnboer mee. Op mijn verzoek. En omdat het zich in deze jubileumeditie in Italië, preciezer gezegd in Toscane, afspeelt zitten we er beiden van te smullen. Vandaag zijn we in San Quirico d’Orcia aangekomen en blijven hier voor een dag of drie. Wie de drone-beelden uit WIDM nog op zijn netvlies heeft, had ons vandaag kunnen zien slingeren door dit prachtige landschap. In de regen. We zijn in Zuid Toscane en de weersverwachting voor de komende dagen is goed. Dan hoop ik het mooie landschap te kunnen laten zien. Hou ik het nu even bij een natte straat waar we vliegensvlug een trattoria inschoven voor de zondagse pranzo. De werkhandschoenen doen we aan het eind van de week weer aan.

Zondagse traditie

Aan de oude weg naar Perugia liggen wat restaurants waarvan wij dachten dat ze minder druk beklant zouden zijn nu er verderop een snellere tweebaansweg is aangelegd. Er dentert inderdaad beduidend minder vrachtverkeer maar we waren blij dat we vanmiddag gereserveerd hadden bij dit restaurant. Op zondagmiddag heeft men een heerlijk vismenu op de kaart staan en daar komt heel veel volk op af, inclusief enorme groepen motorrijders.

Umbria grenst nergens aan zee, visrestaurants zijn hier spaarzaam. Bovendien willen veel mensen, net als wij in deze Coronatijd, het liefst buiten te eten. Dat verklaart voor een deel de drukte. Of komt het gewoon door de geleverde kwaliteit en de snelle en aardige bediening die we hier aantreffen? Hoe dan ook, wij eten vanavond alleen nog een cracker en wat fruit want onze hoofdmaaltijd hebben we al genoten.

Aan de thee op het terras

Het idee was om onderweg een soort fotoreportage te maken. In NL de prachtige zonsopkomst terwijl we oostwaarts reden. In Duitsland de bloeiende bermen en in Zwitserland een paar hoge bergen. Tot ik me ineens realiseerde dat ik de verbindingskabel tussen camera en laptop in Delft had laten liggen. Dat wordt lastig bloggen zo. Een paar snelle foto’s op mijn mobiel moeten het voor vandaag maar even zijn. Dan ga ik de komende dagen een oplossing zoeken. Mijn belangrijkste mededeling is dat we veilig in Caldese zijn aangekomen na een voorspoedige reis gisteren en vandaag. We zitten met een kop thee op het al aan geveegde terras ons enorm te verkneukelen over onze thuiskomst.

Vier vriendinnen

Hoe langer je elkaar kent, hoe meer lief en leed er gedeeld wordt. Bij onze langdurige vriendschap is dat zeker het geval. Vandaag zochten we de vriendin op die er jammer genoeg op 31 augustus niet bij kon zijn. Ze heeft een veelbewogen jaar achter de rug. Het huis waar ze met haar man woonde, moest worden afgebroken en werd herbouwd. Terwijl ze in een wisselwoning woonden, overleed haar man maar ze beloofde hem terug te verhuizen naar het nieuwe huis op de oude plek en ze is er dol gelukkig mee. We bewonderden haar nieuwe huis maar vooral haar positiviteit. Het uitzicht vanuit haar woonkamer is onveranderd maar haar persoonlijke uitzicht veranderde volkomen. Daarover uitvoerig met elkaar kunnen praten is een teken van een diep gewortelde vriendschap die ik eindeloos koester (en waardoor ik vandaag zo laat ben met mijn blog).

Alleen de vlag is niet mooi

Het Noordbrabants Museum in Den Bosch was een aangename ontdekking voor ons. Zó groot en uitgebreid dat we nog maar eens terug moeten. We zagen werk van Nederlandse schilders die in Italië waren opgeleid, er was een tentoonstelling met meesterwerken uit Wenen, een opvallende expositie van de Chinese kunstenaar Shao Fan, een fraaie eigen collectie met onder andere werk van Jan Sluijters én nog een afdeling die speciaal aan Brabants erfgoed was gewijd. Te veel dus voor één dag. Het vroege werk van Van Gogh hebben we uiteraard bekeken en we troffen het dat er heel recent een kopstudie is aangekocht. Daar werd ter plaatse door een museummedewerker uitvoerig over verteld, interessant. Met een geweldige museumwinkel, een goed restaurant, een fraaie binnentuin en een prima Coronabeleid, was het er goed toeven. Voor ons is dit een perfecte manier van samen een dagje uit als het regent.

Jan Sluijters

Dat doe ik anders nooit

Met een beetje verregend haar en een Bossche Bol voor me heb ik me op de foto laten zetten door de wijnboer. Ik ben er niet zo van hoor, foto’s van mezelf. En aan gebak ga ik me echt zelden te buiten. Maar ja, jarig vandaag. Zeventig geworden. Ik zet het maar gewoon zo neer, misschien wen ik dan wel aan dat idee. Nadat ik toegezongen was en twee cadeautjes van mijn lieverd had gekregen, gingen we op weg. Geen idee waar naar toe maar uiteindelijk zit ik hier in het Noordbrabants Museum waar we heerlijk een paar uur rondscharrelden voor oogcadeautjes. Aan het eind van de middag zaten we bij mijn moeder aan de thee. Ja, alweer met gebak. Straks gaan de wijnboer en ik samen eten, zondag vieren we het nogmaals met kinderen en kleinkinderen. Ik werd bedolven onder de felicitatie-apps, kaarten, bloemen, telefoontjes en lieve wensen. Ik ben jarig en zo voelt het ook.

Brabantse hartelijkheid

We rekenden uit dat zij een jaar of twintig was en ik vijf, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten. Ze droeg toentertijd nog een habijt. Tijdens haar noviciaat leerde zij mijn tante kennen. Na dertien jaar sloop ze het klooster uit om er nooit meer terug te keren. Ze trouwde en bleef bevriend met mijn tante die ook het klooster had verlaten. Twaalf jaar geleden ontmoetten wij elkaar weer toen we de zorg om haar vriendin, mijn tante, deelden. Deze laatste bleek Alzheimer te hebben. Die tante is alweer tien jaar geleden overleden maar nog elk jaar gaan wij naar die vriendin toe en delen onze dierbare gezamenlijke herinneringen. De steun, liefde en zorg die zij destijds gaf, is onbetaalbaar. Op het dorpsplein van zo’n typisch Brabants plaatsje aten we een broodje in de wetenschap dat we bij leven en welzijn hier volgend jaar gewoon weer zitten.

Even stil staan

Sinds vorig jaar staat dit prachtige monument in Ede op de plaats waar de geallieerden tijdens Market Garden een deel van Nederland konden bevrijden. Op grote borden wordt tekst en uitleg gegeven over wat er heeft plaats gevonden. Een goede zaak want op deze manier wordt aanschouwelijk gemaakt hoeveel mensen zich op deze plaats hebben ingezet voor onze vrijheid.

Juist ook vandaag, 75 jaar na de capitulatie van Japan waarmee er wereldwijd een eind kwam aan WO II, is het goed ons te realiseren dat we in vrijheid leven. Onze vrijheid mag dan enigszins onder druk staan vanwege een pandemie, maar je hoeft deze dagen maar naar Wit Rusland te kijken om te zien wat vrijheidsbeperking en onderdrukking werkelijk met mensen doet. Ons nu houden aan tamelijk simpele regels voor ons aller gezondheid, is natuurlijk voor niemand een probleem, toch?

De hei op

Dit is de schaapskooi op de Ginkelse Hei. Toen we vandaag bij familie/vrienden in Ede waren, maakten we een klein uitstapje naar een bijzonder monument maar daar schrijf ik morgen over. Eerst maar eens laten zien dat de heide al in bloei staat.

Het is een bijzonder landschap dat we hier in West Nederland niet hebben en de schoonheid en uitgestrektheid raakt ons altijd. Ook verder hadden we een aangename dag met een door de gastvrouw heerlijk bereidde lunch en bij het weggaan kregen we een zelfgemaakte lasagnaschotel mee voor vanavond. We zijn dus de hele dag verwend door hen. Onze band is hecht en in het geval van de ‘meisjes’ al ons leven lang. Na een jaar of twintig voegden zich twee jongens toe. Het is dus een vertrouwde vriendschap die hier vandaag weer werd gevierd en het was genieten voor vier.

In Zuid Duitsland

Na een lange autorit van duizend kilometer met één uur oponthoud bij de Gotthardtunnel is het echt fijn als je weet dat er een uitstekend hotel op je wacht. Riegeler Hof is er zo een. Ooit bij toeval terecht gekomen en sinds een paar jaar ons baken op de terugweg. Op de heenweg dit jaar ook trouwens maar dat kwam omdat we niet in de buurt van Milaan wilden overnachten.

Het heeft een uitstekend restaurant. Aan tafel komt eerst iemand langs met een pompje handdesinfectie vóór je de menukaart krijgt. De bediening draagt de hele tijd maskers, de gasten doen ze af aan tafel. We zaten in de met bloeiende planten aangelegde binnenplaats die met parasols en luifels schaduwrijk was gemaakt. Ook het ontbijt gisterochtend was overvloedig en zeer smakelijk. De kamers zijn misschien een tikje gedateerd maar schoon en goed verzorgd. Op deze manier wordt overnachten een klein feestje met een enorm vakantiegevoel.