De roep van de natuur

Hij kwam vanmorgen gezellig naast me zitten op de buitenbank. Terwijl ik mijn cappuccino dronk zat ie doodstil een beetje voor zich uit te staren. Net zo als ik eigenlijk als ik nog niet lang wakker ben. Uiteindelijk nam deze hooiwagen tergend langzaam de zes benen naar de achterkant van de bank. Vanmiddag na de lunch zat ik daar opnieuw, ditmaal met een boek. Maar ik sukkelde een beetje in slaap tot een klein brutaal hagedisje over me heen kroop en ik wakker schrok uit mijn sluimerslaap. Ik nam maar aan dat het een teken was om weer aan het werk te gaan. Zo’n eerste dag vallen alle werkzaamheden een beetje rauw op ons dak en is het zorg om niet als een dolle aan de gang te gaan. Maar de natuur denkt daar kennelijk toch anders over.

Hor

DSC_0012

Een hagedis loopt over het slaapkamerhor en blijft zelfs even poseren. Grappige beestjes zijn het die zelden binnenkomen want daar is het te fris. Ze moeten het hebben van de opgewarmde buitenmuren en terrastegels waar ze overheen rennen.

DSC_0022

Veel onsympathieker zijn de vliegen die juist wel naar binnen willen en daarna voortdurend tegen een raam aan vliegen tot ze dizzy in de vensterbank liggen te spartelen. Hoe ze toch altijd binnen weten te dringen weet ik niet. Deze twee onverlaten zaten aan de verkéérde kant van het hor. Blogmaatje Wieneke schreef een stuk over vliegen en wat er tegen te doen. Dat kun je hier nalezen. Kijk, daar kunnen we wat mee. Voorlopig staan hier bakjes met kruidnagels in azijn. Afgaande op de reacties op haar blog ontstaat er een wereldwijde run op kruidnagelolie.

Faunabeheer

DSC_0010

Ze zijn niet zo gemakkelijk op de foto te zetten want vlug als water. Of ze zitten met hun schutkleuren zo prachtig weg te vallen tegen de omgeving, dat ze hun modellencarriere ook wel kunnen vergeten. Maar deze. Die zat in het raamkozijn van de badkamer, achter glas een beetje uit zijn ooghoek naar me te loeren. Ik schat zijn totale lengte op een centimeter of vijftien. Dit formaat komt zelden het huis in. Gelukkig. Hun onervaren kleine broer of zusje, van hooguit vijf centimeter totaal, wil nog wel eens verdwalen. Deze ukkepuk zat op mijn batterij-oplader op mijn bureau. Soms ook rennen ze schichtig door de slaapkamer. Met een stoffer en blik vegen we ze dan op en zetten ze weer netjes buiten.  Je moet ons eens zien hollen dan.

DSC_0003