Verwendag

Zonder het af te spreken hadden we alle twee een donkerblauw jurkje aan en hetzelfde armbandje om. Mijn nichtje en ik kochten in het Rijksmuseum voor elkaar dit armbandje dat onze levenslange verbondenheid mooi symboliseert. Nu bezoekjes over en weer een beetje op stoom beginnen te komen, maakten we er gisteren een uitgaansdagje van. We lunchten heerlijk bij hen in Ede en reden na afloop door naar Zwijndrecht. Daar schoven we aan voor de avondmaaltijd bij dochter en haar gezin. Eerst nog even de moestuintjes in wording bewonderd. Die staan in de vensterbank te wachten op beter weer en kunnen dan geplant worden. Kleindochter Isabel is nog net weerspiegeld in de ruit te zien. Ook bij hen werden we getrakteerd op een heerlijke maaltijd. Het is wel luxe hoor om twee maal zo verwend te worden.

de overheerlijke lunch

Van Zweden naar Israël

De gewoonte om samen elke avond rond een uur of tien naar een Netflix-serie te kijken, verschaft ons veel kijkplezier. De Zweedse serie The Restaurant hebben we inmiddels beëindigd maar het woord ‘absoluut’ blijven we hier op z’n Zweeds uitspreken. Het Hebreeuws uit de serie Shitsel ligt wat minder in ons gehoor maar als men daar in het Jiddish overgaat, is het vaak te volgen. Zo reizen we in de luie stoel de wereld over en volgden we het familieleven van een Zweedse familie in het restaurantwezen en zitten we nu midden in de belevenissen van een orthodoxe familie in Israël. De entourage en uitgangspunten zijn heel anders, dramatische familie ontwikkelingen zijn in feite universeel. Aan Shitsel hebben we even moeten wennen maar ik kan beide series van harte aanbevelen. We denken hierna door te reizen naar Spanje voor La Casa De Papel.

Ineens valt het me op

Lang geleden: In de tram op weg naar mijn werk in het ziekenhuis, kreeg een medepassagier een enorme hoestbui. Heel akelig voor de man zelf en voor ons om aan te horen, ik kreeg het er gewoon benauwd van. Toen hij bij het ziekenhuis uitstapte hoopte ik nog even dat hij wat lucht zou krijgen tijdens een behandeling aldaar. Maar het eerste wat de man na het uitstappen deed, was een sigaret opsteken. Ik ken inmiddels niemand meer in mijn familie, vrienden- en kennissenkring die nog rookt. Dát er nog steeds gerookt wordt, bewijst de onderste foto, waar de peuken op de grond liggen naast deze tegel. Het idee voor een rookvrije generatie juich ik van harte toe. Of ik zelf heb gerookt? Ja, tot mijn vijfentwintigste.

Gezellig (foto abc 7)

Fleur

Bij de fietsfoto gisteren van Fleur, zat ook bovenstaande foto. Ter illustratie van de koffie die ze zojuist gekocht had voor haar pruttelpotje. Je hebt ongemerkt de inzending voor morgen al gestuurd, appte ik terug. Dan moet het onderwerp gezellig zijn, raadde ze. En ze had gelijk.

Juliët haar idee van gezellig
Tommy meldde: gezelligheid kent geen tijd
Isabel: gezellig feesten.

En hiermee komt een eind aan een weekje fotocreativiteit binnen onze familie met als doel de lockdown weer eens een leuke impuls te geven. Een gezellig feest houden we nog tegoed, maar dagelijks de slingers ophangen kan natuurlijk altijd.

Fiets (foto abc 6)

Fleur

Het gezin van onze dochter maakte vanmorgen een rondje. Eerst naar de bieb in Zwijndrecht en toen naar Dordrecht voor om vers gemalen koffie te kopen bij De Standsbranderij. In het mooie centrum was vast wel wat te fotograferen dat de foto-opdracht fiets recht deed. Kijk hoe leuk ze het alle vier weer hebben opgelost. Geen echt rijwiel te zien en toch helemaal geslaagd wat mij betreft.

Isabel
Juliët
Tommy

Eten (foto abc 5)

Juliët

De familie is weer aan de gang gegaan, vandaag met het thema eten. ‘Het hoeft niet een bord vol te zijn’, had ik aan de opdracht toegevoegd. ‘Een geopende koelkast of een brood in zijn verpakking kan natuurlijk ook.’ Dat had de jongste goed in haar oren geknoopt. Haar moeder kwam met erwtensoep, die door haar schoonmoeder was gemaakt. Die had wat scherper gekund. De foto, niet de soep.

Fleur
Eva

Eva koos voor haar tussendoortje en Tommy laat zijn van thuis meegebrachte lunch zien. Lekker een bruine boterham met kaas. Isabel tenslotte zette echt iets in scène. Lucas had een toets die wat langer duurde en ja, schoolwerk gaat dan vóór.

Corona (foto abc 3)

Isabel

Gisteren kreeg Isabel dit mee van de orthodontist. Te leuk (voor het familie-archief) om niet te plaatsen. De BOVENkaak in gips voor haar beugelbekkie. En dan nu het resultaat van vandaag met het thema Corona.

Juf Fleur geeft les
Juliët haalt lesmateriaal op, de juf staat op afstand
Tommy , de eerste bladzijde van het fotoboek STIL ROTTERDAM
Isabel : we gaan veel LEGO bouwen nu

We hebben net naar de persconferentie gekeken en gehoord dat de maatregelen nog strenger worden. We gaan ons uiterste best doen om ook de komende weken op een plezierige en vooral gezonde manier door te komen. Deze foto 7 daagse loopt nog tot en met zondag, daarna verzinnen we iets anders dat een beetje afleidt. Of dat het blog haalt, zien we tegen die tijd wel.

Jan Steen deelt uit

Gelezen op de buurt site: Tot en met Driekoningen wordt het ‘Jan Steen Kadootjes Spel’ georganiseerd in Delft. Het spel is simpel: pak twee kadootjes mooi in, leg ze in de mand bij een van de deelnemers en neem één ander pakje uit de mand mee om zelf te houden of door te geven. De kadootjes die over zijn, gaan naar diverse goede doelen. Zoals de Stichting Jarige Job, het Stadsdiaconaat en de Voedselbank. Met dit spel komt er meer sfeer, gezelligheid en vrolijkheid in de stad. November en december kennen wereldwijd diverse feesten, die eigenlijk allemaal draaien om huiselijke gezelligheid, familie en de balans opmaken: wat neem je mee in het nieuwe jaar en wat laat je los. Vanuit haar werk is de organisator Barbara veel met de Gouden Eeuw bezig en zo stuitte ze op de schilderijen van Jan Steen. ‘Hij heeft dat vieren van feesten in huiselijke kring, met kadootjes en gezelligheid, diverse malen geschilderd, vaak met een knipoog, maar ook met een moraal’ aldus Barbara.

‘Het aparte is, dat vrijwel iedereen er alleen maar iets in stopt en er niets voor zichzelf uitpakt’ zei de winkelier toen ik gisteren een paar pakjes in de mand stopte. De actie loopt dus beter en vrijgeviger dan verwacht. En zelf liep ik ook lekker, door de Doelentuin in de zon op weg naar die winkel met die mand.

Zicht op de molen

Al vele malen laten zien op mijn blog: mijn Delftse keukenuitzicht. Ook al ben ik altijd een beetje weemoedig als we het Italiaanse huis weer achter ons dicht trekken, dit uitzicht verzoent mij weer ogenblikkelijk met ons stadse leven.

Dat stadse leven is wel betrekkelijk, de binnenstad is nu niet echt een plaats om graag te zijn tijdens deze Corona-uitbraak. Maar we wonen aan de rand van het centrum en gaan onze wandelingen weer hervatten. Italië trekt de Lock Down- teugels weer wat strakker aan, in Duitsland aten we ’s avonds in het hotel in de wetenschap dat het misschien wel de laatste keer van het jaar was dat we buiten de deur aten. Het voelt goed om weer dicht, nou ja, op gepaste afstand, bij de familie te zijn. Herfst en winter op het bovenhuis. We zien wel wat het ons brengt.

Zondagse visite

Vandaag waren mijn nicht en haar man hier op bezoek. Net als wij wonen ze periodes in Italië en in hun geval ook in Zwitserland. Vrijwel elk jaar lukt het ons een afspraak met elkaar te maken (en ik schrijf er ook telkens een blog over). Zo’n dag met anderen om ons heen is een aangename afwisseling in ons tweezaam leven hier. De familieband is voelbaar, de interesses zijn gelijk en de gesprekken goed. Natuurlijk maakte ik een uitgebreide zondagse pranzo. Mijn nicht nam heerlijke zelf gebakken broodjes mee die onder meer gemaakt waren met druivenmost, een specialiteit uit Le Marche. Ze gaf ons zelfgemaakte lavendeltinctuur en als klap op de vuurpijl bloemen uit eigen tuin. En een bos bloemen die krijg ik hier zelden. Heel blij mee dus en ik kon haar alleen maar een elleboogje geven als bedankje.