Terugkeer

DSC_0089

Het werk is gedaan. De wijnoogst is binnen. De herfst is begonnen al is daar overdag nog weinig van te merken. Het tuinmeubilair is opgeruimd, de moestuin ook. Met weemoed trekken we de deur weer achter ons dicht en sluiten we de luiken. Het was een pracht zomer, warm en vol met gasten. Met fijne familievakanties en plezierig onderhouden  vriendschappen. Met inspanning en ontspanning. We keren terug naar ons Hollandse leven waarin de dezelfde ingrediënten zitten in een ook al prachtige omgeving. Het wordt tijd om te gaan.

DSC_0006

 

Advertenties

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)

Uit het oog

DSC_0018

Daar gaan ze weer. We brachten hen naar het station waar ze trein naar Rome namen. Vandaar vliegen ze morgen door naar Bangkok waar hun dochter met gezin woont. Op zo’n ochtend vóór vertrek zijn hun gedachten al een beetje bij de volgende bestemming en de onze bij de werkzaamheden voor de komende weken. Geestelijk laat je elkaar al weer een beetje los, lijkt het wel. We zijn er aan gewend dat de broer en zus van de wijnboer met hun partners in andere werelddelen wonen. We prijzen ons gelukkig dat we allemaal in staat zijn elkaar om de drie jaar te ontmoeten en gezamenlijk nieuwe herinneringen te maken. Maar dat je nou zegt wat fijn om weer afscheid te nemen…nee.

DSC_0009

DSC_0013

Oom Dick

DSC_0005-001

Mijn vader komt uit een gezin van zeven kinderen, vijf jongens en twee meisjes. Sinds afgelopen zaterdag is hij de enig overgeblevene want zijn jongste broer Dick, overleed op 88 jarige leeftijd.  Hij was een echte levensgenieter met twinkelende ogen. Altijd amateur toneelspeler geweest en na zijn pensionering schreef hij zich in bij een castingbureau als figurant. We zagen hem geregeld voorbij komen in tv-reclames. Na het overlijden van zijn vrouw gingen vooral zijn geestelijk vermogens achteruit. Vandaag wordt in besloten kring afscheid van hem genomen. In gedachten zijn we bij zijn naaste familie en koesteren we de leuke herinneringen die we hebben aan deze markante man.

DSC_0002-001

Orangerie in Ruurlo

DSC_0007

Vrijwel elk kasteel of landgoed heeft een Orangerie; een wintertuin. Tegenwoordig zijn ze vaak omgetoverd tot restaurant. Deze foto maakte ik vorige week toen we koffie dronken bij het More Museum in Ruurlo. De compleet opnieuw gebouwde Orangerie heeft een prachtige lichtval door de hoge ramen en het glazen dak. Een andere ruimte is speciaal geschikt gemaakt voor feesten en partijen.

DSC_0008

Dat er vooral ook aan bruidsparen wordt gedacht, bleek toen ik naar het toilet ging en een wc ontdekte met dit pictogram. De deur ervan zat op slot maar ik veronderstel een grotere ruimte met extra spiegels voor make-up en kapselcontrole en met genoeg ruimte voor assisterende bruidsmeisjes. Slim en handig bedacht.

DSC_0033

Ons kleine familiegroepje nam gisteravond weer afscheid van elkaar. Nooit de leukste momenten. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

 

 

Nichtenbank

DSC_0013

Er was mijn beide oma’s veel aan gelegen om, ook nadat hun kinderen het huis uit waren, gezellige familie bijeenkomsten te organiseren. Misschien is dat ook de oorzaak van het feit dat ik met heel veel neven en nichten nog steeds goed contact heb. Er is in onze jeugd een solide basis gelegd. Daar hebben mijn ouders uiteraard ook veel aan bijgedragen. Vandaag was het de dag van de jaarlijkse ontmoeting met mijn nicht Margriet, die in de zomermaanden ook in Italië woont. We kennen elkaar dus ons hele leven en als je ons vroeger zou hebben gezegd dat we ooit Italiaanse ‘buren’ zouden zijn, hadden we net zo gelachen als nu hier op ons bankje.

Overeenkomst en verschil

Het gebeurt mij nogal eens. Dat ik snel een boek tussendoor lees, terwijl ik in een ander bezig ben. Ik lees momenteel De levens van Jan Six. Heel interessant maar dan krijg ik Sonja toegespeeld en schuif ik Geert even aan de kant. Het boek van en over Sonja Barend las ik in één adem uit. Beide boeken gaan over Amsterdamse families, hun levens, de complicaties en de drama’s. Maar verder houdt de gelijkenis op. Bij Barend blijven er raadsels, bij de familie Six wordt alles historisch verantwoord en nauwkeurig verteld. Wat me verder nog treft is dat de foto van Sonja de allure heeft van een middeleeuws portret.  Bij de Six verlaat ik al lezende de middeleeuwen en ben benieuwd naar het vervolg.