Tante Ida

P1230820-001.JPG

‘Kan een mens zich ook écht doodlachen?’ vroeg mijn tante zich hardop af op haar sterfbed. ‘Want dan wil ik dat wel proberen.’ Het is haar niet gelukt. Heel kalm gleed ze uit het leven weg. Er waren meer van dit soort verhalen over haar vanmiddag bij haar afscheid. Treffende verhalen over een prachtige, sterke en trotse vrouw die 91 jaar werd. Ik sprak met haar drie dochters en drie zonen en complimenteerde hen met het mooie monument dat ze op deze wijze hadden opgericht voor hun moeder. We vierden daarna het leven zoals Ida dat wenste met een borrel in Kasteel Rhoon. Onze grote familie mist weer een bijzonder mens.

Advertenties

Rustig ritueel

P1230597

Vorige week werden we belaagd door wespen toen we buiten zaten te ontbijten. Dus kozen we er vanmorgen weer voor om bij Du Midi binnen te gaan zitten. Zo ziet onze zondagochtend huiskamer er zonder gasten uit. Maar eerst een stukkie lopen natuurlijk.

P1230618

Samen met een zusje liep ik mijn kleine rondje. We hadden elkaar nog niet gezien in deze periode en dus aardig wat bij te kletsen. Man en zwager maakten een iets langere wandeling maar waren ook verrassend snel aanwezig voor het ontbijt.  Andere wandelaars kende ons clubje vandaag niet, zodat het meer een familierondje was. Ook leuk.

La famiglia

DSC_0031

Eerst maar eens aan de koffie. Het was meer dan tien jaar geleden dat vrijwel het zelfde gezelschap ons bezocht. Familie, inderdaad.  Twee van hen wonen zomers hier niet al te ver vandaan en de overigen waren dáár weer aan het logeren. Ach, ik hoef de familiebanden niet allemaal uit te leggen. Feit is dat we elkaar goed kennen en veel herinneringen delen. En de maaltijd, dat spreekt voor zich.

DSC_0039

In ons geval is het traditie geworden dat de bezoekende partij voor het nagerecht zorgt. Nou, laat dat maar aan mijn nichtje over. De lat ligt hoog bij het tegenbezoek.

DSC_0041

 

Editie 35

P1230320

Twee zussen zitten wat verscholen, een andere zus maakte de foto en een baby in kinderwagen staat buiten beeld. We zien hier de totale familie 35 jaar geleden tijdens onze eerste Pinksterpicknick.

P1230333

En dit is hetzelfde clubje nu. De baby van toen vertelde vandaag aan mijn ouders dat hij voor de derde keer vader wordt.

P1230340

Van een afstand ziet het er al jaren hetzelfde uit. De plek en aanvangstijd zijn hetzelfde. Het meegenomen eten is altijd heerlijk en de onderlinge verstandhouding en familieband is prima. De aanwas is in de loop der jaren enorm geweest en breidt dus nog steeds uit. Maar het middelpunt vormen die leuke ouders. En kijk, ze zitten op de zelfde stoeltjes als 35 jaar geleden.

P1230329

Troostroos

 

P1220987

Er zijn nogal wat mensen in onze vriendenkring die moeilijke tijden doormaken en gezondheidsproblemen hebben. Daar plaats ik vandaag een bloemetje voor. Zij en hun familieleden zullen al hun kracht aan moeten spreken om deze periode door te komen. Meeleven, luisteren en steunen waar mogelijk is het enige wat we kunnen doen. Dat voelt behoorlijk machteloos. Ik heb gewoon even geen zin in een bla bla blog.

Geen familie

DSC_0072

We zijn enorme koffieliefhebbers. De wijnboer is bovendien een goede barista en laat zich niet graag achter de koffiemachine vandaan jagen. In Italië hebben we onze favoriete koffiebar. Dáár is de gewoonte om koffie buiten de deur te drinken nog vele malen groter dan hier in NL. Sinds kort hebben we ook een favoriet in Delft. Om de hoek in de Choorstraat kun je koffie, thee en chocolade kópen en nuttigen bij Neef Rob.

DSC_0070

Kijk ook even op zijn site want er is bovendien een webshop waar aanverwante zaken als koffiemachines te vinden zijn. Het is geen familie, we hebben er geen belang bij maar gunnen bezoekers van Delft wel een overheerlijke kop koffie of thee.

Verloren en gevonden

P1220787

DSC_0109

P1220838

Mijn oma bemerkte ooit dat haar ring van haar vinger gleed terwijl ze met haar gezin in het Westbroekpark wandelde. Al haar kinderen kropen op handen en voeten om het sieraad te vinden. Na een behoorlijk lange tijd moesten ze vaststellen dat het ding nergens meer te bekennen was. Het jaar erna liep het gezin er weer en het verhaal over de verloren ring werd nog eens naverteld. Eén van de kinderen bukte zich en groef de half in de aarde verscholen ring voor zijn moeder op. Het is zo’n familieverhaal dat nog vaak wordt verteld. Moraal: je bent pas echt iets kwijt als je het niet terugvindt.

P1220958