Werkoverleg en samenwerking

Misschien wel een beetje aangestoken door het enthousiasme van de wijnboer en het resultaat van vorig jaar toen een deel van hun rode druiven bij de onze terecht kwamen? Hoe dan ook mijn nichtje en haar Italiaanse man (ik noem ze maar even voor het gemak M&M) hebben het plan opgevat om dit jaar ook zelf wijn te gaan maken.

Er is in hun familie nog ergens een zeer verwaarloosde wijngaard, zou daar nog wat van te oogsten zijn? De wijnboer nam zijn refractiemeter mee en bekeek het suikergehalte en het daaraan gekoppelde alcoholpercentage en constateerde dat er zeker en nu al te oogsten valt.

Op diverse plekken, tegen oude schuurtjes en achter het huis, overal waren mooie en minder mooie trossen te zien. We hebben onze ogen uitgekeken. Het doet pijn om te zien dat de huidige eigenaren de moed en de leeftijd niet meer hebben om de boel bij te houden. Maar wie weet komt er verandering als M&M zich er over gaan ontfermen. Mijn wijnboer wil ze graag van advies dienen. En hoe sluit je zo’n informatief ochtendje af in Italië?

De honderdjarige

Ze zag er aanvankelijk een beetje tegenop maar nu de dag eenmaal daar is, voelt ze zich vooral dankbaar. Te midden van al haar nazaten vierde mijn moeder vandaag haar honderdste verjaardag. In het fraaie Westbroekpark, op korte afstand van haar huidige woning, was een smakelijke een uiterst gezellige familielunch. Omwille van de privacy van velen hou ik het bij een overzichtsfoto. Dáár onder die luifels zaten we aan lange tafels met z’n allen uiterst tevreden een uniek feestje te vieren. Iedereen is net zo dankbaar als mijn moeder dat we dit met elkaar hebben kunnen vieren. En trots ook op die prachtige moeder, oma en overgrootmoeder.

Feestelijkheden

We doen de hele week al vruchteloze pogingen om onze trouwfoto van vijftig jaar geleden na te maken. Jullie hadden vast wel begrepen dat er een goede reden was voor een feestweek. Vandaag vieren we onze gouden bruiloft en dat vieren we vanwege allerlei praktische redenen vooruit. Dat hoort eigenlijk niet maar we doen het tóch. Te midden van onze uitgebreide familie, die vandaag werd aangevuld met zussen, zwagers, schoonzussen en mijn moeder maken we er een dag van om nooit te vergeten. Net zoals vijftig jaar geleden.

Zonnegroet

De uitdrukking die ik gisteren gebruikte van ‘een klap tegen de kar geven’ werd door niemand herkend. Ik ben gaan zoeken bij spreekwoorden en gezegden, ook in dialecten, en kwam het niet tegen. Dus zal het wel een familie-uitdrukking zijn. We bedoelen er in elk geval mee dat we onze actie verhogen. In mijn voorbeeld van gisteren dus met de klussenlijst.

Goed. Zonnebloemen, te mooi om ongezien te laten. Op het veld dat we passeren staan ze met hun rug naar ons toe, ook wel eens lollig om te zien. En voor de foto ben ik er maar even tussen gekropen om het stralende gezichtje goed te kunnen zien. Zonneschijn hebben we genoeg maar zonnebloemen nooit teveel.

Zondagsrust

Alweer beleefden we zo’n heerlijke zondag en toevallig alweer met familiebezoek. De eerste foto maakte ik toen ik in afwachting was van mijn neef en zijn vrouw. De wijnboer pikte hen op in de stad omdat hun ervaring om met de camper naar boven te rijden, jaren geleden nét niet lukte. Ze maken nu een rondreis door Italië en we hadden in februari al een principe afspraak met elkaar gemaakt. We schoven gevieren maar weer eens een restaurantje in en hadden een topmiddag. En ik ging even met mijn ‘neefje’ op de foto.

Vanaf nu geen aanwaaiers en logees meer, het wordt weer stil hier. We gaan met z’n tweetjes nog even een klap op de kar te geven. ‘Kent u die uitdrukking?’ zou dominee Gremdaat zeggen. Het betekent dat we de komende week de klussenlijst korter gaan maken.

Geen familie…of toch?

Lang, heel lang geleden werkte ik in het Nederlandsch Zeehospitium in Kijkduin, een kliniek voor orthopaedie, rheumatologie en revalidatie (ja, ja, oude spelling). Er werkten zo’n tweehonderd mensen en iedereen kende elkaar, het voelde bijna als één grote familie. Via een gezamenlijke vriendin nam een oud-collega contact met ons op omdat ze samen met haar man in de buurt was. Of het leuk was elkaar te ontmoeten en of ik sowieso nog wist wie ze was. Op dat eerste zei ik direct ja, en op dat tweede ‘ja natuurlijk’.

Het was, rekenden we uit, minstens dertig misschien wel veertig jaar geleden, dat we elkaar zagen. En vanmiddag bleek maar weer eens dat als je eenmaal tot de Zeehos-familie hebt behoord, die band weer heel makkelijk aangehaald kan worden. En al zijn de foto’s wat obligaat, ik weet niet hoe ik anders deze gezellige dag zou moeten illustreren.

Pinksterpicknick

Dit is absoluut geen goede foto maar het geeft wel lekker het sfeertje weer van een ongedwongen familiebijeenkomst. Gisteravond was al besloten dat een buitenpicknick geen goed idee zou zijn, gezien de weersverwachting. Een gastvrije neef en zijn vrouw stelden hun huis en tuin beschikbaar. Dus daar zaten we dan. Kijk, de oudste en de jongste. Ze schelen bijna honderd jaar!

Vanaf vandaag doe ik weer mee met de foto 7-daagse en krijg ik telkens een onderwerp aangereikt. Dat was vandaag: ‘start’. Mijn dag startte met het maken van caprese op een stokje. De grote tafel stond vol met allerhande zoete en hartige happen. Het begon enorm te regenen maar dat deerde ons niet. De pinksterpicknick 2022, editie 39 kwam tot een einde maar niet nadat we voortdurend tegen elkaar hadden gezegd hoe blij we met onze traditie zijn en hoe fijn het was elkaar weer te zien.

Doorbottelen

We hadden er na gisteren de vaart goed in. Dus gingen we getweeën vanmorgen aan de slag met de rode wijn. De druiven hiervoor kwam van familie in Le Marche en de rest uit onze eigen wijngaard. We bottelden 46 flessen, het smaakt aardig maar het is geen topwijn geworden. De grootste klussen zijn nu geklaard, we kunnen de cantina weer inrichten als logeerkamer. Daar gaat nog wel wat schoonmaakwerk aan vooraf. Bovendien moeten de flessen nog voorzien worden van een hulsje over de kurk en het etiket moet er nog op. De Pritt-stift waarmee we dat doen is leeg dus hebben we een mooi excuus dat nog even uit te stellen en lekker buiten te werken want daar is de temperatuur prettiger dan in ons koele huis.

De schoonheid van de regen

Zeven minuten fietsen betekent voor mij als snel een half uurtje lopen. Dus toch het fietsje maar genomen voor het tandartsbezoek. Het motregende. Waardeloos, want je wordt er evengoed behoorlijk nat van. Toch maar even afgestapt bij de Oostpoort want daar liep een verse familie Nijlganzen met tien koters. Dichterbij komen lukte niet, daar zorgden de ouders wel voor.

Met natte brillenglazen, mijn capuchon diep over mijn hoofd en een nat fietszadel, vervolgde ik mijn weg naar huis. Maar ik zag dat de beregende klinkers wél fotogeniek zijn. Ik zelf leek meer op een verzopen kat.

Bijna honderd jaar geleden

Gisteren was ik een dag bij mijn moeder. Afgezien van wat nuttige dingen die ik voor haar kon doen, was er zoals altijd ruim tijd voor gezelligheid. Veel van haar gesprekken gaan over vroeger en we pakten er een foto-album bij. Op de bovenste foto is mijn vader het middelste jongetje. Er volgde nog een vijfde zoon en daarna kwamen er nog twee dochters.

Dit is het complete gezin van mijn moeder, zij is het meisje dat in het midden vooraan staat. De foto’s dateren van eind jaren twintig. Mijn moeder vertelt vaak over de verschillen die er waren tussen beide families. Mijn vader komt uit een echte ambtenaren familie waar regelmaat de klok sloeg. De familie van mijn moeder had bedrijven en ‘de zaak’ ging altijd vóór. En waar mijn vader de punctuele man van de klok was, was mijn moeder wat losser; een ideale combinatie voor ons als kinderen. Ik heb alle vier mijn grootouders gekend, was gezegend met enorm veel tantes en ooms en heb nog steeds heel veel leuke neven en nichten.

In die grote en uitgebreide families is al veel geboekstaafd, we haalden er een dik naslagwerk bij en mijn moeder ploos nog eens wat namen uit van háár tantes en ooms. Wat is het leuk om samen even stil te staan bij waar we vandaan komen.