De watertoren

P1240586

Het komt mooi uit dat de bomen hier nog kaal zijn, zo is er zicht op de oude watertoren in Delft. De toren werd in 1895 in neorenaissancestijl gebouwd en kon 600.000 liter bevatten. Inmiddels is het gebouw te huur voor vergaderingen, fotoreportages en nog zo wat. Als monument staat het als een baken op de grens van het centrum.

DSC_0032

Vlakbij is dit plastiek te zien dat een aandoenlijke aanleiding heeft. Doet mij denken aan de tijd dat onze Rotterdamse familieleden jerrycans met schoon water vulden als ze in Den Haag waren. Wij waren immers aangesloten op de duinwaterleiding. Gelukkig hebben we over het Delftse en Rotterdamse water niets meer te klagen. En zo hoort het ook.

DSC_0035

DSC_0036-001

Advertenties

Expres fout taalgebruik

DSC_0047

Lekker doorgecombineerd zei een oud collega van me eens toen hij iemand zag die haar kledingkleuren perfect op elkaar had afgestemd. Ik moest er aan denken toen ik de roodwit gestreepte was aan dit roodwitte pand zag hangen. Hij en ik weten heus wel dat het hier een pleonasme betreft. De kleuren zijn mooi doorgevoerd of goed gecombineerd. Soms is het leuk expres fouten te maken maar voorzichtigheid is geboden want de toehoorders of lezers moeten wel op de hoogte zijn. Zo zullen wij in onze familie het woord erker als erkel uitspreken omdat een tante dit consequent verkeerd deed.  En het van harte gefulciteerd is bij ons ook niet uit te roeien.

Regelmiepen

DSC_0007

Onze dochter en ik zijn beiden planners. Dat gaat behoorlijk ver. We liepen vanmorgen samen in Delft, deden boodschappen maar bespraken tegelijkertijd alles rondom de viering van het Sinterklaasfeest. Niet alleen wat cadeautjes betreft maar ook wat eten we die avond en wie zorgt voor wat.

DSC_0023

Daarna kwamen de afspraken rondom Kerstmis aan de beurt, gevolgd door die van oudejaarsavond en tenslotte de verjaardag van haar vader, mijn wijnboer.

DSC_0031

Deze foto’s maakte ik gisteren al omdat ik wist daar vandaag geen geduld voor te hebben. Maar de planning tot 5 januari is gemaakt, laat dát maar aan ons over.

Winterleven

DSC_0010

We nemen weer afscheid van het middeleeuwse Gubbio. De werkzaamheden die we van plan waren te doen, zijn afgerond. Niet dat er niets meer te doen zou zijn, hoor. Bij een oud huis met een flinke lap grond, kun je wel bezig blijven.

DSC_0020

DSC_0007

Het wordt tijd voor ‘zie de maan schijnt door de bomen’. Voor samen met familie en vrienden. Stamppot. Dikke winterjassen en handschoenen. Tijd voor hoog en droog maar niet op de berg. Hoogste tijd voor Delft. We zijn onderweg. En als we morgen gearriveerd zijn, sturen we de Italiaanse buren daarvan een berichtje. Dat hebben ze graag, is dat niet lief?

De jarige

P1240160

We hebben ze van jong tot oud in onze familie. Van nul tot zesennegentig. De jongste aanwinst zagen jullie een paar dagen geleden voorbij komen. En die hoge leeftijd heeft mijn vader vandaag bereikt. Hij zat in zijn feeststoel en genoot van ons samenzijn. Hij kreeg een nieuwe trui en een citruspers. Elke ochtend perst hij de sinaasappels uit om samen met mijn moeder het ontbijt een extra gezonde toevoeging te geven. Een trui vond hij zelf niet zo nodig, maar mijn moeder wel. Zo zijn ze samen zorgzaam voor elkaar. Hoe mooi wil je het hebben op die leeftijd?

Tess

P1240085

Dat we allemaal ooit zo zijn begonnen, blijft een wonder. De komst van nieuw leven is sowieso een wonder. Alles dr’op en dr’an is ook heus niet zo vanzelfsprekend. De moeder van dit mooie meisje is mijn nichtje, die ik ook als baby heb vastgehouden. Je ziet een nieuwe schakel aan de lange familieketting die we met z’n allen vormen. Samen met man en dochter was ik vanmorgen op kraamvisite, want dit nieuwe kindje wilden we maar al te graag bewonderen. Kijk hoe ontspannen ze daar ligt te slapen, zich van geen kwaad bewust. Pasgeborenen, je blijft er naar kijken.

Tante Ida

P1230820-001.JPG

‘Kan een mens zich ook écht doodlachen?’ vroeg mijn tante zich hardop af op haar sterfbed. ‘Want dan wil ik dat wel proberen.’ Het is haar niet gelukt. Heel kalm gleed ze uit het leven weg. Er waren meer van dit soort verhalen over haar vanmiddag bij haar afscheid. Treffende verhalen over een prachtige, sterke en trotse vrouw die 91 jaar werd. Ik sprak met haar drie dochters en drie zonen en complimenteerde hen met het mooie monument dat ze op deze wijze hadden opgericht voor hun moeder. We vierden daarna het leven zoals Ida dat wenste met een borrel in Kasteel Rhoon. Onze grote familie mist weer een bijzonder mens.