Doorbottelen

We hadden er na gisteren de vaart goed in. Dus gingen we getweeën vanmorgen aan de slag met de rode wijn. De druiven hiervoor kwam van familie in Le Marche en de rest uit onze eigen wijngaard. We bottelden 46 flessen, het smaakt aardig maar het is geen topwijn geworden. De grootste klussen zijn nu geklaard, we kunnen de cantina weer inrichten als logeerkamer. Daar gaat nog wel wat schoonmaakwerk aan vooraf. Bovendien moeten de flessen nog voorzien worden van een hulsje over de kurk en het etiket moet er nog op. De Pritt-stift waarmee we dat doen is leeg dus hebben we een mooi excuus dat nog even uit te stellen en lekker buiten te werken want daar is de temperatuur prettiger dan in ons koele huis.

De schoonheid van de regen

Zeven minuten fietsen betekent voor mij als snel een half uurtje lopen. Dus toch het fietsje maar genomen voor het tandartsbezoek. Het motregende. Waardeloos, want je wordt er evengoed behoorlijk nat van. Toch maar even afgestapt bij de Oostpoort want daar liep een verse familie Nijlganzen met tien koters. Dichterbij komen lukte niet, daar zorgden de ouders wel voor.

Met natte brillenglazen, mijn capuchon diep over mijn hoofd en een nat fietszadel, vervolgde ik mijn weg naar huis. Maar ik zag dat de beregende klinkers wél fotogeniek zijn. Ik zelf leek meer op een verzopen kat.

Bijna honderd jaar geleden

Gisteren was ik een dag bij mijn moeder. Afgezien van wat nuttige dingen die ik voor haar kon doen, was er zoals altijd ruim tijd voor gezelligheid. Veel van haar gesprekken gaan over vroeger en we pakten er een foto-album bij. Op de bovenste foto is mijn vader het middelste jongetje. Er volgde nog een vijfde zoon en daarna kwamen er nog twee dochters.

Dit is het complete gezin van mijn moeder, zij is het meisje dat in het midden vooraan staat. De foto’s dateren van eind jaren twintig. Mijn moeder vertelt vaak over de verschillen die er waren tussen beide families. Mijn vader komt uit een echte ambtenaren familie waar regelmaat de klok sloeg. De familie van mijn moeder had bedrijven en ‘de zaak’ ging altijd vóór. En waar mijn vader de punctuele man van de klok was, was mijn moeder wat losser; een ideale combinatie voor ons als kinderen. Ik heb alle vier mijn grootouders gekend, was gezegend met enorm veel tantes en ooms en heb nog steeds heel veel leuke neven en nichten.

In die grote en uitgebreide families is al veel geboekstaafd, we haalden er een dik naslagwerk bij en mijn moeder ploos nog eens wat namen uit van háár tantes en ooms. Wat is het leuk om samen even stil te staan bij waar we vandaan komen.

De straat anno 2021

Natuurlijk lieten we onszelf even uit op eerste kerstdag. Op het Doelenplein stond de kerststal weer, voorbijgangers kunnen zien dat kerstmis niet alleen bestaat uit rendieren, arrensleden en de Kerstman. Er lagen ook een paar gevonden wanten. Als de eigenaar ze niet terugvindt, heeft een ander er misschien nog wat aan. Het is er koud genoeg voor.

Dit troffen we aan op de stoep voor ons huis. Onder het motto Zo, ik ben het kwijt, heeft iemand gemeend zijn zooi op eerste kerstdag te moeten lossen. Brrrr. Gelukkig stapten we daarna onze sfeervolle hal in en kregen we via de familie-app een negatieve teststraat doorgestuurd. Waarna we heerlijk bij elkaar aan de kerstdis zaten.

Somberte

Twee dagen achtereen ontvingen wij bericht dat er iemand is overleden. De één na een langdurig lijden, de ander totaal onverwacht. Wat een verdriet in beide families. Ik leef mee en schrijf condoleance brieven. Hoewel beide mannen niet tot onze heel directe kring behoorden, de ontsteltenis bij ons en de pijn die we voelen voor de ander zijn er niet minder om. Het maakt nederig, het kan iedereen overkomen. Het is een donkere en sombere dag.

Nu weer over tot de orde van de dag

Van de mooie foto’s moeten we het vandaag niet hebben maar het gaat om het idee. De opa kreeg als surprise een wijngaard waar hij zichzelf in terugvond. Voor mij een schilderij van Thérèse Schwartze met palet en haaknaald. Over dat haken kom ik nog wel eens te bloggen. Vandaag wil ik alleen maar kwijt dat we nog nagloeien van de heerlijke familiemiddag. Het was (te) lang geleden dat we met het hele clubje bij elkaar waren en wat was het gezellig. Fantastische surprises, mooie gedichten en zorgvuldig gekozen kadootjes. Iedereen had wat te eten gemaakt zodat we konden afsluiten met een gezamenlijk buffetje. Voor mij staat het Sinterklaasfeest hoog in de toptien van familiefeestjes.

Ruilen in de minibieb en meer gezelligheid

Zes boeken brengen en één boek meenemen, dat is een voordelige ruil voor de minibieb die hier om de hoek staat. Ik had dit biebje kort geleden ontdekt en er stonden tamelijk veel kinderboeken in. Dat bracht me op het idee hier met de leesgrage kleindochters eens langs te gaan. Eerst selecteerden we samen wat kinderachtige boeken die bij ons in het kleinkinderkastje staan. Het Sinterklaas uitklapboek mocht weg maar niet eerder dan we nog even vluchtig de leuke illustraties bekeken hadden.

We hadden net een pranzo achter de kiezen en maakten quatro passi na de maaltijd. Voor één middag waren we weer even de Italiaanse familie, waar drie generaties op zondagmiddag met elkaar gaan eten.

Zo’n echte Italiaanse familie-zondag

Voor de zondagse pranzo reden we vandaag naar Le Marche. Daar woont mijn nicht met haar man. We brachten de kratten terug waarin vorige week rode druiven aangeleverd waren. Maar het ging natuurlijk niet zozeer om die kratten. Het ging om een gezellige familie bijeenkomst omdat ook haar broer, mijn neef dus, met zijn vrouw daar een week logeren. Wij namen alvast een eerste fles net geperste wijn mee die geproefd kon worden. De meningen over de smaak liepen een uiteen. Mijn wijnboer is vooralsnog tevreden en denkt dat het uiteindelijk een zeer acceptabele wijn kan worden.

We schoven om de gastvrije tafel en werden getrakteerd op een heerlijke herfstige maaltijd met onder andere een stoofschotel van wild zwijn. Dat smaakte ons heerlijk en voelde een beetje als genoegdoening voor de zwijnenstal die aangericht was in onze wijngaard. Daarna kwamen de familieverhalen los en zongen we nostalgische liederen zowel uit het Italiaanse repertoire als uit de familie.

We maakten een klein rondje over het erf, zagen de moestuin, bewonderden nieuwe schuren, controleerden de olijvenoogst en maakten dat we snel weer het warme huis ingingen want mensenlief, wat is het fris momenteel. Daar stond de koffie voor ons klaar en kregen we nog een mandje met moestuinoogst mee toen we ons los moesten scheuren van alle gezelligheid en op huis aan reden.

Burenruzie

Nieuws van het krakersfront. Het lijkt er op dat de familie Meerkoet het nest weer terug heeft. In een grachtje verderop troffen we de zwanenjongen aan. De vader of moeder die het spul vorige week nog een beetje in de gaten hield, zag ik niet meer. Pas na de winter worden de jongen van het nest verstoten als het zwanenpaar opnieuw gaat broeden. Maar waar het oorspronkelijk nest is, weet ik niet. Of één van de ouders dood is, weet ik ook al niet. Het enige dat ik weet is dat twee meerkoeten weer op hun oorspronkelijke nest zitten. Te midden van wat zwanendons, dat wel.

Pinksterpicknick

We braken rond drie uur weer op maar vanaf twaalf uur zaten we toch maar mooi aan de jaarlijkse familiepicknick. In 2020 en 2021 was het vanwege bekende redenen niet mogelijk met grote groepen bij elkaar te komen. We prikten de laatste zondag van de schoolvakantie als uiterste poging om toch als grote familie bijeen te zijn en deden ook verwoede pogingen het zo picknick mogelijk te houden. Aan de zoete en hartige happen lag het niet, aan de wil om het gezellig met elkaar te hebben ook al niet want het wás gezellig. Maar de lage temperatuur en de dreigende regen zorgden er wel voor dat we niet tot half zeven met z’n allen ontspannen in het gras zaten. Maar ja, het is dan ook geen Pinksteren vandaag.