Lijnen

DSC_0013
Een gebouw. Dat beloofde ik gisteren, dus hier is er een. We stoppen geregeld bij dit huis omdat er een milieu-eiland tegenover ligt. Terwijl mijn sjouwer vuilnis, papier, glas en plastic over de diverse containers verdeelt, bekijk ik dit huis nog eens goed. De gordijnen, de rolluiken en de leidingen over de gevel; zelfs zonder het groen, wit, rood vind ik dit een typisch Italiaans huis. Mooi is het niet maar het levert in ieder geval een lekker lijnenspel op.

Allerlaatst

DSC_0126
Op het gevaar af dat alle lezers nu hartgrondig beginnen te gapen bij het zien van de zoveelste foto van folklore in Gubbio, waag ik het er toch op. De bovenste foto zou ik ook tot februari kunnen bewaren. De maand waarin ik zo’n behoefte aan kleur heb. Maar zolang wil ik niet wachten. En dan nu echt de allerlaatste uit deze serie. Wat een ogen, wat een droppie van een vendelzwaaier. Die is speciaal voor alle vrouwelijke lezers en anderen die van mannen houden. En vanaf morgen doen we weer eens een gebouw of zo.
DSC_0122

La bella figura

DSC_0031
Zijn jullie de foto’s van alle verklede mensen al een beetje zat? Dan heb ik hier nog een paar dames die weliswaar niet in middeleeuws kostuum lopen, maar wel werk hebben gemaakt van hun zondagse outfit. Toevallig voerde bij beide dames de kleur rood de boventoon. En als ik moet kiezen, dan vind ik de onderste dame op platte schoentjes nog net iets smaakvoller.
DSC_0039

Bij de tijd

DSC_0079
Met een professioneel ogende camera in de hand word je vanzelf wat brutaler. Tenminste, voor mij werkt dat zo. Bovendien vroeg het gekostumeerde spektakel in Gubbio er gewoon om. Dus zoemde ik naar hartenlust in, dwarrelde tussen de middeleeuwers door en kon ongehinderd mijn gang gaan. Mensen die een bril dragen (zie blog van afgelopen zondag) tarten het sprookje dat ze proberen in stand te houden. Maar er zijn ook andere factoren waardoor je ziet dat iemand erg van deze tijd is.
DSC_0068
DSC_0063

Heimwee naar de tijd

DSC_0127
Zondagmiddag maakte ik in Gubbio meer dan 180 foto’s. Daarvan is een groot deel in de digitale prullenmand verdwenen. Maar ik zou natuurlijk gek zijn, als ik niet nog een paar blogs vul met wat wél door de selectie kwam. Deze mevrouw beheert een winkel met keramiek. Ik schrijf met opzet beheert, want verkopen was er niet bij. Ze kijkt, net als ik, met verwondering naar alle moois dat langs trok en denkt vast met vertedering terug aan de tijd dat ook zij mooi, jong en kwiek was.
DSC_0101

Wonderen in de moestuin

DSC_0011-002
Om rozen te stekken, kun je een steel schuin afsnijden, in een aardappel steken en die samen in de aarde zetten. Las ik ergens op internet. Ha, dacht A3, dat ga ik ook proberen met olijfstekken. Alle zorg en geduld voor een olijfbomenkwekerij had vorig jaar tot niets geleid. De nieuwe olijfstekken slaan nog niet aan, maar we hebben wél aardappelplantjes. DSC_0005
Wat een wonder. Nou, die zijn dus maar in de volle grond gezet. De pompoenen, waarover ik vorige week nog schreef dat ze het af laten weten, hebben zich bedacht. Althans ééntje. De rucola knalt binnen een week het potje uit. Dát is nou het leuke van een moestuin. Die onverwachte en wonderlijk dingen. Tenslotte nóg een beloning: een handvol aardbeien, onze eerste oogst dit jaar.