Leuke spreuken

Er waren weer eens een paar opmerkelijke teksten te fotograferen. De eerste foto laat een Rotterdams koffiemerk zien. De koffie was zalig!

Bel doet het niet, kloppen svp. Dat briefje hing bij deze deur van een Distileerderij in Delfshaven. Dat wordt meer bonzen dan kloppen op deze indrukwekkende deuren.

Een horeca ondernemer in ’s Gravenzande zet op een bord: Alleen toiletbezoek € 2,50 krijgt u er een gratis kopje koffie bij. Een nogal ingewikkelde manier om een consumptie verplicht te stellen bij hoge nood.

De moestuinier in de Delftse Hout lijkt ons aan te moedigen alvast wintervoorraden aan te leggen. En gelovig als hij is, doet hij dat met een bijbeltekst.

Moestuin op maandag

Onze moestuin bestaat uit een aardbeienveldje en een paar frambozenstruiken. Omdat we hier niet aaneengesloten periodes verblijven, zit méér er even niet in. De wijnboer heeft alle onkruid tussen de aardbeien weggehaald, nieuwe paden aangelegd en alle plantjes die overwinterd hebben in kleine potjes (klik) weer gepoot. Het is allemaal niet zo strak maar het ziet er veelbelovend uit.

Om het veldje heen staat een laag hekje. We hebben ontdekt dat de hazen die hier rond hupsen ook van aardbeien houden. De zomerkoninkjes houden we toch liever voor ons zelf. Wat niet meer binnen het hek paste, staat nu in twee potten op het terras. Als ik dan buiten met mijn ochtendyoghurt ga zitten, hoef ik mijn arm maar uit te strekken voor een plukverse aardbei. Wat betreft de frambozen: die gaan goed maar de vruchtjes zijn nog te onooglijk om te laten zien op een foto.

Huiskamer

De rust van gisteren is met het stormachtige weer vandaag ver te zoeken. De wind giert om ons huis en af en toe klettert de regen tegen de ruiten. Het is een thuizig dagje met tal van huishoudelijke en administratieve klusjes. Dat soort dagen moeten er ook zijn, ik benut het ten volle. Maar met genoegen laat ik nog even onze zondagochtend Du Midi huiskamer zien waar altijd verse bloemen staan, de sfeer zo gemoedelijk is en het ontbijt heerlijk.

Op honderd meter er vandaan heeft Fred een biologische moestuin, waar ik altijd even een kijkje neem. Behalve dat hij plantjes, groenten en fruit verkoopt, evangeliseert hij door toepasselijke teksten neer te leggen. Als ik het Bijbelse element eruit haal, vind ik het nog steeds mooi.

De zon komt op – maakt de morgen wakker – de dag begint met een lied – wat er ook gebeurt – laat mij zingen tot de avond valt.

Het bonkenveld

De voorbereidingen voor een nieuw plantseizoen zijn in volle gang bij de moestuinier in Delfgauw. Hij kwam even een praatje maken toen hij ons stil zag staan. Ooit had hier een kleine varkensschuur gestaan vertelde hij. De vorige eigenaar had de schuur vanwege asbest moeten saneren. Sinds een jaar of twee pacht hij dit landje van Staatsbosbeheer. Het spitwerk doet hij zelf. Ze noemen het hier het bonkenveld vanwege de vette klei. Een stukje verder richting Pijnacker is het allemaal veen, leerden we van hem.

Aan de achterzijde van Restaurant Du Midi konden we inmiddels onze bestelde broodjes ophalen. We namen een zak aardappelen en een zak uien van de moestuinier mee en zo hadden we de plaatselijke horeca en de tuinder weer een plezier gedaan. Onszelf ook door er nog een kleine wandeling aan vast te knopen.

Eén klein nadeel

We zaten in een heerlijk beschaduwd straatje aan de pranzo. Het had één nadeel: het toeristentreintje rijdt ook door deze smalle straat die met een handmatige slagboom is afgesloten voor verkeer. Tot drie maal toe kwam de trein langs en stopte precies bij ons tafeltje omdat de bijrijder de slagboom weer moest dichtdoen. Warmte en stank was telkens gedurende een halve minuut ons deel. Maar verder?

We aten voortreffelijk in dit vegetarische restaurant. Orto (moestuin) heet het met als ondertitel Osteria della terra. Aardse smaken, we kunnen het beamen. De meeste mensen eten nu graag buiten. We denken dat dit te maken heeft met het feit dat je een Green Pass moet kunnen tonen als je binnen wilt eten. Men had zelfs de doorloop in een poort naar de achtergelegen fotostudio met tafeltjes gevuld. Orto, we voegen het toe aan onze favorieten.

Vertrouwen in de mensheid

Omdat twee (ex)leden van de wandelclub in Rijswijk bij de gastvrouw van gisteren logeerden -ze wonen inmiddels in Ede- werd er vanmórgen in plaats van de zondagochtend gewandeld. Dat gaat natuurlijk ook prima, al hield ik er de hele dag een zondaggevoel aan over. Ik nam weer een kijkje bij de moestuin omdat ik dat nou eenmaal niet laten kan.

Elke eenheid kost één euro staat er op het briefje. Kennelijk ging toch niet iedereen daar even oprecht mee om. De ton die nu klaar staat om het geld te ontvangen staat inmiddels achter een hek, de munten (wie heeft ze nog bij zich?) kunnen in de daarvoor bestemde buis geworpen worden. Mijn medewandelaarster merkte op dat geld niet te willen maar de grote zinken wasteil wekte wel enigszins haar hebzucht op. De mijne trouwens ook. De enorme omvang van de ‘geldpot’ vind ik wel opmerkelijk. Erg hoopvol op een goed gevulde bodem met munten ben ik eerlijk gezegd niet. Maar ik hoop ongelijk te hebben.

Zeep

Behalve een pond gedopte tuinbonen uit eigen moestuin, kreeg ik gisteren van mijn nicht ook een zelfgemaakt zeepje. Basisingrediënten zijn olijven en lavendel, ook van eigen land natuurlijk. Ze maakte er een mooi wikkel om en ik vind dat dus een ontzettend lief cadeautje. En nu we het over zeep hebben: we moeten maar weer eens af van al die plastic handpompjes. Oké, we vullen ze bij maar de bijvulfles is, hoewel groot, ook weer van plastic. In het kader van minder plastic verbruiken is er nog een enorme slag te gaan. Ik schrik me elke week weer te pletter als ik zie wat we aan plastic afval hebben, terwijl we toch serieus proberen te minimaliseren. Het stuk zeep op de onderste foto kreeg ik vorig jaar van een ook al attente vriendin en is speciaal om tuinhanden schoon te krijgen. Het werkt als een tierelier dus ik ga nu mijn handen maar weer eens lekker vuil maken.

Naast groen graag kleur

Van de buren, bij wie we gisteren even op de koffie gingen, hoorden we dat nachtvorst in het voorjaar aan de bloeiende fruitbomen veel schade heeft veroorzaakt. In onze kleine boomgaard is de wijnboer toen op inspectie geweest. Geen abrikozen, geen peren, geen kersen en pruimen dit jaar. Alleen de appelboom zit vol, maar dat is ook een van de laatste bloeiers. Het verklaart ook waarom de vijgenboom dichtbij huis er zo doods uitziet.

Maar zoals dat gaat in de natuur; het herstelt zichzelf. In de vier dagen dat we nu hier zijn, is het stralend weer met temperaturen rond de 23 graden. En dat doet de vijgenboom goed. En ons ook! Ik haalde mijn mand met zaden tevoorschijn. Het zaad van de Afrikaantjes heb ik snel in de twee grote bloembakken bij de entree gestrooid. Dat komt nog wel goed. De bolletjes voor anemonen kunnen ‘voorgeweekt’ worden en gaan dan alsnog een pot in. Het zou nog moeten kunnen, aldus de verpakking. Ik ga zeker nog gemengd bloemenzaad strooien in een ongebruikt stuk moestuin. Zondag gaat het mogelijk regenen. Het is een race tegen de klok maar we hebben graag wat kleur in deze groene omgeving.

Afscheid van onze vaste medewerker

Hoewel we het huis in goede staat aantroffen, was er op het erf wel het een en ander gebeurd. En dan doel ik niet op overwoekerend onkruid, want dat verhaal kennen jullie inmiddels wel. Nee, het houten hek, was deels ingestort. Er waren al foto’s van doorgestuurd maar de werkelijkheid ziet er altijd nog wat sneuer uit.

Oók behoorlijk sneu ziet Rinus er uit. Deze vogelverschrikker, van oorsprong een sinterklaassurprise (klik) hebben we inmiddels hartelijk bedankt voor zijn dienstjaren. Hij stond bij de moestuin maar die is, vanwege het feit dat we hier niet aaneengesloten periodes kunnen zijn, toch al jaren buiten gebruik. Rinus hoeft niet vervangen te worden en over een alternatief voor het hek zijn we aan het nadenken.

Moestuin maandag

In het centrum van Delft staat Molen de Roos. Sinds de spoorlijn daar ondergronds ligt, is het gebied enorm opgeknapt. Een laatste toevoeging voor en door de buurtbewoners is de aanleg van een kleine moestuin pal naast de molen. Leren, kijken en proeven is het doel van deze moestuin. De aanplant van jonge lindebomen zal er in de toekomst voor zorgen dat dit een kleine oase wordt waar ook spelt en tarwe geoogst kan worden. De korenmolen is nog in gebruik en doet ook dienst als verkooppunt van meel en alles voor de thuisbakker. De natuur dicht bij de mensen brengen is een initiatief dat ik van harte toejuich. Zelfs vanuit de tram, kun je een blik werpen in de moestuin. Maar ik zie ook schoolklassen hier wel rondlopen in de toekomst. Of ik zelf mét wat kleinkinderen.