Cadeau

Voor zijn verjaardag had de jeugdvriend van de wijnboer nog een cadeautje tegoed. Dat werd iets cultureels en iets smakelijks. In het voortreffelijk Italiaans restaurant il Peperoncino in Delft, deelden de vrienden na het eten hun dessert. Is dat niet zoet? Vóór die tijd bezochten we met z’n vieren de tentoonstelling van Pieter de Hooch in het Museum Prinsenhof. Deze tijdgenoot van Vermeer legde zich vooral toe op het schilderen van binnenplaatsen en doorkijkjes. Vanuit de hele wereld is er werk van hem naar Delft gebracht.

Zoals dat tegenwoordig heel vaak gaat, was ook de entourage en uitleg over zijn leven en werk mooi en beeldend gedaan. Zelfs de museumwinkel en het restaurant zijn, vanwege het groot aantal verwachte bezoekers, verplaatst. Ik vind dat een hele verbetering. We moesten ondanks onze museumkaart nog wel vijf euro bijbetalen. Maar ja, er waren dan ook kosten nog moeite gespaard.

Tentoonstelling duurt nog tot 16 februari 2020. 

Hier is de Sint

Daar staan ze weer, de kinderen gekleed in Pietenpakjes, wachten in spanning op de stoomboot.

De solarboot van de TU uit Delft is voor de gelegenheid aan een roetveegpiet uitgeleend. En ook de jetski-pieten zijn dit jaar weer van de partij. Ze warmen de kijkers langs de kant een beetje op met hun capriolen.

En daar is ie dan. Welkom in Delft Sinterklaas. Fijn dat u er bent. Ik ga u snel helpen bij het inpakken van cadeautjes en het maken van gedichten. Op 5 december vieren we weer een heerlijk avondje. Maar eerst vanavond mijn schoen maar eens zetten en hopen dat de wijnboer mijn blogje leest.

Zeventig

Met vrienden van vrienden raak je in de loop der jaren ook vertrouwd. Nu we elkaar weer ontmoetten bij de zeventigste verjaardag van de jeugdvriend van de wijnboer, was het een feest van herkenning. Zijn vijftigste en zestigste verjaardag vierden we ook met dezelfde club.

Zaterdagmiddag verzamelden we in een B&B in Hilvarenbeek. Vanwaar we met een taxibusje naar de feestlocatie, een voormalige kerk in Tilburg, werden gebracht. Daar begonnen we met een zangworkshop. Inzingen, stem- en ademhalingstechniek en tenslotte een op maat gemaakt lied voor de jarige door dit gelegenheidskoor en -orkest. Wat een succes!

Daarna schoven we aan de feestelijk gedekte tafel. Er werd gespeecht en heerlijk gegeten. Een buurvrouw van ons zei ooit: narigheid komt vanzelf op je pad, een feestje moet je zelf maken. En dát deden we dus met twintig man met volle overgave.

(Dit bescheiden fotomateriaal is van me zelf. De foto’s en filmpjes van het optreden van ons gelegenheidskoor, zijn uiterst leuk voor onszelf maar niet plaatsbaar)

Niet te tillen

Istie nou nieuw of staat het hier al langer? We weten het niet en bekeken de bank uitvoerig. Op de rand zijn al wat mozaïekstenen weg, dus waarschijnlijk staat deze bank op het Raam hier al jaren zonder dat het ons opviel. Zijn onbedekte broer staat er wat kaal naast.

En nu we het toch over meubilair hebben. Deze zware fauteuil tilden wij twee trappen af. Maar bij de eerste trap kwamen we beneden klem te zitten. Even dachten we dat onze levens voortaan gescheiden op twee etages vervolgd zouden worden. Ik boven, de wijnboer beneden. De stoel tussen ons in. Na een hoop gewurm en gelach kwam het toch nog goed. Dit is voortaan de voetbalwedstrijdkijkstoel. Maar verder leven we gewoon gezellig samen zonder enige barrière.

Kink in de kabel

Vliegveld Pisa enkele weken geleden

Terwijl ik bij mijn moeder was, zou de wijnboer de KPN monteur ontvangen, die gisteren tussen twaalf en twee een afspraak met ons had. Ik loste de wijnboer, die naar een afspraak moest, om half drie af. Pas nét op dat moment verscheen de monteur. De man was tot half zes bezig met het het aanleggen van een wifi versterker, het doortrekken van bedrading en nog zo wat. En dus bracht ik de enige zonnige en droge uren die deze week ons geeft, binnenshuis door met een monteur die wel twaalf keer onze twee trappen op en neer moest. De man had een lichte handicap waardoor hij moeilijk liep. Zijn middag verliep dus ook niet zoals hij gehoopt had. We stonden quitte.

Zonnig gezelschap

We gingen op weg om een paar vergeten boodschappen te doen in de winkelstraat hier dichtbij. Eerst maar eens het oud papier afvoeren in de container op de hoek. Een klus die ik nog even uitgesteld had. De wijnboer is nog geen vierentwintig uur thuis of we hebben onze klassieke rolverdeling weer hervat. Ik hoef ook mijn eigen cappuccino niet meer te maken. Toch zijn het niet dit soort dingen waardoor ik zo blij ben dat hij weer thuis is. Samen in één huis, het zijn in elkaars gezelschap, daar draait het om.

Pak van mijn hart

Na longproblemen vorig jaar had mijn hart wat schade opgelopen. Er volgden gedurende dat jaar zo nu en dan onderzoeken en vanmiddag zat ik weer bij de cardioloog. Hij kon mij tot mijn grote genoegen vertellen dat de schade is hersteld. Dat heeft mijn lijf op eigen kracht gedaan. Mooi hoor. Als nou binnenkort de wijnboer ook zijn onderzoeken heeft afgerond, trekken we de deur van het Delftse ziekenhuis voorlopig maar eens achter ons dicht, zo nemen we ons voor.