Kink in de kabel

Vliegveld Pisa enkele weken geleden

Terwijl ik bij mijn moeder was, zou de wijnboer de KPN monteur ontvangen, die gisteren tussen twaalf en twee een afspraak met ons had. Ik loste de wijnboer, die naar een afspraak moest, om half drie af. Pas nét op dat moment verscheen de monteur. De man was tot half zes bezig met het het aanleggen van een wifi versterker, het doortrekken van bedrading en nog zo wat. En dus bracht ik de enige zonnige en droge uren die deze week ons geeft, binnenshuis door met een monteur die wel twaalf keer onze twee trappen op en neer moest. De man had een lichte handicap waardoor hij moeilijk liep. Zijn middag verliep dus ook niet zoals hij gehoopt had. We stonden quitte.

Zonnig gezelschap

We gingen op weg om een paar vergeten boodschappen te doen in de winkelstraat hier dichtbij. Eerst maar eens het oud papier afvoeren in de container op de hoek. Een klus die ik nog even uitgesteld had. De wijnboer is nog geen vierentwintig uur thuis of we hebben onze klassieke rolverdeling weer hervat. Ik hoef ook mijn eigen cappuccino niet meer te maken. Toch zijn het niet dit soort dingen waardoor ik zo blij ben dat hij weer thuis is. Samen in één huis, het zijn in elkaars gezelschap, daar draait het om.

Pak van mijn hart

Na longproblemen vorig jaar had mijn hart wat schade opgelopen. Er volgden gedurende dat jaar zo nu en dan onderzoeken en vanmiddag zat ik weer bij de cardioloog. Hij kon mij tot mijn grote genoegen vertellen dat de schade is hersteld. Dat heeft mijn lijf op eigen kracht gedaan. Mooi hoor. Als nou binnenkort de wijnboer ook zijn onderzoeken heeft afgerond, trekken we de deur van het Delftse ziekenhuis voorlopig maar eens achter ons dicht, zo nemen we ons voor.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

De fietsenmaker

Hij vraagt nooit naar je naam maar koppelt gezicht bij de fiets. Nou had de wijnboer mijn fiets weggebracht voor een nieuwe voorband maar was niet in staat gebleken hem ook weer op te halen. Ik was dus benieuwd hoe het gesprek vanmorgen zou gaan toen ik mijn fiets weer op kwam halen. ‘Mijn man heeft hier mijn fiets gebracht’, begon ik. ‘ Dat moet deze Peugeot zijn’, riep de man prompt. ‘Hoe weet u dat?’ vroeg ik. ‘Hij staat er al een paar dagen’ was het simpele antwoord. En dus kreeg ik, na betaling, mijn fiets weer mee. Wat een vertrouwen in de mensheid. Ieder ander had ook om die fiets kunnen vragen. Het heeft vast alles te maken met mijn goudeerlijke gezicht.

Het Vermeertje

De wijnboer en ik aten gisteravond in een restaurantje met deze naam. Na een paar weken van ongecoördineerd boodschappen doen en weinig ordentelijke maaltijden koken, sloten we zo deze periode af. Niet geheel ontoevallig liepen we door de Oudemanhuissteeg. Daar zijn bij rioleringswerkzaamheden de fundamenten te zien van Herberg Mechelen, waar de schilder Vermeer heeft gewerkt. Men had er dit weekend zelfs spiegels neer gezet om het middeleeuws metselwerk te kunnen bewonderen. Vandaag wordt de straat weer gedicht. En de wijnboer vertrekt naar zijn wijngaard.

Revisie

Noodgedwongen waren we de afgelopen periode vaker in het ziekenhuis dan ons lief is. Maar als het dan tóch moet, is het wel fijn als de omgeving prettig oogt. Nog aangenamer als de zorg goed is en daar hebben we werkelijk geen klagen over. In tegendeel. Je krijgt alle gelegenheid om zelf ook mee te denken, men belt na en schuift met afspraken om ons te helpen. Dat alles op een uiterst vriendelijk manier. .

Dat een Delfts ziekenhuis op deze manier je bedtafel dekt, vind ik wel passend. En dat er op veel muren foto’s uit Delft te zien zijn, oogt ook al vrolijk. Vandaag gaat mijn laptop in de revisie, want die is traag en schakelt zich zelf om de haverklap uit. Ik hoop dat de laptop net zo opknapt van het bezoekje aan de IT-ziekenboeg, als de wijnboer dat deed tijdens zijn verblijf in het Reinier de Graaf.