Samen draaien

We reden langs het Rijn-Schiekanaal richting Rijswijk. Mooie landelijke omgeving, de bomen zijn nu op z’n allerkaalst. Met een temperatuur van een graad of zeven en met een matige wind voelt het toch wel fris en winters aan. We zijn alle twee geen goede wandelaars meer, dus we genieten maar van een autotochtje richting de Bergman Kliniek. De wijnboer heeft een totaal versleten knie en vandaag is er een afspraak gemaakt voor een vervangende knie. Dat gaat pas in november gebeuren want aan de werkzaamheden in Caldese geeft hij nog even voorrang. Zelf ga ik volgende week naar de neuroloog om te kijken of er nog verbetering te halen is met die rug van mij. Zo draaien we samen de medische molen in. De lamme helpt de blinde, zeggen we tegen elkaar als we weer eens gearmd lopen te strompelen.

Puppies en voorlezen oftewel een middag met opa

Het zijn weer de nationale voorleesdagen en voor de wijnboer betekent dat meestal dat ie ook weer even in de rol van voorleesopa kruipt. Terwijl ik gisteren alweer met een paar vriendinnen zat te lunchen, meldde hij zich op de basisschool van jongste kleindochter. Daar las hij ‘Mama is Minister President’ voor. De titel alleen al kan mij bekoren. Na afloop gaf Juliët hem een compliment voor de levendige manier waarop hij voorlas.

De andere kleindochter was ook bij de voorleessessie aanwezig omdat ze daarna gezamenlijk naar een nichtje van ons reden, waar een nest jonge honden te bewonderen viel. Juliët kroop met haar achternichtjes in de kraamkamer om een pup vast te houden. Isabel is iets afwachtender maar kijkt wel zeer vertederd toe hoe haar opa de puppies op schoot heeft. Jong en oud, mens en dier; ze hebben genoten.

Hoogteverschil

Het uitzicht is nagenoeg hetzelfde maar er zitten vijf etages tussen de eerste en de tweede foto. Het verschil tussen de centrale hal op de begane grond en ons keukenraam. Daar in de keuken ben ik vandaag bezig geweest met het maken van soep, stoofpeertjes en paddenstoelenragout. De wijnboer poetst het zilver en slingert de stofzuiger nog een keer door de de kamer. Zo gaat dat altijd bij ons op de dag voor kerst. Straks thee met een plak panettone, wandelingetje door donker Delft, kaasfondue en een Italiaanse kerstfilm. En als die film niks is, heb ik altijd nog een heerlijk boek. Ik hou wel van deze dagen.

Mijn eigen spiegelbeeld

In deze stille periode is het uitstekend reflecteren. En een beetje in huis scharrelen. We maken een inhaalslag wat de verduurzaming betreft. Of beter gezegd, we proberen ons energieverbruik drastisch te verminderen. De wijnboer plaatst ventilators onder de cv-radiatoren en folie erachter. Zelf knip ik uit een tafelkleed dat ik in de was verpest had zes servetten en – op verzoek – een kookschort voor een kleindochter. De woonkamer lijkt wel ontploft met gereedschap, naaimachine, lappen en snoeren her en der. Dus niks reflecteren, opruimen maar. En toen we met dat glimmende folie bezig waren, moest ik daar natuurlijk nog wat mee. Lekker bezig, toch?

Glad ijs en warm concert

Het was in Hendrik Ido Ambacht dat ik dit jaar de eerste mensen op het ijs zag. De meesten hadden geen schaatsen aan maar waren wel lekker aan het glijden. Wij waren onderweg naar het winterconcert van Zinge!. Kleindochter Juliët maakt deel uit van dit jeugdpopkoor en in een uitverkochte theaterzaal zaten we met de andere opa en oma te genieten van de zang en het enthousiasme waarmee werd opgetreden. De hele entourage en ‘performance’ het was een lust voor oog en oor.

En toen vanmorgen vroeg weer aan de wandel. Zwager Ton maakte de foto van schaatsers op de grote plas, waar hij en de wijnboer een ronde omheen liepen. Mijn zus en twee jonge kleinkinderen van hun, die een nachtje bij opa en oma hadden gelogeerd, maakten samen met mij een klein rondje. Het was behoorlijk koud. Daar komt al snel weer verandering in, dus alle schaatsliefhebbers moeten het er vandaag van nemen. Toen wij de Delftse Hout om half elf verlieten, zagen we het steeds drukker worden.

De kat krabt de krullen van het ijs

In NL wonen we nét wat verder uit elkaar dan in Italië maar dat is geen reden om niet ook ’s winters elkaar te bezoeken. Hoewel de wijn uit ’22 nog niet gebotteld is, was al wel een monsterflesje meegenomen om te proeven. Van de witte druiven van onze vrienden heeft de wijnboer weer een smakelijke wijn gebrouwen, daarover zijn we het alle vier eens.

Ook ’s winters woont deze familie heel landelijk, kijk maar eens naar het uitzicht vanuit de woonkamer. Ik heb geprobeerd om de kat die over het ijs liep, in te zoomen. Hij loopt rechts uit beeld. Helaas geen schaatsers gezien maar die waren er al wel geweest aldus onze vrienden. En we hebben geen enkele reden aan hun woorden te twijfelen.

Nu ik de laatste tijd toch veel kerstversieringen laat zien, wil ik jullie deze niet onthouden. In hun binnenboom hing de kerstman met mondkapje, buiten zag ik een bedrieglijk echt vogeltje zitten, dat mijn hart stal. Maar eigenlijk had ik helemaal geen tijd en geduld voor foto’s. Er moest worden bijgepraat en dat hebben we met veel en plezier en overtuiging gedaan.

Het mooiste portret

Hoewel het Depot in Rotterdam dus geen museum is, was er een zaal met kunst te bezichtigen. Kunst uit de collectie van de Rabobank. Er hing ook een serie portretten van jonge fotografen in het kader van Rabo Photographic Portrait Talent 2022. Ik laat er hier drie zien die we op ansichtkaart hebben meegenomen, wat natuurlijk heel veel kwaliteitsverlies oplevert als ik dat thuis nogmaals fotografeer. Als publiek mochten wij ook een stem uitbrengen. Ik deed dat voor het portret rechtsonder, de wijnboer koos voor de linker.

De maker van het linker portret, Wouter le Duc fotografeerde Daniëlle Zawadi. Zij is een jonge schrijfster die meedeed aan een programma om schrijftalent te ontwikkelen. Dit portret is de uiteindelijke winnaar en Wouter ontving hiervoor een geldbedrag en zijn foto is nu opgenomen in de Rabo collectie. Fotograaf en geportretteerde zijn jonge talenten, wat een mooie samenloop van omstandigheden.

Stomme vragen

Alleen wat klokgebeier verstoorde de stilte vanochtend. De wind stond gunstig en het geruis van de A13 was niet te horen toen we ons zondagochtend wandelingetje maakten. Omdat de wijnboer en ik maar samen waren, liepen we zonder veel te praten in alle rust ons rondje.

Iets geheel anders wat ik hier wil vertellen is dat WordPress, de aanbieder van deze blog, tegenwoordig elke dag begint met een vraag. Dan staat er ineens bovenaan: welke twee dingen draag je het liefst? Of: welke technologie zou je liever links laten liggen en waarom? Het toeval wil dat ik op die laatste vraag eergister antwoord gaf met mijn kassa-verhaal. Maar het onderwerp was spontaan bij me op gekomen en pas een dag later popte die WP-vraag op. Ik hoef en wil niet geholpen te worden aan onderwerpen maar ik vraag me wel af of ik dit onderwerp nou juist aangereikt kreeg vanwege mijn blog de dag ervoor? Hebben andere WP-gebruikers hier ervaring mee?

Wijnboer 2.0

Bij onze zoon in de straat hingen vorig jaar behoorlijk wat druiven aan gevels en schuurtjes. Omdat er toch een lockdown was, kwam het tot een gezamenlijk plan daar wijn van te maken. In een instagrampost post vatte onze zoon het als volgt samen: Dat was hem dan! Jaargang 1 van Johanninkwater, oogst 2021. Een leuke reis om samen met mijn vader en wijnboer A3 le Noble zelf een wijn te maken. Met vallen en opstaan want de druiven waren niet van hoogwaardige kwaliteit. En ondanks verwoede pogingen de zuurgraad te temperen blijft een zuurtje waarneembaar. Ook werd de vlakke smaak opgekrikt door mooie rijke houtsnippers gedurende het rijpingsproces toe te voegen. Het gaat om de reis en niet de bestemming, zeggen we dan maar.

De foto’s zijn gistermiddag gemaakt en we zien het hevelen, kurken en het eindresultaat. Er is overigens geen ambitie om een volgende jaargang te maken. Althans niet in Den Haag, wél in Caldese.

Groen gezocht

Na al die kale bomen die ik gisteren liet zien, ging ik toch op zoek naar wat groens. De treurwilg laat me op dat punt nooit in de steek. En de wijnboer zei: moet je die Ginkgo niet op de foto zetten? Maar die is me nog té groen, die wil ik het liefst vlammend geel zien maar dan graag in de zon. De wijnboer vond het kanaal boeiender. En zien jullie daar op de achtergrond dat karakteristiek huis, de Rietveldse Toorn uit 1448?

Daar ziet de voortuin er nog zó uit. Een kleine groene oase die bijna sprookjesachtig aandoet. Groen gezocht en groen gevonden!