Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..

Het liep anders

De wijnboer is weer thuis. Heerlijk. Hij vertrok ruim twee weken geleden samen met een vriend naar Caldese om daar eens lekker aan het werk te gaan. Voelde zich niet helemaal fit, maar dat zou snel overgaan. Dacht hij. Dat viel tegen. Na twee bezoeken aan de Italiaanse huisarts en een bloedonderzoek, kwam hij vorige week vervroegd naar huis. We modderden nog wat aan, bezochten twee keer de Nederlandse huisarts en tenslotte werd hij donderdag met spoed opgenomen in het Delftse Reinier de Graaf Ziekenhuis. Oorzaak van de ellende waren darmabcessen. Na de aanleg van een drain en een infuus met antibiotica, knapte hij op en kon ik hem vanmorgen weer ophalen. Pfff…het waren roerige weken. We moeten er samen even van bijkomen.

Vallende appels

Het is dat ik achter een hek stond, maar anders had ik ze graag geraapt. Zo zonde al dat kostelijke spul wat gaat bederven als het lang op de grond ligt. Volgens mij laten appels zich goed bewaren als ze droog en donker worden opgeborgen. Eten, weggeven, appeltaart of appelmoes, mogelijkheden genoeg toch? Dit is maar een momentopname van zondagochtend. Wie weet zijn er al een paar fijne en geurige appeltaarten mee gebakken. De wijnboer is momenteel terug naar zijn wijngaard in Italië en ik zal, als ik hem vanavond spreek, eens vragen hoe het er in onze boomgaard uitziet. Ik hoop dat alles nog hangt.

Mierendrama

Dit is de blik op de wijngaard zeven jaar geleden. De olijfboom rechts is uitgegroeid tot een volwaardige boom. Op de volgende foto staat ie links en als je goed kijkt zie je ook de wijnijnstokken die op afstand één aansluitend geheel lijken.

En dan heb ik nog een zoekplaatje. De wijnboer plukt vlierbessen, heeft de ladder verlaten en staat met pet en emmer onder de boom. Bij het rissen van de bessen kroop er een mier met eitje uit. Waar ie vandaan kwam weet ik niet. Die mier vast ook niet. Waar moet ie nou heen met zijn ei? In elk geval niet in onze jam. Ik hoop dat de mier de terugweg naar zijn nest heeft kunnen vinden. Maar gezien de ruigte van het veld, maak ik me grote zorgen.

Leesworstelen

Het onderste boek In Europa van Geert Mak, nam ik vorig jaar mee uit Delft met het idee om het hier in Italië te lezen. Tot nu toe niet van gekomen want de wijnboer kocht De Bourgondiërs. Ik zag Bart Van Loo bij DWDD een zomercollege geven en dat deed hij zo boeiend en enthousiast dat ik besloot eerst maar eens in de gechiedenis van de Bourgondiërs te duiken. Ik las het gisteren uit en ja, vlot geschreven maar pfff …wat een hoop jaartallen en informatie. Ik denk dat ik hierna maar eens op zoek ga naar een makkelijke weglezer op mijn e-reader. Daarna komt het Grand Hotel aan de beurt. Geert kan wachten, genoeg Europese geschiedenis voor dit jaar.

Winnaars

Op eigen terrein hoef ik niet ver te zoeken naar oranje. Elk jaar zaai ik wat Afrikaantjes en die doen het altijd goed. De vergelijking naar de Leeuwinnen ligt voor de hand, hè? Niet heel erg geliefd bij iedereen. Maar eenmaal tot bloei en bij nadere beschouwing zijn ze vrolijk, sterk en fantastisch om naar te kijken.

De eerste wedstrijden in het toernooi volgde ik op afstand. De wijnboer keek en ik holde alleen naar binnen om het doelpunt in de herhaling te zien. Bij de wedstrijden tegen Italië en Zweden zat ik naast hem op de bank. En straks? Volg ik met grote spanning de verrichtingen. Maar voor mij zijn het hoe dan ook al winnaars.

Integratie

Vorig jaar waren we te gast bij deze familie. Hoogste tijd voor een tegenbezoekje. Toevallig zitten de wijnboer en ik tussen de twee mensen in die ons van tijd tot tijd helpen in huis en op het erf. Een lief Italiaans gezin, aangevuld met de verloofde van de tuinhulp, zijn vader, zus en haar man en kindje.

Dat meisje had ons aller aandacht. Ze was erg met tellen bezig en stelde voortdurend de ‘waarom’ vraag, zoals kinderen van die leeftijd doen. De pranzo vond plaats in het restaurant van onze buren, want koken voor een Italiaanse familie is nog een hele onderneming.

Na afloop nam ik vanuit de buurtuin een foto van Gubbio, waar je de hitte ziet hangen, of verbeeld ik me dat? Hoe dan ook, het was een geslaagde en warme middag waarbij onze inspanning voornamelijk bestond uit het meedraaien in de conversatie. En dat is in een uitsluitend Italiaans sprekend gezelschap best een hele kunst.