Winkelstraat

Het zal tien uur geweest zijn toen ik gisterochtend deze foto’s maakte. Uitgestorven, zo lijkt het. Maar de bakker was open en de wijnboer kocht verse croissants. Al mijn aandacht kon uitgaan naar de schitterende bloesembomen. Even de dreiging vergeten die toch als een grauwe sluier over ons leven hangt momenteel. Niet denken aan mensen die geen afstand tot elkaar houden, die winkels leeg kopen en niet denken aan de voedselbanken die daardoor tekorten hebben. Nee alleen maar even wij, de zon en bloesembomen. Of toch niet?

Verkering

Ik was nog niet wakker of ik had al een cadeautje te pakken. Het is vandaag precies vijftig jaar geleden dat we verkering kregen. Het klinkt onvoorstelbaar oud maar zo voelt het niet. We vinden het met terugwerkende kracht alle twee onze beste keus ooit. Mooi toch? Ik kreeg een klein gouden hangertje van mijn lieverd.

En toen scheen de zon ook nog vandaag, wat een feest, ik zit enorm te genieten. We gingen naar Stavenisse waar het uitgestorven was. Terwijl ik wat omgevingsfoto’s maakte, zat de wijnboer met een geheven hoofd richting zon. Je moet het direct waarnemen in dit land en in deze tijd.

Inmiddels zit de zon weer achter de wolken, lezen we de weekendkrant en gaan we straks opnieuw weer even verder waaien buiten. Wat is Zeeland toch ruim en mooi met zijn vriendelijke huisjes en groene dijken.

Een gelukkige natuur

In het Dordrechts Museum is momenteel een tentoonstelling van de schilder Willem Bastiaan Tholen. Daar was ik niet meer aan toegekomen toen ik er een paar weken geleden was. En omdat de wijnboer en ik ineens over een lege agenda beschikken, wisten we wat we vandaag gingen doen. Het was er beschaafd rustig en we konden op ons gemak ruim honderd schilderijen en nog eens tachtig tekeningen en etsen bekijken. Ik hou van de 19e eeuw, toen de fotografie opkwam en de schilders losser gingen werken. Tholens werk is een ode aan het Hollands landschap maar misschien nog wel meer een ode aan interieurs, gebouwen, mensen en het leven, aldus de folder. We kunnen ons hier helemaal in vinden en waren danig onder de indruk.

Het licht was af en toe belabberd, dus foto’s maken ging lastig. Op de terugweg in de auto hoorden we de persconferentie van Mark Rutte. Eén van de extra maatregelen die vanaf nu worden getroffen om verspreiding van het coronavirus te bemoeilijken, is het sluiten van alle musea. De titel van dit blog is de naam van de expositie. Laten we hopen dat daar snel weer sprake van is.

Niets te klagen

Op een stralende dag als deze, is dit een plek waar een mens niet wil zijn. Ik heb het over de parkeergarage van een groot winkelcentrum. Nadat ik bij mijn moeder de middagboterham at, deed ik aansluitend boodschappen voor twee dagen. Daarna las ik ergens dat het goed is je te realiseren dat je voor veel dingen dankbaar kunt zijn. En ja hoor dat ben ik oprecht. Dat ik een moeder heb waarmee ik nog zo gezellig kan praten. Dat mijn keus voor het avondeten niet direct gekoppeld is aan mijn portemonnee. Dat ik thuis achter glas maar wél in de zon een kop thee aangereikt kreeg door de wijnboer. Ik zou moeiteloos hele lange lijsten aan kunnen leggen met dingen waar ik dankbaar voor ben. Ik zag bij het uitrijden van de parkeergarage hele stroken vol met narcissen. Veel om dankbaar te zijn, ik ga het toch maar weer eens dagelijks noteren.

Kaarten

Bij het opruimen van de kerstkaarten kwam ik vorige week nog twee aardige kaarten tegen die de wijnboer voor zijn verjaardag ontving. Bijna zonde om weg te doen, maar nu aan de vergetelheid ontrukt door ze nog een keer op mijn blog te plaatsen. Vreemd genoeg stond op beide kaarten niet, wie de schilder was. Misschien oude werken waarvan het auteursrecht al is verlopen? Van de kerstkaarten heb ik trouwens de tekstdelen afgeknipt. De voorkanten zijn herbruikbaar, onze kleindochters maken er graag gebruik van om aan hun vriendinnen en klasgenoten te geven. Samen met mijn kerstadministratie ligt het te wachten op een volgende ronde. Wie wat bewaart, die heeft wat. En wie opruimt komt van een hoop ballast af.

De tijd van het jaar

Een normaal mens krijgt een beetje de kriebels als ie deze enveloppen met zulke hoeveelheden tegelijk in zijn brievenbus vindt. Maar wij hier niet hoor. De wijnboer helpt in deze periode een groot aantal particulieren met de belastingaangifte. Daarnaast doet hij voor een aantal zzp-ers belastingzaken en dus is dit soort post tamelijk normaal.

Hij heeft vier, vijf afspraken per dag, is ook ’s avonds vaak op pad en vindt het nog steeds heel leuk en zinvol werk, vooral vanwege het contact met mensen. Ik ben in deze periode veel alleen maar heb daar geen moeite mee. Mijn sociale leven is goed gevuld en bovendien gebruik ik deze periode voor wat extra opruimrondes in huis. Kom, ik ga maar eens wat oud papier afvoeren.

Dus toch

Toen ik gisteravond thuiskwam, stond er een bos rozen in een vaas. De wijnboer is sowieso wel een man die geregeld een bos bloemen mee naar huis neemt. Dus toen hij gisteren een goed gevulde bloemenstal passeerde, en al die liefdesboeketten zag staan, kocht hij deze rozen.

Een lief en romantisch gebaar. Samen konden we erg lachen om wat er op 14 februari toegevoegd wordt aan een bos bloemen. Ik hou van hem en hij van mij. Dat zeggen we elke dag wel een keer tegen elkaar. Onze liefde verdient heus wel een pluim maar aan Valentijn doen we niet.