Warme gastvrijheid

In het zuiden van Umbria, ter hoogte van Narni, woont een vriendin van onze gasten. Wij mochten vandaag mee om daar in de grote villa die ze bewoont, een kookworkshop te volgen en het daarna gezamenlijk op te eten. Wat een feest. De gastvrouw had het vuur in de keuken al aan want het is opnieuw een frisse dag hier. Ze zette snel wat eetbaars op tafel.

We begonnen met het maken van de tiramisu, die daarna tot nader order in de koelkast verdween. Ik ben een slechte fotograaf op zulke momenten, want van het heerlijke eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

Het deeg voor de pizzola was al voorbereid en gerezen. Wij hoefden de pizza’s slechts uit te rollen. Ze deed het één keer voor en hup…aan de slag.

De pizza werd in zonnebloemolie geftrituurd en daarna afwisselend belegd met zelfgemaakte tomatensaus, vlees of parmezaan. Machtig maar heerlijk.

Onze vriendin maakte een volgend gerecht van mozzarella overgoten met een voortreffelijke room-truffelsaus. Waarna de gastvrouw kalfslapjes in witte wijn maakte waar we wat sla bij aten. Heb ik veel geleerd? Ja zeker. Maar dat Italianen gastvrij zijn én lekker kunnen koken, dat wist ik al wel. Evengoed ben ik er keer op keer over verbaasd. Wat een verrassende dag.

Erwin Olaf. Eindelijk.

We hadden het al lang geleden afgesproken; zoon Vincent en ik zouden samen naar de dubbeltentoonstelling van Erwin Olaf gaan in Den Haag.

Wat hebben we er vanmorgen van genoten. We waren vroeg, alle tijd om de catalogus door te bladeren. We vonden uiteindelijk ook Vincent’s favoriete foto en hij liet het aan mij over hem daar te fotograferen. Zijn nieuwe profielfoto, begreep ik.

Ik kocht geen catalogus maar wel een kaart van een foto die mij enorm aanspreekt. De beide tentoonstellingen in Gemeente Museum en Foto Museum geven een fraai beeld van de ontwikkeling die Erwin Olaf in veertig jaar doormaakte. We vonden het zeer de moeite waard. En uiterst gezellig bovendien.

De jarige

DSC_0074

Gisteren is hij veertien geworden. Ons oudste kleinkind. Omdat ik mijn blogs altijd doorplaats op FaceBook zal ik omwille van de privacy hier zijn naam niet noemen. Hij is een echte puber aan het worden die al behoorlijk zelfstandig is. Hij hoeft geen kaarsjes meer uit te blazen op een taart, krijgt een lage stem en lange armen en benen. Maar is nog even zachtaardig als de kleine jongen die hij ooit was. Voetballer en gamer maar bovenal een leuk mens. De vrolijkheid van gisteren zette zich vanmorgen voort toen ik de bloeiende forsythia en nieuw blad aan de hortensia zag. Viva la primavera zeggen wij dan.

IMG_20190317_102909

IMG_20190317_102303

Bloggersvriendschap

P1240575-001

We schrijven allemaal een blog. Sinds vorig jaar spréken we elkaar ook. We blijken wonderwel goed geïnformeerd te zijn over wat ons dagelijks bezig houdt en wisselen op zo’n bijeenkomst nog wat meer privé dingen uit. We lachen en praten. Geven en ontvangen kleine cadeautjes. Na afloop omarmen we elkaar en spreken af dat we volgend jaar weer samen komen. Ik vind het fantastisch een warme vriendschap te onderhouden met mensen die ik per toeval via het bloggen heb leren kennen. Ik zie jullie graag volgend jaar weer, blogvrienden. Van links naar rechts:

Ton van https://dekselsedingen.blogspot.com/

Marthy van https://heenenterugnaardeardeche.blogspot.com/

Jeanne van https://sjannesblog.com/

Bertie van https://bertiebo.blogspot.com/

Els van http://www.knutzels.nl/

Inge van https://schrijfselsvanmij.com

P1240582

Tussen vroeger en nu

DSC_0009

Vroeger waren we nog onsterfelijk. Die tekst stond op een linnen tas. Ik maakte een praatje met de taseigenaar die me vertelde dat het een uitspraak is van de schrijver, arts en filosoof Bert Keizer. De naam zei me niets en ik ging op zoek. Ik kwam een mooi interview met hem tegen dat je hier kunt nalezen. Het is een zin om lang over na te denken. Inmiddels weet ik dat we niet onsterfelijk zijn maar in mijn onbezorgde jeugd dacht ik van wel. Of eigenlijk dacht ik er nauwelijks over ná. Vorig jaar overleden in onze vriendenkring drie personen. We zijn tegenwoordig ontzettend sterfelijk.

Non verbale communicatie

dsc_0077

Met z’n vieren in een soort kast zitten en dan via een ikoontje te zien krijgen welke emotie je uit moet drukken. Welk kind wil dat nou niet? Het gelach van onze kleinkinderen was zelfs buiten die kast goed te horen. Dus keek onze zoon om het hoekje; ook in hem schuilt nog een kind. Gelukkig maar. Ik piepte met mijn camera tussen het gordijn om te kijken wat er zo grappig was aan poging nummer twee. Inmiddels moeten we niet meer lachen na de berichten van aftreden van de directeur van het Comm.  Die nam en dik salaris en bevoordeelde zijn eigen bedrijven. Ik kwam een perfecte brievenbussticker tegen in het museum. Die verwoordt goed hoe ik erover denk.

dsc_0050

De verjaardag

dsc_0041

De wijnboer had het nog tegoed, het vieren van zijn verjaardag met kinderen en kleinkinderen. Hier wacht hij de familie op bij het Museum van Communicatie , het vroegere Postmuseum in Den Haag. Als Haagse scholier zag ik er hoe telefoonverbindingen tot stand kwamen en hoe een postsorteermachine werkte. Maar dat is echt een verhaal in de serie oma-vertelt. Communicatie in de breedste zin leverde bijvoorbeeld vandaag de komst van een YouTube-ster op, een zekere Don de Jong, die alles over zijn vlogs vertelde. Met daarna een meet & greet waar vooral de kleindochters belangstelling voor hadden. Persoonlijk keek ik liever naar hun aandachtige koppies toen ze al chillend YouTubefilms bekeken op het plafond.

dsc_0065

dsc_0066

dsc_0067

dsc_0074

Natuurlijk dwaalden we nog gezamenlijk dit interactieve museum door en ik zag kans een groepsfoto te maken. Heb ik voorlopig weer een actuele screensaver. 

dsc_0046