Meisjesnaam

DSC_0052

Toen wij een eeuwigheid geleden trouwden, kreeg ik automatisch de naam van mijn man. Dat is inmiddels al lang niet meer verplicht en ik zou dat nu kunnen terugdraaien maar moet dan waarschijnlijk uit gaan leggen dat we niet gaan scheiden. Door de jaren heen heb ik wel bij elke ondertekening naast mijn man’s naam zeer consequent mijn meisjesnaam vermeld. Mijn mailadres bestaat wel uit mijn voornaam en meisjesnaam. Bij de generatie jonge vrouwen om mij heen, zie ik vaak dat ze na hun huwelijk hun meisjesnaam afwerpen en alleen nog maar de mansnaam voeren. Daar kijk ik enorm van op, het lijkt de emancipatie voorbij. Ik ga me in het vervolg maar gewoon weer eens voorstellen met Emie Wempe. Aangenaam.

Dit is mijn meisjesklas 6a lagere school, 1962. Ik zit in het linker rijtje, middelste bank, rechts.

Advertenties

Wonderland

DSC_0004-001

Dat was even boffen. Dat ik nou juist vanmórgen bij mijn ouders was toen mijn neef met zijn vrouw hun dochterje aan mijn ouders kwamen voorstellen. Tweeënhalve week is Alice. Het elfde achterkleinkind. Een prachtig meisje van een stel trotse ouders. Mijn zus en zwager werden dus weer opa en oma, voor anderen is zij een nichtje of achternichtje. Ik ben haar oudtante, een aanspreektitel om direct weer te vergeten. Een mooi gezond kindje, deel uitmakend van een grote warme familie. Hoe sprookjesachtig mooi is dat?

DSC_0006

Bouwplaats, smullen en bijpraten

DSC_0002-001

Wij zaten vanmorgen gezellig aan de koffie bij een oud-collega van mij die de wijnboer ook goed kent.  Met elkaar gingen we naar de plek waar ze volgend jaar een nieuw appartement zullen betrekken. Daarna lunchten we gevieren en aangezien onze contacten beperkt zijn tot twee à drie maal per jaar, was er genoeg bij te praten. Wie ook wat bij te praten heeft, is Cisca. Ze schreef: ‘de eerste sneeuw hebben we hier afgelopen weekend gehad, het was net genoeg zodat Lana een sneeuwpop kon maken. Die pret heeft ze alvast gehad.’  Meer over haar leven in Servië is te lezen onder de button in de zwarte menubalk.

Mensen, mensen wat een feest

DSC_0062

DSC_0110

Wie zondagmiddag een pakje had uit te pakken werd ter linker en rechter zijde bij gestaan door een leuk meisje. Via een kleine speurtocht vonden onze kleindochters de pakjes die Sint en Piet bij de andere opa en oma in het schuurtje hadden gezet. Daarna kon het uitpakfeest beginnen.

DSC_0001

Vandaag ging de wijnboer met een mijter op zijn hoofd én met groot plezier zijn jaarlijkse toneelspel opvoeren. En daarna brachten we samen, gewoon in de rol van opa en oma, nog een pakje bij de, inmiddels ongelovige, andere kleinkinderen. Ook zij vierden het Sinterklaasfeest zondag al, weer in een ander gezelschap.

DSC_0003

Tenslotte schoven we aan bij mijn ouders, waar we bij een kopje thee met wat lekkers, het sinterklaasfeest 2017 afsloten. We hebben er weer volop van genoten.

DSC_0005.JPG

Welkom terug Cisca

DSC_0034

De laatste keer dat ik iets van de correspondentie tussen Cisca en mij liet zien hier op het blog is vorig jaar geweest. Er gebeurde in haar leven leuke en helaas ook minder leuke dingen waardoor het schrijven er bij in schoot. Gelukkig hebben we de draad weer op kunnen pakken en publiceer ik haar wetenswaardigheden weer onder de button in de zwarte menubalk.  De belevenissen van Nederlanders die in het buitenland wonen, vind ik op zich al interessant, die van Cisca in Servië in het bijzonder.

De foto maakte ik in de polder en slaat dus niet op het verhaaltje van vandaag. Maar ik moest wat.

Relativeren kun je leren

P1220651

De zondagochtend wandeling  is een vast gegeven als we in NL zijn. Vandaag had ik wél een paraplu nodig. Nou ja, toch 3000 stappen. Mooi meegenomen al is het niet veel.  Nee, dan is het aangenamer om met mijn ouders, zussen en zwagers bij elkaar te komen om de 95e verjaardag van mijn vader te vieren. Na de koffie aan de borrel en wat zegt die bijdehante vader dan als we proosten? ‘Ja, mensen, op de volgende drie weken dan maar!’ Over relativeren gesproken.

IMG-20171022-WA0007

Jungleprints en persende mannen

P1220640-001

Als het dan toch herfst moet worden, dan maar graag met wat zon erbij.  In de Paradijsboom levert dat een mooi beeld op. Tegenwoordig is het heel erg in om met dit soort plaatjes muren te behangen. En wij kunnen volstaan door gewoon op ons parkeerterrein rond te kijken.

P1220641

Zo ziet de boomgaard er nu uit. De eerste peren zijn geplukt en gestoofd.

DSC_0073

Nog een doorkijkje op ons terrein; het aanrijpad én mijn onkruidkrukje. Want ja, ook dat soort werk gaat door. Vanuit de cantina hoor ik juichkreten en  gelach. Voor wie wil weten wil hoe persende mannen eruit zien…DSC_0004-001