Dokter Bromelow

d01ba7b036b57876fec281f506d1ba84e3506d2529e4724c292ae2467d22b79e (1)

In mijn herinnering droeg hij altijd een smetteloos witte en strak gesteven doktersjas. Met onder zijn arm een stapel paars-roze statussen. Want naast geneesheer-directeur was hij als revalidatie-arts ook de behandelaar op de kinderafdeling. Op een middag riep hij mij en mijn collega bij zich. Jong en onervaren als we waren, meldden we ons enigszins zenuwachtig.  Hadden we iets verkeerd gedaan? ‘Ga zitten, dames. Ik ga jullie les geven.’ Uit een houten kist diepte hij een skelet op en begon ons alle Latijnse namen van elk onderdeel te overhoren. Wij volgden toentertijd een schriftelijke cursus medisch secretaresse en ter stimulering nam hij de taak op zich ons zo nu en dan te onderwijzen. De man, die mij de bijnaam Wempie gaf, overleed vorige week op hoge leeftijd. In het Zeehospitium in Kijkduin fungeerde hij voor mij in die eerste werkzame jaren als een soort vaderfiguur. Zo’n man om nooit te vergeten.

zh_10156 zeehos

In de schaduw van de notenboom

DSC_0013-001

Misschien kunnen we er een traditie van maken, opperde de gastvrouw. Vorig jaar kwamen we met het zelfde clubje Nederlandse vrienden bijeen voor een pranzo onder de moerbeiboom en dat was zó gezellig en smakelijk geweest, dat het voor herhaling vatbaar bleek. De bovenste foto is het uitzicht bij aankomst op het erf van de gastheer-en vrouw .  Al snel zaten we aan de koffie met zelfgemaakte taart onder de portico.

DSC_0041

Na een uur verplaatsten we ons naar de gedekte tafel onder de notenboom. Al onze zintuigen werden geprikkeld. Het heerlijke eten, de bedwelmende geur van jasmijn, lavendel en rozen. Het geluid van de krekels, een zingende buurman en niet te vergeten onze verhalen en gelach.

DSC_0027-001

De vraag of we hier een traditie van moeten maken is al beantwoord met een achtstemmig en volmondig ja.

 

 

Cosmetisch ingrijpen (1)

P1200518-001

Om mijn geheugen op te frissen is hier nog even een foto van vorig jaar. Graafwerkzaamheden in verband met een drainagesysteem. De boel kwam in orde maar omdat de grond inmiddels is ingeklonken, is het nodig de grond op te vullen. DSC_0003-001

We vonden een man met een kleine vrachtauto die de klus wilde klaren. Hier heeft hij net het gebied geïnspecteerd . Het gaat er natuurlijk om zo dicht mogelijk bij de stortplaats te komen, dat scheelt schepwerk.

DSC_0004-001

Onder de pergola door. Luid pratend want doof én Italiaan.

DSC_0007-001

DSC_0008-001

Nog wat aanwijzingen en hup…daar ligt meer dan 1700 kilo grit. Deel twee van deze operatie is dat de wijnboer de ‘fillers’ verdeelt. Daarmee ziet ook dit gebied er weer strak uit.

DSC_0003-002

Konings-pranzo

DSC_0010

Met vrienden die een rondreis maken door Italië hadden we vandaag een afspraak. Gewoon een pranzo bij ons thuis. Daar hang je de vlag voor uit. Zeker als het ook nog eens Koningsdag blijkt te zijn.

DSC_0013

Met de open haard aan en de nieuwe verwarmingsketel op standje honderd krijg je het heus wel behaaglijk binnen. Ik had het vaste plan om ons nagerecht van ijs, geserveerd in de helft van een sinaasappel, op de foto te zetten. Maar vanwege de gezelligheid vergat ik dat.  Ach Corrie en Ronald op mijn blog, is ook eigenlijk veel leuker.

DSC_0015

DSC_0019

Vorig jaar reden ze van Amsterdam naar Peking. Het was dus voor hen een makkie ons huis op de berg te vinden. Daar kunnen de pakketbezorgers in Italië nog wat van leren.

DSC_0021

 

 

Rust op zondag

DSC_0007-002

Zelfs op zondagochtend wilden de hulpmannen nog aan het werk. Dus werd de werkkleding voor een paar uurtjes aangetrokken en snorde de bostrimmer voor even op een laatste helling. Maar rond het middaguur togen we naar de stad voor de zondagse pranzo. En het blijft leuk om dat schitterende Gubbio aan anderen te laten zien.

DSC_0012-002

We zochten een aangenaam restaurant uit en smulden van een heerlijk maal en de Italiaanse ambiance. Dan is het na afloop heel plezierig nog even wat rond te wandelen in de middeleeuwse straten van de stad.

DSC_0020

We doen nog even de patroonheilige Sint Ubaldo aan, die ons zijn zegen geeft.

DSC_0033-002

En dan eindelijk ga ik ook even op de foto, te midden van die twee geweldige neven van me, die zich hier een week helemaal de blubber hebben gewerkt.

DSC_0022

Minder mooi en mooi

We hebben nog één koude nacht te gaan en daarna zal duidelijk zijn hoe groot de vorstschade in de wijngaard is. Er worden nog wat noodmaatregelen getroffen en ik kom er beslist volgende week nog op terug. Op de foto is te zien dat ook de kiwi en de vijg de kou niet kunnen waarderen. Maar er is voldoende wat wél mooi is om naar te kijken.

De blauwe regen, gouden regen en de meidoorn vergoeden veel. En dan zijn er nog drie leuke mannen op het erf.  Die ook nog eens heel hard werken.  Als dát niet mooi is.

Afwisseling

Je kunt er natuurlijk de humor van inzien. Dat het er het ene moment nog zo uit ziet

DSC_0024

En nog geen half uur later zo

DSC_0030

Wacht, het is misschien nog niet helemaal duidelijk.

DSC_0036

De paardenwei tegenover ons huis

DSC_0034

Een half uurtje later; ze staan er nog hoor, die paarden. Maar door de sneeuw zien we ze even niet. En dan die hulpmannen.

DSC_0032

Maar gelukkig even later ook weer zo:

DSC_0020

Het was vooral voor de wijnboer weinig humorvol. Er is nachtvorst geweest en het ziet er in de wijngaard niet goed uit.