Cadeau

Voor zijn verjaardag had de jeugdvriend van de wijnboer nog een cadeautje tegoed. Dat werd iets cultureels en iets smakelijks. In het voortreffelijk Italiaans restaurant il Peperoncino in Delft, deelden de vrienden na het eten hun dessert. Is dat niet zoet? Vóór die tijd bezochten we met z’n vieren de tentoonstelling van Pieter de Hooch in het Museum Prinsenhof. Deze tijdgenoot van Vermeer legde zich vooral toe op het schilderen van binnenplaatsen en doorkijkjes. Vanuit de hele wereld is er werk van hem naar Delft gebracht.

Zoals dat tegenwoordig heel vaak gaat, was ook de entourage en uitleg over zijn leven en werk mooi en beeldend gedaan. Zelfs de museumwinkel en het restaurant zijn, vanwege het groot aantal verwachte bezoekers, verplaatst. Ik vind dat een hele verbetering. We moesten ondanks onze museumkaart nog wel vijf euro bijbetalen. Maar ja, er waren dan ook kosten nog moeite gespaard.

Tentoonstelling duurt nog tot 16 februari 2020. 

Polder en poppenkraam

De zondag begon zoals al onze zondagen met een wandeling. Ach, wat was het prachtig wandelweer. Bij het restaurant waar we na afloop ontbijten, werd een winterfair opgebouwd. Het zag er enorm sfeervol uit maar ik had er geen tijd voor want samen met dochter Fleur stond ik vanmiddag op een rommelmarkt in een sportzaal in Ridderskerk.

Ik kon het niet laten deze poppenkraam uitvoerig te bekijken. De kraamhoudster was een verwoed breister. Ons uitzicht vanachter de kraam zag er zó uit. Heerlijk rommelig dus.

Vooral Fleur kon na afloop tevreden zijn. Ze maakte heel wat mensen blij met haar overtollige huisraad en kinderboeken en -kleding. Voor de winst hoef je iets dergelijks niet te ondernemen maar samen hebben we eens in de paar jaar een marktdag waar we veel plezier aan beleven. En zelf kochten we niks. Waren we erg tevreden over.

Goed begin

Aanvankelijk reed ik naar de verkeerde locatie want ik wist niet dat restaurant Berg en Dal op een tennispark gelegen was. Daar dronken we koffie en aten een broodje. Ontelbaar aantal jaren zijn we bevriend. De vierde vriendin uit dit groepje van oud-collega’s woont verder weg en is helaas vaak niet in staat om aan te schuiven. Naar haar toegaan is momenteel ook geen optie; ze verzorgt een doodzieke echtgenoot.

Met de afwezige vriendin in ons hart laten we de aardige jonge ober een foto van ons maken. We zijn weer even bijgepraat en stellen vast dat onze week niet fijner had kunnen beginnen.

Het Vermeertje

De wijnboer en ik aten gisteravond in een restaurantje met deze naam. Na een paar weken van ongecoördineerd boodschappen doen en weinig ordentelijke maaltijden koken, sloten we zo deze periode af. Niet geheel ontoevallig liepen we door de Oudemanhuissteeg. Daar zijn bij rioleringswerkzaamheden de fundamenten te zien van Herberg Mechelen, waar de schilder Vermeer heeft gewerkt. Men had er dit weekend zelfs spiegels neer gezet om het middeleeuws metselwerk te kunnen bewonderen. Vandaag wordt de straat weer gedicht. En de wijnboer vertrekt naar zijn wijngaard.

Den Haag, Alkmaar en Enkhuizen

Restaurant Des Deux Villes staat er nog op de gevel van wat nu de Pathé Bioscoop is aan het Buitenhof in Den Haag.

Het restaurant was onderdeel van het aan het Spui gelegen hotel de Twee steden, logemement Alkmaar en Enkhuizen. Ik ken het gebouw beter als de Cineac. Daar kwam ik als kind en zagen we het Polygoon Journaal als mijn oma haar vijf oudste kleinkinderen een dagje mee uit nam naar de stad.

Wij zaten vanmiddag in de mooiste bioscoop van Den Haag voor de film Yesterday waarin heel veel Beatle-liedjes te horen zijn. Wat een heerlijke en leuke film. Blog vriendin Bertie schreef er al over en ik ben het helemaal met haar eens.

Wolken, zon en regen

Nadat we bij een enorme lieverd in Loon op Zand op de koffie waren geweest, koersten we richting Tilburg, Museum de Pont. Het bestaat 27 jaar en misschien is het wel 25 jaar geleden dat ik er voor het eerst was. Het enige wat ik me ervan herinnerde was dat het destijds nogal indruk op me maakte en dat deed het vandaag weer. Bij de entree staat sinds twee jaar dit werk van Anish Kapoor. Roestvrij staal waarin de lucht weerspiegelt, zo fraai.

Jan Dibbits

Uitgeknipte foto op geschilderd doek. Geniaal. En van die prachtige ruimten in wat ooit een industriele wolspinnerij was.

Robert Therrien

Een restaurant om vrolijk van te worden en als toegift een semi wilde tuin waarvan we in de zon nog uitgebreid hebben genoten. Terug in Delft kwam de regen met bakken uit de hemel.

Ander decor

In Delft zijn het foto’s van de polderwandeling die vrijwel wekelijks op mijn zondagse blog verschijnen. Hier in Umbria zullen het vaak beelden uit Gubbio zijn omdat we daar aan de pranzo (luch) gaan.

Met tweede Paasdag en Bevrijdingsdag in één week, hadden heel wat Italianen er een vakantieweek van gemaakt en dat was te merken in de stad. Toch zag ik kans twee foto’s te nemen zonder mensen erop.

Bij de fontein ‘del Bargello’ wordt men geacht drie maal een rondje te lopen om niet voor gek verklaard te worden. Dat hebben de kleindochters uiteraard gedaan. In het gelijknamige restaurant er pal tegenover gebruikten wij de middagmaaltijd. Dat was heerlijk, erg gezellig en zorgde ervoor dat we voldaan huiswaarts keerden. In de regen, dat wel.