Biefstuk

Waar eens het legermuseum aan de Korte Geer in Delft was gevestigd, zit nu een restaurant dat vermaard is om zijn biefstukken. Wel eens van Loetje gehoord? Een beetje vleeseter kent die horecanaam vast wel. Ik was nieuwsgierig geworden door publicaties op een Delftse site. Men is lang bezig geweest met het vinden van een goede bestemming van het vrijgekomen legermuseum, er was nog een lockdown te verstouwen maar nu is het eindelijk geopend. Op maandag tot en met woensdag gaat het pas om vier uur open, de andere dagen al om twaalf uur. Vandaar dat, toen ik er rond twee uur vanmiddag stond, nog weinig leven in de brouwerij was te beleven.

Thuis heb ik nog even de menukaart bestudeerd en tot mijn verrassing zag ik kalfslever op de kaart staan. De wijnboer en ik hadden daar onlangs een hele slechte ervaring mee in een restaurantje hier in de buurt. Misschien gaan we voor dat zo specifieke gerecht nog wel eens op een mooie zomeravond op een van de terrasboten zitten. De beroemde biefstuk is aan mij niet besteed maar voor goed orgaanvlees wil ik wel een stukje omfietsen.

Altijd welkom

Aan teksten kan ik niet zomaar voorbij lopen. Ik ben een bijna dwangmatige lezer. Op een door de zon beschenen tafeltje bij een restaurant werd ik met viooltjes en al welkom geheten, dat voelt prettig. Mijn zus vertelde me daarop het volgende: zij zat ergens op een terras maar vond het een beetje kil en twijfelde om toch naar binnen te gaan. Een onbekende dame aan een belendend tafeltje stond voor haar op en bracht haar een dekentje. Wat aardig, waarom doet u dat zomaar voor mij, vroeg mijn zusje. Ik heb me voorgenomen elke dag een goede daad te doen, was het antwoord. Kijk, dat is een loffelijk streven, dat navolging verdient. Toen kwam ik later op de dag deze zin tegen op een etalageruit. Dat soort zinnen slurp ik op, gratis en voor niets. Het leven mooi maken, het kán. Zelfs op een herfstdag als deze.

Strakke luchten

Nog vóór we de berg afrijden, spring ik even uit de auto om de besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen te kunnen laten zien. De nachten zijn helder en dus flink koud. De dagen zijn gelukkig ook helder, kijk maar eens naar die strakblauwe lucht. Traditiegetrouw doen we de zondagse pranzo buiten de deur, de uitbater komt even een babbeltje maken nadat hij ons al uitvoerig welkom heeft geheten. De zondagsrust doet onze vermoeide lijven goed. We laten de Italiaanse gesprekken aan de tafels links en rechts van ons een beetje voorbij kabbelen en doen geen moeite er iets van te begrijpen. We zijn al blij dat we ‘Green Pass’ uitgesproken met vet Italiaans accent begrijpen en tonen onze QR-code. Ook de mondkapjes zijn hier in winkels, openbare gebouwen en restaurants nog verplicht. We vinden het geen probleem en keren voldaan terug naar ons huis op de berg. In de schone lucht.

Park Spoorloos

Dit is de achterkant van het voormalig stationsgebouw in Delft. Omdat de omgeving behoorlijk ‘stenig’ is, moesten er groenvoorzieningen komen. Onder het park ligt een waterbuffer van bij elkaar 350.000 liter. Er werd berekend dat dit de hoeveelheid water is wat vast moet worden kunnen gehouden om de droge periodes door te komen. Ook vergroot het park de biodiversiteit in dit deel van Delft. Met een grote diversiteit aan vaste planten, bollen, siergrassen, hagen, klimplanten, struiken en bomen, is het een geliefde plek voor insecten. 

Waar de treinen stopten, is nu een terras dat hoort bij een Italiaans restaurant voor pizza en pasta. Op de eerste etage zijn kantoren gevestigd. Aan de voorkant zien we nog steeds wel veel steen maar de combinatie van oud en nieuw vind ik hier mooi gelukt.

Het nieuwe stationsgebouw, op de laatste foto, is ultramodern en zit samen met het gemeentehuis onder één dak. Er kwam een groot busplatform en uiteraard een taxistandplaats en er is denk ik geen Delftenaar te vinden die niet blij is met de nieuwe situatie.

Negatief

Na alle activiteiten moest er nodig een filmpje gekeken worden. Maar eerder werd er door de kokkin-in-spe een appelkruimeltaart gebakken. Oude afgeknipte kerstkaarten van vorig jaar, zijn nieuwe kerstkaarten geworden en beschreven voor klasgenoten. We regen een slinger van onze ontvangen kerstpost en hingen die op aan een kast. Er werd een moodboard gemaakt door de kleindochter met binnenhuis-architect ambities. Tijdens het eten straks spelen we restaurantje, een geliefd spel van de dames. Ze noemen het Tafel 35, maken een menukaart en zullen ons bedienen. Dat alles vandaag in het kader van werkende ouders in combinatie met de lockdown. We begonnen de dag dus met zelftesten.

Een afspraakje

Terwijl ik speurend rondkeek op zoek naar mijn vriendin, werd ik in het restaurant waar we hadden afgesproken, op mijn schouder getikt. Enthousiast draaide ik me om maar keek niet in háár ogen maar in die van een oudere heer die vroeg of ik Corrie was. Nee dus. Hij had een blind date en liep zoekend rond. Enfin, mijn vriendin en bestelden koffie en hadden weer gelegenheid om over en weer onze levens bijgepraat te krijgen.

We maakten nog snel een foto van elkaar na het uitwisselen van kleine geschenkjes. Die foto van mij gaat me vooral om de tekst in neonletters achter me. Live a life you will remember. Nou, daar zorgen wij samen goed voor. Ik hoop dat het voor Corrie en haar date ook geldt.

Boekendag

Tegenover het restaurantje waar wij op zondag altijd ontbijten, werd een kleine rommelmarkt gehouden. Er waren beslist aardige dingen te koop en de opbrengst was ook nog eens voor het goede doel maar evengoed was er niets van mijn gading bij. Behalve dan een boek van Thomas Rosenboom dat ik voor € 1,50 meenam en waarvoor een vriendin me 10 cent gaf als aanvulling op de € 1,40 die we bij elkaar konden schrapen aan contanten. Het boek, De Nieuwe Man, staat hier al in de boekenkast en ik heb het al gelezen. Beetje suf dus maar ik schuif het door aan de vrouw die mij haar 10 cent schonk. De middag brachten we door in onze rustige achtertuin waar ik een (ander) boek uitlas. We eindigen straks bij mijn leuke moeder waar we koken en eten. Wat past er toch veel fijns op een zonnige zondag.

Stukken beter

‘Kijk’, zou ik tegen de uitbater van gisteren willen zeggen, ‘zo hoort een plantje op een terrastafel er ongeveer uit te zien’. Het hele Doelenplein ademt trouwens een goede sfeer uit en samen met een vriendin zat ik er heerlijk een broodje makreel te eten. Het was er druk op een gezellige manier, de internationale menukaart is een feest en de bediening uiterst prettig. Het restaurant heet Hanno en ik kan het van harte aanbevelen.

We slenterden nog even over de donderdagse markt, maakten nog een stads ommetje en waren na afloop weer helemaal op de hoogte van elkaars wel en wee. In het najaar ga ik haar weer eens opzoeken in Schiedam. Zo doen we dat al jaren en onderhouden met veel plezier onze vriendschap. Top dag!

Eén klein nadeel

We zaten in een heerlijk beschaduwd straatje aan de pranzo. Het had één nadeel: het toeristentreintje rijdt ook door deze smalle straat die met een handmatige slagboom is afgesloten voor verkeer. Tot drie maal toe kwam de trein langs en stopte precies bij ons tafeltje omdat de bijrijder de slagboom weer moest dichtdoen. Warmte en stank was telkens gedurende een halve minuut ons deel. Maar verder?

We aten voortreffelijk in dit vegetarische restaurant. Orto (moestuin) heet het met als ondertitel Osteria della terra. Aardse smaken, we kunnen het beamen. De meeste mensen eten nu graag buiten. We denken dat dit te maken heeft met het feit dat je een Green Pass moet kunnen tonen als je binnen wilt eten. Men had zelfs de doorloop in een poort naar de achtergelegen fotostudio met tafeltjes gevuld. Orto, we voegen het toe aan onze favorieten.

Visje

Er moesten vandaag wat technische boodschappen gedaan worden. Als we dan toch al op driekwartier rijden van ons huis zijn, kunnen we net zo goed doorrijden naar het Trasimenomeer om daar in een favoriet tentje een visje te eten. Maar er kwam ook nog een klusjesman om half acht vanmorgen. Hij zou binnen twee uur weg zijn dus dat paste wel in onze planning. Maar het werd half twaalf voor hij weer onze berg afreed. We lieten ons de vrije dag die we gepland hadden, niet afnemen en reden dus linea recta naar dat leuke restaurantje in San Feliciano. We waren er de enigen. De wijnboer kreeg zijn hoofdgerecht, een goed bereide dorade, pas nadat ik mijn hoofdgerecht al op had. Ineens hoort dit restaurant niet meer tot onze favorieten. We zaten vervolgens op een ander geliefd plekje aan dit meer nog twee uur te genieten, daar kom ik nog op terug. De wijnboer slaagde op de terugweg voor al zijn technische boodschappen en wat die klusjesman kwam doen, lezen jullie ook een andere keer. Spreiding van blogonderwerpen, hè?