Een rondje achterom

DSC_0003

We begonnen met zomaar een beetje rond te rijden. Niet onze berg af, maar er achterlangs. Dan zie je Gubbio prachtig liggen met op de achtergrond de Apenijnen. En juist toen we tegen elkaar zeiden dat er toch zoveel mooi gerestaureerde huizen in ons gebied staan, kwamen we deze tegen.

DSC_0009

DSC_0010

Rood-wit afzetlint moet bezoekers weerhouden ‘binnen’ te kijken. Dus bleef ik braaf op afstand. Mensen die oude huizen restaureren worden hebberig en enthousiast van al dat mooie bouwmateriaal dat ongebruikt de tijd laat passeren. En voor dit uitzicht sprong ik ook de auto uit.

DSC_0016

We eindigden uiteindelijk bij Il Castellaccio, aan de oude weg naar Perugia, waar we aan een heerlijke pranzo zaten. Dat hoort namelijk op zondag.

DSC_0030

Advertenties

Drie passanten

P1230777

Restaurant Zeetoren en een echte strandtent waren gesloten, een ander nét iets te ver weg. Zo kwam het dat we in een voor de gelegenheid verkeerd restaurant terecht kwamen. Zachte pingelmuziek, dikke tapijten, klassiek gedekte tafels waarvan er slechts één bezet was. ‘Neemt u even plaats in de lounge dan maken we een tafel voor u in orde’. Op de kaart de keuze van aan de lijn gevangen kabeljauw. En met de hand gepakte sint jacobschelpen.  Klap op de vuurpijl was de ingevlogen ananas.  De wijnboer in zijn korte broek, mijn zus en ik met verwaaide strandhoofden, we kregen de slappe lach en maakten flauwe grappen. Mijn zus zat onder de kop van een zelf geschoten hert,  het terras was handgeveegd en de bediening klassiek doch humorloos opgeleid. De zalm die we er aten was overigens zalig. De titel van dit blog verwijst naar hoe we aangekondigd werden richting de keuken.

P1230768

Koelte

DSC_0027

Laten we tijdens de pranzo op het beschaduwde terras gaan zitten van het Antieke Fornuis, zeiden we tegen elkaar. Dat overigens All’ Antico Frantoio heet ( Bij de antieke pers) maar in ons spraakgebruik tot fornuis is getransformeerd. Dit terzijde.

DSC_0029

Daar zat geen kip. Logisch. Veel te warm. De bezoekers van dit etablissement worden zó naar binnen gelokt. Vertalen is niet nodig, toch?

DSC_0030

Dus schoven we de koele kelder in. Waar het eten altijd goed is, de bediening uiterst vriendelijk, de eigenaar altijd een praatje met ons maakt en de stoelen behoorlijk belabberd zijn. Maar ja, je kan niet alles hebben.

DSC_0028

Kalme zondag

DSC_0008

Zondagochtend. Twee buurmannnen met een tractor verstoren de stilte. Het apparaat krijgt pech. Ze moeten stoppen. Dat is sneu voor hen maar wel lekker rustig. We nemen uitgebreid de tijd voor ons ontbijt. DSC_0011

Zondagmiddag. We gaan in de stad een hapje eten. In ons favoriete restaurant lukt het nog nét om een tafel voor twee te bemachtigen.

DSC_0018

Zondagmiddag. We lezen en onze ogen vallen als vanzelf dicht.  Daarna doen we wat  voorbereidend werk voor morgen. Het werd dertig graden dus de was is al weer droog. Ik maak drie liter vlierbloesemsiroop. De tractor is hersteld, de buurmannen zijn weer aan het werk. Domenica calma.

DSC_0023

 

Vriendschapseten

DSC_0007-003

Wat is het toch super gezellig om ook hier vrienden te hebben. Een afspraak voor de zondagmiddagpranzo was snel gemaakt. We ontmoetten elkaar in Gubbio waar we een tafel voor vier hadden gereserveerd in één van onze favoriete restaurants. En hoe gaat dat met goede vrienden? Je bent verheugd elkaar te zien, pakt de draad weer snel op, babbelt bij en wisselt uit. En dat dan ook nog tijdens een smakelijke maaltijd. Een ideale combinatie. Vanmorgen hadden de wijnboer en ik eerst nog wat tuinwerk gedaan. Dat maakt de dag zowel prettig nuttig als zéér aangenaam.

DSC_0012-002

DSC_0015-002

De gisteren aangekondigde ‘moderne mens in middeleeuwse stad’ houden jullie van me tegoed.

Ons zelf een lol doen

DSC_0039-001

DSC_0028-001

Om onze lijven een beetje rust te gunnen, moeten we van het terrein af. Doen we dat niet, dan blijven we toch werken. Steden zagen we de laatste weken al genoeg en uitgebreid wandelen hoort helaas niet meer tot de mogelijkheden. Dan komen we al snel uit bij een dag naar de kust. Vinden we alle twee heerlijk. Het badseizoen is voorbij maar zonaanbidders weten het strand altijd te vinden. Fietsers kennelijk ook.

DSC_0026-001

De pranzo gebruikten we in zo’n no-nonsense visrestaurant. Vlotte bediening, lage prijzen en verse vis.

DSC_0036-001

Al snel hadden we samen een grote schaal vongole  (venusschelpen) leeg en daarna bleef er van de gegrilde tongetjes ook niet veel meer over. We keerden nog voor twee uurtjes terug naar onze zelf meegenomen ligbedden. Waar de wijnboer nog maar eens in de boeken dook en ik het strandvertier bestudeerde.

DSC_0032-001

 

Jeuk

DSC_0030

Om te laten zien hoe dik de stam van deze boom is, dacht ik even een ‘Irene’ te doen. Maar ik greep in een mierennest met mijn rechter arm. Direct na de foto legde mijn wijnboer de camera op de grond en stonden we alle twee te klapwieken om die mieren uit mijn kleding te krijgen.  We aten overigens heerlijk bij dit door vrienden aanbevolen restaurant met de mooie naam Mariella. Het ligt even voorbij Gaifana in de gemeente Nocera Umbra.  Onze internet verbinding doet het weer, ontdekte ik gisteravond drie uur na thuiskomst. De jeuk van de mierenbeten verdween ook langzamerhand.