Vriendschapseten

DSC_0007-003

Wat is het toch super gezellig om ook hier vrienden te hebben. Een afspraak voor de zondagmiddagpranzo was snel gemaakt. We ontmoetten elkaar in Gubbio waar we een tafel voor vier hadden gereserveerd in één van onze favoriete restaurants. En hoe gaat dat met goede vrienden? Je bent verheugd elkaar te zien, pakt de draad weer snel op, babbelt bij en wisselt uit. En dat dan ook nog tijdens een smakelijke maaltijd. Een ideale combinatie. Vanmorgen hadden de wijnboer en ik eerst nog wat tuinwerk gedaan. Dat maakt de dag zowel prettig nuttig als zéér aangenaam.

DSC_0012-002

DSC_0015-002

De gisteren aangekondigde ‘moderne mens in middeleeuwse stad’ houden jullie van me tegoed.

Advertenties

Ons zelf een lol doen

DSC_0039-001

DSC_0028-001

Om onze lijven een beetje rust te gunnen, moeten we van het terrein af. Doen we dat niet, dan blijven we toch werken. Steden zagen we de laatste weken al genoeg en uitgebreid wandelen hoort helaas niet meer tot de mogelijkheden. Dan komen we al snel uit bij een dag naar de kust. Vinden we alle twee heerlijk. Het badseizoen is voorbij maar zonaanbidders weten het strand altijd te vinden. Fietsers kennelijk ook.

DSC_0026-001

De pranzo gebruikten we in zo’n no-nonsense visrestaurant. Vlotte bediening, lage prijzen en verse vis.

DSC_0036-001

Al snel hadden we samen een grote schaal vongole  (venusschelpen) leeg en daarna bleef er van de gegrilde tongetjes ook niet veel meer over. We keerden nog voor twee uurtjes terug naar onze zelf meegenomen ligbedden. Waar de wijnboer nog maar eens in de boeken dook en ik het strandvertier bestudeerde.

DSC_0032-001

 

Jeuk

DSC_0030

Om te laten zien hoe dik de stam van deze boom is, dacht ik even een ‘Irene’ te doen. Maar ik greep in een mierennest met mijn rechter arm. Direct na de foto legde mijn wijnboer de camera op de grond en stonden we alle twee te klapwieken om die mieren uit mijn kleding te krijgen.  We aten overigens heerlijk bij dit door vrienden aanbevolen restaurant met de mooie naam Mariella. Het ligt even voorbij Gaifana in de gemeente Nocera Umbra.  Onze internet verbinding doet het weer, ontdekte ik gisteravond drie uur na thuiskomst. De jeuk van de mierenbeten verdween ook langzamerhand.

Zomer idylle

DSC_0038

Aan een eigen tafeltje mogen lunchen hoort voor de hier logerende meisjes elk jaar tot de topattracties. Ze spelen restaurantje en voeren een gesprek in hun eigen taal, die voor Engels door moet gaan.  Ze kunnen helemaal opgaan in hun fantasiewereld en hebben daar maar weinig bij nodig. Ik kan er uren naar kijken, echt waar. Van een oma die rond sluipt met een camera kijken zij in elk geval niet op.

DSC_0035

En als Juliet dan toch in de gaten heeft dat ik haar fotografeer, maakt ze even een lief gebaar naar me. Zo gek is het dus niet dat mijn blogs deze dagen vooral over de kleinkinderen gaan.

DSC_0045

Aandachttrekkers

dsc_0014

Er moet ‘een walk of love’ komen in Kijkduin. Jammer van die Engelse kreet maar vooruit. Het idee dat daar voor lange tijd een tegel ligt met een lieve tekst voor een ander, spreekt me wel aan. Het project is een vroege dood gestorven (klik) vanwege gewijzigde gemeentelijke plannen. Zonde.

p1210600-001

Wat vinden jullie hiervan? Bij de HEMA kun je tieneronderstukken kopen.  Zouden ouders van dwarse pubers niet liever af en toe het tienerbóvenstuk willen vervangen, denk ik dan. Desnoods met bijbetaling.

p1210630

Deze tekst stond op het lege winkelpand van V&D in Maastricht. Lijkt bedoeld om streekproducten in het voormalige restaurant aan te prijzen. Maar na het faillissement en een jaar leegstand, krijgt zo’n opschrift toch een andere dimensie.

Een mager zeventje

p1210483

Voor de tweede achtereenvolgende dag liepen we door het historisch centrum van Gubbio. Dat is geen straf hoor, integendeel. Maar het gebeurt zelden. We lunchten bij een restaurantje waar we in jaren niet geweest waren. Het was smakelijk en veel. Ik had kunnen volstaan met de antipasto, het voorgerecht, bestaande uit verschillende lokale specialiteiten. De bediening liet enorm veel (steken) vallen, het leek Fowlty Towers wel. Het gebruikelijke kopje koffie na afloop hebben we maar in een barretje elders genomen. Anders hadden we er nu nog gezeten.

Klimmen

DSC_0122

Gubbio, of beter gezegd het historische centrum, zou autovrij moeten zijn vinden sommige inwoners. Ik denk niet dat het er ooit van gaat komen. Italianen zetten graag de auto vlak bij de voordeur. Nederlanders trouwens ook, menig voortuin is er voor opgeofferd. Maar goed. In straten zoals deze kán het eenvoudig weg niet. Daarom zijn ze ook zo mooi. Deze trap eindigt in een straat waar wel autoverkeer kan komen. Voor de bevoorrading van restaurants en woonhuizen is dat prettig. In Nederland hebben we het alternatief van de fiets. Maar dat biedt hier geen oplossing. Wonen in het Centro Storico daar moet je wat voor over hebben.