De Pot (deel 2)

Bij het Depot in Rotterdam maakte ik meer foto’s dan ik jullie tot nu toe liet zien. Dus daar gaan we nog een keer. Op deze buitenopname is goed te zien hoe groot het gebouw is en hoe mooi het spiegelt.

Dit is de entree en op de vide zijn de kluisjes voor jassen en tassen. Daar haal je ook de beschermende jas die je aan moet doen als je mee gaat op een rondleiding omdat je in klimaatkamers komt en er zo min mogelijk stof mag rondwaren.

Behalve liften zijn er royale trappen en glazen loopbruggen. En als je vanaf de begane grond naar boven kijkt, dan is dit het uitzicht. Dat zelfde deed ik ook in het restaurant waar veel hout is gebruikt en de sfeer wat warmer is. Nou hadden we wel het geluk dat we er op een stralende dag waren. Ik heb er niet op gelet hoe het met de verlichting gesteld is maar het zou zomaar kunnen dat ook met lampen aan, het een heel spectaculair effect krijgt.

Het gebouw heeft meer dan honderd miljoen gekost. Voor een kop thee betaal je € 3,40 dus dat lijkt een kleine poging tot een terugverdienmodel. Maar goed, wat zijn we toch een rijk land als we in staat zijn onze kunst op deze manier te bewaren. Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat het niet gebouwd had moeten worden. Laten we zuinig zijn op onze kunstschatten en beseffen dat we bevoorrecht zijn. Nergens ter wereld is een depot van deze omvang voor publiek geopend.

Tafel 35

Ze komt op de fiets uit school, kleedt zich om en vertrekt weer voor twee uur sportklas. Bij thuiskomst douchen en doet ze het haar in een knot ‘want dan zit het morgen leuk’. Kleine kleindochters zijn zelfstandige wezens geworden.

Door de andere kleindochter worden we op een miniconcert getrakteerd met een eigen gecomponeerd wijsje, tien jaar geleden boog ik me nog gelukzalig over haar wiegje. Nu laat ze zien hoe ze haar gitaar kan stemmen en wat je met een plectrum kan doen.

Ze aten gisteravond samen in hun huiskamerrestaurant waar ze aan tafel 35 zaten. Zo noemen ze dat nog steeds in hun spel. Pas daarna gingen wij, hun ouders en grootouders aan tafel en aten in alle rust en gezelligheid met elkaar. De dames speelden in de tussentijd op hun eigen kamer minecraft en lieten ons na afloop hun zelf ontworpen driedimensionale huis zien. Kortom, het was heerlijk weer in hun wereld betrokken te zijn nadat ik al een dag met onze dochter had opgetrokken. En voor wie heel scherp kan kijken: op hun eettafel staan bloemen van lego!

Veranderingen

Sinds vorig jaar is het betaald parkeren op het grote terrein vlakbij het Teatro Romano. Twee betaalautomaten deden het niet, er stond een wachtrij bij de derde. Enfin, haast hadden we niet. We doken een terras op voor de zondagse pranzo want dat hadden we na het harde werken de laatste twee dagen wel verdiend. We verdienen het sowieso elke zondag, we moeten even onder de mensen, of bedenken een andere reden.

Bij het restaurant van onze keuze is een nieuwe eigenaar en er zijn veel andere mensen werkzaam in de bediening. We missen de vertrouwde familiaire sfeer een beetje met het persoonlijke babbeltje van de vorige eigenaar. Het eten was prima, de menukaart wat kleiner en de prijzen zijn gestegen.

Het zijn kleine en vaak ook logische veranderingen. Van een toeristentreintje door de stad hadden de middeleeuwers van destijds vreemd opgekeken. Ik bedoel maar, leven brengt verandering met zich mee al is dat op het eerste gezicht aan de gebouwen in Gubbio niet direct te zien. Of zien jullie ook de bewakingscamera hangen?

Voor wie durft

We wonen elk aan een andere kant van het Nationale Park de Monte Cucco en het moest er ééns van komen om elkaar daar te treffen voor de zondagmiddag pranzo. Mijn nichtje en haar man hadden al een kleine wandeling gemaakt toen we gezamenlijk op het terras aan tafel gingen.

Binnen in het restaurant was het stil maar elke tafel buiten was bezet. Niet zo gek met zo’n uitzicht, toch?

Er hingen een aantal deltavliegers in de lucht maar te hoog om goed in beeld te krijgen. Hier is er zojuist een geland. Het moet waanzinnig zijn om te kunnen vliegen op eigen kracht en alleen met behulp van de thermiek, maar het lijkt me doodeng. Voor de durfallen is dit een uitgelezen plek. Wij volstaan met kijken, ook leuk.

Biefstuk

Waar eens het legermuseum aan de Korte Geer in Delft was gevestigd, zit nu een restaurant dat vermaard is om zijn biefstukken. Wel eens van Loetje gehoord? Een beetje vleeseter kent die horecanaam vast wel. Ik was nieuwsgierig geworden door publicaties op een Delftse site. Men is lang bezig geweest met het vinden van een goede bestemming van het vrijgekomen legermuseum, er was nog een lockdown te verstouwen maar nu is het eindelijk geopend. Op maandag tot en met woensdag gaat het pas om vier uur open, de andere dagen al om twaalf uur. Vandaar dat, toen ik er rond twee uur vanmiddag stond, nog weinig leven in de brouwerij was te beleven.

Thuis heb ik nog even de menukaart bestudeerd en tot mijn verrassing zag ik kalfslever op de kaart staan. De wijnboer en ik hadden daar onlangs een hele slechte ervaring mee in een restaurantje hier in de buurt. Misschien gaan we voor dat zo specifieke gerecht nog wel eens op een mooie zomeravond op een van de terrasboten zitten. De beroemde biefstuk is aan mij niet besteed maar voor goed orgaanvlees wil ik wel een stukje omfietsen.

Altijd welkom

Aan teksten kan ik niet zomaar voorbij lopen. Ik ben een bijna dwangmatige lezer. Op een door de zon beschenen tafeltje bij een restaurant werd ik met viooltjes en al welkom geheten, dat voelt prettig. Mijn zus vertelde me daarop het volgende: zij zat ergens op een terras maar vond het een beetje kil en twijfelde om toch naar binnen te gaan. Een onbekende dame aan een belendend tafeltje stond voor haar op en bracht haar een dekentje. Wat aardig, waarom doet u dat zomaar voor mij, vroeg mijn zusje. Ik heb me voorgenomen elke dag een goede daad te doen, was het antwoord. Kijk, dat is een loffelijk streven, dat navolging verdient. Toen kwam ik later op de dag deze zin tegen op een etalageruit. Dat soort zinnen slurp ik op, gratis en voor niets. Het leven mooi maken, het kán. Zelfs op een herfstdag als deze.

Strakke luchten

Nog vóór we de berg afrijden, spring ik even uit de auto om de besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen te kunnen laten zien. De nachten zijn helder en dus flink koud. De dagen zijn gelukkig ook helder, kijk maar eens naar die strakblauwe lucht. Traditiegetrouw doen we de zondagse pranzo buiten de deur, de uitbater komt even een babbeltje maken nadat hij ons al uitvoerig welkom heeft geheten. De zondagsrust doet onze vermoeide lijven goed. We laten de Italiaanse gesprekken aan de tafels links en rechts van ons een beetje voorbij kabbelen en doen geen moeite er iets van te begrijpen. We zijn al blij dat we ‘Green Pass’ uitgesproken met vet Italiaans accent begrijpen en tonen onze QR-code. Ook de mondkapjes zijn hier in winkels, openbare gebouwen en restaurants nog verplicht. We vinden het geen probleem en keren voldaan terug naar ons huis op de berg. In de schone lucht.

Park Spoorloos

Dit is de achterkant van het voormalig stationsgebouw in Delft. Omdat de omgeving behoorlijk ‘stenig’ is, moesten er groenvoorzieningen komen. Onder het park ligt een waterbuffer van bij elkaar 350.000 liter. Er werd berekend dat dit de hoeveelheid water is wat vast moet worden kunnen gehouden om de droge periodes door te komen. Ook vergroot het park de biodiversiteit in dit deel van Delft. Met een grote diversiteit aan vaste planten, bollen, siergrassen, hagen, klimplanten, struiken en bomen, is het een geliefde plek voor insecten. 

Waar de treinen stopten, is nu een terras dat hoort bij een Italiaans restaurant voor pizza en pasta. Op de eerste etage zijn kantoren gevestigd. Aan de voorkant zien we nog steeds wel veel steen maar de combinatie van oud en nieuw vind ik hier mooi gelukt.

Het nieuwe stationsgebouw, op de laatste foto, is ultramodern en zit samen met het gemeentehuis onder één dak. Er kwam een groot busplatform en uiteraard een taxistandplaats en er is denk ik geen Delftenaar te vinden die niet blij is met de nieuwe situatie.

Negatief

Na alle activiteiten moest er nodig een filmpje gekeken worden. Maar eerder werd er door de kokkin-in-spe een appelkruimeltaart gebakken. Oude afgeknipte kerstkaarten van vorig jaar, zijn nieuwe kerstkaarten geworden en beschreven voor klasgenoten. We regen een slinger van onze ontvangen kerstpost en hingen die op aan een kast. Er werd een moodboard gemaakt door de kleindochter met binnenhuis-architect ambities. Tijdens het eten straks spelen we restaurantje, een geliefd spel van de dames. Ze noemen het Tafel 35, maken een menukaart en zullen ons bedienen. Dat alles vandaag in het kader van werkende ouders in combinatie met de lockdown. We begonnen de dag dus met zelftesten.

Een afspraakje

Terwijl ik speurend rondkeek op zoek naar mijn vriendin, werd ik in het restaurant waar we hadden afgesproken, op mijn schouder getikt. Enthousiast draaide ik me om maar keek niet in háár ogen maar in die van een oudere heer die vroeg of ik Corrie was. Nee dus. Hij had een blind date en liep zoekend rond. Enfin, mijn vriendin en bestelden koffie en hadden weer gelegenheid om over en weer onze levens bijgepraat te krijgen.

We maakten nog snel een foto van elkaar na het uitwisselen van kleine geschenkjes. Die foto van mij gaat me vooral om de tekst in neonletters achter me. Live a life you will remember. Nou, daar zorgen wij samen goed voor. Ik hoop dat het voor Corrie en haar date ook geldt.