Leuker dan wieden

Voor het eerst sinds onze aankomst maandag, verlieten we onze berg voor een paar uur. De band van de kruiwagen moest worden opgepompt bij het benzinestation. Bij de meubelstoffeerder bestelden we stof waarmee ik de buitenbank opnieuw ga bekleden. Dat gaf nog aardig wat spraakverwarring maar komt goed. Wordt nog een heel project en daar ga ik het later nog wel eens over hebben. We kiepten vuilnis in containers aan de voet van de berg en kochten verse melk voor de cappuccini. Maar uiteindelijk was dat allemaal een opmaat naar het leuke tuincentrum in Gualdo Tadino.

Salvia, munt, een leuke bodembedekker (waarvan ik nu de naam al niet meer weet) en een paar geraniums. Daar heeft een mens toch zin in, hè. De boel een beetje opfleuren, onkruid wieden kan altijd nog.

Dat daar geld voor is…

Zo rond een uur of acht zitten wij, nog vóór het ontbijt, aan de cappuccino. We lezen het digitale nieuws, ik scrol langs wat blogs en we koekeloeren naar buiten. Daar was gisteren ineens behoorlijk veel activiteit te zien. Twee banken worden uitgegraven en twee mannen maken een sleuf.

Half twaalf bij ons derde en laatste kopje koffie, zien we een vrachtauto met zand en stenen. Omdat ik toch naar beneden moet, vraag ik de mannen wat ze daar aan het doen zijn. ‘We maken het netjes en bestraten een strookje’. Met veel lawaai zagen ze nog wat stenen door, doen wat dingen die ik niet registreer, ruimen daarna het gereedschap op en vertrekken.

Dit is het eindresultaat. Klus in één dag geklaard, geen afgetrapt gras in een diepe kuil meer onder de bank. Er blijkt dus een gemeentelijke organisatie te bestaan die het ongemak signaleert en er iets aan doet. Daar is kennelijk geld en aandacht voor. Ik sta paf en roep hulde en hoera!

Nu al heimwee

Twee jaar lang waren we vanwege Coronamaatregelen niet in staat de voorjaarssnoei te doen. Dus daar ging zo’n beetje alle energie de afgelopen week aan op. En het afvoeren van alle snoeiboel nam ook de nodige tijd in beslag. Achter in de wijngaard maken we een takkenril dus daar verdween het merendeel in. Laat ik nog wel eens zien.

Hier wordt de witte regen drastisch ingekort en ook de hertshooi, die van de pergola een soort buitenkamer maakt, moest er behoorlijk aan geloven. In de twee grote zwarte potten strooide ik alvast wat zaad van de Afrikaantjes, dun laagje zelfgemaakte compost er overheen en ook weer geregeld.

En daarmee kwam een eind aan een week van werken en bovenal genieten. We zijn sinds vannacht half één weer in Delft terug. De koffertjes zijn uitgepakt en de cappuccino smaakt ook hier heerlijk.

Ongezellig maar wel lekker

Toen we gisteravond om kwart over negen aankwamen was het al donker op de berg. We konden wel zien dat het hier weinig heeft geregend en het besproeiingssysteem niet echt naar behoren heeft gewerkt. Volgende week komt er iemand van het tuincentrum die hier de boel ooit heeft aangelegd, het systeem nakijken en resetten. Na het tuincentrum reden we in één moeite door naar een koffiebarretje voor ons ontbijt. Heel efficiënt want tegenover de Eurospin, de supermarkt waar we voor een paar dagen insloegen. Nee, echt gezellig zit je er niet. Kijk maar, iedereen parkeert tot vlak voor de deur. Maar heerlijk én heel Italiaans. Zo pakken we de draad weer op en hebben weer vastgesteld dat we ons niet gaan vervelen de komende twee weken.

Honds

Het blijft leuk om vanachter mijn cappuccino de hondenuitlaters te bestuderen. Er zijn honden die hun baas mee trekken en andersom. In de laatste categorie hoort de man met de tekkel die we dagelijks zien. Ze zijn alle twee niet zo jong meer, de man loopt evengoed aanzienlijk sneller dan zijn kortpotige vriendje. Nu de bomen zo kaal zijn hebben we goed zicht op wat er allemaal voorbij trekt. Ik zou ook hele series kunnen maken van ouders met wandelwagens en van hardlopers. Of van bukkende hondenbezitters die net eh… de drollen via een zakje oprapen, dichtknopen en in de daarvoor bestemde bak gooien die hier vlakbij staat. Enfin, veel cappuccini drinken en de blogonderwerpen dienen zich vanzelf aan.

Baden

Het eerste plaatsje dat we vorige week aandeden tijdens ons tourtje door Toscane was Bagno Vignono. Gevoed door bronnen in een uitgedoofde vulkaan, zijn hier als sinds de Romeinse tijd warmwater baden. Het centrale plein in dit stadje is zelfs één groot warm bad met een temperatuur tussen de 30 en 50 graden. Helaas wordt het niet meer als zodanig gebruikt. Maar er is maar weinig verbeeldingskracht nodig om hier badende Romeinen en middeleeuwers te zien.

We dronken er koffie en ik kreeg de smerigste cappuccino ooit. De melk bleek bedorven. Gelukkig maakte de barman het snel goed door mij een nieuwe verse kop aan te bieden. Dat voorkwam een nare bijsmaak in dit beeldschone plaatsje.

De roep van de natuur

Hij kwam vanmorgen gezellig naast me zitten op de buitenbank. Terwijl ik mijn cappuccino dronk zat ie doodstil een beetje voor zich uit te staren. Net zo als ik eigenlijk als ik nog niet lang wakker ben. Uiteindelijk nam deze hooiwagen tergend langzaam de zes benen naar de achterkant van de bank. Vanmiddag na de lunch zat ik daar opnieuw, ditmaal met een boek. Maar ik sukkelde een beetje in slaap tot een klein brutaal hagedisje over me heen kroop en ik wakker schrok uit mijn sluimerslaap. Ik nam maar aan dat het een teken was om weer aan het werk te gaan. Zo’n eerste dag vallen alle werkzaamheden een beetje rauw op ons dak en is het zorg om niet als een dolle aan de gang te gaan. Maar de natuur denkt daar kennelijk toch anders over.

De appel valt

foto Isabel

Ze gaat er steeds meer werk van maken, vertelde onze dochter mij vanmorgen. Isabel verheugt zich elke dag op de foto- opdracht die vandaag ‘een drankje’ luidt. En daar verscheen haar kindercappuccino. Ongeveer op het zelfde moment had ik hetzelfde onderwerp op de foto gezet. Mijn bak troost in onzekere tijden. Een bakkie pleur, zegt de Hagenees. Il mio cappu zegt de Italiaan. Mijn heimweekoffie. Daar hou ik het vandaag maar op. En nee, die appel valt bij ons niet ver van de boom.

Nooit eerder

Gistermiddag moesten we slalommen over de grachten om mede-wandelaars te ontwijken. Dus deden we vanmorgen een stadsrondje op de tijd dat we normaal gesproken onze polderwandeling doen. Want lege straten en pleinen zijn uniek en maken de stad behoorlijk tijdloos.

De Van Rossems, die een tv-serie maakten over diverse oude steden, klaagden altijd over de vele terrassen die een stad ontsieren. Voor hen moet deze aanblik weldadig zijn. Ik word er een beetje droevig van. Het was behoorlijk fris in de vroege ochtend, ik maakte nog veel meer foto’s maar die komen een andere keer aan bod. Wij gingen naar huis met verse croissants onder ons arm en een warme cappuccino in het verschiet.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..