Baden

Het eerste plaatsje dat we vorige week aandeden tijdens ons tourtje door Toscane was Bagno Vignono. Gevoed door bronnen in een uitgedoofde vulkaan, zijn hier als sinds de Romeinse tijd warmwater baden. Het centrale plein in dit stadje is zelfs één groot warm bad met een temperatuur tussen de 30 en 50 graden. Helaas wordt het niet meer als zodanig gebruikt. Maar er is maar weinig verbeeldingskracht nodig om hier badende Romeinen en middeleeuwers te zien.

We dronken er koffie en ik kreeg de smerigste cappuccino ooit. De melk bleek bedorven. Gelukkig maakte de barman het snel goed door mij een nieuwe verse kop aan te bieden. Dat voorkwam een nare bijsmaak in dit beeldschone plaatsje.

De roep van de natuur

Hij kwam vanmorgen gezellig naast me zitten op de buitenbank. Terwijl ik mijn cappuccino dronk zat ie doodstil een beetje voor zich uit te staren. Net zo als ik eigenlijk als ik nog niet lang wakker ben. Uiteindelijk nam deze hooiwagen tergend langzaam de zes benen naar de achterkant van de bank. Vanmiddag na de lunch zat ik daar opnieuw, ditmaal met een boek. Maar ik sukkelde een beetje in slaap tot een klein brutaal hagedisje over me heen kroop en ik wakker schrok uit mijn sluimerslaap. Ik nam maar aan dat het een teken was om weer aan het werk te gaan. Zo’n eerste dag vallen alle werkzaamheden een beetje rauw op ons dak en is het zorg om niet als een dolle aan de gang te gaan. Maar de natuur denkt daar kennelijk toch anders over.

De appel valt

foto Isabel

Ze gaat er steeds meer werk van maken, vertelde onze dochter mij vanmorgen. Isabel verheugt zich elke dag op de foto- opdracht die vandaag ‘een drankje’ luidt. En daar verscheen haar kindercappuccino. Ongeveer op het zelfde moment had ik hetzelfde onderwerp op de foto gezet. Mijn bak troost in onzekere tijden. Een bakkie pleur, zegt de Hagenees. Il mio cappu zegt de Italiaan. Mijn heimweekoffie. Daar hou ik het vandaag maar op. En nee, die appel valt bij ons niet ver van de boom.

Nooit eerder

Gistermiddag moesten we slalommen over de grachten om mede-wandelaars te ontwijken. Dus deden we vanmorgen een stadsrondje op de tijd dat we normaal gesproken onze polderwandeling doen. Want lege straten en pleinen zijn uniek en maken de stad behoorlijk tijdloos.

De Van Rossems, die een tv-serie maakten over diverse oude steden, klaagden altijd over de vele terrassen die een stad ontsieren. Voor hen moet deze aanblik weldadig zijn. Ik word er een beetje droevig van. Het was behoorlijk fris in de vroege ochtend, ik maakte nog veel meer foto’s maar die komen een andere keer aan bod. Wij gingen naar huis met verse croissants onder ons arm en een warme cappuccino in het verschiet.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..

Heen en weer

P1230059

Nog vóór het ontbijt maakte ik al mijn brug-tot-brugwandeling. Dat is geen prestatie hoor. Dagelijks begin ik met cappuccino en ga aan de slag. Pas rond een uur of elf lepel ik mijn yoghurt naar binnen. De drie dagen dat ik nu in NL ben, heb ik niet anders dan regen gezien. En omdat ik geen hond heb, kom ik dan nauwelijks buiten. Dus toen vanmorgen de zón scheen, holde ik na mijn eerste cappu naar buiten. Met als hindernis de Koepoortbrug die voor herstelwerkzaamheden een paar dagen omhoog staat. Ik maakte toch de oversteek en die laat zich als een stripverhaal lezen.

P1230063

P1230064

P1230066

P1230068

P1230071

Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031

Opkikker

p1210704

Voor een goede kop koffie kun je me wakker maken. Of nee. Ik word pas wakker van een goede kop koffie. In Italië hebben we een espresso-apparaat, hier in NL doen we het met behulp van George Cloony. Da’s pas echt leuk wakker worden. De dure cups van Nespresso zijn inmiddels vervangen door goedkopere varianten van diverse supermarkten. Twee cappuccini bij het ontbijt, soms één aan het eind van de ochtend en vaak een espresso na de lunch. Dan ben ik wel aan mijn max op een normale dag. De rest van de tijd drink ik thee, veel thee. En twee glazen water maar dat gaat met meer moeite gepaard. Doe mij maar een lekker bakkie pleur, zeggen wij die uit Den Haag komen.

De wereld van het wit

dsc_0010

De verleiding om een winters plaatje op het blog te zetten valt niet te weerstaan. Dit is wat ik vanmorgen het eerste zag toen ik de woonkamer inliep.

dsc_0014

Dit toen mijn blik naar links ging. Prachtig toch?

dsc_0015

En dit tenslotte zag ik toen ik achter mijn cappuccino langs het raam omhoog keek. Zelfs een spinnenweb heeft zo zijn charme. Zuidelijke landen als Spanje en Griekenland kampen met hevige sneeuwval. Vluchtelingen in tenten krijgen nog meer ontbering te verduren dan ze al hebben. Italië werd opnieuw getroffen door een aardbeving in het gebied waar de mensen al zonder stroom zitten. Vanuit mijn warme woonkamer is het dan makkelijk fotograferen. Toch kun je niet aan de gang blijven met relativeren. Mijn wereld ziet er vandaag schitterend uit.

Liefdevol ontbijt

DSC_0019

Zolang we samen zijn, hoef ik niet zelf voor mijn ontbijt te zorgen.Ik kom ’s morgens slecht op gang maar als dit voor mijn neus gezet wordt op de tuintafel, tja dan lepel ik graag mijn yoghurt weg. Dan slobber ik geluidloos maar genietend de cappuccino naar binnen. Dan giet ik daar een glas abrikozensap achteraan en hup, wat vitaminepillen kunnen mee in dezelfde teug. De boterhammen zijn voor die lieve maker van dit ontbijt. Het gebeurt ook wel dat ik na de koffie eerst naar boven ga, me douche en aankleed, de mail check , met mijn zus app en de bedden opmaak. O ja, denk ik na geruime tijd: ik heb geloof ik nog niet ontbeten. Om dan dit op de keukentafel aan te treffen.

IMG_20160801_102151_004