Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031

Advertenties

Opkikker

p1210704

Voor een goede kop koffie kun je me wakker maken. Of nee. Ik word pas wakker van een goede kop koffie. In Italië hebben we een espresso-apparaat, hier in NL doen we het met behulp van George Cloony. Da’s pas echt leuk wakker worden. De dure cups van Nespresso zijn inmiddels vervangen door goedkopere varianten van diverse supermarkten. Twee cappuccini bij het ontbijt, soms één aan het eind van de ochtend en vaak een espresso na de lunch. Dan ben ik wel aan mijn max op een normale dag. De rest van de tijd drink ik thee, veel thee. En twee glazen water maar dat gaat met meer moeite gepaard. Doe mij maar een lekker bakkie pleur, zeggen wij die uit Den Haag komen.

De wereld van het wit

dsc_0010

De verleiding om een winters plaatje op het blog te zetten valt niet te weerstaan. Dit is wat ik vanmorgen het eerste zag toen ik de woonkamer inliep.

dsc_0014

Dit toen mijn blik naar links ging. Prachtig toch?

dsc_0015

En dit tenslotte zag ik toen ik achter mijn cappuccino langs het raam omhoog keek. Zelfs een spinnenweb heeft zo zijn charme. Zuidelijke landen als Spanje en Griekenland kampen met hevige sneeuwval. Vluchtelingen in tenten krijgen nog meer ontbering te verduren dan ze al hebben. Italië werd opnieuw getroffen door een aardbeving in het gebied waar de mensen al zonder stroom zitten. Vanuit mijn warme woonkamer is het dan makkelijk fotograferen. Toch kun je niet aan de gang blijven met relativeren. Mijn wereld ziet er vandaag schitterend uit.

Liefdevol ontbijt

DSC_0019

Zolang we samen zijn, hoef ik niet zelf voor mijn ontbijt te zorgen.Ik kom ’s morgens slecht op gang maar als dit voor mijn neus gezet wordt op de tuintafel, tja dan lepel ik graag mijn yoghurt weg. Dan slobber ik geluidloos maar genietend de cappuccino naar binnen. Dan giet ik daar een glas abrikozensap achteraan en hup, wat vitaminepillen kunnen mee in dezelfde teug. De boterhammen zijn voor die lieve maker van dit ontbijt. Het gebeurt ook wel dat ik na de koffie eerst naar boven ga, me douche en aankleed, de mail check , met mijn zus app en de bedden opmaak. O ja, denk ik na geruime tijd: ik heb geloof ik nog niet ontbeten. Om dan dit op de keukentafel aan te treffen.

IMG_20160801_102151_004

Adrie

DSC_0066Het is hier momenteel een vrouwenhuishouden. Maar met genoegen presenteer ik de tweede man in de portretserie. In feite is hij natuurlijk de eerste man hier in het huis. Hij bakt de broden en is gespecialiseerd in het maken van de heerlijkste cappuccini. Er zijn uiteraard nog tal van kwaliteiten te benoemen maar laat ik volstaan met te zeggen dat hij de leukste man, vader en opa is die een mens kan wensen. En zijn naam wordt over het algemeen geschreven als A3.

Koest

DSC_0025We stappen over op ons tropenrooster. Om zes uur op, om half zeven cappuccino en dan aan het werk in de tuin. De werkzaamheden bestaan in deze tijd van het jaar voornamelijk uit wieden en onkruid weghalen. En oogsten natuurlijk maar dat noem ik geen werk. Vanaf een uur of elf houden we ons redelijk koest, zoeken maar weer eens een internetpunt op, lezen, luieren en zwemmen. Bovendien vergapen we ons aan alle vlinders die nu op de lavendel af komen. Ik zag eindelijk eens kans om het citroenvlindertje te fotograferen. Wat een schoonheid.

Blij van de wei

DSC_0008
‘Ik heb een verassing voor je’, riep mijn persoonlijke barista vanmorgen. Hij weet na al die jaren precies hoe hij me snel naar beneden moet krijgen. Cappuccino en een verrassing… ik zat al. ‘Nee, ogen dicht en even opstaan.’ En aan mijn schouders werd ik richting keukenraam gemanoeuvreerd. En toen zag ik dit en daar word ik altijd heel blij van. We hebben het ons al een paar maal eerder afgevraagd; waar blijven de paarden? Het voelt alsof de lente nu definitief niet meer stuk kan.