Zondagsrust

Alweer beleefden we zo’n heerlijke zondag en toevallig alweer met familiebezoek. De eerste foto maakte ik toen ik in afwachting was van mijn neef en zijn vrouw. De wijnboer pikte hen op in de stad omdat hun ervaring om met de camper naar boven te rijden, jaren geleden nét niet lukte. Ze maken nu een rondreis door Italië en we hadden in februari al een principe afspraak met elkaar gemaakt. We schoven gevieren maar weer eens een restaurantje in en hadden een topmiddag. En ik ging even met mijn ‘neefje’ op de foto.

Vanaf nu geen aanwaaiers en logees meer, het wordt weer stil hier. We gaan met z’n tweetjes nog even een klap op de kar te geven. ‘Kent u die uitdrukking?’ zou dominee Gremdaat zeggen. Het betekent dat we de komende week de klussenlijst korter gaan maken.

Het lelijks weglaten

Echt bijzonder is het stadje niet maar een Italiaanse sfeertje heeft Gualdo Tadino wél. Aan de gevel van het gemeentehuis hangen netjes in houders de officiële vlaggen van Italië, de Europese gemeenschap en de Provincievlag. Daaronder zijn aan de balustrade nog de vlaggen gehangen die sympathie en meeleven uitdrukken.

Dan is er ook een straat die bestaat uit traptreden en terrakleurige huizen. En dit allerschattigste groentewinkeltje maakt het beeld voor mij compleet. Hoewel het ook in een Frans of Spaans dorp niet zou misstaan.

We dronken even koffie in de hoofdstraat waar de auto’s zowat over je voeten rijden als je tegen de gevel op een miniterrasje zit. Want de Italiaan wil wel graag vlak voor de deur van het gemeentehuis kunnen parkeren en het kleine plein ervoor staat vol met auto’s. Die ik dan weer niet op de foto zet want ik deel voor de buitenwacht toch liever de idyllische beelden.

De warme tafel

Het is in feite een veredelde snackbar en wordt in Italië een Tavola Calda genoemd. Daar zaten we gisteravond na onze aankomst in Pisa. We aten er eenvoudig maar héérlijk, sliepen in een leuke B&B en reden vanmorgen naar Gubbio waar we halverwege de dag aankwamen.

Onderweg wat besneeuwde bergtoppen maar verder toch al lente-achtige beelden. Ik zag bloeiende mimosa langs de weg. Mimosa is de bloem die op 8 maart, de Internationale Vrouwendag, aan Italiaanse vrouwen wordt gegeven. Tijd om dat te fotograferen had ik niet, gedreven als we waren om zo snel mogelijk naar ons huis op de berg te rijden. Daarvan doe ik de komende periode wel verslag. Eerst nog even alle vrouwen ter wereld, vooral zij die gebukt gaan onder geweld, een hart onder de riem steken. Laten we zorg dragen voor elkaar, meisjes!

Vrouw en macht

Artemisia was een schilderende vrouw in de mannenwereld van het Italië rond 1600. Ze werd opgeleid door haar vader, verkracht door een vriend van haar vader en slechts een van haar vijf kinderen werd volwassen. Een veel bewogen leven dus en een indrukwekkende nalatenschap aan schilderijen.

Een deel ervan is bijeengebracht in een fraaie tentoonstelling in Rijksmuseum Twenthe waar we vanmorgen genietend rondliepen. En omdat we ook op museumgebied aan een kleine inhaalslag begonnen zijn, bezochten we vanmiddag in Ruurlo nog een expositie. Daarover later meer. Artemisia is nog tot 27 maart te zien en wij vonden het de moeite meer dan waard.

Inhaalslag

Ons sociale leven komt weer op stoom. Dinsdagavond zaten we bij vrienden aan tafel die heel hoog wonen in dit spectaculaire gebouw. We aten heerlijk, bekeken de kunst die een van de gastheren maakt en waren daar enorm van onder de indruk. De kans bestaat dat we elkaar opnieuw de komende zomer zullen ontmoeten in Italië.

In een totaal andere omgeving, namelijk in Heinenoord, zat ik met drie vriendinnen woensdag aan een tapaslunch bij één van hen. Het was weer ouderwets gezellig met harde lachbuien, verhalen over en weer en, zoals gebruikelijk, tijd te kort.

Woensdagavond liepen we over het mooie Voorhout in Den Haag richting de Dennenweg waar we met weer een ánder stel vrienden fantastisch aten in een heel leuk restaurant. En ook met dit stel bestaat de kans dat we elkaar de komende zomer in Italië zullen ontmoeten. De locaties de afgelopen twee dagen liepen fors uiteen, de overeenkomst is dat al deze vriendschappen al meer dan dertig jaar bestaan en allemaal met ons werk te maken hadden. En dit is nog maar deel één van de inhaalslag.

Impressie uit Italië

hotlips
onderaan onze berg

de voortuin
zicht op Gubbio vanaf onze buren
bramen op eigen erf

Op mijn blog van gisteren leek het alsof we het hele jaar alleen maar in Delft waren. Dus maak ik dat hier, vooral voor mijzelf, goed met een kleine impressie uit 2021 van ons landelijke leven in Caldese, dat is de naam van ons huis in de gemeente Gubbio.

druivenoogst

Vensters

Een tra-la-la-gordijntje, onleesbare geworden folder, een stenen vogeltje en een geknakte nepbloem. Bij het opschonen van diverse archiefmapjes kwam ik verschillende ramen tegen. Dit soort plaatjes vallen in de categorie: fotograferen zonder doel, gewoon voor de lol. Net zoals ik dat doe bij wasjes en fietsen.

In Duitsland zag ik deze luiken die uit elkaar vallen als ze gesloten worden.

In Italië een stevig rolluik met kunstzonnebloemen en een nep slinger groen.

Deze laatste uit mijn mapje is, net als de bovenste, een Delfts raam. In dit blauwe raamkozijn staat altijd decoratie in Delfts of zo je wilt Chinees Blauw. Gisteren bleek er wat veranderd te zijn. Ik durfde er niet recht voor te gaan staan, want één gordijn was opzij geschoven. Ik denk dat de decoratie nog niet klaar was.

Op zoek

De huizenwissel die wij elk jaar doen, vergt wat organisatie en het duurt meestal een week vooraleer alles weer op zijn plaats staat; de dozen wijn moeten nog worden uitgepakt maar dat heeft geen haast. De meegenomen was is schoon en kan weer terug in een tas die uiteindelijk mee moet naar Italië. Dan heb ik ook nog een lijstje met dingetjes die aangeschaft moeten worden om mee terug te nemen en ik vind het altijd handig om dat zo snel mogelijk in orde te brengen. En zo kwam het dat ik vanmiddag naar een Kringloop winkel ging.

Een hoop glim, glas en meuk. En grote mandflessen voor wijn, maar die hebben we nou net niet nodig. Ik wil een stenen, liefs terra cotta, bloempot hebben van minstens dertig centimeter doorsnede en hoogte. Daar kan een regenton óp en dan een gieter er onder. Niet geslaagd, met lege handen de Kringloop uit. Maar wel in de wetenschap dat ik een aangename speurtocht in het vooruitzicht heb. Ik mag er de hele winter over doen en ben dol op Kringloopwinkels.

Huizentic en koffiegemis

Duitsland en Frankrijk samen verenigd in een muurschildering op een oud tolhuis vlakbij de gezamenlijke grens. Hier wandelden we maandagochtend langs de oever van de Rijn. Vanwege de rode en witte wijndruiven mocht deze voorstelling zich op extra aandacht van de wijnboer verheugen. Logisch.

Via kleine dorpen, waar we hoopten koffie te drinken en we ons te laat realiseerden dat koffiebarretjes nét iets vaker voorkomen in Italië dan in Duitsland, reden we richting Frankrijk. Ik kon me wel laven aan bijzondere huizen die op de foto móesten.

En uiteindelijk lukte het hoor! Maar toen waren we al in Frankrijk en had ik best wat blijer kunnen kijken.

Verder naar het zuiden

Vannacht slapen ze weer in hun eigen huisje. Het huisje op wielen. Vanmorgen vroeg stond mijn zus alle keukengerei weer rammelvrij vast te zetten. In deze kampeerauto is alles eigen ontwerp en zeer vernuftig wordt elke centimeter benut.

Na een gezamenlijke pranzo vervolgden ze hun weg door Italië met als einddoel Puglia. We hadden heerlijke dagen met elkaar waarbij hun werklust een welkome aanvulling was om oude achterstanden op het terrein weg te werken maar er uiteraard tijd genoeg was voor gezelligheid en samenzijn. Ze houden ons op de hoogte van de verdere trip. Bedankt, veel plezier en goede reis lieve mensen!