De lente op gang brengen

Woensdag was ik al blij met met deze krokus die boven de bladeren uitpiepte. Vandaag besloot ik mijn lentegevoel een beetje te helpen door bij onze vaste bloemenstal wat hyacinten en narcissen op bol te kopen. Daar gaan we een paar weken plezier van beleven en daarna mogen de bolletjes mee naar Italië waar we toch in elk geval vólgend jaar weer eens wat vaker hopen te komen.

Voorlopig blijven we in NL want de berichten vanuit Umbria zijn ronduit dramatisch wat besmettingen en ziekenhuisopnamen betreft. We gaan dit weekend de lente vieren en vlak voor onze deur zijn in twee dagen tijd de krokussen in bloei gekomen. Toch nog iets om blij van te worden.

Waar heb ik nou toch…?

Waar heb ik nou toch mijn mooie leren (Italiaanse!) handschoenen gelaten? Ik heb mijn handtassen nagekeken en ben ook al in de kelderberging wezen zoeken. Dat leverde tot nu toe niets op. Ineens bedacht ik ook dat ik vorig jaar twee warme coltruien had, die nu niet meer in de kast liggen. Opruimen van kleding is hier wel een dingetje en dat komt door onze jaarlijkse huizenwissel. In verband met de geplande Cubareis, die uiteindelijk niet doorging, was veel zomerkleding deze kant opgekomen. Dat was maar goed ook want een deel van de zomer hebben we in Nederland door gebracht. Ik sta voortdurend laden open te trekken en kasten uit te pluizen, op zoek naar twee truien en een paar handschoenen. En ik ben hoogstwaarschijnlijk de enige niet.

Een goede start

Eindelijk kunnen we gebruik maken van deze kalender die al een tijdje op ons lag te wachten. Een nieuw fris jaar, een hoopvol jaar ook. Aan alle kanten vliegen de goede wensen me om de oren. Ik heb zo het idee dat ik op alle moderne én ouderwetse media die tot mijn beschikking staan, wensen heb ontvangen, geretourneerd of zelf begonnen ben. Iedereen daarvoor mijn dank en nu sluiten we dat weer af, hè?

Hoe luid jij de eerste dag van het nieuwe jaar in, vraagt de kalender aan mij. Nou, met een kort afstandbezoek aan kinderen en kleinkinderen, met het avondmaal bij mijn leuke moeder en…met het opeten van de allerlaatste oliebollen.

Geen wijn maar erwtensoep

Bij de vrienden met wie we in Italië wijnoogsten delen, gingen we vandaag op de koffie. We maakten de gebruikelijke Corona-rondedans door de voorgeschreven afstand keurig te respecteren. We hadden limoncello en vijgenjam meegenomen want die had ik gemaakt met producten uit hun Italiaanse tuin. Na de koffie met gebak werden wij getrakteerd op zelfgemaakte overheerlijke erwtensoep, we nipten even van de limoncello en kregen weer geschenkjes mee, zoals dat altijd gaat bij hen. En passant zette ik de molen van Goudriaan op de kiek, die sinds afgelopen zomer nog maar twee wieken heeft in plaats van vier. Met een pontje voeren we over de Lek naar Schoonhoven waar ik de twee laatste foto’s maakte. Na zo’n zonovergoten dag die zó welbesteed was, kan ik weer heel veel donkere dagen hebben.

Olijven, mist en Sinterklaas

Uit Italië ontvingen we het bericht dat er zeventig kilo olijven geoogst is in Caldese. Nog nooit eerder leverden onze olijfbomen zoveel vruchten. Na persen houden we daar ongeveer negen liter prachtige olie aan over. Het is een uitzonderlijk goed olijvenjaar en dat komt mooi uit want de Italiaanse economie verkeert in zeer zwaar weer. Nee, voor foto’s hadden de mannen geen tijd, druk als ze waren met het plukken. En in de frantoio (de perserij) mocht niemand naar binnen vanwege de Coronamaatregelen, dus daarvan ook geen foto’s. Dan laat ik mistig Delft maar even zien. Vandaag een veranderd uitzicht aan de voorkant want ineens staat er een enorme hijskraan. Geen idee wat die daar doet. Misschien de daken in gereedheid brengen omdat Sinterkaas zaterdag in ons land arriveert?

Troostrijke limoncello

De citroenschilletjes hadden de pure alcohol behoorlijk gekleurd. Het eerste deel van de bereiding had ik in Italie al gedaan. Ook toen gebruikte ik er een regendag voor. Het flinterdun schillen van de citroenen was nog het meeste werk, er mag namelijk geen wit vruchtvlees mee geschild worden vanwege de bitterheid ervan. De alcohol moet na ten minste 14 dagen worden verdund met suikerwater en daarna door een doek gezeefd. De officiële hoeveelheden zijn de schil van acht citroenen, 1 liter alcohol, 1 1/2 liter water en 1 kilo suiker. Dat heb ik gehalveerd omdat ik drie (enorm grote) citroenen tot mijn beschikking had.

Gisteren en vandaag maakte ik het af. Omdat ik geen etiketten in huis had, heb ik labels geschreven en aan de flesjes gehangen. Natuurlijk heb ik ook geproefd en ik vond het zoet en lekker. Nou niet allemaal vragen om ook een flesje want ze zijn al vergeven. En er zijn maar een paar gelukkigen waaronder uiteraard de citroenleveranciers.

De herinnering verversen

Ooit heb ik stapels schriften en notitieboekjes met vakantiedagboeken meegenomen naar Italië in de ijdele hoop ze daar op de laptop uit te werken en aldus al onze vakanties en reizen voor het nageslacht te bewaren. Een deel van de Franse vakanties heb ik daadwerkelijk in een pc-bestand gezet. En ook de reizen naar Australië werkte ik uit en de kinderen kregen daar een bijeengebonden exemplaar van. Maar wat doe je verder met al die blaadjes gevuld met stedentrips, zonvakanties en rondreizen? Ik ben vandaag gestart met het voorlezen aan de man met wie ik al die vakanties vierde. Daarna gooi ik het betreffende schrift weg.

Onlangs kwam ik op het spoor van die vakantiedagboeken toen ik opzocht wanneer we voor het eerst in San Quirico d’Orcia waren en hoe we daar verzeild kwamen. Belangrijk is de terug gevonden informatie totaal niet. Het grote opruimen is dus weer begonnen en vandaag past het weer er ook prima bij.

bovenste foto vanuit ons raam, overige twee op de Paardenmarkt

Zicht op de molen

Al vele malen laten zien op mijn blog: mijn Delftse keukenuitzicht. Ook al ben ik altijd een beetje weemoedig als we het Italiaanse huis weer achter ons dicht trekken, dit uitzicht verzoent mij weer ogenblikkelijk met ons stadse leven.

Dat stadse leven is wel betrekkelijk, de binnenstad is nu niet echt een plaats om graag te zijn tijdens deze Corona-uitbraak. Maar we wonen aan de rand van het centrum en gaan onze wandelingen weer hervatten. Italië trekt de Lock Down- teugels weer wat strakker aan, in Duitsland aten we ’s avonds in het hotel in de wetenschap dat het misschien wel de laatste keer van het jaar was dat we buiten de deur aten. Het voelt goed om weer dicht, nou ja, op gepaste afstand, bij de familie te zijn. Herfst en winter op het bovenhuis. We zien wel wat het ons brengt.

San Quirico d’Orcia

We hadden deze plaats nooit als uitvalsbasis voor ons kleine toertje door Toscane gekozen als we hier niet jaren geleden al eens terecht waren gekomen. Maar hoe ook al weer en wanneer? Het bleek in 1997 te zijn geweest toen we een huis huurden in Deruta en in de week voorafgaand wat rondtrokken. We wilden destijds in Siena overnachten maar hebben de stad toen vanwege de grote drukte links laten liggen. Bij toeval vonden we in dit charmante plaatsje een kamer, gelegen boven de plaatselijke bar. We keken uit op dit plein waar ’s avonds de plaatselijke bevolking hun ‘quatro passi‘ deed en de ouderen op de stenen bankjes tegen de stadsmuur zaten. Het waren mede die momenten waarin onze liefde voor Italië ontstond. Kijk dit is de albergo waar we in ’97 verbleven. Ziet er van buiten niet geweldig uit maar het was er prima om te slapen en ’s morgens het ontbijt in de bar.

Het hotel waar we dit keer zaten was van een andere orde, behoorlijk fantastisch vonden we. Misschien wijd ik er nog een blogje aan, misschien ook niet. Hoe we er achter kwamen dat we nou juist in ’97 hier al eerder waren, is wellicht leuk om nog eens te vertellen maar voor vandaag ben ik ruimschoots door mijn limiet van woorden heen.

Delft op z’n paasbest

Een Keukenhof zal het hier in Delft niet worden, liever niet zelfs. Toch is er in de stad genoeg bloemenpracht te zien. En ontluikend groen. En bloesem. Volop.

We beleefden de vreemdste Pasen ooit. Met een ontbijt voor twee en een diner voor drie samen met mijn moeder. We wandelen wat en deden op deze tweede Paasdag een schoonmaakronde in huis. Geen uitgebreide familiebrunch, geen paasprocessie of pranzo met vrienden in Italië. Of deze ingrijpende soberheid blijvend is, zullen we afwachten. Het kalme leven is nog steeds niet saai, integendeel, al missen we ons sociale leven wel. Maar voor de goede zaak voelt het niet als een opoffering. Er blijft genoeg over om tevreden mee te zijn. Ontluikend groen, bloesem en bloemenpracht.