Tussen kunst en kitsch

20180506_105537 (2)

Het gebouw van de strandwacht in Hoek van Holland heeft nogal wat de lijden van de elementen. Voor mij wordt het daardoor alleen maar mooier, de schoonheid van het imperfecte. Wabi sabi. Binnenin het houten bouwsel zijn strandvondsten te bewonderen. Om die te zien moest ik met mijn neus tegen het raam want de strandwachten zijn nog niet aan het werk en dus is het gebouw gesloten.

20180506_105543

Gelukkig was ik toch in staat de bovenste twee foto’s te maken. Jullie raden het al. Ik zette gewoon de raamkozijnen op de kiek. En hieronder de realiteit van de avond ervoor. Altijd een tikkie kitsch zo’n zonsondergang. P1230186

Advertenties

Ontspannen

P1230116

Zoals de dag van vandaag verloopt, had ik het me ongeveer voorgesteld toen ik nog in Italië verbleef. In de zon op de fiets door Delft. Naar de markt voor verse stroopwafels  groenten en fruit. Bovendien slaagde ik voor een nieuw tablet-hoesje. Bij de stoffenkraam kwam ik uitgebreid aan de praat met de verkoper, want zie:

P1230119

Mijn impuls om haar te kopen heb ik nog even bedwongen want wat ga ik ermee doen?  Eerst thuis over nadenken. Meteen de boodschappen naar huis gebracht. Daar appte een geruststellend bericht binnen van iemand uit mijn omgeving waarbij de spanning omtrent gezondheid heel hoog was opgelopen. Het is een vrolijk dag.

P1230121

 

Heen en weer

P1230059

Nog vóór het ontbijt maakte ik al mijn brug-tot-brugwandeling. Dat is geen prestatie hoor. Dagelijks begin ik met cappuccino en ga aan de slag. Pas rond een uur of elf lepel ik mijn yoghurt naar binnen. De drie dagen dat ik nu in NL ben, heb ik niet anders dan regen gezien. En omdat ik geen hond heb, kom ik dan nauwelijks buiten. Dus toen vanmorgen de zón scheen, holde ik na mijn eerste cappu naar buiten. Met als hindernis de Koepoortbrug die voor herstelwerkzaamheden een paar dagen omhoog staat. Ik maakte toch de oversteek en die laat zich als een stripverhaal lezen.

P1230063

P1230064

P1230066

P1230068

P1230071

Zon en water

DSC_0024-001

In 1275 begon men met de bouw van de Fontana Maggiore In Perugia. De fontein heeft drie niveau’s en is één van de belangrijkste romaanse monumenten in Italië. Menig bezoeker loopt hier rond met een reisgids in de hand om te lezen over de meer dan 49 reliëfafbeeldingen. Het beschermende hek is lekker praktisch. Je kunt er je kinderfiets tegen aan zetten. Of als ruggesteun gebruiken bij een overpeinzing.

DSC_0024-002.JPG

DSC_0041

Maar op die mooie zonnige middag toen wij in Perugia op de trappen zaten bij de Duomo van San Lorenzo, deed de fontein precies wat fonteinen horen te doen: een beetje spelen met water en het zonlicht gebruiken voor wat extra spektakel. DSC_0040-001

Koppen naar de zon

DSC_0059

Na het uitladen van de auto en een rondje over het terrein, gingen we maar eens even van de zon genieten. Opruimen en inruimen kan altijd nog. We hoorden de koekoek en ik zag twee fotogenieke anemonen. De wijnboer controleerde de gastank op inhoud en stelde vast dat ie leeg is. Dus ging ’s avonds de haard aan en nestelden we ons dicht bij het vuur. Het huis is klam en kil na een uiterst natte periode.   DSC_0002

Dit was het uitzicht vanmorgen vanuit het slaapkamerraam. Ondanks de miezerregen worden we hier toch heel blij van. Het is prima weer om alle meegenomen goederen op te ruimen en met poetsdoeken en stofzuigers aan de gang te gaan. Morgen wordt het gas geleverd.

 

Zon en schaduw

DSC_0057

Onlosmakelijk met elkaar verbonden, zonder zon geen schaduw. In een smalle steeg werpt het nabijgelegen pand als het ware een nieuw huis op de muur. Bezie dat maar eens overdrachtelijk; het leven in een notendop. Ik kwam ook deze versierde boom tegen tijdens een rondje Delft.

DSC_0053

Aan een wolkenloze hemel steekt deze nog winterse boom zijn takken uit naar de zon. En als het donker wordt, verspreidt hij licht. Ook iets om over na te denken.

Zoeken

DSC_0080-001

Toen ik gisterochtend overal weer terrassen zag en merkte dat er een opgewekte stemming hing rond een lang paasweekend, had ik niet ingeschat dat het er vanmorgen zó uit zou zien. Niet dat we ons er veel van aantrekken hoor. We wandelden en ontbeten met de wandelclub, die vandaag bestond uit drie personen. Nadat mijn ouders de pauselijke zegening vanuit Rome hadden gezien, gingen wij bij ze op de koffie. Daar is  het altijd gezellig, gastvrij en aan gesprekstof geen gebrek. De rest van de dag brengen we rustig samen door. Maar die toeristen, hè. Zien die wat ik zie? Dat de natuur op knappen staat. Of sloffen die massaal door de Keukenhof op zoek naar de zon?

DSC_0082

DSC_0091

DSC_0085