Herfst op het erf

Er had vandaag een blogje kunnen staan over hoe wij ons reisje door Toscane vervolgden. Maar de actualiteit is ook wel aardig om te laten zien. Zonneschijn op de verkleurende druivenbladeren van de pergola. Een werkmand met snoeiafval en mijn afgeworpen sjaal, want het is veel te warm voor een sjaal.

Ik zag een spin, zijn schaduw en zijn prooi met diens schaduw. Van het spinnenweb zie je niks in die felle zon. De paddestoelen in het gras zijn helaas nét met de laatste maaibeurt van het seizoen weggemaaid. Ik had ze graag laten zien. Maar jullie begrijpen dat ik al werkend geniet van de herfst. Als de zon maar schijnt.

Aan de thee op het terras

Het idee was om onderweg een soort fotoreportage te maken. In NL de prachtige zonsopkomst terwijl we oostwaarts reden. In Duitsland de bloeiende bermen en in Zwitserland een paar hoge bergen. Tot ik me ineens realiseerde dat ik de verbindingskabel tussen camera en laptop in Delft had laten liggen. Dat wordt lastig bloggen zo. Een paar snelle foto’s op mijn mobiel moeten het voor vandaag maar even zijn. Dan ga ik de komende dagen een oplossing zoeken. Mijn belangrijkste mededeling is dat we veilig in Caldese zijn aangekomen na een voorspoedige reis gisteren en vandaag. We zitten met een kop thee op het al aan geveegde terras ons enorm te verkneukelen over onze thuiskomst.

Hou de herfst op afstand

Ineens lees ik her en der op blogs over het begin van de herfst. De meeste mensen vinden dat een mooi jaargetijde en zijn blij van de hitte verlost te zijn. Toegegeven het was wel overdréven warm maar ik wil nu nog geen afscheid van de zomer nemen. Ik verwonder me er over dat ik in huis zelfs af een toe een vest aantrek en felle regenbuien plots op mijn dak vallen. Maar dat kwalificeer ik gewoon als een zomerdip. De astronomische herfst begint pas op dinsdag 22 september dus laten we de tijd niet vooruit lopen. Ik ga voor een mooie nazomer waarin het vest nog even in de kast terug kan maar de zonnedoeken, zoals op deze foto’s, opgerold worden. Waarin we ons koesteren in een milde nazomerzon. En heus, dan ga ik eind september wel eens genieten van de herfst.

Zwoel

Windstil en nog een graad of vijfentwintig. Het was donderdag een uitgelezen avond om op de terrasboot van De Pelicaan aan de Verwersdijk te gaan eten. Ruime plaatsen, aardige bediening maar bovenal een goede Mediterrane keuken. Vanaf onze plaats keken we zo de autovrije Doekenstraat in. Af en toe zwom er een meerkoetje of wilde eend tussen de waterlelies door, happend naar wat kroos. Heel even was er letterlijk wat deining toen bij een ander gaste tot twee maal toe een wesp haar mond in en uit vloog. De vrouw bleef kalm maar stond wel even met de menukaart te wapperen en werd daarbij geholpen door mensen aan de tegenoverliggende tafel. De wesp verdween, de eenden ook en in het weer kalme grachtenwater zagen wij de zon in het water schijnen.

Waterpret

De grote groep op de bovenste foto is een studentenhuishouden, vandaar de samenscholing. De rest van de uit ons raam gemaakte foto’s spreken voor zich. Wat een plezier hebben een hoop mensen hier beleefd tijdens de prachtige zomerse dagen de laatste weken. Het is vandaag even wennen aan de lagere temperatuur en er valt zelfs regen. Daar snakt de natuur naar dus laten we er vooral blij mee zijn. Een paar mannen uit ons gebouw nemen maatregelen in kelder en garage want de te verwachten hevige regenval kan in de droge grond voor afwateringsproblemen zorgen. Dat is ook waterpret maar dan anders.

Verheugvermogen

Ja hoor, goed gelezen. Ik kwam dit woord in de krant tegen; het vermogen om je te verheugen. Kinderen kunnen het heel goed. Wij volwassenen hebben er wat minder van. Zeker in deze verwarrende tijd zonder leuke uitstapjes, geen feestjes, geen etentjes met vrienden. Hoewel? Vanavond halen we voor de laatste keer een lunchbox op en eten met een bevriend stel al picknickend in de achtertuin van ons appartementencomplex. Daar verheug ik me enorm op. En als we ons bruggenloopje doen dan eindigen we vlak bij huis met dit stukje dat ik het ‘bos’ noem. Als boomkruinen elkaar raken, krijg ik een bosgevoel. Ja, lach er maar om maar ik ben weinig gewend op dat vlak. Ik verheug me altijd met een bijna kinderlijk genoegen op dit stukje waar de vogels fluiten en de zon gefilterd wordt.

Licht

Bij de opdracht van vandaag denk ik direct aan zonlicht en zéker niet aan kunstlicht. Dat ik niet de enige ben die van de zon houd, bewijst deze foto. Het bord met de zon erop komt uit Deruta, de stad in Italië die vermaard is om zijn aardewerk. Beide foto’s komen uit mijn archief. Dat is niet echt de bedoeling bij de foto 7 daagse maar mijn geëxperimenteer met licht en donker leverde niet veel fraais op. Voor de opdracht stuur ik onderstaande foto in. In een vederlichte roeiboot gaat in de avondzon een roeister met kalme slagen ons huis voorbij. Als dit je dagelijks uitzicht is, hoef je toch niet verder op zoek te gaan naar het licht?

Natuurdagboek

Kleindochter Isabel had me in een lief briefje geadviseerd om het raam open te gooien. En kijk, ruik en geniet, schreef ze erbij. Direct erna kwam ik deze tekening in de krant tegen bij een artikel van Gemma Venhuizen met de titel Natuur voor binnenblijvers. Zij raadde aan een natuurdagboekje bij te houden, je zintuigen goed te gebruiken en je natuurkennis te vergroten. Dus daar ben ik maar eens aan begonnen. Ik hou de stand van zaken bij de familie Meerkoet bij. Noteer hoe een perkje van minikeukenhof veranderde in een wilde bloementuin en meer van dat soort dingen.

Hier is goed te zien dat ik de ramen volgens voorschrift heb opengegooid. In de avondzon staat hier ‘onze’ boom weer helemaal groen te zijn en de inkijk naar de Vermeerstraat op natuurlijke wijze te blokkeren. En zo zag het er op 8 april nog uit. We kregen dus binnen een maand een compleet nieuw uitzicht, zonder ons te verplaatsen. Da’s toch een wonder?

Onze eigen schaduw

De balkondeuren stonden open en de zon was net bezig onder te gaan. Zelf zat ik achter mijn bureau en de wijnboer stond tegen me te praten met een mooie schaduw naast zijn gestalte. Mijn camera lag binnen handbereik. Dus. ‘Ach, doe mij ook nog even’, zei ik toen ik het resultaat zag. En profil is niet mijn sterkste kant want ik heb een nogal geprononceerde neus en kin. Maar het resultaat van beide foto’s vind ik aardig genoeg om te laten zien. ’t Is weer eens wat anders, hè?

Bijpraten in de tuin

Als je maar afstand houdt, kán het wel. Zeker in de buitenlucht want in huis komt er niemand binnen bij ons. Gistermiddag was het gelukkig heel zonnig en dronken we koffie met Delfts gebak samen met kinderen en kleinkinderen. Het werd zelfs zó gezellig dat er soep, broodjes en een glaasje wijn naar beneden gehaald werden. Het werd een soort zelfbedieningssyteem waarbij we beurtelings naar de tafel konden lopen en dus gepaste afstand hielden.

Wat het weer betreft beleven we een goede periode en ik denk dat daardoor het gevoel van opgesloten zijn aanzienlijk vermindert. Het zou overigens vanaf drie uur hier vandaag gaan regenen. Dus als ik nog even ontspannen wil wandelen, moet ik er als een haas vandoor.