Leuke dingen doen

De wandelgroep komt niet meer bij elkaar, ons ontbijtrestaurant is gesloten. Maar we hadden als alternatief vanmorgen via een videoverbinding tóch even een genoeglijk samenzijn. Vrijdag is één van de club jarig en gaan we een virtuele borrel met elkaar drinken. Dat soort ‘bijeenkomsten’ is bemoedigend en waardevol. Natuurlijk hebben we ook met kinderen en kleinkinderen op dezelfde manier contact maar dat voelt voor ons wat gewoner omdat we vanuit Italië ook vaak beeldbellen.

Het is uiterst fris en stormachtig buiten. Ik lijk een beetje op die rode kater. Zacht spinnend zit ik achter glas in de zon. Maar ík lees mijn dikke boek uit. Die kater weet alles al.

Naar buiten kijken

Eigenlijk kom ik tot weinig deze dagen. Met een zee van vrije tijd voor me, heeft geen enkel klusje prioriteit. Ja, het onderhouden van sociale contacten via de moderne media, daar ben ik druk mee. En lezen, veel lezen. Ik trek altijd naar het licht toe en ga als de zon schijnt echt geen donkere trapkast of kelderbox opruimen. Dus zit ik op het balkon of in een zonnige erker.

De overburen vertoeven ook op hun balkons. Nog even en de bomen zitten in blad en zien we hen niet meer. Deze figuur heeft zijn OV-fiets neergezet, laptop op schoot en werkt aan de waterkant. Op de een of andere manier heerst er een vreedzaam sfeertje. Schijn bedriegt want we voeren oorlog tegen een onzichtbare vijand.

.

Winkelstraat

Het zal tien uur geweest zijn toen ik gisterochtend deze foto’s maakte. Uitgestorven, zo lijkt het. Maar de bakker was open en de wijnboer kocht verse croissants. Al mijn aandacht kon uitgaan naar de schitterende bloesembomen. Even de dreiging vergeten die toch als een grauwe sluier over ons leven hangt momenteel. Niet denken aan mensen die geen afstand tot elkaar houden, die winkels leeg kopen en niet denken aan de voedselbanken die daardoor tekorten hebben. Nee alleen maar even wij, de zon en bloesembomen. Of toch niet?

Dat kan beter

Vanaf een ander standpunt en met de zon erop, was dit een heel ander plaatje geworden. We waren op weg voor de zondagochtendwandeling en omdat er geen verkeer was, stopten we illegaal om tenminste die fraaie bloesem in beeld te krijgen.

In de Delftse Hout is nog niet veel van het voorjaar te zien. Zachtjes begon het weer te regenen, want dat is echt vaste prik op zondagochtend. Bij Du Midi zijn ze er gelukkig helemaal klaar voor, laat de terrasgasten maar komen. Er waren maar liefst drie droge en zonnige dagen de afgelopen week. Wat mij betreft kan dát nog wel wat beter.

Niets te klagen

Op een stralende dag als deze, is dit een plek waar een mens niet wil zijn. Ik heb het over de parkeergarage van een groot winkelcentrum. Nadat ik bij mijn moeder de middagboterham at, deed ik aansluitend boodschappen voor twee dagen. Daarna las ik ergens dat het goed is je te realiseren dat je voor veel dingen dankbaar kunt zijn. En ja hoor dat ben ik oprecht. Dat ik een moeder heb waarmee ik nog zo gezellig kan praten. Dat mijn keus voor het avondeten niet direct gekoppeld is aan mijn portemonnee. Dat ik thuis achter glas maar wél in de zon een kop thee aangereikt kreeg door de wijnboer. Ik zou moeiteloos hele lange lijsten aan kunnen leggen met dingen waar ik dankbaar voor ben. Ik zag bij het uitrijden van de parkeergarage hele stroken vol met narcissen. Veel om dankbaar te zijn, ik ga het toch maar weer eens dagelijks noteren.

Als ie schijnt…

…dan zie ik in het plantsoen paarse krokussen en gele narcissen. Die op de foto wat onwillig tussen het groen verdwijnen. Maar dat kan me niet deren. Dan word ik zelfs van lege terrassen nog vrolijk.

Dan loop ik neuriënd langs de grachten en breid mijn boodschappenrondje iets uit. Dan vind ik alle huizen mooi, begroet iedereen die op mijn pad komt en keert mijn energie terug. Had ik hier al eens verteld dat ik erg van kleur en van de zon hou?

Zoekt en gij zult vinden

Het was een uitgedund wandelclubje vanmorgen. Eén persoon ziek, twee anderen op een zonnig eiland, zo bleven we samen over. Toch maar op pad gegaan, ondanks de regen. Ik zag zelfs nog harmoniërende kleuren op het parkeerterrein en vroeg de wijnboer een foto van me te maken.

De wandeling was uiterst kort, richting het restaurant waar we ontbijten. Er zijn veel hardlopers, wielrenners en wandelaars in deze omgeving. Fijn dat hier ook een AED hangt, al hoop ik er nooit gebruik van te hoeven maken.

Bij de buren van het restaurant zijn ze bezig het dak van nieuw riet te voorzien. Als kleurzoeker komt mij dat prima uit.