Aan tafel in tuin

Jullie zijn gewaarschuwd dat het de komende dagen nogal vaak over gezellige bijeenkomsten zal gaan hier op mijn blog. We trappen af met een lunch van onze wandelclub die ook een eetclub is. Hier zien we een voor-en achtertuin in Rijswijk. Wij arriveerden als eersten en dus nam ik nog even de tijd voor een fotorondje.

Een heerlijke tuin waar ik op mijn gemak van genoot. De tafel stond al gedekt en de gastvrouw had heerlijke hapjes, salades en een hartige taart gemaakt. Toen het gezelschap eenmaal compleet en de wijn in de glazen zat, borg ik mijn mobieltje op en stortte ik me volledig op het gezellig samenzijn, met mijn rug naar de tuin maar met de blik en de aandacht naar het heerlijke maal en ons dierbare clubje.

Alles op zijn pootjes

Zolang de stucadoor / schilder nog niet geweest was, was er weinig noodzaak het huis tot in de kleine kieren schoon te maken. En omdat het onkruid hoog in het grind stond had het ook geen zin de tuintafel met toebehoren er neer te zetten. Maar nu we zo’n anderhalve week in huis en tuin bezig zijn, begint het weer ergens op te lijken. De schilder maakte vanmorgen zijn jaarlijkse giro in ons huis en legde een paar nieuwe pannen op het dak. De plek die wij het duinpannetje noemen, heb ik helemaal onkruidvrij gekregen. Daar ben ik nu bezig met wat zaaigoed en knoei ik met aarde.

Een groot deel van de wijn is inmiddels in kannen en kruiken, dus op fles. De wijnboer bindt uitlopers op in zijn wijngaardje en komt daar heel ontspannen weer vandaan. Als we ’s avonds behoorlijk afgepeigerd zijn, drinken we thee of een glas wijn en eten daarna in de avondzon. We zijn dik tevreden. Morgen het huis maar eens wat grondiger schoonmaken.

Zelf de slingers ophangen

Dit doe-het-zelf feestpakket was het eerste wat de wijnboer vandaag kreeg. Tijdens een beeldbelsessie met onze dochter en haar gezin opende hij dit pakje waarin van alles zat om zijn bijna visite-loze verjaardag toch wat op te fleuren. Ook het gezamenlijke cadeau werd daarna live uitgepakt. Veel felicitatie-appjes en telefoontjes later reden we naar mijn leuke moeder waar de jarige op gebak bij de koffie trakteerde en een cadeautje kreeg. Na de lunch reden we naar huis. Rond theetijd kwamen onze zoon en vriendin langs met geschenken en werden de theekoppen al snel verwisseld voor de wijnglazen, mét inhoud, dat spreekt. Van confetti uitstrooien en ballonnen opblazen is nog niets terecht gekomen en toch was het een heel feestelijke dag.

Mijmering bij de peertjes

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

De rode wijn

De wijnboer…
…en zijn plukhulpje

De wijnboer heeft veel te weinig onderhoud kunnen plegen dit jaar. Toen we nog in NL waren, hadden we de wijnoogst eigenlijk al opgegeven. Dus alles wat we vandaag plukten, is mooi meegenomen. Omdat rode wijn maken een behoorlijk intensieve klus is, heeft de wijnboer in al zijn wijsheid besloten dit jaar alleen de witte wijn zelf te maken. Dus reden we vanmorgen na de pluk opnieuw naar de coöperatie.

De auto staat op de weegschaal. Daarna storten we onze druiven in de grote ontsteelmachine en wordt de auto opnieuw gewogen. We leverden zeventig kilo in. De coöperatie maakt van álle aangeleverde druiven een gemiddelde wijn. De helft wordt door hen verkocht, de andere helft krijgen wij. In feite betalen we hen dus in natura. Een prima systeem dan hoeven we ook niet alles zelf op te drinken! Hierna hebben we nog één oogst te gaan, die van de olijven.

ontsteelmachine (diraspatore)

Bijpraten in de tuin

Als je maar afstand houdt, kán het wel. Zeker in de buitenlucht want in huis komt er niemand binnen bij ons. Gistermiddag was het gelukkig heel zonnig en dronken we koffie met Delfts gebak samen met kinderen en kleinkinderen. Het werd zelfs zó gezellig dat er soep, broodjes en een glaasje wijn naar beneden gehaald werden. Het werd een soort zelfbedieningssyteem waarbij we beurtelings naar de tafel konden lopen en dus gepaste afstand hielden.

Wat het weer betreft beleven we een goede periode en ik denk dat daardoor het gevoel van opgesloten zijn aanzienlijk vermindert. Het zou overigens vanaf drie uur hier vandaag gaan regenen. Dus als ik nog even ontspannen wil wandelen, moet ik er als een haas vandoor.

Verrijking

Na onze wat chaotisch verlopen wijnoogst hadden we ook onze wijnvrienden uit Italië niet meer gezien. Dat haalden we gistermiddag in met een ‘pranzo’ in een Voorburgs restaurant. Ach, wat zijn goede vriendschappen toch bijzonder en waardevol. Het is handig als er veel gemeenschappelijke interesses zijn en je oprechte belangstelling voor elkaar hebt. In ons geval is dat absoluut aanwezig en zodoende voelt deze vriendschap als een verrijking. Dat de verrijking ook letterlijk genomen kan worden, blijkt uit de presentjes die we kregen.

Zuid Hollandse wijn uit Goudriaan, olijfolie van hun Italiaanse erf, tafelkleedgewichtjes bestaande uit druiventrossen en een stuk natuurlijke zeep waarnaar ik zeer benieuwd ben, gezien de toevoeging. Als sluitstuk laat ik de kerstbal zien, hand beschilderd met motieven die je overal in Umbria ziet. Kostbare vriendschap dus.

Droomhuis

De zondagochtendwandeling maakten we vandaag in Ede. Ede? Ja Ede, want twee leden van ons clubje verhuisden er jaren geleden naar toe. Gelukkig blijft ons contact gegarandeerd want ze zijn ook familie. De wandeling voerde ons over oude kazerneterreinen die inmiddels een woonbestemming hebben.

Tussen de legerbehuizing in, is ook plaats voor nieuwbouw. Mooi dat veel oude bomen gespaard zijn, waardoor zo’n project direct al smoel krijgt.

Hier en daar staan nog opknappers.

Ook de gebouwen die hieronder staan moeten nog gerenoveerd worden. We liepen te kwijlen toen we de mooie details zagen en de ruimtelijkheid van het gebied.

Er is zelfs een klein legermuseum, geheel compleet met wachthuisje. Na de wandeling werden we onthaald op een heerlijk buffet, goede wijn en een hoop gezelligheid waarvoor we onze dankbaarheid aan gastheer -en vrouw niet vaak genoeg kunnen herhalen.

Tempo tachtig plus

Namens wijnboer A3 dank voor alle hartelijke reacties op het bericht van gisteren. Onder het motto ‘thuis herstel je beter dan in het ziekenhuis’ richten we ons op het aansterken en dat gaat goed hoor. Samen cappuccino drinken, een wandeling, een lichte maatijd, uurtje rust en weer wat wandelen. Gisteravond aten we in de avondzon, zittend op ons riante balkon. De eetlust keert terug en zelfs de trek in een glaasje wijn. Als we zo doorgaan zitten de afgevallen kilo’s er bij hem weer snel aan en gaan we over tot de orde van de dag..

Zingend feesten

Aan het eind van een dag hard werken, hadden we gistermiddag zin om nog even de stad in te gaan. Eens kijken of er nog wat te beleven viel op de Italiaanse Bevrijdingsdag. Het was gezellig druk en de terassen zaten vol. Zó vol dat wij ons behielpen met een ijsje.

Ergens uit één van de smalle straten hoorden we gezang komen. Dus daar op af. Het was er een vrolijke bedoening. Lege tafels, lege wijnkaraffen. Gezien de vaandels die er hingen, moet dit wel één van voorstadia zijn van het feest van Ubaldo op 15 mei. Ik kom daar beslist tegen die tijd op terug.

Er waren ook nogal wat jeugdige voetbalteams die zingend door de straten trokken. Kortom een vrolijke bende daar in Gubbio. Datzelfde geldt voor ons in Caldese, waar vandaag gasten zijn gearriveerd. Ook daar kom ik op terug. Morgen al.