Ksiedemaantje

IMG-20171201-WA0000

Als kind noemde ik een sikkelvormige maan een ksiedemaantje. Inderdaad naar het gelijknamige sinterklaaslied. Dus toen ik vanmorgen deze foto van mijn zusje door-ge-appt kreeg, barstte ik in vrolijk gezang uit. Het is ook echt van dat Sinterklaasweer; de vroege donkerte, kale zwiepende bomen en de maan die schijnt. Een maan die nodig is om de Sint en zijn Pieten veilig over de daken te loodsen. Vanavond ga ik gedichten schrijven, een surprise maken en de laatste pakjes inpakken. Kwestie van hulpklaas zijn.

Foto:Tres

Advertenties

Later als ik groot ben

download (1)

Nog niet eerder was ik in het Rietveld Theater In Delft. Tot gistermiddag. Ik had het idee dat er alleen amateur toneel voorstellingen worden gegeven maar toen ik op de site van Delft in de Buurt zag dat Marjan Berk een programma verzorgde, werd ik enthousiast. Een zus en een vriendin ook. Dus daar zaten we. Wat een heerlijk inspirerend mens is die Marjan. Ze oogt broos, maar heeft nog steeds een heerlijke ontwapenende kijk én een scherpe blik op alles wat ze tegenkomt. Ze beantwoordt vragen uit de zaal en doet dat gevat en vol met humor. Ja, als ik tachtig plus ben, wil ik ook een Marjan zijn.

Olie

Wat ik óók nog niet geschreven had, is dat de wijnboer momenteel in Italië in de wijn staat te roeren. Hij doet meer hoor. Hevelen, meten en er tegen praten. Bovendien heeft hij gisteren olijven geplukt. Hadden we vorig jaar 45 kilo, dit jaar maar 15. Een enorme hagelbui heeft vorig weekend veel olijven vernietigd. Ja, het boerenleven kent zo zijn tegenslagen. Maar ik zie foto’s voorbij komen van hem en onze vrienden die juichend de geperste olie opvangen. Die in de zon zitten en bij wie wild zwijn staat te stoven voor een gezamenlijke pranzo morgen. Medelijden is dus niet op z’n plaats. In de tussentijd maak ik me nuttig met het allerhande klusjes, gezellige bezoeken en amuseer me prima. Ik kijk uit naar de terugkeer van de wijnboer en de komst van het vloeibare goud.

Dokter Bromelow

d01ba7b036b57876fec281f506d1ba84e3506d2529e4724c292ae2467d22b79e (1)

In mijn herinnering droeg hij altijd een smetteloos witte en strak gesteven doktersjas. Met onder zijn arm een stapel paars-roze statussen. Want naast geneesheer-directeur was hij als revalidatie-arts ook de behandelaar op de kinderafdeling. Op een middag riep hij mij en mijn collega bij zich. Jong en onervaren als we waren, meldden we ons enigszins zenuwachtig.  Hadden we iets verkeerd gedaan? ‘Ga zitten, dames. Ik ga jullie les geven.’ Uit een houten kist diepte hij een skelet op en begon ons alle Latijnse namen van elk onderdeel te overhoren. Wij volgden toentertijd een schriftelijke cursus medisch secretaresse en ter stimulering nam hij de taak op zich ons zo nu en dan te onderwijzen. De man, die mij de bijnaam Wempie gaf, overleed vorige week op hoge leeftijd. In het Zeehospitium in Kijkduin fungeerde hij voor mij in die eerste werkzame jaren als een soort vaderfiguur. Zo’n man om nooit te vergeten.

zh_10156 zeehos

Onnavolgbaar

freek+de+jonge

In tijden heb ik niet zo langdurig hard gelachen als gisteravond. Met goede vrienden zaten we in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag bij een voorstelling van Freek de Jonge. Actueel, scherp, met de nodige zelfspot en hilarisch. Het programma heet Stemmin5 met de verkiezingen als thema. Zo lang deze man op de planken staat, ben ik fan van hem. Al moet ik toegeven dat ik hem de laatste jaren een beetje kwijt was. Of hij mij. Maar vandaag geniet ik nog na van zijn vakmanschap en humor. Benieuwd? Er werden tv opnamen gemaakt. Maandag 13 maart om 20.25 op NPO 2 is de registratie te zien. Wie kans ziet vanavond of morgen de voorstelling in Amsterdam te gaan zien, raad ik dat met klem aan want ‘in het echt’ komt het nog beter binnen.

(foto van het www)

Gebeier en gedoe

dsc_0001-001

Laat ik met het laatste beginnen, het gedoe. Op het monumentale pand waarop we uitkijken, is onlangs een hek geplaatst. Een heel lelijk hek. Zonder nou meteen de Monumentenwacht te informeren, ben ik  eerst maar eens vragen aan de gebruikers van het pand of dat niet anders kan. Er werd welwillend naar me geluisterd door de medewerkers van het aldaar gevestigde bedrijf.  Mij werd verteld dat eigenaar in buitenland verblijft en u hoort nog van ons. Omdat ik na vijf weken nog niets vernomen had en het hek er nog staat ging ik vanmiddag opnieuw langs en kreeg hetzelfde antwoord. Ik blijf de vinger aan de pols houden. Dit is toch geen gezicht?

oude-jan-www6317

Het gebeier betrof de grote bourdonklok van de Oude Jan. Normaal wordt deze geluid bij koninklijke begrafenissen. Vandaag om kwart over twaalf was ie te horen omdat aan deze klok binnenkort groot onderhoud gepleegd wordt. Wat een prachtig geluid klonk er over Delft. Ik heb er met aandacht naar geluisterd in de prettige wetenschap dat er geen droeve gebeurtenis aan ten grondslag lag.

De eerste keer

Omdat het filmhuis hier om de hoek is, komen we er nogal eens. Gisteren zag ik dat de film The Lion er draait. Daar had ik bij een blogvriendin al veel goeds over gelezen. Ik had geen afspraken in mijn agenda maar wel een volle stempelkaart die me na vijf eerdere bezoekjes nu gratis toegang verschafte. De wijnboer, in deze weken in functie als de belastingman, had geen tijd. Ik dus wel. In een goed gevulde zaal keek ik naar een ontroerend mooie film. Na afloop had ik natte ogen. Ik besefte bovendien dat ik voor het eerst in mijn leven alleen naar de bioscoop was geweest. Maar dáár kwamen die tranen niet van.