Kikker, kat en nog wat

Veel meer dan Delft en Leidschendam zie ik momenteel niet. In Leidschendam ben ik bij mijn moeder die deze dagen wat extra zorg kan gebruiken. Dan blijven er kleine wandelingetjes in Delft over en geen nieuw ontdekte stadsparken of rondjes wat verder uit de buurt maar gewoon dezelfde straatjes waar we vaker lopen. Toch is er genoeg te zien. Een kikker die een stapel stenen bewaakt bijvoorbeeld. Ik denk dat ze gezamenlijk uit een achtertuin komen die wordt opgeknapt.

Een kat in de vensterbank. Er zat ook nog een hond op de achtergrond maar die was niet erg bereidwillig om te poseren. En dan nog dit vreemde beest, onderdeel van een expositie. Het lijkt of het dier uit breisels is gemaakt. Zodra de mogelijkheid zich voordoet ga ik er eens naar binnen. Dat kan mooi op mijn tochtje naar de saladebar die ik gisteren liet zien. Ik krijg het nog druk.

Appeltaart en salade

Kobus Kuch is een begrip in Delft. Op de hoek van de Beestenmarkt en de Burgwal zit sinds 1988 dit huiskamercafé. Beroemd om zijn appeltaart waarvan er per jaar zo’n zestig duizend stukken worden verkocht. De lockdown wordt gebruikt om het op te knappen en schoon te maken maar ik ben er van overtuigd dat het gezellige sfeertje gehandhaafd blijft.

Op de Brabantse Turfmarkt viel mijn blik op dit roze geverfde geveltje dat me nog niet eerder was opgevallen, er komt een saladebar in. Dat klinkt erg aanlokkelijk want ik ben een echte saladeknager. Jammer voor Kobus met zijn appeltaart maar ik ga de komende tijd eens kijken wat er aan salades te verhapstukken is.

Het Meisje met een fiets, een fiets en het meisje

klik op de foto voor vergroting

Fietsen en Het Meisje met de parel, ze zijn wat mij betreft tekenend voor Delft. Over de fietsen struikelen we hier bijna, het Meisje kom ik graag tegen. Deze aangetroffen combinatie kon ik dan ook niet zomaar voorbij lopen. Toen kwam ik een opgedregde fiets tegen. Behoorlijk aandoenlijk zoals hij zich nog vasthoudt aan de brugleuning. Geen spaak meer te bekennen maar hij staat nog wel op slot!

Het meisje met de earpod trof ik aan in een blad. Ik heb absoluut niet de wens haar te gaan borduren, hoor. Het meisje op de eerste foto vraagt zich af of ze doof is, het tweede meisje hóudt zich doof.

Huisje boompje beestje

“Op de kruising van de Jacob Gerritsestraat, Burgwal en de Brabantse Turfmarkt vormt dit beeld een ontmoetingsplek voor kinderen en volwassenen in dit druk bezochte winkelgebied.” Dat las ik op de site van de kunstenaar Hans Kuyper. En dat het een ontmoetingsplek is, klopt helemaal. Hier zitten op marktdagen vaak mensen een visje of een frietje te eten. Ik vond het nooit een erg mooi beeld maar vandaag was het er rustig en bekeek ik het nog eens goed. Van het verklarend bordje werd ik eerlijk gezegd niet heel veel wijzer. Vogel en water zag ik, de rest was me niet heel duidelijk. Nou hoeft dat ook niet bij kunst maar het gekke is dat de maker dit beeld Huisje Boompje Beestje heeft genoemd, bleek op zijn site (klik). Dat dekt de lading beter en bekt ook nog eens lekkerder. Ik zie de boot en ook nog een wolk, maar niet alles hoeft benoemd te worden, toch? Ineens vind ik het beeld mooier. Er blijkt hier vlákbij op een omsloten schoolplein nog een beeld te staan van Kuyper. Daar ga ik naar op zoek en hoop het binnenkort hier te kunnen laten zien .

Niet erg slim

De verbinding naar de aanbevolen site van jijbentdetoekomst is niet beveiligd, ik kwam er niet op, dus veel wijzer werd ik niet. Hoeft ook niet want ik heb de meeste toekomst toch al achter me liggen. Die formule snap ik ook al niet maar ja, je komt wel eens wat intrigerends tegen hè op een rondje door het centrum van Delft.

Dit kwam ik in de Bonte Ossteeg tegen. De os op het elektriciteitskastje wordt vaak en veel gefotografeerd. Voor een leuk blog daarover klik hier. Wat er naast op de grond lag, trok mijn aandacht meer. Het lijkt of hier een woest feestje heeft plaatsgevonden. Twee kapot geslagen gitaren, een leeg bierflesje en heel veel peuken náást de asbaktegel. Al met al was het een met raadsels omgeven wandelingetje.

Het bonkenveld

De voorbereidingen voor een nieuw plantseizoen zijn in volle gang bij de moestuinier in Delfgauw. Hij kwam even een praatje maken toen hij ons stil zag staan. Ooit had hier een kleine varkensschuur gestaan vertelde hij. De vorige eigenaar had de schuur vanwege asbest moeten saneren. Sinds een jaar of twee pacht hij dit landje van Staatsbosbeheer. Het spitwerk doet hij zelf. Ze noemen het hier het bonkenveld vanwege de vette klei. Een stukje verder richting Pijnacker is het allemaal veen, leerden we van hem.

Aan de achterzijde van Restaurant Du Midi konden we inmiddels onze bestelde broodjes ophalen. We namen een zak aardappelen en een zak uien van de moestuinier mee en zo hadden we de plaatselijke horeca en de tuinder weer een plezier gedaan. Onszelf ook door er nog een kleine wandeling aan vast te knopen.

Mistig en verlaten

Er moest een nieuw horlogebandje komen voor de wijnboer. Gelukkig was de juwelier geopend voor dit soort kleine werkzaamheden en reparaties. Dus begaven we ons voor het dagelijkse wandelingetje het centrum in. Terwijl de wijnboer ook nog een paar andere essentiële winkels indook, kiekte ik mistig Delft. De Maria van Jessekerk met zijn karakteristieke twee torens en de Brabantse Turfmarkt vormen een wat verstild decor met die kale bomen.

De Markt was vrijwel uitgestorven. Tot 2003 mochten hier auto’s parkeren. Het is bijna niet meer voor te stellen. Ik vond een archieffoto uit 1950 waarop dat te zien is. Als de terrassen ooit weer open gaan, en dat gaan ze heus wel, dan keert de levendigheid hier terug. Ik zie het maar als een bijzondere kans om het centrum zo leeg en verlaten te zien. Maar net als iedereen verlang ik, vooral voor de winkeliers en horeca, naar een open samenleving.

Postbodegemak

Aan het landelijke weggetje dat ik gisteren liet zien, is ook een kavel vrijgekomen waarop zes nieuwe woningen gebouwd zijn. Nog niet alles is bewoond en de bestrating is ook niet niet helemaal klaar maar het begint ergens op te lijken. Aan het eind staat een nieuwe hooiberg, misschien een gezamenlijk project van dit kleine buurtje? Een overdekt terras?

Ik ben niet brutaal genoeg om zomaar dat terrein op te lopen want er lijkt nog een soort toegangshek te komen. Voor het gemak van de postbode hangen de brievenbussen wel dicht bij de weg. Lastig als je de krant laat bezorgen. Zit je net lekker met je slofjes aan, regent het pijpenstelen …enfin. De bewoners hebben natuurlijk een digitaal krantenabonnement en die paar brieven die ze soms nog krijgen, pakken ze wel mee als ze met hun elektrische auto de riante oprijlaan inrijden. Weet je wat? Ik ga hoogzomer nogmaals kijken of er een hek is en zo niet dan ga ik op verder onderzoek uit.

Het gebeurt trouwens aan deze weg wel vaker dat huizen achter elkaar in het weiland worden gebouwd. Dat ziet er dan zó uit in de ouderwetse vorm. Het hek is voornamelijk bedoeld om niet in de sloot te belanden.

Vanuit drie standpunten

Omdat het zo heeft geregend besloot ik vandaag niet al te drassig te polderwandelen en nam de asfaltweg langs de boerderijen in Delfgauw. Er is een behoorlijk erf bij deze boerderij uit 1905. De stallen en schuur zijn goed te zien als ik aangelopen kom. Een mooie siertuin met klein slootje aan de voorkant en een echt toegangshek maken het tot een kleine vesting. Wat zou ik daar graag eens binnenkijken. Dat laatste lukt blogvriendin Marthy vaak omdat zij de boerderijen in haar woonomgeving fotografeert voor een beeldbank. Maar goed, ik stel me tevreden met het vanaf de weg bewonderen van deze goed onderhouden boerderij. Geen ontbijt of koffie to go na afloop van de zondagochtendwandeling want de eigenaars van Du Midi hadden zich, met een vooruitziende blik, vrijaf gegeven in deze periode. Maar thuis smaakte de cappuccino ook voortreffelijk.

Delftse (be)spiegeling

Na elf uur vanmorgen was er iemand in De Winkel zodat ik het gisteren telefonisch bestelde voorwerpje af kon halen. Op FB had ik van blogvriendin Els de tip gekregen dat het Meisje met de Parel in kerstbal-achtige vormen bestaat. Ach, denk ik dan: ik heb genoeg neppe meisjes, ik wil er niets meer bij hangen. Maar de verzamelaarster in mij kreeg toch de overhand.

Op de terugweg naar huis zag ik deze kerstversieringen met Delfts Blauwe attributen. De spiegelende ramen maken het lastig om te fotograferen maar deze donkere en regenachtige dag kan nog wel wat vrolijke versiering gebruiken. Al is de kerstperiode na Driekoningen afgesloten, de moeite die men heeft gedaan om raam en deur toepasselijk te versieren, beloon ik hierbij nog even.