Hoe mooi de herfst kan zijn

Het was ongekend mooi vanmorgen in de Delftse Hout. Rustig weer, de ochtendzon en een wandeling in goed gezelschap. Heel gezellig om ook deze draad weer op te pakken. Omdat de herfst een voorbode is van de winter en ik met kou niets heb, ben ik ook niet een echte herfstliefhebber. Terwijl ik heus wel zien hoe mooi het is. Dus spreek ik mezelf ieder jaar toe: elk jaargetijde heeft zijn mooie kanten dus daar richt ik me op en ga er simpelweg van genieten.

Geen mensen op de foto, deze keer. Maar ik kwam nog wel een vreemde vogel tegen: het blauwgroene boomklevertje.

Een week geleden

Vorige week wilden we tijdens de Open Monumentendag ook graag het clubhuis van Roeivereniging De Delftsche Sport bezoeken. Daar was immers gedurende lange tijd naar een oplossing gezocht (en gevonden) voor de bijna instortende tunnel die in oude stadswal ligt en waardoor wij een jaar lang nogal ingewikkeld de stad uit moesten rijden. Hoewel men vanwege onderlinge wedstrijden niet meedeed aan de Open Monumentendag mochten we wel even kijken.

En dat viel eigenlijk nogal tegen. Ik had gehoopt het originele gewelf te zien waar óverheen een betonconstructie gemaakt zou zijn, maar die is er dus onder gemaakt. Het gewelf ligt daardoor onder de straatstenen verstopt en de roeiers moeten door deze betonnen tunnel de boten uit de stalling halen.

Ach, we hebben gezien waar we zo benieuwd naar waren en hebben ook de wetenschap dat er zorgvuldig is gehandeld. Ik vond het toch aardig dit nog even te delen, al heeft het niks met Italië te maken. Hier zijn we volop bezig met de voorbereiding van de druivenoogst. Daar kom ik zeker nog op terug.

Verleden en toekomst

Na bijna honderd jaar in grote rust en vrede gewoond te hebben in ’t Clooster van sint Clara, werden de zusters door de beeldenstorm in 1566 verdreven en ontstond op deze plek een pakhhuis van salpeter. De opslag van buskruit leidt uiteindelijk in 1654 tot de ‘donderslag ‘ waarbij een groot deel van Delft afbrandde en honderden doden vielen, waaronder de schilder Fabritius. Dankzij collectes in de steden van Holland kon men snel aan wederopbouw beginnen en uiteindelijk verrijst op de oude plek van het klooster een artillerie magazijn van de Staten van Holland en West Friesland.

Zoals het met oude gebouwen gaat, kreeg dit complex daarna nog meerdere bestemmingen, van kazerne tot legerdepot. Sinds maart 2018 is het een bedrijfsverzamelgebouw, genaamd Buccaneer. Jonge bedrijven ontwikkelen hier technologie voor de energiesector; alles staat in het teken van de energietransitie. Zo is er een bedrijf dat door middel van drones turbine onderhoud kan plegen zonder dat de windmolen stil moet worden gelegd. Ook aan het duurzame transport per Hyperloop wordt hier succesvol gewerkt.

Wij werden op deze Open Monumentendag rondgeleid door iemand die vanaf het begin nauw betrokken was bij de laatste grote verbouwing van dit complex aan de Paardenmarkt vanwege zijn grote historische kennis van dit gebied. Het is prachtig dat verleden en toekomst hier samenkomen en we waren blij de kans te hebben gehad een kijkje te nemen in dit gebouw waar we dagelijks voorbij wandelen.

Burenruzie

Nieuws van het krakersfront. Het lijkt er op dat de familie Meerkoet het nest weer terug heeft. In een grachtje verderop troffen we de zwanenjongen aan. De vader of moeder die het spul vorige week nog een beetje in de gaten hield, zag ik niet meer. Pas na de winter worden de jongen van het nest verstoten als het zwanenpaar opnieuw gaat broeden. Maar waar het oorspronkelijk nest is, weet ik niet. Of één van de ouders dood is, weet ik ook al niet. Het enige dat ik weet is dat twee meerkoeten weer op hun oorspronkelijke nest zitten. Te midden van wat zwanendons, dat wel.

Toegift

De zomerse dagen houden ons vakantiegevoel nog helemaal in stand. We zaten gistermiddag met z’n vieren aan het ijs en de koffie op de Markt in Delft. We bekeken de stad opnieuw met toeristenogen en prijzen ons gelukkig hier te wonen. Eerder hadden we in de gemeenschappelijke tuin van ons gebouw een soort picknick gedaan.

Met dit mooie weer ga je immers niet op een bovenhuis zitten lunchen. Ik maakte een quiche met camembert en tomaten een heerlijke salade. We aten vers gemengd fruit toe. Dat liet zich eenvoudig naar beneden dragen waar we, voorzien van een glaasje wijn en gekoeld water, twee heerlijke uurtjes doorbrachten met familie die ook vrienden zijn. De stadswandeling na afloop eindigde op de al eerder genoemde Markt. Van dit soort dagen krijg je niet snel genoeg.

Thematisch wandelen

We lopen ons gebouw uit en maken een praatje met een buurvrouw. Twintig meter verder spreken we een andere buuf die net haar groene tuinafval wegbrengt. Het is echt zo’n zomerse avond waarop iedereen nog even buiten wil zijn en wij dus ook. Ik zet een rode fiets op de kiek. Gewoon omdat ie zo lekker in de heg is neergezet.

Even later zie ik deze prachtige rode Vespa staan en mijn thema heeft zich aangediend: dat van de gekleurde tweewielers. Want kijk er dient zich nog een geel en roze exemplaar aan.

Het bevalt me zeer, de ontmoetingen en de stadse beelden bij invallende schemering. Maar er zit ook symboliek in deze serie. De fietsen wijzen alle drie dezelfde kant op, de Italiaanse scooter kijkt eigenwijs naar een andere richting. Nog drie nachtjes slapen dan bekijk ik de wereld ook weer vanuit een andere hoek.

Het grazende paard

Een berg schroot waarin een hark te herkennen valt. Maar er is wel te zien dat er enige structuur in zit. Bij nadere beschouwing zien we zelfs hoefijzers en die zijn uiterst toepasselijk in dit werk van Jeroen Jacobs (klik). Nog toepasselijker als ik vertel dat het staat op het binnenplein van de Paardenmarkt in Delft.

In meerdere opzichten word ik blij van dit beeld. Het is gemaakt uit ogenschijnlijk waardeloos materiaal, de houding van het paard is feilloos getroffen en het beeld is razend knap gemaakt. Als bezoekers van restaurant Kruydt vorige week konden we wat dichterbij komen en ik heb er tot mijn genoegen om heen gewandeld. De kunstenaar maakt veel van dit soort werk. ‘Geen kunstopleiding, vooral passie, doorzettingsvermogen en ervaring maken mijn sculpturen tot wat het nu is’, schrijft hij zelf over zijn ijzerkunst. Het is de moeite waard om een kijkje te nemen op zijn site.

Boekendag

Tegenover het restaurantje waar wij op zondag altijd ontbijten, werd een kleine rommelmarkt gehouden. Er waren beslist aardige dingen te koop en de opbrengst was ook nog eens voor het goede doel maar evengoed was er niets van mijn gading bij. Behalve dan een boek van Thomas Rosenboom dat ik voor € 1,50 meenam en waarvoor een vriendin me 10 cent gaf als aanvulling op de € 1,40 die we bij elkaar konden schrapen aan contanten. Het boek, De Nieuwe Man, staat hier al in de boekenkast en ik heb het al gelezen. Beetje suf dus maar ik schuif het door aan de vrouw die mij haar 10 cent schonk. De middag brachten we door in onze rustige achtertuin waar ik een (ander) boek uitlas. We eindigen straks bij mijn leuke moeder waar we koken en eten. Wat past er toch veel fijns op een zonnige zondag.

Nest overname

Op de terugweg van ons ommetje door Delft kwamen we langs het Rietveld waar we in het voorjaar een meerkoetenfamilie volgden. Tot onze verbazing heeft een zwanenfamilie het nest gekraakt. Het lijkt te gaan om een één oudergezin met maar liefst zeven jonge zwanen. En dat trekt de hele dag bekijks. De zwanenfamilie was bezig met een poetsbeurt en twee van de jongen, die inmiddels al een aardig formaat hebben, stonden boven op het nest in wankel evenwicht hun veren weer netjes te leggen. De familie Meerkoet, die ik op de onderste foto op 15 mei fotografeerde, was een stuk verderop aan het zwemmen en lijken te zijn weggejaagd. Het liefst zou ik een halve dag op het bankje vlakbij dit nest gaan zitten om te kijken of de krakers alsnog hun tijdelijke woning weer worden uitgezet. Nou ja, woning… ze passen er met geen mogelijkheid met z’n allen op. Ik ga het de komende dagen in de gaten houden en kom er op terug als er nieuws te melden is.

Hoera in de gloria!

Drie keer raden wat er vandaag aan de hand is. Tja, alwéér jarig. Als kind keek ik er naar uit maar nu de jaarringen zo zichtbaar aan mijn nek hangen, is het toch wel confronterend. Maar ik lijd er niet onder hoor. Ik ging me vanmorgen bij mijn moeder laten feliciteren en wie kan dat zeggen op mijn leeftijd? We doken de Delftse Hout in want dit mooie weer is beslist een extra cadeautje. En moet je eens kijken naar de verjaardagspost. Dan waren er nog felicitatie mails, appjes en telefoontjes. Mijn lieve wijnboer zong me wakker vanmorgen en ik kreeg een nieuwe e-reader van hem. Vanavond een rijsttafel met de kinderen en hun partners, het is een feestelijke dag en ik ben een gelukkig mens.