Morgenstond

dsc_0035

dsc_0037

Dit is het notenbomenveld vlakbij het beginpunt van onze zondagochtend wandeling. De zon was nog maar net boven de horizon en het licht is dan betoverend. Ik wist van gekkigheid niet waar ik kijken moest, zo magisch mooi was alles voorzien van een dun laagje rijp.

dsc_0047

dsc_0064

Een stuk verderop waren de ondiepe vogelplassen bevroren, de eenden en meerkoeten  hadden de wijk genomen naar een meertje. Ik hoorde ze in de verte. De ijsmeester die ik tegenkwam, laat ik morgen wel zien. Hoewel ik niet echt een wintermens ben, moet ik bekennen dat dit soort weer me erg kan bekoren.

Advertenties

Types

dsc_0007-001

Ze zijn er bijna klaar voor en krijgen de laatste instructies vanaf de wal. Ik keek met belangstelling naar deze roeiers. Mutsen diep over de oren want het was echt fris vanmorgen.

dsc_0010-001

dsc_0011-001

Met een paar forse halen varen ze uit beeld. Koud hebben ze het dan al niet meer. Op zaterdag en zondag is er nauwelijks binnenvaart in het kanaal bij ons voor de deur. Dat geeft de roeiers heerlijk de ruimte. Het verschil in voortbewegen en uiterlijk tussen beide type boot is enorm, bedacht ik al langs wandelend.  Dat stond dit stel zich ook net te bedenken.

dsc_0009-001

Aangenaam verpozen

dsc_0010

Toegegeven, ik moest de autoruit krabben vóór ik weg kon rijden vanmorgen. Maar dat deert me niet zolang ik dit zie. Blauwe lucht! Ik ging op weg om koffie te drinken bij een vriendin. In haar lichte flat moest ik zelfs van zitplaats wisselen omdat ik tegen de zon inkeek. Ze woont trouwens in een prachtige Haagse buurt waar ik op de valreep nog even een foto nam.

dsc_0017

Eenmaal terug thuis was er nog tijd genoeg voor de bruggenloop. Die was er eerlijk gezegd nogal bij ingeschoten de laatste week. Vanavond vertoeven we in het Westland en praten we bij met twee stel vrienden. Wat passen er veel aangename zaken in één dag.

Geen eetfoto

dsc_0058

De lunch, pranzo, is de belangrijkste maaltijd voor de Italianen. Inmiddels is dat ook voor ons een begrip. Vanmiddag waren er vrienden op bezoek die ook bij ons in Caldese vaste gasten zijn; handige Harry en zijn vrouw. Jullie begrijpen het al, het werd een smakelijk Italiaans maal. Jammer genoeg regende het later in de middag, we hadden best nog even quattro passi, een ommetje, willen maken. Dat is goed voor de spijsvertering. En die drie appels aan het hek van ons gebouw? Die hebben met dit hele verhaal niets te maken. Maar zijn vast goed voor de spijsvertering van een stel hongerige vogels.

Groeten uit Servië

dsc_0004

Voor alle zekerheid de paraplu maar meegenomen. Ik heb een enorme hekel aan een nat hoofd. Mijn haar kan namelijk niet tegen een regenbuitje. Ik doe er alle moeite voor er wat volume in te föhnen en dat wil ik niet in drie seconden laten verflenzen. Maar goed, het was net even droog tijdens mijn polderwandeling dus de plu werd wandelstok.

dsc_0008

dsc_0003

De foto’s zijn van vorige week. Als ik dat niet verder vertel, heeft niemand dat in de gaten. Wat ik nog wél kan vertellen is dat Cisca uit Servië weer heeft gemaild. Ik heb haar pagina bijgewerkt. Dus wie haar volgt, moet even op de zwarte button klikken.

Twee werelden

dsc_0038

Zoals ik al meldde, waren we gisteren in Den Haag. Tot mijn zevenentwintigste heb ik er gewoond en ik kom er te weinig, vind ik. Dus toen we richting Zeestraat liepen, genoot ik volop. Kijk, dit was het zicht vanaf Plein 1813 richting de Javastraat. Twee uur voordien liep ik nog in Delfgauw voor de zondagochtendwandeling en keek ik zó tussen de bebouwing door. Nogal een contrast, nietwaar?

dsc_0014

Ik zag ook witte huizen. In een groene omgeving met bomen en een bankje ervoor. Best veel overeenkomsten, nietwaar? Twee werelden op minder dan zeven kilometer van elkaar.  Ze zijn me beide lief.

dsc_0033

dsc_0028

 

Bedrieger

dsc_0027

Vlakbij de plataan op het Kalverbos werd mijn aandacht ook getrokken door een paar grafstenen. Vooral het gemeentebordje was behulpzaam. Hier was te lezen dat Karl Wilhelm Naundorff er begraven ligt. Een Duitser die beweerde de verdwenen koning Lodewijk XVII te zijn. Maar dat beweerde zegt eigenlijk al genoeg. Hij werd niet serieus genomen en naar Engeland verbannen. Hij deed onderzoek naar springstoffen en was de bedenker van de Bourbonbom. In Nederland werd hij directeur van het Pyrotechnisch Atelier in Delft maar overleed al binnen een half jaar na zijn aankomst in augustus 1845. Hier rust Charles Louis de Bourbon staat er op de steen. Zijn nazaten claimen nog steeds ook ‘De Bourbons’ te zijn. Al met al een merkwaardig verhaal waarop ik in een onopvallend Delfts hoekje stuitte. nayndorf_grave2

naundorff1