Gevelvreugd

Heerlijk als mensen hun best doen het aanzien van het huis mooi te maken. Of het nou mijn smaak is of niet, ik waardeer de inspanning. Het zijn vandaag zomaar wat foto’s van plekken waar ik onlangs liep. De bovenste foto is hier in de buurt gemaakt.

De volgende twee foto’s nam ik in Wijk bij Duurstede. In het huis waar een engel voor de deur zit met een opplaksnor en een klein hoedje, houdt men wel van een grapje. De symmetrie en stijl van de gevel daaronder doet een heel ander type bewoner vermoeden. Tenslotte zag ik in Delft, toen de zon nog scheen, een boeket in een afvalbak. Het ziet er niet erg verlept uit. Grote vraag is dus wat er aan dit tafereel vooraf ging. Iets in de tarnt van ‘ik hoef geen bloemen als excuus, bekijk het maar’. Enfin ik bekeek het en denk er het mijne van.

Samen draaien

We reden langs het Rijn-Schiekanaal richting Rijswijk. Mooie landelijke omgeving, de bomen zijn nu op z’n allerkaalst. Met een temperatuur van een graad of zeven en met een matige wind voelt het toch wel fris en winters aan. We zijn alle twee geen goede wandelaars meer, dus we genieten maar van een autotochtje richting de Bergman Kliniek. De wijnboer heeft een totaal versleten knie en vandaag is er een afspraak gemaakt voor een vervangende knie. Dat gaat pas in november gebeuren want aan de werkzaamheden in Caldese geeft hij nog even voorrang. Zelf ga ik volgende week naar de neuroloog om te kijken of er nog verbetering te halen is met die rug van mij. Zo draaien we samen de medische molen in. De lamme helpt de blinde, zeggen we tegen elkaar als we weer eens gearmd lopen te strompelen.

Zondag op maandag

Al doe ik er pas vandaag verslag van, we liepen natuurlijk gisteren onze zondagochtendwandeling. In de afgeknotte molen brandde nog licht en nu ik een tijd geleden in het tv programma Binnenste Buiten ook het interieur bewonderd heb, zie ik de bewoners bijna voor me aan hun zondagse ontbijt.

We zagen de oude fruitbomen die gesnoeid zijn. De wilgenbomen zijn om en om van hun takken ontdaan en die zijn terug gestopt in de ril. De moestuinen van de Groenteboerin van Hoeve Biesland leveren nog prei. Wat er onderaards of onder het afdekdoek gebeurt, moeten we raden. Maar nieuw leven is er zeker.

Het geklepper van paardenhoeven verbrak de stilte. Jammer dat deze splitsing zo ontsierd wordt door de verkeersborden. We leven wel in een enorm gereguleerd gebied.

Toeval in de Bonte Ossteeg

Als ik door het centrum wandel, loop ik altijd foto’s te maken. Waar ik vervolgens niets meer mee doe. Totdat ik deze foto maakte en daarna thuis naar een boek holde. Het boek met Delftse straatnamen. Stond daar ook niet …..? De zwart-witfoto is uit 1950 en behalve de hoeveelheid fietsen en de lantaren die inmiddels rechts hangt, zie ik weinig verschillen.

Op de blinde muur is tegenwoordige een fantastische schildering aangebracht, maar die heb ik hier al eens laten zien.

Hoe weten vogels dat toch?

Nesten bouwen, de vogeltrek, vliegen! Wij mensen kijken er met verwondering naar. Knap hoor van die beestjes. Maar. Ik verdenk de vogels hier in de buurt er van eerst de komst van de glazenwasser af te wachten om daarna eens gezellig die uitnodigende schone ramen te bevuilen. Ook als het regent kijken ze wel uit want het zou zomaar eens schoon kunnen spoelen! Nee hoor, ze wachten op zonnige heldere luchten om ons te trakteren.

De truc met een stuk keukenpapier dat je nat tegen de vlek plakt, is nog de meest effectieve manier om de drek weer te verwijderen. Ik erger me niet zo snel maar dit soort vogelgedrag staat hoog in mijn ergernissen top tien. En nou ik toch lekker aan het klagen ben: hier is er nog één. Onder het motto ‘eet geen dingen die je grootmoeder niet als voedsel zou herkennen’ zou ik willen zeggen: laten we ophouden dit soort knijpspul als gezond kinderdrankje te verkopen. Gemaakt met alleen met natuurlijke ingrediënten, staat er bij. Het zakje lekt niet, voegen ze er aan toe. Let op de grondstoffen van dit pakje. Kom op Appie, weg met dit soort misleiding.

Langs Delftse iconen

Het is te ver om te lopen en het was te nat om te fietsen dus pakten we vanmorgen de auto om naar de tandarts te gaan. Dat is eigenlijk een mijl op zeven maar je ziet weer eens wat anders. Molen de Roos bijvoorbeeld. Omgeven door rijbanen en tramrails was dit lang geleden de stadsgrens.

Een ingewikkeld kruispunt bij de oude Gist-en Spiritusfabrieken met links het nieuwere gebouw van DSM, een chemiemultinational. Het is een gebied dat nog nader ontwikkeld gaat worden nu de treinen ondergronds zijn. Ik hou het nauwlettend in de gaten.

En eindelijk, eindelijk is men de Delfts Blauwe gevel aan het plaatsen die dit gebouw vlak naast het station en gemeentehuis smoel moeten gaan geven. Daar hoop ik bij beter weer eens fotograferend om heen te lopen. Resultaat bij de tandarts: alle twee zonder gaatjes of noodzakelijke renovaties weer naar huis. Nuttig een aangenaam bezoekje dus.

Feest en waterstanden

We zaten vanmiddag in Bloemendaal aan een feestelijke lunch van de jarige schoondochter. Het was super gezellig en smakelijk maar ik heb er geen foto’s van. De regen sloeg tegen de ramen maar daar hadden we geen last van, het was een genoeglijke bijeenkomst.

En we boften nóg meer vandaag want we zagen kans de zondagochtendwandeling vrijwel droog weg te stappen. Het water staat hoog in de polders. Zo hoog dat de brug bijna een dam lijkt te vormen waar het water woest onderdoor kolkt.

De nijlganzen waren neergestreken in de ondiepe plas en dobberden mee op de wind. We gaan, zegt men, weer winters weer krijgen vanaf morgen. Ik zit er niet echt op te wachten.

Elke dag een kastje

Het zal overal wel zo gaan dat je rond de feestdagen een tafelkleed uit de kast trekt maar dat je na wassen en terugleggen bemerkt dat die stapel wel erg schots en scheef is. Dat een bureau rommelig wordt door achterstallige klusjes. Dat er kruimels in de keukenladen liggen. Enfin, wat mij betreft is januari de maand van Elke Dag Een Kastje. Als er iets is dat mij huishoudelijke voldoening geeft, is het wel opruimen. En wegdoen. Dat laatste ook vooral. Ik mag dan een fervente kringloper zijn, de balans slaat altijd nog door naar meer wegbrengen dan binnenhalen. Tussendoor even een bruggenloopje, ook al omdat er blogfoto’s gemaakt moeten worden. Nuttige januaridagen die we afwisselen met uitstapjes, vrienden bezoeken en verjaardagen vieren. En waarin de dagen nu merkbaar lengen.

Geen gezoen

We hadden gisteravond een burenborrel om elkaar de beste wensen voor het nieuwe jaar over te brengen. Naast oliebollen, lekkere hapjes, een behoorlijke opkomst en geanimeerde gesprekken, viel er nog wat op. De plichtmatige zoenen worden niet meer uitgewisseld en niemand lijkt dat te betreuren. Fred, de buurttuinier in Delftse Hout, heeft zo zijn eigen manier om iedereen het allerbeste te wensen en hergebruikte daar zijn waxinelichtjes voor.

Wij zagen de zondagochtendzon opkomen en wandelden langs kale bomenrijen en met schapen gevulde landerijen. Er waren geen medewandelaars vanwege griep, logees of andere bezigheden. Dus alweer geen gezoen met familie en vrienden voor nieuwjaarswensen. Straks naar mijn moeder. En die wordt wel gekust. Met liefde.

Willekeurig overzicht

Uit elke maand van het afgelopen jaar koos ik zomaar een foto voor dit overzicht. Tegenwoordig noemt men dit random maar ik zeg gewoon willekeurig gekozen. Ik ben weer eens archieven aan het schonen. Bovendien is een scharnier van mijn laptop kapot en gaat ie voor reparatie weg. Wat zit ik dan meteen onthand, zeg. Onthand betekent dat ik door het gemis nadeel of moeilijkheden ondervind. Waarschijnlijk komen mijn volgende blogs via mijn mobieltje tot stand. Zo niet, dan ben ik nog meer onthand.