Vader weekend

Veerplein in Zwijndrecht met zicht op Dordrecht

Het was een méér dan gevuld weekend met vaders in de hoofdrol. Dochter en schoonzoon trakteerden zaterdag hun vaders op een etentje bij de Griek. Schoonzoon wist niet dat bij die gelegenheid ook zijn verjaardag van aanstaande dinsdag werd gevierd en hij werd verrast met een cadeau. Na de polderwandeling vanmorgen gingen we bij mijn eigen vader op de koffie. Hij zat weer fris en fruitig op zijn stoel. Dat was best een aparte en fijne gewaarwording omdat het gisterochtend even niet goed ging met hem. ‘Gisteren leek het wel dag vader en nu is het weer vaderdag’, aldus zijn snedige samenvatting. Waarna we bij onze eigen zoon lunchten en de wijnboer een heerlijke Cava kreeg.

Delftse Hout

Lang licht

Je zou nu eigenlijk alle avonden buiten moeten doorbrengen. Buiten eten en daarna zonder kunstlicht een boek uitlezen. De praktijk van alle dag ziet er anders uit. Woensdag onafgebroken regen en gisteren felle buien. Het kwam me wel goed uit die regen; een onverwachte rustdag. Mijn lijf heeft dat soms nodig. Tussen de buien door maakte ik twee korte uitstapjes en concentreerde me verder op wat administratieve losse eindjes. De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat ik weer enorm naar onze Italiaanse tuin verlang. Ik hoor hem zachtjes roepen. Nog een paar goed gevulde dagen, dan gaan we weer.

Barbieberg

Afgedankt liggen ze erbij. Vrijwel allemaal bloot en met de armen ten hemel gericht alsof ze verzuchten ‘wie laat ons hier nou zó achter?’ Het kan gebeuren in een kringloopwinkel. Ik was daar met de zus met wie ik vaker langs kringloopwinkels ga. Zij zocht en vond een schilderijlijst. De barbies moeten wachten op serieuze kopers en wij vervolgden onze weg.

Vóór we in het centrum van Delft aan een verlate verjaardagslunch gingen, reden we toevallig langs de werkplaats van Theo Jansen, de kunstenaar van de strandbeesten. Als je goed kijkt, zie je de beesten onder de bomen staan. In de zon op een beschut terras praatten we onze levens weer bij. Hier en daar een verzuchting over dingen die ons bezig houden. Maar daar wordt serieus aan gewerkt.

Het succes van de minibieb

Om te beginnen hou ik van het woord minibieb. Een goed bekkende Nederlandse samenstelling die precies zegt wat het is. Hier in Delft zijn er best veel. Zelfs een oud konijnenhok is geschikt gemaakt. Alleen moet je hier op de hurken om een boek te kiezen.

Ik maak vaak gebruik van een minibieb en lees daardoor regelmatig verrassende boeken. Zo nam ik dit boek mee, de titel sprak me direct aan, dat snappen jullie wel. De naam van de auteur zei me niets maar dat ligt aan mij. Ik ben niet zo bekend met de Skandinavische schrijvers. Maar dat gaat veranderen na dit boek. Wat een pracht roman van een waanzinnig goede schrijver. Hij schreef ook de Wallander-serie. Nooit gezien, wel over gehoord.

In Italië kom ik sporadisch een minibieb tegen, maar zie ik er één dan neem ik een kijkje. En dat valt eerlijk gezegd nogal eens tegen.

Stadsgroen

Ja, we wéten dat we in een stedelijk gebied wonen. Hier rijden we weer op huis aan na een bezoek aan vrienden in Den Haag. Maar als we dan ’s avonds na het eten onze dagelijkse wandeling maken in de buurt, dan valt die verstedelijking wel mee als je er een beetje oog voor hebt.

Toen we hier liepen, hoorden we de slagen van de roeiers op het Rijn Schiekanaal dat rechts ligt. We passeren een vrijstaand huis aan de waterkant met een weelderige tuin. Zie hier een veldboeket in een stadstuin bij avondzon.

En als toegift de Nieuwe Plantage met zijn parkachtige allure. Ik heb het hier al zo vaak geschreven: wonen in de Randstad kan ook groen.

Mozaïekfascinatie

Eivormige objecten die verstrooid op het Elzenplein in Delft liggen. Waarschijnlijk met de bedoeling om auto’s te weren. Altijd fraaier dan een stel saaie betonnen paaltjes. †

Er staan namen bij van Corrie en Rene, Hans en Diny. Misschien een kleinschalig buurtproject? Voorlopig volg ik op FB de Stichting Samen Doen die al verschillende keramiek kunstwerken in de stad heeft aangebracht. Het zou me niets verbazen als dit de initiatiefnemers zijn. Hoe dan ook, ik vind het geslaagd. Sinds we in Ravenna waren heb ik een nieuwe interesse: stadsmozaïek en kan ik in Delft mijn lol nog op.

De kunst van het ouder worden

Buren, beiden begin tachtig, hadden besloten dat het weer eens tijd werd voor een feest. ‘We willen geen cadeau’s want we hebben alles. Gezondheid, vrede en geluk is onze wens.’ Het was fantastisch. Denk niet aan grijze permanentjes en rollators maar aan een goede band die muziek uit de zestiger jaren speelde, een dansvloer die volop in gebruik was en een heerlijke Indonesische maaltijd. We leerden nieuwe mensen kennen met bijzondere levensgeschiedenissen. Denk aan op de fiets naar Praag na je zeventigste. Of gelukkig samenwonend na beiden je partner te hebben verloren. Alles en iedereen straalde kracht en positiviteit uit. Vrede en geluk was volop aanwezig. Gezondheid werd alleen genoemd in een bijzin: ‘ik dans even niet want heb net een nieuwe knie’. Wat een heerlijk feest.