Lossen

Het was weer raak op de Oude Delft. Een pakjesbezorger blokkeert de rijbaan. De man moest wel een keer of zes terug naar zijn auto om grote dozen af te leveren. Wat mij vaak opvalt is de rust en het geduld waarmee het achterliggend verkeer braaf wacht. Ik denk dat iedereen wel snapt dat er ook geen andere mogelijkheid is. Je kunt van bezorgers niet verwachten dat ze vele meters met pakketten gaan sjouwen. Als gepensioneerde die haar eigen tijd in kan vullen, is dat wachten geen probleem. Met nog leuk uitzicht naar links ook. Maar voor wie haast heeft, kinderen op moet halen of een afspraak heeft, kan het behoorlijk irritant zijn. Er zijn best veel haastloze mensen. Zo heb ik dat graag. En de pakjesbezorger vast ook.

Kale bomen, grijze luchten

Grijs en nevelig, het blijft saai weer. Ik maak nog snel een foto bij mijn autootje vóór ik naar mijn moeder rij. Daar drink ik gezellig koffie en doe wat klusjes. Er staat een cyclaam op haar balkon weg te kwijnen. Terwijl mijn moeder met haar fysiotherapeut wat oefeningen doet, knip ik alle lelijks uit de plant, geef haar wat lauw water en ze krijgt een nieuw plekje binnen. Eens kijken of ze op wil knappen. Die plant, hè.

Op het balkon neem ik nog wat foto’s van de bouw van het vernieuwde winkelcentrum. Het zou zo maar eens kunnen dat over een maand of drie ook deze zijde in gebruik genomen is. We kijken er verlangend naar uit, vooral mijn moeder. Die bouwput zijn we meer dan zat.

Voetstappen van Vermeer

Als er nou iets tegenwoordig een karakteristiek beeld van het oude Delft geeft, is het de Oostpoort wel. Het beeld doet me altijd direct denken aan dit beroemde schilderij van Johannes Vermeer. Maar daarop zien we de Schiedampoort en de Rotterdampoort, die beide niet meer bestaan. De Oostpoort is als enige overgebleven van de zes stadspoorten die Delft kende.

De Oostpoort heeft een landbrug en een waterbrug en is inclusief ophaalbrug een Rijksmonument. Op deze plaats vóel je de middeleeuwen en ik denk altijd dat ik de voetstappen van Vermeer nog hoor.

Mijn rondje de andere kant op

Het was al een uur of drie toen ik pas in de gelegenheid was mijn rondje te wandelen. De brug staat open. Dat is goed te zien aan die twee hefbomen links boven de huizen. En ik wil zo graag aan de overkant in de zon lopen.

Het is goed te zien hoeveel verkeer van de Koepoortbrug gebruik maakt. Daar nadert alweer een volgende boot. Mét vracht want hij ligt behoorlijk diep.

De Oostpoortbrug was ook zojuist weer gesloten, kijk maar hoeveel fietsers er gebruik van maken. Op de achtergrond de niet meer in gebruik zijnde sterrenwacht aan de Kanaalweg.

En dan valt mijn oog op iets geinigs . Het brugwachtershuisje. Ook al niet meer in gebruik want de bruggen worden automatisch bediend.

Voor de mensen die dit blog op hun mobiel lezen, heb in nog even ingezoomd.

Agnetapark (3)

Bij de uitbreiding van het Agnetapark in 1925 liet de architect Jan Gratema zich inspireren door de Amsterdamse school. Dat resulteerde in deze fraaie woningen, die ik ook al eerder liet zien. Lange tijd waren dit huurwoningen, inmiddels is het mogelijk een huis te kopen (klik voor Funda) en de belangstelling ervoor is groot. Centraal kwam een grote vijver, er kwam een kruidenierswinkel en een groot gemeenschapsgebouw.

De hele wijk staat in de top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg en is beschermd stadsgezicht. Dat er in 1925 voor fabrieksarbeiders zo ruimhartig sociale woningbouw werd gepleegd, is tamelijk uniek in Nederland. Wie Delft bezoekt, zou deze wijk eigenlijk niet over mogen slaan.

Van gisteren

Om half negen stond de schilder bij ons in huis het plafond van de keuken een beetje bij te werken. Nou, daar krijg je hoe dan ook een rommelig dagje van. Zelf haalden we de losse spullen eruit, het afdekken deed hij. Het opruimen na afloop, inclusief met de stofzuiger in de weer, deed de goede man zelf. Binnen drie uur was het klusje geklaard. Nou ben ik echt geen overdreven poetsende huisvrouw maar je wilt bij het terugplaatsen van alle keukenattributen de boel toch even schoon maken, hè? Zo’n dag werd het dus. De foto is van gisteren.

Buiten vaart de binnenvaart…

Op de kadehekken van de Koepoortbrurg staan gedichten. Het werk aan ‘onze’ kant van de brug heb ik op mijn blog al eens laten zien. Vandaag nam ik eindelijk de moeite om ook eens de andere kant te bekijken. Fleur Fok, die aan de overkant is opgegroeid en leerde steppen op de Koepoortbrug, schreef dit gedicht dat de wedstrijd van de Stichting Brugwachtershuisjes uitschreef. Ik laat hier het laatste couplet zien. Inmiddels heeft zij haar studie natuurkunde afgerond en Delft verlaten. Maar hoe fantastisch is het voor haar én voor de voorbijgangers, dat de brug dit gedicht met ons deelt.