Tussenstop

Er komt waarschijnlijk een einde aan de Delftsblauwe inrichting van deze vensterbank. Met een zekere regelmaat fotografeerde ik dit raam omdat er altijd blauw-wit aardewerk te zien is.

Gelukkig trof ik elders in Delft deze raampartij aan. Geen aardewerk maar plastic en erg leuk gedaan, vind ik. Ja, jullie hebben het goed begrepen, we zijn terug in Delft maar niet voor lang. Vanaf morgen hoop ik de draad weer op te pakken Caldese.

Leuke spreuken

Er waren weer eens een paar opmerkelijke teksten te fotograferen. De eerste foto laat een Rotterdams koffiemerk zien. De koffie was zalig!

Bel doet het niet, kloppen svp. Dat briefje hing bij deze deur van een Distileerderij in Delfshaven. Dat wordt meer bonzen dan kloppen op deze indrukwekkende deuren.

Een horeca ondernemer in ’s Gravenzande zet op een bord: Alleen toiletbezoek € 2,50 krijgt u er een gratis kopje koffie bij. Een nogal ingewikkelde manier om een consumptie verplicht te stellen bij hoge nood.

De moestuinier in de Delftse Hout lijkt ons aan te moedigen alvast wintervoorraden aan te leggen. En gelovig als hij is, doet hij dat met een bijbeltekst.

Bijzondere tijden

notenbomenveldje

Iedereen heel hartelijk dank voor de felicitaties en leuke reacties op alle feestelijkheden en bijzondere gebeurtenissen van de afgelopen periode. Maar we doen ook nog wel eens iets normaals hoor. Hier nog wat beelden van de zondagochtendpolderwandeling in de Delftse Hout.

Opvallend al dat water op het gras. Het had de week ervoor wel geregend maar ik vermoed toch dat er ergens een sluis of pomp is ingezet om het er zo te doen uitzien. Wie goed kijkt ziet een houten bruggetje. In de sloot eronder stond ook water. Bij een bevriende blogster die vlakbij de IJssel woont (klik) zag ik de bijna droog gevallen rivier voor een treurig beeld zorgen. Wat een contrast. Wij zien momenteel nauwelijks nog binnenvaartschepen in het Rijn Schiekanaal bij ons voor de deur. Wel veel zwemmers. We beleven bijzondere tijden en dan bedoel ik niet de feestelijkheden.

Slotakkoord

Bij een kop koffie en een tosti kwam gisteren in Delft een einde aan de supergezellige reünieweek. De familie blijft nog wel even in NL maar ieder gaat zijn eigen gang. Toen wij weer op huis aan liepen, hoorden we de klanken van een brass band.

Op het Doelenplein zat deze Engelse club onder de platanen heerlijke evergreens te spelen. De drumster had oma-achtige allure en ook de andere leden vielen meer in de categorie stok dan piep. Het was een mooi einde voor twee gedenkwaardige weken waarin we omringd waren met onze familie. En of je nou oud of jong bent, er zit altijd muziek in het leven. Soms zit het verborgen in een klein hoekje, wij hadden het geluk van een luid en duidelijk feestgevoel waarvoor we enorm dankbaar zijn.

Van bescheiden naar uitbundig

Het fenomeen van de plantenbieb is mij bekend maar nog niet eerder zag ik er een in onze buurt. Tijdens een recent bruggenloopje trof ik dit kastje aan de overkant van het kanaal. Sympathiek systeem en hulde voor de uitvoerders.

Ook al blij werd ik van dit opgeknapte hoekje (klik). Een week geleden zag het er nog wat treurig uit. Blogvriendin Bertie schreef zelfs dat ze er wel aan de gang wilde. Ik kan me niet voorstellen dat zij naar Delft is gekomen om dat klusje te klaren en ik schat ook niet in dat de buurtbewoners het blog hebben gelezen. Maar er is werk gemaakt van een verwaarloosd pottentuintje dus opnieuw: hulde!

Dit huis staat aan een vaartje in Maasdijk en is wel de overtreffende trap van wonen in het groen. Klein beginnen, je ziet waar het uiteindelijk toe kan leiden.

Geveltoerist

Nu we weer in NL zijn, kijk ik ook weer televisie. Niet zo veel maar het programma Een huis vol, laat ik niet graag schieten. Er worden vier grote gezinnen gevolgd, elk gezin met zijn eigen dynamiek. Ik kijk graag naar mensen, naar gewóne mensen. De zogenaamde BN-ers kunnen me gestolen worden al zijn de families uit deze succesvolle serie inmiddels ook een beetje Bekende Nederlanders aan het worden.

Daarna is er dan in de vroege avonduren nog tijd genoeg voor een ommetje door het centrum van Delft. Het levert altijd wel wat fijne plaatjes op en we wandelen in elk geval. Dat voelt als een soort verplichting nu we geen tuinwerk doen. Een leuke verplichting.

Ijsrij

Het stelletje rechts op de foto staat te wachten voor een loket bij bonbonwinkel en ijssalon de Lelie. Mijn eigen wijnboer staat natuurlijk ook in de rij. De twee mannen op het bankje hebben net hun ijsje op en even later nemen wij hun plekje over.

Dan is dit ons uitzicht: de Oude Kerk ook wel de oude Jan genoemd. Eenmaal weer in Delft zijn we opnieuw onder de indruk van de afmetingen van dit gebouw tussen de kleine middeleeuwse huizen. Deze meeuw weet precies waar hij moet wachten op wat kruimels, hij zat geduldig aan onze voeten, maar kreeg niets. Gelukkig was ie niet zo brutaal als zijn soortgenoten kunnen zijn. De verhalen over broodjes dit al vliegend uit mensenhanden worden weggesnaaid, zijn talrijk. Dat willen we niet stimuleren vandaar ons strenge beleid.

Te voet

Niet elk geveltuintje lukt even goed. Niet elke foto ook, trouwens, deze had scherper gemoeten. Maar op de een of andere manier is dit een aandoenlijk hoekje dat ik toch even wil laten zien.

In de vroege avond lopen wij weer een stadsrondje en zien we dat heel veel mensen de moeite nemen de woning ook aan de straatkant op te fleuren. Suzanne-met-de-mooie-ogen verdoezelt een regenpijp en wordt afgetroefd door een rode roos. Dat is toch een grandioze combi?

En wat te zeggen van deze gestalde fiets? Grappig hoor. De opmerking onder het raam roept wat vraagtekens op. Of gewoon: non, c’est un vélo!

Groen volgens de regel 3 – 30 – 300

Groen is het nieuwe… staat er op de vier plantenbakken bij Hotel de Plantaan. De vijfde bak kreeg ik niet in één overzicht in beeld. De man op het terras vertelde dat hij de bedenker was van de tekst en hij ging er nog eens goed voor zitten. In de nieuwsbrief van de Belangenvereniging Binnenstad Noord werd verslag gedaan van een meting naar de groenvoorziening in onze buurt. Die is gebaseerd op de reeks 3-30-300 (klik). Elke woning moet uitzicht hebben op tenminste drie bomen, er moet een bladerdak zijn van tenminste 30% en binnen een straal van 300 meter moet er een recreatieve groenvoorziening zijn. Onze woonomgeving voldoet daar helemaal aan en dat verbaast me niet, gezien onze groene buurt. Het levert een grote bijdrage aan de gezondheid en het welzijn van de stadsbewoners, aldus de bedenkers van deze regel uit Wageningen.

Groen is het nieuwe Goud. Dat is te lezen in de volle breedte van de gevel. Er staat wat groen in de weg om het goed in één beeld op de foto te krijgen. Hoe voorbeeldig kan het zijn.

Sfeer in de stad (2)

Gubbio heeft veel sfeer (zie mijn blog twee dagen geleden) maar Delft kan er gelukkig ook wat van. Inderdaad. We hebben weer een locatiewissel achter de rug en stapten gisteravond rond elf uur onze Delftse voordeur in. En dus ook vanmorgen meteen op pad voor wat boodschappen en kijken hoe de boel er hier bij staat. Alles fleurig hier, zelfs een miniveldje met zonnebloemen vlak voor de terrasboot van een Italiaans restaurantje.

We gaan een bijzondere en feestelijke maand tegemoet, ik kom er ongetwijfeld over te bloggen. Maar voorlopig eerst maar even aarden in mooi Delft en zijn omgeving.