Alweer in een hotel

Het bed was een beetje te zacht maar verder was echt alles perfect aan onze overnachtingsplek even voorbij Milaan. Het hotel Sesmones refereert aan het feit dat hier ooit zes monniken woonden. De fundamenten zouden al uit de twaalfde eeuw stammen. Vrij recent is hier grondig gerenoveerd en dit hotel kan wel eens een blijverdje worden waar we ons op gaan verheugen na de tamelijk saaie en lange reis van meer dan elfhonderd kilometer.

Op ons verzoek werd er een tafel buiten in gereedheid gebracht en tja, het eten was ook al voortreffelijk. Na het ontbijt vanmorgen vervolgden we onze weg. Omdat we al voorbij Milaan waren, hadden we geen last van een ochtendspits. Rond half twee waren we in Gubbio, deden er voor minstens vijf dagen boodschappen en karden tenslotte onze berg op. Daarover morgen meer.

Het begin van een rustige dag

Het geklop van een specht, wat gegak van een stel nijlganzen, vogelzang en klokgelui. Dat waren de enige geluiden. Wandelaars kwam ik ook nauwelijks tegen want die zie je weinig op een zondagochtend om negen uur.

Omdat ik het tempo van de anderen niet bij kan houden, loop ik mijn ronde vrijwel altijd alleen. Het praten met de rest van het groepje gebeurt na afloop aan het ontbijt.

Ik vind dat in mijn eentje lopen totaal geen probleem, alle tijd voor het nemen van een paar foto’s en me zeer bewust van mijn omgeving. Het was prettig fris en ik hou van de vroege zondagochtend.

Weinig nieuws onder de zon

Nog voor het ontbijt geniet onze vriendin van de milde ochtendzon. Daarna gaat ze weer aan het werk. Ze heeft zich helemaal op onze rozentuin gestort. En daar waar wij vorig jaar snoeiden en wegknipten, gaat zij veel rigoreuzer te werk en weet nieuwe loten van de laurierstruik met wortel en al te verwijderen. Samen met nog een ander struikje, waarvan ik de naam niet weet, staat ie in de schaduw met zijn voeten in het water te wachten tot wij een nieuwe plek voor ze hebben gevonden.

Pas morgen verlaten wij ons erf weer en kan ik weer eens wat van de buitenwereld laten zien. Vooralsnog zijn we erg in ons nopjes met de resultaten van alle noeste arbeid die we hier verrichten. Vergelijk de laatste foto maar eens met die van twee dagen geleden.

Boekendag

Tegenover het restaurantje waar wij op zondag altijd ontbijten, werd een kleine rommelmarkt gehouden. Er waren beslist aardige dingen te koop en de opbrengst was ook nog eens voor het goede doel maar evengoed was er niets van mijn gading bij. Behalve dan een boek van Thomas Rosenboom dat ik voor € 1,50 meenam en waarvoor een vriendin me 10 cent gaf als aanvulling op de € 1,40 die we bij elkaar konden schrapen aan contanten. Het boek, De Nieuwe Man, staat hier al in de boekenkast en ik heb het al gelezen. Beetje suf dus maar ik schuif het door aan de vrouw die mij haar 10 cent schonk. De middag brachten we door in onze rustige achtertuin waar ik een (ander) boek uitlas. We eindigen straks bij mijn leuke moeder waar we koken en eten. Wat past er toch veel fijns op een zonnige zondag.

Ongezellig maar wel lekker

Toen we gisteravond om kwart over negen aankwamen was het al donker op de berg. We konden wel zien dat het hier weinig heeft geregend en het besproeiingssysteem niet echt naar behoren heeft gewerkt. Volgende week komt er iemand van het tuincentrum die hier de boel ooit heeft aangelegd, het systeem nakijken en resetten. Na het tuincentrum reden we in één moeite door naar een koffiebarretje voor ons ontbijt. Heel efficiënt want tegenover de Eurospin, de supermarkt waar we voor een paar dagen insloegen. Nee, echt gezellig zit je er niet. Kijk maar, iedereen parkeert tot vlak voor de deur. Maar heerlijk én heel Italiaans. Zo pakken we de draad weer op en hebben weer vastgesteld dat we ons niet gaan vervelen de komende twee weken.

Oranje

De foto zevendaagse kent eigenlijk altijd wel een dag waarop een kleur de hoofdrol speelt. Vandaag dus oranje. Terwijl ik tijdens het ontbijt een beetje zat te bedenken hoe ik dat zou aanpakken, zag ik een oranje reddingsboei hangen aan een tegenoverliggend huisje. En hé onze logeerkamer heeft een achterwand in de kleur van de ondergaande zon, ook al oranje dus.

Op het strand kwamen we dit rupsvoertuig tegen. Gehandicapte kinderen zaten er in rolstoel of buggy in en werden zo langs de zee gereden. Heel sympathiek en ook nog onder een oranje baldakijn!

Maar aan dit gebouw van de Reddingsbrigade viel op deze oranjedag echt niet te ontkomen. Oranjer kon ik het niet krijgen vandaag.

Leuke dingen doen

De wandelgroep komt niet meer bij elkaar, ons ontbijtrestaurant is gesloten. Maar we hadden als alternatief vanmorgen via een videoverbinding tóch even een genoeglijk samenzijn. Vrijdag is één van de club jarig en gaan we een virtuele borrel met elkaar drinken. Dat soort ‘bijeenkomsten’ is bemoedigend en waardevol. Natuurlijk hebben we ook met kinderen en kleinkinderen op dezelfde manier contact maar dat voelt voor ons wat gewoner omdat we vanuit Italië ook vaak beeldbellen.

Het is uiterst fris en stormachtig buiten. Ik lijk een beetje op die rode kater. Zacht spinnend zit ik achter glas in de zon. Maar ík lees mijn dikke boek uit. Die kater weet alles al.

Zoekt en gij zult vinden

Het was een uitgedund wandelclubje vanmorgen. Eén persoon ziek, twee anderen op een zonnig eiland, zo bleven we samen over. Toch maar op pad gegaan, ondanks de regen. Ik zag zelfs nog harmoniërende kleuren op het parkeerterrein en vroeg de wijnboer een foto van me te maken.

De wandeling was uiterst kort, richting het restaurant waar we ontbijten. Er zijn veel hardlopers, wielrenners en wandelaars in deze omgeving. Fijn dat hier ook een AED hangt, al hoop ik er nooit gebruik van te hoeven maken.

Bij de buren van het restaurant zijn ze bezig het dak van nieuw riet te voorzien. Als kleurzoeker komt mij dat prima uit.

Het Brabantse land

‘Je moet ook nog even in het centrum rondkijken’ had een van onze mede-ontbijters gezegd, ‘want dat is de moeite waard’. En dus lopen we in fraai zonnig herfstweer richting centrum Hilvarenbeek. Het is koud geweest met lichte nachtvorst.

Inderdaad, wat een verrassend fraaie plaats, we waren hier nooit eerder. Nou ja, gisteren ook want er was iets te vieren. Maar daar hoop ik de komende week op terug te komen, zodra er wat foto’s zijn doorgemaild.

Nu laat ik de toeristische plaatjes zien van dit Brabantse plaatsje waar we zo gastvrij en bijzonder zijn onthaald. De tekst onder de buste van Anton van Duinkerken kon niet toepasselijker slaan op de afgelopen 24 uur.

Zomerdonkerte

Daar zitten we, mijn zus en ik op het terras van Du Midi. Het begon een beetje te miezeren maar het ontbijt was toen al op en de wandeling gedaan. Zij was het ook die zomerdonkerte zei bij het zien van dit weitje dat overschaduwd wordt door bomen.

We zijn ruim een maand na de langste dag en bomen en struiken zijn op hun groenste toppunt.

Het was zelfs een beetje mystiek vanmorgen met die dreigende drupregen. De hele natuur, mens en dier, herademt na de hitterecords van de afgelopen week. Geen brandende zon meer, iedereen blij.