Leuke dingen doen

De wandelgroep komt niet meer bij elkaar, ons ontbijtrestaurant is gesloten. Maar we hadden als alternatief vanmorgen via een videoverbinding tóch even een genoeglijk samenzijn. Vrijdag is één van de club jarig en gaan we een virtuele borrel met elkaar drinken. Dat soort ‘bijeenkomsten’ is bemoedigend en waardevol. Natuurlijk hebben we ook met kinderen en kleinkinderen op dezelfde manier contact maar dat voelt voor ons wat gewoner omdat we vanuit Italië ook vaak beeldbellen.

Het is uiterst fris en stormachtig buiten. Ik lijk een beetje op die rode kater. Zacht spinnend zit ik achter glas in de zon. Maar ík lees mijn dikke boek uit. Die kater weet alles al.

Zoekt en gij zult vinden

Het was een uitgedund wandelclubje vanmorgen. Eén persoon ziek, twee anderen op een zonnig eiland, zo bleven we samen over. Toch maar op pad gegaan, ondanks de regen. Ik zag zelfs nog harmoniërende kleuren op het parkeerterrein en vroeg de wijnboer een foto van me te maken.

De wandeling was uiterst kort, richting het restaurant waar we ontbijten. Er zijn veel hardlopers, wielrenners en wandelaars in deze omgeving. Fijn dat hier ook een AED hangt, al hoop ik er nooit gebruik van te hoeven maken.

Bij de buren van het restaurant zijn ze bezig het dak van nieuw riet te voorzien. Als kleurzoeker komt mij dat prima uit.

Het Brabantse land

‘Je moet ook nog even in het centrum rondkijken’ had een van onze mede-ontbijters gezegd, ‘want dat is de moeite waard’. En dus lopen we in fraai zonnig herfstweer richting centrum Hilvarenbeek. Het is koud geweest met lichte nachtvorst.

Inderdaad, wat een verrassend fraaie plaats, we waren hier nooit eerder. Nou ja, gisteren ook want er was iets te vieren. Maar daar hoop ik de komende week op terug te komen, zodra er wat foto’s zijn doorgemaild.

Nu laat ik de toeristische plaatjes zien van dit Brabantse plaatsje waar we zo gastvrij en bijzonder zijn onthaald. De tekst onder de buste van Anton van Duinkerken kon niet toepasselijker slaan op de afgelopen 24 uur.

Zomerdonkerte

Daar zitten we, mijn zus en ik op het terras van Du Midi. Het begon een beetje te miezeren maar het ontbijt was toen al op en de wandeling gedaan. Zij was het ook die zomerdonkerte zei bij het zien van dit weitje dat overschaduwd wordt door bomen.

We zijn ruim een maand na de langste dag en bomen en struiken zijn op hun groenste toppunt.

Het was zelfs een beetje mystiek vanmorgen met die dreigende drupregen. De hele natuur, mens en dier, herademt na de hitterecords van de afgelopen week. Geen brandende zon meer, iedereen blij.

Vrachtauto vol regenwater

P1240460

Een van de jonge mensen uit de bediening van ons ontbijtrestaurant had een wereldreis gemaakt van twee jaar. Heel veel mooie dingen gezien en gedaan en tussendoor op campings geld verdiend om verder te kunnen reizen. In december was hij terug in NL voor een tussenstop. Ineens had het idee post gevat om weer te gaan settelen. Het was mooi geweest, het voelde afgerond. Alleen moest hij nogal wennen aan het weer, zei hij. Daar kan ik me echt alles bij voorstellen. Voor wat kleur hoefde ik niet al te ver te lopen maar zelfs van mijn kleine wandeling werd ik behoorlijk nat. Gelukkig kan de wereldreiziger heerlijke cappuccino maken. P1240454

P1240455

Te geef

DSC_0002-002

Ik dacht: als die schaal in de antiekkraam nog niet verkocht is als ik hier op de terugweg langskom, is ie voor mij. En hij stond er nog. Mevrouw deed er een krant omheen en meneer scheurde een plastic tasje voor me van de rol. Maar dat sloeg ik uiteraard af vanwege  ‘no plastica per me’. ‘Complimenti’ vervolgde de man zonder enige ironie. En stak een betoog af over plasticsoep en oceanen. Toen ik aanstalten maakte verder te lopen werd ik door die leukerd ook gewezen op de mooie kleur van mijn bloesje dat me zo goed stond. En dat alles voor maar één euro!

DSC_0007-002

Dit serviesgoed breng ik in NL naar Wempe & Wempe. Ooit opgericht door twee zusjes van me. Een winkel vol tweedehands serviesgoed waar vast liefhebbers te vinden zijn voor de nooit gebruikte onderdelen van ons ontbijtservies. Zo raken mijn kasten toch leger en leger.

Ze begonnen met z’n twee

P1230345

P1230341

Het zijn een beetje de geijkte polderwandeling plaatjes maar dat maakt wat mij betreft het genieten er niet minder om. Vandaag gingen we op de fiets naar de Delftse Hout, wandelden en tenslotte zaten we op volle sterkte, met acht personen, aan het ontbijt. De rest van de dag zijn we samen en ondernemen niet veel meer. Ook wel eens fijn.

IMG-20180521-WA0004

Met genoegen laat ik nog even de foto’s zien die gisteren met een drone zijn gemaakt. Hier het voltallige gezelschap dat deelnam aan de Pinksterpicknick (met dank aan B.S.)

IMG-20180521-WA0003

De titel van dit blog slaat op een lied dat we zongen toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren.

.

Heen en weer

P1230059

Nog vóór het ontbijt maakte ik al mijn brug-tot-brugwandeling. Dat is geen prestatie hoor. Dagelijks begin ik met cappuccino en ga aan de slag. Pas rond een uur of elf lepel ik mijn yoghurt naar binnen. De drie dagen dat ik nu in NL ben, heb ik niet anders dan regen gezien. En omdat ik geen hond heb, kom ik dan nauwelijks buiten. Dus toen vanmorgen de zón scheen, holde ik na mijn eerste cappu naar buiten. Met als hindernis de Koepoortbrug die voor herstelwerkzaamheden een paar dagen omhoog staat. Ik maakte toch de oversteek en die laat zich als een stripverhaal lezen.

P1230063

P1230064

P1230066

P1230068

P1230071

Symmetrie

P1230020-001

P1230023

Het was nog uitgestorven toen ik samen met de enige andere wandelaar van ons zondagse clubje door Delft liep. Vanwege miezer en klein gezelschap besloten we een stadsrondje te doen en bij Kek te gaan ontbijten. Foto’s maken in Delft lukt nauwelijks zonder fietsen in beeld te hebben. Ze horen in het stadsbeeld. Voor de opdracht van Heel Holland Fotografeert, liep ik ook te speuren naar symmetrie, de dagopdracht. De foto van die twee ramen past daar wel in maar ik besloot toch de onderste in te zenden. Wie nog mee wil doen  kan alsnog instappen.

P1230028

P1230025

Liefdevol ontbijt

DSC_0019

Zolang we samen zijn, hoef ik niet zelf voor mijn ontbijt te zorgen.Ik kom ’s morgens slecht op gang maar als dit voor mijn neus gezet wordt op de tuintafel, tja dan lepel ik graag mijn yoghurt weg. Dan slobber ik geluidloos maar genietend de cappuccino naar binnen. Dan giet ik daar een glas abrikozensap achteraan en hup, wat vitaminepillen kunnen mee in dezelfde teug. De boterhammen zijn voor die lieve maker van dit ontbijt. Het gebeurt ook wel dat ik na de koffie eerst naar boven ga, me douche en aankleed, de mail check , met mijn zus app en de bedden opmaak. O ja, denk ik na geruime tijd: ik heb geloof ik nog niet ontbeten. Om dan dit op de keukentafel aan te treffen.

IMG_20160801_102151_004