Kruydt

Gisteren liet ik tussen spijlen door wat zien van de oude opgeknapte legerplaats. Vandaag maak ik mijn rondje af door op de Paardenmarkt nog een ander hek en zélfs een geopend hek te tonen. Behalve woningen en bedrijven is er ook een restaurant met de toepasselijke naam Kruydt. Op mijn zeventigste verjaardag afgelopen jaar hebben we er samen voortreffelijk zitten eten, het is er heel ruim en we zaten zeer Coronaproof. Vorsend door oude blogs kwam ik dit verhaal tegen. Daaruit blijkt dat hier in januari 2019 sneeuw lag. Op het zomerse terras van restaurant Kruydt hebben we helaas nog nooit gezeten. Maar alles op z’n tijd, eerst graag een mooi pak sneeuw en dan gaan we in 2021 maar eens werk maken van een lunch in de buitenlucht in dit historisch stukje Delft.

Waterige wandeling

Vandaag was het bos aan de beurt. Het zondagochtendclubje is even opnieuw in de pauzestand gezet maar met z’n tweeën togen we vanmorgen bijtijds naar de Delftse Hout waar we zonder dat er één druppel viel toch onze ronde liepen. Uiteindelijke doel was het ophalen van de lunchbox die we besteld hadden bij Du Midi en die wij vanavond als avondmaal gebruiken.

We steunen graag de lokale middenstanders en doen onszelf er een groot plezier mee. De auto was op een ver parkeerterrein achtergelaten dus liep de wijnboer met die doos te sjouwen en dat sneed behoorlijk in zijn handen. Dat gaan we een volgende keer anders organiseren. Wij hebben in elk geval een uur gewandeld en daarmee ook ons portie frisse lucht weer binnen. Wat minder geknisper als gisteren maar net zo genoten.

De hei op

Dit is de schaapskooi op de Ginkelse Hei. Toen we vandaag bij familie/vrienden in Ede waren, maakten we een klein uitstapje naar een bijzonder monument maar daar schrijf ik morgen over. Eerst maar eens laten zien dat de heide al in bloei staat.

Het is een bijzonder landschap dat we hier in West Nederland niet hebben en de schoonheid en uitgestrektheid raakt ons altijd. Ook verder hadden we een aangename dag met een door de gastvrouw heerlijk bereidde lunch en bij het weggaan kregen we een zelfgemaakte lasagnaschotel mee voor vanavond. We zijn dus de hele dag verwend door hen. Onze band is hecht en in het geval van de ‘meisjes’ al ons leven lang. Na een jaar of twintig voegden zich twee jongens toe. Het is dus een vertrouwde vriendschap die hier vandaag weer werd gevierd en het was genieten voor vier.

Goede gewoonten

IMG_20190324_093312

Ergens in de krochten van mijn fotobestanden, kwam ik deze tegen. Ik liet er ooit een bewerking op los waardoor het een tekening lijkt. De foto maakte ik op een zondagochtend terwijl ik wachtte op de terugkomst van de andere wandelaars. Daarna zaten we hier met z’n allen te ontbijten. Het lijkt een eeuw geleden. Vanmiddag halen we op hetzelfde adres voor de derde keer de lunchbox op. Het is een soort alternatief voor onze vrijdagavond pizza die we altijd in Italië eten. Als een concept ons eenmaal goed bevalt, maken we daar graag een gewoonte van, stel ik tot mijn eigen verrassing vast.

Verjaardag, gezelligheid, facebook en plaatjes uit Delft

Ter gelegenheid van de zestigste verjaardag van onze zwager, zaten we vanmiddag aan een heerlijke lunch. Mijn zus had voor zestien personen een feestelijke maaltijd bereid maar omdat ik niet altijd dat mens met die camera wil zijn, maakte ik geen foto’s. Lekker en gezellig was het zeker.

Ik zat naast de zus van de jarige, die toevallig ook in Delft woont. Via Facebook volgen we elkaar een beetje en dat is handig bij allerlei gespreksonderwerpen omdat je min of meer op de hoogte bent van elkaars doen en laten. In het werkelijke leven komen we elkaar één of twee keer per jaar tegen. We wisselden adressen van kringloopwinkels uit, hadden het over mooie tentoonstellingen en delen de liefde voor Delft. Er valt veel af te dingen op het hebben van een Facebook-account maar voor het onderhouden van contact met mensen die je doorgaans niet heel vaak ziet, is het een perfect middel. Al gaat er natuurlijk niets boven ontmoetingen in het echte leven. Zoals vanmiddag.

Laten we gaan lunchen…

De tijd dat mijn zussen en ik elkaar tastbare cadeautjes gaven voor een verjaardag, ligt inmiddels achter ons. De zus die in juli jarig was, had nog een lunch van me tegoed. Dat onze afspraak viel in een week die op dat punt meer dan goed gevuld was, deed aan onze pret niets af.

Eerst scharrelden we wat door Delft, daarna bleek het nog lastig om een tafeltje voor twee te vinden in de overvolle binnen stad. Maar dat lukte uiteindelijk natuurlijk wel.

Bovendien slaagde ik voor wat decembercadeautjes en kocht zij een nieuwe tas. We keerden tevreden huiswaarts. Volgende week gaat de handrem erop en ga ik op rantsoen.

Op z’n Haags

Vandaag is mijn verjaardagscadeautje verzilverd. Met dochter Fleur deed ik een toeristisch rondje Den Haag. In de tram luisterden we naar de in plat Haags ingesproken informatie. Niet veel nieuws voor mij als geboren Hofstedeling maar wel enorm grappig.

Wat een leuke route reed de tram. We stapten in Scheveningen uit voor een kop koffie, we lunchten tegenover Hotel des Indes en genoten van de sfeer op het Voorhout.

Den Haag is een pracht stad, en heel fotogeniek. Al kletsend met Fleur kwamen we tot de conclusie dat een dagje Den Haag voor heel veel mensen aantrekkelijk kan zijn.

Barbieberg

Afgedankt liggen ze erbij. Vrijwel allemaal bloot en met de armen ten hemel gericht alsof ze verzuchten ‘wie laat ons hier nou zó achter?’ Het kan gebeuren in een kringloopwinkel. Ik was daar met de zus met wie ik vaker langs kringloopwinkels ga. Zij zocht en vond een schilderijlijst. De barbies moeten wachten op serieuze kopers en wij vervolgden onze weg.

Vóór we in het centrum van Delft aan een verlate verjaardagslunch gingen, reden we toevallig langs de werkplaats van Theo Jansen, de kunstenaar van de strandbeesten. Als je goed kijkt, zie je de beesten onder de bomen staan. In de zon op een beschut terras praatten we onze levens weer bij. Hier en daar een verzuchting over dingen die ons bezig houden. Maar daar wordt serieus aan gewerkt.

Paastradities

Omdat we graag aan tradities meedoen, kochten we een Colomba, de Italiaanse variant op onze paasstol en uit Nederland kwamen de paaseitjes mee.

Maar de allerbeste traditie is die van de Pranzo. De paaslunch gebruiken we vaak met Nederlandse vrienden hier uit de buurt. Halverwege onze woonplaatsen ligt dit niet al te spectaculair uitziend restaurant.

We noemen het lunch maar het is een zeer uitgebreide warme maaltijd die uit onnoemelijk veel gerechten bestaat die allemaal even smakelijk zijn. Zonder al te veel poespas, in een geweldige sfeer aan onze ‘eigen’ vaste tafel.

Van één tot vijf zaten we aan tafel en pakten de gesprekken op alsof er niet bijna een jaar verstreek sinds onze vorige ontmoeting. We hebben inmiddels een groot gezamenlijk verleden, want zij zijn het die ons zestien jaar geleden wegwijs maakten in het Italiaanse leven. De borden zijn weer leeg maar onze vriendschap is gevuld met nieuwe goede herinneringen.

Regenboog

P1240433

Er viel niet zo gek veel kleurrijks te fotograferen op deze dag waarop het werkelijk geen seconde droog was. Met een vriendin liep ik gearmd samen onder een paraplu door het centrum van Schiedam, waar zij woont. En ach, die regen deerde ons niet eens. En dat de zon niet hoeft te gaan schijnen om toch een regenboog te zien, is hierbij ook maar weer eens bewezen.

P1240435

Uiteindelijk kwamen we bij een warm en knus eettentje terecht waar we al babbelend een overheerlijke lunch wegwerkten. De straten waren leeg, ons uitzicht nattig maar onze magen weer goed gevuld.

P1240437