Wachten duurt lang

Je wordt vanzelf een grote familie in de wachtruimte van een vliegveld als de gezagvoerder je uiteindelijk uit komt leggen waarom we vanwege een ernstig technisch probleem niet op tijd kunnen vertrekken en er een ander toestel uit Nederland moet komen. We hadden maandag nog aan vrienden verteld hoe we in vijf uur van deur tot deur reizen met deze Transavia-lijn tussen Rotterdam en Perugia. En dat we er ondanks milieu bezwaren toch graag gebruik van maken. Enfin, we vertrokken om kwart over negen ’s avonds in plaats van drie uur ’s middags. Tijdens het wachten ontstond een soort jolige sfeer op dit kleine vliegveld. Er werden door vliegveldmedewerkers ijsjes uitgedeeld, we kregen gratis maaltijden, we vermaakten ons met lezen en kijken naar mensen en gesprekken aanknopen. Er was een Italiaans gezin met vier kleine kinderen. We hadden bewondering voor de manier waar op ouders en kinderen de zes uur vertraging door wisten te komen. Op deze manshoge klok kroop de tijd langzaam maar zeker toch richting vertrek. Onze dochter was zo lief ons op te halen en thuis af te zetten, schoonzoon had rond vijf uur al een tevergeefse rit gemaakt. We lagen wat laat in ons Delftse bedje, de volgende blogs vertellen de reden waarom we even in NL zijn. Vaste lezers kunnen het misschien wel raden.

Alle steden uit Umbria bijeen in keramiek. Gubbio staat aan de voorkant tussen 9 en 10 uur.

Drie boeken door elkaar

Op mijn nachtkastje ligt nog steeds de Nachttrein naar Lissabon. Ik ben op de helft en heb de vaste wil het helemaal uit te lezen al boeit het me maar matig. Tussendoor kwam de Rat van Amsterdam van Pieter Waterdrinker op mijn pad. Dat lees ik op mijn e-reader. En toen vond ik in de boekenkast van mijn ouders de Gelukkige Klas dat ik even tussendoor lees. Vraag me af of meer mensen dit doen, gewoon drie boeken door elkaar lezen? ik maak er geen gewoonte van maar soms gebeurt het.

Het boek van Theo Thijssen is een heruitgave uit 2007 van het CPNB ter gelegenheid van Nederland Leest. Met dat verhaal (uit 1926) ben ik terug in de tijd en zit weer in de bank op de lagere school. Dat was wel dertig jaar later maar het sfeertje is treffend en de illustraties van Valentine Edelman vind ik geweldig. Propaganda om me aan het lezen te krijgen heb ik niet echt nodig, ik ben meer van alles lezen wat op mijn weg komt.

Het Zweedse woonwarenhuis

In 1978 ging de eerste Ikea-vestiging in Nederland open. Dat was in Sliedrecht. Ik ben een fan van het eerste uur. Niet zozeer van de meubels, nee vooral van het kleingoed. Glaswerk, keukentextiel, lampen en kleine ditjes en datjes. Ik denk dat er nauwelijks huishoudens te vinden zijn waar niet iets van Ikea te vinden is. Net als van de HEMA overigens, een andere favoriet van mij.

Er zijn inmiddels 13 Ikea winkels verspreid over Nederland, en één daarvan ligt hier om de hoek. Ik was er in geen tijden geweest maar vanmorgen om tien uur liep ik daar weer eens. Heerlijk rustig, geen kip te zien. Ik wist precies wat ik moest hebben (vier theeglazen met vier kurken onderzetters, servetten en een bakje om spullen op het aanrecht te organiseren). Ik hoefde daarvoor alleen maar in de benedenwinkel te zijn en was in een ommezien weer buiten. Ik winkel steeds efficiënter en was trots op mezelf dat ik me zo keurig aan mijn lijstje heb gehouden. De verleiding een mooie groene waterkaraf aan te schaffen heb ik manmoedig genegeerd.

Een kinderhand is snel gevuld

Onze buurgemeente Rijswijk is uitgeroepen tot gemeente in Nederland met het meeste groen. Delft volgt op de tweede plaats. Daar wordt dit standsmeisje reuze blij van. Het bewijst maar weer eens dat je niet op het platteland of ergens op de Veluwe hoeft te wonen om een groene omgeving te hebben.

Vanwege volle agenda maar grote drang om even in de natuur te zijn nu de zon zich eindelijk liet zien, besloten we de drie kwartier die daarvoor beschikbaar was, door te brengen in Klein Veluwe, pal achter de snelweg naar Rotterdam.

We hoorden ooievaars klepperen (geen foto’s) en zagen sneeuwklokjes bloeien (alweer geen foto’s) maar we liepen ons wel suf te genieten. En ja, eerlijk is eerlijk, we hoorden ook het geruis van het verkeer op de A13. Maar daar zie je op de foto’s niks van.

Jarig bij de boer

Het gebeurt nogal eens dat onze dochter jarig is als zij en haar gezin vakantie vieren bij ons in Italië. Vandaag draaiden we de rollen om en bezochten we haar op hun Nederlandse vakantie-adres op Goeree Overflakkee. Op een boerderij camping is een prachtige tent gehuurd die het begrip glamping meer dan waar maakt. De kinderen zagen we nauwelijks want die waren druk met vrienden maken, trampoline – springen, dieren verzorgen, ponyritjes en konijnen knuffelen. Je kan het maar naar je zin hebben. Fleur laat hier even zien dat ze echt bij een veeteeltbedrijf logeren.

s’ Middags voegde ook onze zoon met zijn gezin zich bij het gezelschap en maakten we vliegensvlug van de gelegenheid gebruik alle volwassenen op één foto te zetten. Aan de kleding van de jarige is bovendien goed af te lezen dat het deze dag steeds zonniger werd. Wat een feest!

Natuurlijk

Terwijl de wandelaars wandelden, deed ik vanmorgen een fietsronde door de Delftse Hout. Vóór ik daadwerkelijk begon, legde ik de koeien vast die dit keer niet in het grote weiland liepen maar tussen de aangeplante bomen stonden te grazen. Ik maakte vervolgens een rondje om de twintig hectare grote plas die is ontstaan in de jaren zestig door afgraving van zand ten behoeve van de aanleg van enkele nieuwe woonwijken in de omgeving. Het hele gebied is een uitloper van de provinciale ecologische hoofdstructuur van Nederland, las ik op Wikipedia. Recreatiegebieden zijn vrijwel altijd ontstaan na menselijk ingrijpen maar ik ben reuze blij zo dichtbij huis een min of meer ‘natuurlijke’ plek te hebben waar we minstens een maal per week gebruik van maken.

Kampioen

We hadden het Nederland wel gegund. En ook de Belgen en de Denen maar het werd Italië dat zich de komende jaren Europees Kampioen Voetbal mag noemen. Wat een loei spannende ontknoping met strafschoppen. We kregen en verstuurden direct erna wat apps naar Italië en de foto’s vandaag zijn dan maar mijn bijdrage aan de feestvreugde. Waar ik overigens altijd van geniet is dat prachtige opera-achtige Italiaanse volkslied dat zo overtuigend wordt meegezongen door de voetballers. De tekst roept op tot eenheid maar ook dat men zal strijden tot de dood er op volgt. Nou, dát gaat me iets te ver. Maar wie geïnteresseerd is, moet het zeker even beluisteren met de vertaling erbij.

Bezigheden

En toen begon het gistermiddag ineens te regenen, zeg. Hadden wij dit seizoen nog niet meegemaakt hier. Daar ging mijn plan om nog wat te rommelen in de tuin. In de vriezer stond nog een pond aardbeien van eigen erf. Van de eerste lading had ik samen met yoghurt in de blender een soort milkshake gemaakt.

Nu werd het tijd voor jam. Dat eet ikzelf nooit want ik vermijd zoveel mogelijk toegevoegde suikers, daar voel ik me veel prettiger bij. Ik had het plan om agar agar te kopen en daarmee eens te experimenteren. In NL was ik het vergeten te kopen, hier kon ik het zo snel niet vinden. Dus toch maar een kwak suiker en wat geleerspul gepakt en een lekker jammetje gemaakt. Zie hier de resultaten.

Nou ben ik benieuwd of er lezers zijn die ervaring hebben met het maken van jam zonder al te veel suiker. Ik hoor het graag. En o ja. De grond kreeg weer even voldoende water toegediend en dat werkt hartstikke lekker als je planten uit het grind wil trekken. Dus hoe ik de maandagse arbeid heb ingevuld kun je wel raden.

Werken, lezen, eten, slapen.

Agelopen week las ik deze boeken uit. De fundamenten van Ramsey Nasr is een krachtige analyse van de huidige tijd met al zijn belangrijke uitdagingen voor wat betreft de economie en het klimaat. Eindspel is een prettige detective die zich in Calabrië afspeelt en toevalliger wijs las ik direct erna Mafiopoli van Sanne de Boer. Zij schetst een nogal onthutsend beeld over het ontstaan van de Mafia in Calabrië en de vertakkingen die er wereldwijd zijn en zéker ook in Nederland. Inmiddels ben ik op mijn e-reader bezig in een boek over een Pools Joodse familie in de Tweede Wereld Oorlog. Tussen dat lezen door wordt er gewerkt en hebben we een mooie balans in onze bezigheden.

Warm weerzien

Daar zaten we dan. Heel riant in de Hollandse achtertuin bij onze vrienden die we uit Italië kennen en met wie we druiven plukken, wijn maken én drinken. Nu we toch in NL zijn was dit een mooie gelegenheid om een deel van hun witte wijn 2020 af te leveren. Er werd geproefd, genipt en héél tevreden gedronken. Belangrijker was nog dat we elkaar eindelijk weer eens zagen want door Corona en andere omstandigheden was dat te lang geleden.

En eindelijk kun je elkaar ook weer hartelijke begroeten. Mijn nieuwe kusbeleid is dat ik liever een dikke knuffel geef dan de verplichte drie zoenen uitdeel. Zo denken onze vrienden er ook over. Kijk wat ze ons nog meegaven; een Alblasserwaardse Maatjeskaas. De herwonnen vrijheid na onze vaccinaties maakte de knuffels mogelijk en we deden dat alle vier maar al te graag.