De Weduwen van Rawagede

P1230427

Op het Haagse Malieveld wordt tot 3 juni de Tong Tong Fair gehouden. Een groot evenement voor de Indische gemeenschap in Nederland. Vandaag werd daar het schitterende fotoboek gepresenteerd dat Suzanne Liem maakte, een boek dat als ondertitel heeft ‘getuigen van de dekolonisatieoorloog’. In december 1947 werden door de Nederlanders honderden mannen doodgeschoten. Tijdens een rechtzaak meer dan zestig jaar later erkende de Nederlandse staat dat de misdrijven onder zijn verantwoordelijkheid waren gepleegd. Suzanne portretteerde de weduwen in 2010 op meesterlijke wijze. Ze had het vandaag te druk met het in ontvangst nemen van felicitaties maar ik zal haar toestemming vragen één van de portretten nog eens in dit blog te laten zien. Hoofdzaak is natuurlijk dat deze weduwen erkenning kregen. Ze staan symbool voor alle achterblijvers van oorlogsgeweld. Met dit boek heeft Suzanne hen een monument gegeven.

P1230423

P1230424

Advertenties

Op bezoek bij Max

P1220991

Het is misschien een wat onbegrijpelijke foto, die uitleg behoeft. In het Gemeente Museum in Den Haag loop je via deze toegang de tentoonstelling binnen van Max Liebermann. Daar, in de volgende zaal, wacht de kunstenaar met een geamuseerde blik je op. Als tijdgenoot en vriend van Isaac Israels was hij zeer gecharmeerd van Nederland en maakte hij veel Hollandse schilderijen.

P1220996-001

Ik hou ontzettend van het impressionisme waarin met ogenschijnlijk losse hand en veel zwierigheid in de verfstreken, zo raak getypeerd wordt. P1220995

Deze mosselvisser had ik zo onder mijn arm mee willen nemen naar huis. Onzin natuurlijk. Laat iedereen die van deze stijl houdt, vooral de tentoonstelling bezoeken en genieten zoals mijn vriendin en ik dat vandaag deden.

 

Tijdschriften

DSC_0040-001

Vrienden tipten ons over een artikel in de Kampioen. Je weet wel, dat tijdschrift van de ANWB. Dat het over Umbrië gaat valt niet over het hoofd te zien. En dat wij vaak op de trappen zaten van de San Lorenzo in Perugia is aardig en herkenbaar voor ons. Maar wat een oppervlakkige tekst, ik vond het een gemiste kans over onze mooie regio in centraal Italië.

DSC_0043

Dit Bookazine kreeg ik van een vriendin en het verhaal sprak me zeer aan. Het speelt voor het grootste deel in Delft waardoor ik onwillekeurig onze Nederlandse woonomgeving met nog meer interesse bekijk. Vaardig geschreven, de moeite waard. Ik zou alleen aan de Libelle willen vragen een minder aanstellerige naam te verzinnen voor een boek in tijdschriftvorm.

DSC_0044-001

Onbetaalbaar

 

DSC_0015-001

Het kan zijn dat je al maanden voorpret hebt of je slaakt een zucht van verlichting als de kerstdagen weer voorbij zijn. Je kunt vegetarisch koken of de halve poulierswinkel leeg kopen. Je kunt een kaarsje aansteken of het hele huis volhangen met lichtsnoeren. Elkaar cadeaus geven of niet. Je kunt naar de kerk. Een kunstboom neerzetten of een echte. Je kunt twaalf gasten uitnodigen of met je gewone gezinssamenstelling aan tafel gaan. Je kunt ruzie maken of proberen de vrede te bewaren. Wij hier in Nederland hebben vrijwel allemaal die keuze. En als onze beurs krap is of leeg, zelfs dán is er vaak een warme plek om naar toe te gaan en zijn er mensen in de weer om voor anderen Kerst tot een bijzonder feest te maken. Keuzes kunnen maken is het kostbaarste wat er bestaat.

DSC_0014-001

Welkom terug Cisca

DSC_0034

De laatste keer dat ik iets van de correspondentie tussen Cisca en mij liet zien hier op het blog is vorig jaar geweest. Er gebeurde in haar leven leuke en helaas ook minder leuke dingen waardoor het schrijven er bij in schoot. Gelukkig hebben we de draad weer op kunnen pakken en publiceer ik haar wetenswaardigheden weer onder de button in de zwarte menubalk.  De belevenissen van Nederlanders die in het buitenland wonen, vind ik op zich al interessant, die van Cisca in Servië in het bijzonder.

De foto maakte ik in de polder en slaat dus niet op het verhaaltje van vandaag. Maar ik moest wat.

Eén been

DSC_0030

Het duurt meestal een week voordat ik weer geïntegreerd ben. Vanmorgen waren we gezellig bij mijn ouders op de koffie en zij hoeven ons maar weinig te vragen of we lopen verbaal leeg met enthousiaste verhalen over het Italiaanse leven. In ons Delftse huis staat inmiddels de pot met munt en basilicum precies te doen wat ik hoopte, namelijk de geur van Italië nog even vasthouden. De pompoen en noten kochten we onderweg in Duitsland. Straks eten we zuurkool met worst en gaan daarna naar het filmhuis. Daar draait Tulipani, een Nederlands-Italiaanse film van Mike van Diem. Alles bijeen een fraaie mix van diverse identiteiten. Vanaf morgen richt ik de blik wat definitiever op ons Hollandsche leven en sta ik weer met twee benen in de realiteit.

Gute fahrt

DSC_0018

DSC_0016

DSC_0011

Het is echt reizen als je met de auto vanuit Italië naar NL rijdt. Dit in tegenstelling tot het vliegen wat we meestal doen. Nu passeren we echte landsgrenzen met bijbehorende grenscontroles en zien we langzaam het landschap veranderen. Ons vroege vertrek zondagochtend heeft tot gevolg dat ik na een uur in slaap sukkel en pas in Noord Italië weer wakker word. Landschappelijk gezien mis ik daar niet veel aan. Bij de Gothardtunnel hebben we een behoorlijke vertraging maar daardoor ben ik in de gelegenheid  een paar kalenderachtige foto’s te maken.  We overnachten in zo’n echt Duits hotel waar de bediening in dirndl jurkjes loopt en de schnitzel over de rand van je bord hangt.

DSC_0021

En uiteindelijk zijn we dan toch ‘ineens’ weer thuis in Delft. Ook fijn.