Tegelboeket en knalkleuren

Veldboeketten, we zijn er allemaal dol op, toch? Een akker met wuivend graan en daar tussendoor korenbloemen. Of een berm met klaprozen; we kunnen er allemaal lyrisch van worden. Maar zelfs in smalle geveltuintjes willen de mooiste veldboeketten groeien. Dat is dan ook de reden dat ik de stoepen heb mee gefotografeerd als hard bewijs.

Ik kwam nog iets bijzonders tegen. Een zeer gewaagde combinatie. Zelf zou ik tegen mijn knalrode voordeur niet snel een paarse bloeier in blauwe pot zetten. Ik vind het wel humor. Overigens: we gaan pas zaterdag op weg en pikken eerst nog even de Nederlandse hittegolf mee. Ga voor mijn plezier in de koele kelder onze reisbagage sorteren.

Gelovige moestuinier

In Italië kom je vaak uitingen van het christendom tegen. Een kruisbeeld in het postkantoor, een Mariakapel langs de weg en nonnen in het wild. Hier in NL is dat uitzonderlijk en daarom was ik behoorlijk verbaasd dit tafereeltje aan te treffen in de Delftse Hout. Vlak naast de moestuin staat dit tafeltje. Regels uit een psalm en uit het boek der spreuken attenderen ons op de wonderen van de natuur en de schepper. Daarnaast ligt een praktische lijst met de prijs voor een geranium of een fuchia die er naast op de grond staan maar die ik kortgeleden vergat op de foto te zetten.

Vandaag waren we opnieuw in de Delftse Hout, nu waren er kruidenplanten te koop. Het aanbod wisselt snel en voor een luttel bedrag koop je nu een pot munt of peterselie. Wat wij overigens niet gedaan hebben want dat overleeft een twee daagse autoreis nauwelijks en ik hoop het zelf op ons terrein nog tussen het onkruid terug te kunnen vinden.

Zuid Afrika

Bij souvenirs denk ik al snel aan koelkastmagneten of parfumflesjes in de vorm van de Eiffeltoren. Niet aan mij besteed. Maar souvenir is natuurlijk een aandenken en daarvan namen we enkele tastbare mee van onze reizen. Deze olifantenkop kregen we van goede vrienden toen we bij hen op bezoek waren in Zuid Afrika waar zij jaren woonden. Zelf koop ik vaak een sjaal als herinnering aan een reis. Makkelijk mee te nemen en voor mij als grootgebruikende koukleum ideaal. De antieke olifantenkop werd in bobbeltjesplastic en deze sjaal gerold en in de koffer meegenomen naar Nederland. Zo horen sjaal en kop bij elkaar en leverde opdracht drie van de foto7daagse deze herinnering op.

Amsterdam-Havanna

drie jaar geleden was de reünie in Nederland

Het is weer tijd voor onze familie-reunie. Broer van de wijnboer uit Colombia en zijn zus uit Australie, hun partners en wij ontmoeten elkaar om de drie jaar op één van de continenten. Al meer dan een jaar geleden werden de plannen concreet voor een ontmoeting in Cuba want zo’n reis kent een lange voorbereiding. Vandaag zouden we op het vliegtuig stappen. Maar ja. Dagen lang hing de wijnboer met de KLM aan de lijn. Broer Hans idem dito met de touroperator in Cuba, de familie in Australië met hún reisbureau. De tickets zijn omgeboekt want geld terug krijgen hoort namelijk even niet tot de opties. Op 2 december vertrekken we. Of niet.

Linksom of rechtsom

We proberen wat afwisseling te brengen in onze dagelijkse wandelingetjes. Dit rondje ging over de Nieuwe Plantage. We koesteren de berichten van mensen die uit buitenlanden nog net op tijd terug kunnen komen met laatste vluchten. En horen ook van in Nederland wonende buitenlanders die niet meer weg kunnen naar familie, terwijl daar alle reden toe is. Als iedereen weer op zijn eigen plek is, is dat een hele geruststelling. En dan is het intussen ook gewoon lente geworden.

Nederlandse Kolonie

Op de een of andere manier was het niet gelukt de afgelopen zomer met elkaar af te spreken in Italië. Gisteren kwamen drie stellen bij ons op de pranzo want vriendschap dient onderhouden te worden, nietwaar? Allemaal wonen we afwisselend in Nederland en Italië dus dat vormt onze gezamenlijke factor. In de loop der jaren ontstond dit clubje, door mij schertsend de Nederlandse Kolonie genoemd.

We hebben het enorm gezellig met elkaar en delen veel interesses, zoals lezen, de natuur en lekker eten. Er werden cadeautjes meegebracht die allemaal met zorg waren uitgekozen en waarvan ik een deel laat zien. ‘Jij houdt toch zo van kleur en vooral van geel?’ werd er bij gezegd. Maar zelfs zonder geschenken zijn wij blij met deze vriendschap!

Pak Je Kunst

Het is denk ik meer dan vijftig jaar geleden dat ik een pakje sigaretten uit een automaat trok. Maar toen ik gisteren in het Schiedamse museum déze pakjes zag, die in plaats van rookwaar met kunst zijn gevuld, bezweek ik voor de verleiding.

Plaatselijke kunstenaars vullen de pakjes met unica die je voor vier euro en ongezien, koopt. Mooi verpakt en spannend om het open te maken.

Er kwam een figuurtje uit dat gemaakt is door Edith Bons uit haar serie Androgyn. Beknopte informatie over de kunstenaar is ook toegevoegd. Ik zocht haar site op en ze blijkt grappig genoeg uit Delft te komen.

Ro-Nalt Schouwen uit Tilburg is de initiatiefnemer van deze automatenkunst, die inmiddels meer dan 30 automaten beheert en verspreid is in 22 plaatsen in Nederland. Als ik er weer eens een tegenkom, laat ik me vast opnieuw verleiden.

Agnetapark (3)

Bij de uitbreiding van het Agnetapark in 1925 liet de architect Jan Gratema zich inspireren door de Amsterdamse school. Dat resulteerde in deze fraaie woningen, die ik ook al eerder liet zien. Lange tijd waren dit huurwoningen, inmiddels is het mogelijk een huis te kopen (klik voor Funda) en de belangstelling ervoor is groot. Centraal kwam een grote vijver, er kwam een kruidenierswinkel en een groot gemeenschapsgebouw.

De hele wijk staat in de top 100 van de Rijksdienst voor Monumentenzorg en is beschermd stadsgezicht. Dat er in 1925 voor fabrieksarbeiders zo ruimhartig sociale woningbouw werd gepleegd, is tamelijk uniek in Nederland. Wie Delft bezoekt, zou deze wijk eigenlijk niet over mogen slaan.

Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.

Nattigheid, timmeren en verven

Onze gasten zijn gisteren vertrokken naar warmere oorden. Nederland dus. Ik draaide meteen wat wassen die binnenshuis moeten drogen. Vlak vóór zij kwamen hadden we ook met nattigheid van doen in de vorm van een lekkage bij de douche. Daar werd door onze loodgieter opnieuw gekit maar er bleef water vloeien over de vloer van de studio. In het keukenblok bleek de kraan versleten en toen de wijnboer eigenhandig een nieuwe kraan plaatste, was ook dat leed geleden. Hij schilderde nog snel de buitendeur. Tegelijkertijd was ik ook bezig met een verfklusje. Het plaatje uit een tijdschrift inspireerde me en schoonzoon had het timmerwerk gedaan.

Nét op tijd was de studio in orde. Ik heb voor de foto geprobeerd het bed net zo nonchalant op te maken als bij mijn voorbeeld. Maar toen de gasten binnenstapten, had ik het toch maar weer strak getrokken. O ja, zo zag de studio er vier weken geleden nog uit.