Caravaggio

p1240373

Rond 1600 was Rome het culturele centrum van de wereld.  Van heinde en verre bezochten kunstliefhebbers en kunstenaars de stad. Zo ook drie Utrechters, Gerard van Honthorst, Dirck van Baburen en Hendrick ter Brugghen. Zij lieten zich inspireren door Caravaggio die een revolutionaire vernieuwing in de schilderkunst teweegbracht met ongekend realisme en sterk licht-donker contrast. Nog tot 24 maart is in het Centraal Museum in Utrecht een prachtige tentoonstelling te zien waar twee werken van Caravaggio te bewonderen zijn en tientallen van zijn navolgers. Vooral die tien van Honthorst kunnen al een reden zijn om naar Utrecht af te reizen. In het kader van een cultureel uitstapje voor twee, was dit weer zeer geslaagd. Met dank aan mijn wijnboer die me hiermee verraste.

caravaggio_-_la_deposizione_di_cristo-001

Advertenties

Bedrieger

dsc_0027

Vlakbij de plataan op het Kalverbos werd mijn aandacht ook getrokken door een paar grafstenen. Vooral het gemeentebordje was behulpzaam. Hier was te lezen dat Karl Wilhelm Naundorff er begraven ligt. Een Duitser die beweerde de verdwenen koning Lodewijk XVII te zijn. Maar dat beweerde zegt eigenlijk al genoeg. Hij werd niet serieus genomen en naar Engeland verbannen. Hij deed onderzoek naar springstoffen en was de bedenker van de Bourbonbom. In Nederland werd hij directeur van het Pyrotechnisch Atelier in Delft maar overleed al binnen een half jaar na zijn aankomst in augustus 1845. Hier rust Charles Louis de Bourbon staat er op de steen. Zijn nazaten claimen nog steeds ook ‘De Bourbons’ te zijn. Al met al een merkwaardig verhaal waarop ik in een onopvallend Delfts hoekje stuitte. nayndorf_grave2

naundorff1

Galerie aan huis

DSC_0043

Sinds vorige week heb ik op maandagmiddag een vaste afspraak met een nieuwe buurvrouw. Voor het werk van haar man verhuisde ze van India, waar  ze is geboren, naar Nederland. Ik ga haar helpen het Nederlands een beetje machtig te worden. Ze is jong en enthousiast en zéér leergierig. Zij liet me foto’s zien van haar traditionele huwelijksfeest. Even keek ik in een compleet andere wereld. Wie weet komt ze nog wel eens in dit blog voorbij, er valt genoeg over haar te vertellen. Vandaag  doen we het met foto’s van de kunst die in onze centrale hal hangt. Gewoon dicht bij huis dus. DSC_0045-001

DSC_0044

 

Ook weer klaar

P1240272

Onwillekeurig moest ik gisteren aan mijn Chinese medestudenten denken met wie ik een cursus Italiaans volgde in Perugia. We kwamen destijds over zwemmen te spreken en géén van de twintig bleek het zwemmen machtig te zijn. In Nederland mag dan het schoolzwemmen vrijwel overal zijn afgeschaft, een kind hier leert zo rond zijn zesde jaar wel zwemmen. Gisteren haalde ons jongste kleinkind haar B-diploma. De ouders en de opa’s en oma’s zaten in een snikheet zwembad toe te kijken.  P1240275

Juliët was super trots en wij natuurlijk ook. Haar ouders waren bovendien blij dat de zwemlessen, altijd rond etenstijd, weer tot het verleden behoren. Vrij zwemmen op gewenste uren en vooral ook in Italië, zal de vaardigheid zeker op peil houden.

 

Voorlinden (1)

DSC_0001

Vrijhouden voor iets leuks staat er vandaag in onze gezamenlijke agenda. Hier in NL hebben we, veel meer dan in Italië, een gescheiden sociale agenda dus moeten we dit soort dingen een beetje plannen. Het werd een dagje Wassenaar, beter gezegd Museum Voorlinden.

DSC_0066

DSC_0076

In de uitgereikte folder roept men op om kunst, natuur en architectuur te beleven. En dat deden we. Volop. Dit soort prachtige herfstdagen zijn bij uitstek geschikt om ‘natuur te beleven’. Het landgoed is vrij toegankelijk, helaas geldt de museumkaart (nog) niet en betaal je € 15 per persoon om de kunst te zien. Maar tjonge jonge, het begrip iets leuks dekt de lading niet, we vonden het geweldig. Ook de architectuur is fenomenaal en ik kon het bovendien niet laten even mezelf in een kustwerk te projecteren.

DSC_0064

DSC_0034

DSC_0008

DSC_0032

 

 

Monumentendag

DSC_0070

Toch zeker in NL wel massaal een monument bezocht dit weekend? Ik ben erg van het binnenkijken en zie in mijn fantasie ook altijd de bewoners voor me. In het Museo Diosesano kwamen we op een verstilde binnenplaats terecht, die recent gerestaureerd is. Dat is goed te zien aan de gloednieuwe koperen regenpijp die nog niet geoxideerd is.

DSC_0069

DSC_0040

DSC_0041

Ik zie ze voor me, brevierende monniken. Kleine prevelende mannen die hun dagelijkse gebeden opzeggen. Met als hoger doel de mensheid te verheffen, het kwaad uit te bannen en zelf de trap naar de hemel te mogen beklimmen. Er valt nog heel wat te bidden.

DSC_0042

Bijvangst

DSC_0047

Toen ik gisteren toch zo lekker bezig was tussen de bramen, raapte ik meteen deze eikels op. Ze hebben namelijk enorm de neiging te ontkiemen en doen dat bij voorkeur op een plek waar wij dat niet willen. Dus wordt het spul afgevoerd naar de rand van ons terrein. Daar zoeken ze het maar uit.

DSC_0048

Dan aan de slag met de lavendel. Een deel verdwijnt in kleine zakjes en gaat mee naar NL, de rest mag composteren want droogboeketten geven meer troep dan geur af.

DSC_0002-001

Voor het kleureffect vandaag laat ik bloemen zien die onze bloemenweide vormen.  Ze zijn maar met z’n viertjes. Droge zomer, hè.

Over honderd jaar moeten de volgende eigenaren van Caldese dit blog nog maar eens lezen. Dan snappen ze tenminste waar ze dat reusachtige eikenbos aan te danken hebben. Kwestie van ontkiemen op de juiste plek.