Boekenweek -maand en -jaar

P1210839

Het rechter raam in deze boerderij moet haast wel van de opkamer zijn. Van zo’n kleine en knusse kamer slaat mijn fantasie op hol. Want hoe zou ik zelf zo’n opkamer gebruiken? Als boekenkamer, zeker weten. Om het raam heen boekenplanken met een brede vensterbank waarop kussens zodat je al lezend ook af en toe naar buiten kunt kijken om een mooie zin beter in te laten werken. Verder nog twee makkelijke stoelen en goede leeslampen. En een verbod op laptops, telefoon en tablet. Voor mijn eigen bestwil. Die drie eigentijdse dingen zijn onmisbaar maar houden me ook een beetje van het lezen af. Ach. Ik heb helemaal geen opkamer nodig. Ik neem me gewoon weer eens voor wat meer te gaan lezen.

Feestdag

P1210917

Het is boomfeestdag. Door heel Nederland planten kinderen nieuwe bomen. Vandaag worden er 19 iepen en 3 platanen geplant in Delft. Uiteindelijk komen er 700 bomen bij in onze gemeente. Dat alles las ik op Facebook waar ik de berichten van de Gemeente Delft ontvang. Ik vind het een hele geruststelling gezien de foto die ik zondag maakte in de Delftse Hout, toen het weer ook nogal sombertjes was. Op het Doelenplein maakte ik dinsdag deze foto’s en daar word ik toch een stuk opgewekter van.

DSC_0038-001DSC_0039

Boomfeestdag. Ik vind het een geweldig begrip en het mag van mij elke dag boomfeestdag zijn.

Zo meteen kroepoek

20170322_165637

‘Dan gaan we zo meteen lekker in de voortuin spelen’, zei ik vanmiddag tegen mijn kleindochters waar ik een paar uur oppaste. Later zei ik iets in de trant van ‘moeten jullie nog plassen, want we gaan zo meteen aan tafel’.  Beide keren werd ik verbeterd door de zesjarige Isabel. ‘Het is zo meTeen oma’. En ze accentueerde de T nadrukkelijk bij het uitspreken. Inderdaad, het kind heeft gelijk. Ik spreek het uit als zo medeen. Zonder dat ik het zelf nog hoor.  Nadat zij me ten derde male had verbeterd, heb ik haar beloofd te proberen het voortaan goed uit te spreken. Maar ik kan niets garanderen want het is fout ingesleten. Waarna ik haar het woord kroepoek heb leren uitspreken, daar maakte zij nog proeproek van. Gelukkig. Oma’s eer weer gered.

Aan alle kanten fris

DSC_0051

Het blauw-gele markies is van mijn kapper. Voor ik daar de stoel op schoof, deed ik wat snelle boodschappen in de Choorstraat. De ochtend heb ik zeer nuttig besteed met allerlei poetswerkzaamheden. Dat was een soort inhaalslag nadat de hal drie weken voor allerlei rommel zorgde. Ik hou van poetsen als het karwei geklaard is. Met andere woorden; het is niet mijn hobby maar het moet gebeuren en geeft voldoening. Terwijl ik behoorlijk tevreden met een fris hoofd naar een fris huis liep, zag ik dit jongetje op de kademuur zitten. Met bloesembomen op de achtergrond. De lente kan zich geen betere start wensen.

DSC_0054

Van streep naar bloem

Hoe onze hal er voor de metamorfose uitzag is hier te zien. Die strepen was ik echt zat, bovendien was het behang,  dat er 15 jaar op heeft gezeten, echt aan vervanging toe. Ik stelde de wijnboer opnieuw een  heftig behangetje voor en hij was even enthousiast als ik. Eigenwijs als ik ben, begon ik zelf aan de klus maar moest, vanwege rugproblemen, uiteindelijk een vakman inschakelen die met meer gemak een trap op en af klimt. De spiegelkast waarin we onze kapstok hebben, verfde ik wel zelf van mahonie naar wit. De wijnboer hing gisteren de laatste schilderijtjes op. De verlichting is nog niet helemaal je-dát maar ik vind het wel even prima zo. Al weet ik nu al dat de bloem de 15 jaar niet gaat redden.

DSC_0014

DSC_0018

Gewapper

P1210932

P1210830

In oude teilen en zinken emmers zijn vrolijke buitenbloeiers neergezet. Ons verlangen om buiten te ontbijten neemt toe, maar het zat er vandaag nog even niet in. De stevige wind gierde door de Delftse Hout en liet mijn haren wapperen. Enfin, we hebben weer bewogen in de frisse buitenlucht, daar gaat  het om. De rest van de dag rommelen we in huis en laten de handen wapperen. Na twee uithuizige dagen is er altijd wel wat te doen. Met mooie muziek op de achtergrond, kranten en leesvoer ter afwisseling is het al snel een nuttige en aangename zondag.

Gebroken glas

DSC_0008

In een fotolijstje dat ik aan het ontmantelen was, kwam ik een verborgen onderliggende foto tegen. Het is een familieportret van ongeveer 38 jaar geleden. De ouders, broer en zus van de wijnboer met hun partners en kinderen en wijzelf met ons jonge gezin waren naar de fotostudio van Max Koot gegaan. Het was de laatste keer dat we in deze samenstelling bij elkaar waren. Niet heel lang erna werd mijn schoonmoeder ziek en overleed. De zus woont met onze zwager in Australië en kreeg twee jaar later nog een dochter. De broer trouwde met een andere vrouw die inmiddels ook al meer dan 25 jaar in de familie is. Onze zoon zit bij zijn opa op schoot, onze dochter bij haar vader. Ik zelf sta daar weer achter. Er vielen mensen weg, er kwamen er weer heel veel bij want de jonge kinderen hebben nu zelf nakomelingen. Voor ons is het een foto om heel lang en uitvoerig te bekijken. Gevonden achter gebroken glas.