De eerste roos

Ze zijn wat later dit jaar, die rozen. Eigenlijk wel handig want ik kon nog op mijn gemak tussen de struiken staan om onkruid te wieden. Na de Covid-periode en onze afwezigheid gedurende twee voorjaren, was dit een verwilderde boel. Een vriendin met verstand van tuinieren zette in het najaar van 2021 haar krachten in en fatsoeneerde de boel grondig. Nu is het weer het aankijken waard.

We plantten nog wat kleine margrietjes (of grote madelieven) om een rand onder de laurier wat levendig te maken. Vorig jaar kochten we drie saliestruiken die vlakbij de lavendel staan en moeten uitgroeien tot een grote één grote pol. Ze doen het goed al is het jammer dat ze vanaf het terras aan het zicht worden onttrokken door de lavendel die op het punt staat in bloei te komen. En als die eenmaal bloeit kun je er vanwege de vele bijen nauwelijks meer werken. Voorlopig zijn we weer tevreden met deze hoek in mijn favoriete kleuren.

Reactie op reactie

In reacties op mijn blogs lees ik wel eens verbazing over het feit dat wij hier op ons Italiaanse erf zo hard werken. Nou mensen, we zijn hier wel veel bezig maar op een voor ons prettige manier, hoor. Bij een beetje gezond ouder worden hoort ook in beweging blijven. En wat is er nou fijner dan dat op het erf te doen van een stukje grond waar wij een tijd voor mogen zorgen. Kijk eens hoe we beloond worden met een vlierboom in bruidstooi.

Tussen het grind haal ik zelfs wat spiegelorchideetjes tevoorschijn. En dan over slangen in het gras waar menigeen van griezelt. Er is ons hier geleerd om in hoog gras altijd je sokken over je lange broek te trekken, om een slang niet de gelegenheid te geven te bijten. Maar het is hier beslist geen slangenkuil. We houden wél het erf schoon en hebben de houtopslag ook niet tegen het huis aan liggen, om dezelfde reden. Het zijn een soort natuurlijke maatregelen die we in de loop der jaren ons eigen hebben gemaakt. Verder niks engs en vooral veel genieten van de prachtige natuur om ons heen.

Het nieuwe maaien

Net als vorig jaar hebben we wat aardbeien uit ons veldje in potten gezet. Ze staan vlakbij de keuken, heel handig! Nog even en de vruchten gaan rood kleuren, ik kan me er enorm op verheugen. Dan laat ik ook nog even het grasveld zien. Langs de snelwegen in NL zie je steeds vaker dat de taluds voor een deel gemaaid zijn en voor een deel begroeid blijven. Ik weet niet of het goed zichtbaar is maar de wijnboer heeft hier hetzelfde gedaan. Goed voor de insecten maar ook handig voor menselijke bewoners die graag over het gras lopen zonder het gevaar van verstopte slangen.

Eind middag halen we op het station van Perugia een paar vakantiegangers op. De logeerkamer is voor ze klaar en het huis aan kant. Ze nemen mooi weer mee vanuit het zuiden van Italië. We gaan een paar gezellige familiedagen tegemoet. Zeker weten.

Groen Umbria

De nattigheid laat hier wat onschuldige sporen achter. Zo staan er in de ‘rozentuin’ ineens een heleboel paddestoelen. Persoonlijk zie ik ze liever in de herfst maar ja, ik ga daar niet over.

De maagdenpalm en het leuke paasrode spul op de hellingen is wild en we zijn er reuze blij mee. Het heeft natuurlijk wel de neiging zich niets aan te trekken van de grenzen die wij stellen. Dus mag het achter de stenen rand wél en in het grind niét zijn gang gaan. Ze luisteren slecht, dus moet ik er aan te pas komen.

Een stel sneue buxus zijn op hun nieuwe plek aan het herstellen en moeten een kleine heg gaan vormen. Of ze dat ook gaan doen, wachten we af. En dan nog de vijg, die vaart ook wel bij dit weer. Heeft al aardig wat vruchten die uiteindelijk lekker zoet moeten worden van de zon. Ik snap dat vrienden in Spanje bijna jaloers zijn op al het groen. Wij zijn dan weer een tikkie jaloers op hun warmte. Het zou wat gelijkmatiger verdeeld moeten zijn. Maar ja, daar gaan wij niet over.

Achter de wolken

In NL verlustigen we ons aan het fluitenkruid en koolzaad, hier doen we dat met velden vol klaprozen. Ik paste mijn blogkop er al op aan. De dreigende lucht valt ook op, al moet ik zeggen dat we desondanks toch veel buiten kunnen zijn en het redelijk droog houden op een enkele hoosbui na.

De wijnboer is al dagenlang met de bostrimmer de zijkanten van ons aanrijpad aan het schonen. Komende week wordt deze weg weer voorzien van brescia (steentjes) en geëgaliseerd. Heel hard nodig na twintig jaar.

Ik ben meestal bezig met het kleine werk. Deze hoek is weer aan kant, de werkmanden staan er nog. Ook hier zijn de randen weer vrijgemaakt, hebben we maagdenpalm getransplanteerd en ook nog wat phlomis. Ik wil zo graag een volledig begroeide bodem waardoor ongewild groen geen kans meer krijgt.

In het ‘grasveld’ groeit van alles waarvan af en toe ook iets in een vaasje verdwijnt. Deze purperorchis kreeg van mij wat gezelschap van de eenvoudige boterbloem voor een speelser aanzien en een stevig contrast. Als we dan eind van de middag moe maar voldaan aan de grote keukentafel zitten, lacht dit boeketje ons toe.

Nippertje

We zijn net op tijd in Caldese terug om te genieten van de blauwe regen. De bovenste foto maakte ik in Delft en daar is goed te zien dat de wisteria op het kale hout bloeit. Zodra er blad tevoorschijn komt, beginnen de trossen enigszins te verwelken.

Van dichtbij is dat nog beter te zien, ook aan de confetti die op het terras is beland. De geur is overweldigend en het gezoem van insecten luid en duidelijk. We kwamen gisteravond in de stromende regen aan en de verwachting voor de komende dagen belooft nog meer. Het land is blij met zoveel hemelwater en wij op onze beurt zijn blij met het feit dat de verwachting ook wel eens anders uitpakt en de zon gewoon schijnt.

Hoe vieren we Koningsdag?

Ik heb ze maar eens even bij elkaar gezocht; de foto’s waarop wij met kinderen en kleinkinderen Koningsdag in Italië vierden. De eerste foto is uit 2013, de Kroningsdag en de tweede foto is uit 2019. Beide keren deden we Oud Hollandse spelletjes zoals koekhappen, spijkerpoepen en meer van dat soort leukigheid. Dus ja, hoe zullen we het vandaag eens aanpakken?

Nou door gewoon in NL bij mijn moeder op de koffie te gaan en verse tompoucen mee te nemen. Door samen met haar naar de viering te kijken en de voors-en tegens van het Koningschap te bespreken. Wij waren onder de indruk van het Rotterdamse feest. We zijn gisteren terug gekomen en vallen vandaag met veel plezier languit in het feestgedruis.

In de Choorstraat in Delft, waar ik even wachtte terwijl de wijnboer een afhaal maaltijd bij de Indonesische toko haalde, kwam er een mij onbekend meisje op me af. Ze gaf me deze oranje gerbera ‘gewoon omdat ik het leuk vind iets weg te geven’. Nou kijk ik er niet erg blij bij maar dát komt omdat ik niet kan poseren. Maar wat een lief gebaar, die bloem staat inmiddels in een vaasje in ons Delftse bovenhuis. Als een symbool van vriendelijkheid, feest en verbinding. Het is geweldig druk in Delft, de voorspelde kou viel ons mee en de overgang van ons rustige erf naar een volksfeest pakken we moeiteloos op.

Eenzame anemoon

Beneden onder de pergola is nog niet veel te zien van de eerste bloemen in de Wisteria, de blauwe regen. Maar bij geopend slaapkamerraam wél. Het gaat nog niet zo snel als ik zou willen maar het begin is er.

Tussen de voegen van het terras en de buitenmuur staat deze spontane leukerd. Ik weet niet was het is. Mijn plantsnap-app heb ik verwijderd, die had het vaker mis dan juist. Voorlopig mag dit blijven staan onder de noemer stoepgroen. De wijnboer wees me op deze eenzame anemoon die hij tijdens zijn maaiwerk aantrof. Afgeknipt en in vaasje gezet, natuurlijk. Ik zag gisteravond bij mijn favoriete tv programma Binnenste Buiten dat wilde anemoontjes hun zaadjes verspreiden als de bloem volledig is ingedroogd. Zodra dit bloemetje begint te kwijnen, zal ik hem voorzichtig in laten drogen, hopelijk levert dat volgend jaar wat minder eenzaamheid op.

Maaien, plukken en bukken.

Zaterdagochtend werd een begin gemaakt met het maaien van het gras. Heel jammer voor de madeliefjes en paardenbloemen en wat er nog meer voor leuk bloeiends op het erf staat. Langer wachten maakt de klus alleen maar zwaarder en gelukkig trekken de bloemetjes zich niets aan van ons hek, dus daarachter is het nog steeds een paradijs voor insecten.

In plaats van één nieuwe kruiwagen kochten we vorige week deze twee handigerds. De wijnboer zette ze nu in om het maaisel af te voeren naar de compostbakken die vlakbij de wijngaard staan. De zondagochtend werd nog nuttig gebruikt voor wat azijnspuitwerk bij het onkruid en wat plukwerk in het grind.

Het begint weer ergens op te lijken, stellen we tevreden vast. De stoeltjes staan te wachten op onze tweede koffieronde. Maar dat was allemaal gisteren. Vandaag valt de regen hier met bakken naar beneden en de temperatuur is van 21 graden gisteren naar 11 graden vandaag gezakt. Van stabiel lenteweer is dus geen sprake. Maar lekker groen wordt het op deze manier wel.

Vinken

Zodra we de drempel van het Italiaanse huis overstappen, begin ik met het maken van lijstjes. Er zijn zaken met een hoge en een lage prioriteit. Hoog op het lijstje stond het bottelen van de rode wijn die de hele winter in vaten heeft staan rijpen. De flessen moeten worden gedesinfecteerd en daarna weer drogen. We hergebruiken het liefst onze eigen flessen want daar zijn de etiketten al vanaf. Overigens sparen onze kinderen ook flessen omdat we steeds meer produceren. De wijnboer bottelt, na eerst geproefd te hebben hè, dat spreekt voor zich.

Het residu blijft achter en verdwijnt uiteindelijk weer op de composthoop. Na het bottelen gaat de wijnboer ‘kurken’ en daarna krijgen alle flessen nog een capsule over kurk en hals. Dan kom ik in beeld. Ik snijd de geprinte etiketten en plak ze met een pritstift op de flessen. Voordeel daarvan is dat de etiketten ook weer makkelijk te verwijderen zijn en dat is vaak bij fabrieksmatig geplakte etiketten een hele strijd.

Goed. Er zijn negentig flessen goede rode wijn 2022 gemaakt. Een deel gaat naar mijn nichtje en haar man (M&M) (klik) die vanuit hun familiewijngaard ook aardig wat druiven aanleverden. We zetten een dikke vink achter het hoofdstuk wijnbottelen en bouwen de tijdelijke cantina weer om tot gastenverblijf. Dat levert ook weer een vinkje op want dat is natuurlijk het leukste van lijstjes! De groenstrook voor het huis met een grote biodiversiteit is inmiddels opgeschoven op het lijstje. Grasmaaien staat er. Nou ja…gras?