Kalme zondag

DSC_0008

Zondagochtend. Twee buurmannnen met een tractor verstoren de stilte. Het apparaat krijgt pech. Ze moeten stoppen. Dat is sneu voor hen maar wel lekker rustig. We nemen uitgebreid de tijd voor ons ontbijt. DSC_0011

Zondagmiddag. We gaan in de stad een hapje eten. In ons favoriete restaurant lukt het nog nét om een tafel voor twee te bemachtigen.

DSC_0018

Zondagmiddag. We lezen en onze ogen vallen als vanzelf dicht.  Daarna doen we wat  voorbereidend werk voor morgen. Het werd dertig graden dus de was is al weer droog. Ik maak drie liter vlierbloesemsiroop. De tractor is hersteld, de buurmannen zijn weer aan het werk. Domenica calma.

DSC_0023

 

Advertenties

Maanstanden, onkruid en meer

DSC_0002-001

De buren kwamen spontaan even aan gewapperd vanmorgen. Ze hadden nog wat post voor ons. We dronken samen een café en kwamen te praat over de wijnoogst en ons plan eind mei te gaan bottelen. Hou de maankalender in de gaten, was het advies. Bij volle maan,  la luna vecchia (oude maan zegt met hier) krijg je het beste resultaat. Genoteerd. We namen afscheid en de wijnboer en ik porden nog een uurtje onkruid weg. Vervolgens belde ik, zoals elke week, mijn ouders en trokken ons zondagse goed aan voor de pranzo in Gubbio. Waar aan belendende tafels veel te beleven was. Daarover morgen meer.

DSC_0017

 

Vriendschapseten

DSC_0007-003

Wat is het toch super gezellig om ook hier vrienden te hebben. Een afspraak voor de zondagmiddagpranzo was snel gemaakt. We ontmoetten elkaar in Gubbio waar we een tafel voor vier hadden gereserveerd in één van onze favoriete restaurants. En hoe gaat dat met goede vrienden? Je bent verheugd elkaar te zien, pakt de draad weer snel op, babbelt bij en wisselt uit. En dat dan ook nog tijdens een smakelijke maaltijd. Een ideale combinatie. Vanmorgen hadden de wijnboer en ik eerst nog wat tuinwerk gedaan. Dat maakt de dag zowel prettig nuttig als zéér aangenaam.

DSC_0012-002

DSC_0015-002

De gisteren aangekondigde ‘moderne mens in middeleeuwse stad’ houden jullie van me tegoed.

Italiaanse Apeldoorners

P1220830

We deden toerist in eigen stad samen met Edwin en Mariël. De eerste ontmoeting met hen was in Italië waar zij onze B&B gasten waren. Nu kwamen ze een dagje naar Delft en na de koffie en de pranzo trokken we gevieren het centrum in. Dat is leuk hoor om twee enthousiaste mensen wat van onze omgeving te laten zien.

P1220817

Gewillig (?) laten zij zich fotograferen op het Agathahof. Daar staat een Delftsblauwe zetel die door toeristen veelvuldig wordt gebruikt. Of het nou makkelijk zit, laten we maar even in het midden.

Intermezzo

DSC_0001-003

Sinds 1973 is het Centraal Boekhuis gevestigd in Culemborg. Het is de grootste logistieke dienstverlener op het gebied van boeken in het Nederlandse taalgbied. Van bijna alle uitgeverijen zijn de courante titels op voorraad. Ik  zou daar best eens binnen willen kijken, maar we reden er vanmorgen alleen maar langs toen we op weg waren naar Beusichem. Daar volgden we bij vrienden een lezing door Olga Franssen over het leven en vooral het werk van Monteverdi. Als iemand daar enthousiast, met grote vakkennis op een ongedwongen manier over kan vertellen, is zij het wel. Na afloop werden we op een fantastische lunch onthaald. Zelfs na deze pranzo zag de tafel er nog kleurrijk uit.

DSC_0005-001

Olie

Wat ik óók nog niet geschreven had, is dat de wijnboer momenteel in Italië in de wijn staat te roeren. Hij doet meer hoor. Hevelen, meten en er tegen praten. Bovendien heeft hij gisteren olijven geplukt. Hadden we vorig jaar 45 kilo, dit jaar maar 15. Een enorme hagelbui heeft vorig weekend veel olijven vernietigd. Ja, het boerenleven kent zo zijn tegenslagen. Maar ik zie foto’s voorbij komen van hem en onze vrienden die juichend de geperste olie opvangen. Die in de zon zitten en bij wie wild zwijn staat te stoven voor een gezamenlijke pranzo morgen. Medelijden is dus niet op z’n plaats. In de tussentijd maak ik me nuttig met het allerhande klusjes, gezellige bezoeken en amuseer me prima. Ik kijk uit naar de terugkeer van de wijnboer en de komst van het vloeibare goud.

Ons zelf een lol doen

DSC_0039-001

DSC_0028-001

Om onze lijven een beetje rust te gunnen, moeten we van het terrein af. Doen we dat niet, dan blijven we toch werken. Steden zagen we de laatste weken al genoeg en uitgebreid wandelen hoort helaas niet meer tot de mogelijkheden. Dan komen we al snel uit bij een dag naar de kust. Vinden we alle twee heerlijk. Het badseizoen is voorbij maar zonaanbidders weten het strand altijd te vinden. Fietsers kennelijk ook.

DSC_0026-001

De pranzo gebruikten we in zo’n no-nonsense visrestaurant. Vlotte bediening, lage prijzen en verse vis.

DSC_0036-001

Al snel hadden we samen een grote schaal vongole  (venusschelpen) leeg en daarna bleef er van de gegrilde tongetjes ook niet veel meer over. We keerden nog voor twee uurtjes terug naar onze zelf meegenomen ligbedden. Waar de wijnboer nog maar eens in de boeken dook en ik het strandvertier bestudeerde.

DSC_0032-001