De grot van de engel

Achter deze muur zit een overdekt terras verstopt. Het hoort bij Hotel Grotta dell’ Angelo en wij komen er elk jaar wel een keer. Men kent ons: hé jullie zijn toch die Nederlanders die op de Monteluiano wonen? Ken je dan ook.. en toen volgde de naam van een Zwitser. Die wij evengoed niet kennen maar onze berg heeft dan ook vele toegangswegen en we zijn al blij als we de mensen van onze eigen weg kennen.

Het is er eenvoudig ingericht en de kaart heeft alleen maar traditionele gerechten. Hier geen lif-laf en hocus pocus in de keuken maar wel een kok die even zijn moestuin in loopt voor wat extra verse kruiden. In de wintermaanden is het er ook goed toeven en eet je er heerlijke worstjes van de grill.

Het is een beetje uit de loop van het centrum en toeristen waaien er niet vaak aan, tenzij ze hotelgasten zijn. Het mag duidelijk zijn, eens in het jaar op zondagmiddag zitten we te genieten in dit engelengrotje.

Rare kwasten

‘Die lamp die daar aan het getraliede raam hangt, is wel leuk’, zei ik tegen de wijnboer. Hij vond er niet veel aan. Bovendien hebben we geen lamp nodig. We liepen wat landerig langs de kramen van een brocantemarkt in het centrum van Gubbio. Het was kort na de pranzo zo rond de klok van half drie en op het warmst van de dag.

Er hingen nog veel meer lampen en er waren ook nog wat meubels te koop. Maar het Italiaanse mooi is vaak niet het onze. De meeste kraamhouders hingen ook, maar dan onderuitgezakt in de schaduw en wachtten daar geduldig op meer volk straks als de temperatuur wat begint te zakken. We kochten niets, deden eenmaal thuis een klein dutje en terwijl de markt weer drukker wordt, doen wij nog wat tuinwerk. Omdat we het niet kunnen laten.

De kreet rare kwasten slaat gelukkig niet alléén op ons.

Smartlappen

Het valt niet altijd mee om een afspraak met elkaar te maken omdat onze aan-en afwezigheidsschema’s niet erg synchroon lopen. Maar vandaag lukte het om met Nederlandse vrienden die we uit Italië kennen, hier aan de pranzo te zitten. Voor mij bracht onze vriendin een paar antieke zakdoekjes en een kanten kleedje mee. Ze weet dat dit bij mij goed terecht komt. Wat ze niet wist, is dat onze gezamenlijke andere Nederlandse vriendin onlangs deze hand geborduurde zakdoek voor me meenam. Ook dat was in schot in de roos.

Smartlappen zijn zakdoeken voor zoete en bittere tranen, een zakdoek met iets extra’s. Dat extra zit in de boodschap die de zakdoek mee krijgt. Bij het zien ervan zul je altijd denken aan het moment, de boodschap of de gever van de zakdoek. 100% katoen. Wassen op 60 graden. Dat staat op de verpakking van dit laatste geschenk maar het geldt natuurlijk voor al deze mooie zakdoeken. Ik hoop dat er in onze vriendschap weinig bittere tranen zullen vloeien. Tot nu toe lukt dat geweldig en beleven we heel wat gezellige uren met elkaar.

Strakke luchten

Nog vóór we de berg afrijden, spring ik even uit de auto om de besneeuwde bergtoppen van de Apennijnen te kunnen laten zien. De nachten zijn helder en dus flink koud. De dagen zijn gelukkig ook helder, kijk maar eens naar die strakblauwe lucht. Traditiegetrouw doen we de zondagse pranzo buiten de deur, de uitbater komt even een babbeltje maken nadat hij ons al uitvoerig welkom heeft geheten. De zondagsrust doet onze vermoeide lijven goed. We laten de Italiaanse gesprekken aan de tafels links en rechts van ons een beetje voorbij kabbelen en doen geen moeite er iets van te begrijpen. We zijn al blij dat we ‘Green Pass’ uitgesproken met vet Italiaans accent begrijpen en tonen onze QR-code. Ook de mondkapjes zijn hier in winkels, openbare gebouwen en restaurants nog verplicht. We vinden het geen probleem en keren voldaan terug naar ons huis op de berg. In de schone lucht.

Tussen de bedrijven door

De stilte is hier weldadig. De natuur bepaalt ons ritme, we leven even zonder agenda. Als we moe zijn gaan we zitten, als we honger hebben, eten we. Na de pranzo keren we onze koppen naar de zon. Maar niet al te lang want dat is slecht voor onze huid maar ook voor de bladhark en de snoeischaar. Die roepen ons na hun winterslaap en willen ter hand genomen worden. Oké, lavorando.

Ruilen in de minibieb en meer gezelligheid

Zes boeken brengen en één boek meenemen, dat is een voordelige ruil voor de minibieb die hier om de hoek staat. Ik had dit biebje kort geleden ontdekt en er stonden tamelijk veel kinderboeken in. Dat bracht me op het idee hier met de leesgrage kleindochters eens langs te gaan. Eerst selecteerden we samen wat kinderachtige boeken die bij ons in het kleinkinderkastje staan. Het Sinterklaas uitklapboek mocht weg maar niet eerder dan we nog even vluchtig de leuke illustraties bekeken hadden.

We hadden net een pranzo achter de kiezen en maakten quatro passi na de maaltijd. Voor één middag waren we weer even de Italiaanse familie, waar drie generaties op zondagmiddag met elkaar gaan eten.

Een leuk stel

Wij namen in oktober de wijn en olijfolie van onze Nederlandse wijnvrienden mee vanuit Italië. Gisteren kwamen ze die ophalen. Dat gaat altijd gepaard met koffie drinken, wijn proeven en lekker eten. En niet te vergeten het uitwisselen van cadeautjes. Het rechter blikje paprikapoeder namen ze voor ons mee uit Mallorca. Samen met een eerder gekregen blikje uit Spanje, dat ik van een andere vriendin had gekregen, vormt het een leuk en smakelijk stel.

Voor onze pranzo schoven we naar binnen bij Il Tartufo in Delft waar we een driegangen menu voorgeschoteld kregen; de antipasto en de dolce laat ik hier zien. Het werd opgediend op grote schalen en we deelden het met vier, hoor! We voelden ons weer helemaal thuis in ons gezamenlijke tweede vaderland. Van onze vrienden kregen we ook nog dit prachtige mandarijnenboompje, dat waarschijnlijk een plaatsje krijgt op ons Italiaanse erf. Met elkaar proostten we op de vriendschap en op het goede leven; we hadden een heerlijke dag. En die vrienden van ons vormen samen ook nog eens een heel leuk stel.

Zo’n echte Italiaanse familie-zondag

Voor de zondagse pranzo reden we vandaag naar Le Marche. Daar woont mijn nicht met haar man. We brachten de kratten terug waarin vorige week rode druiven aangeleverd waren. Maar het ging natuurlijk niet zozeer om die kratten. Het ging om een gezellige familie bijeenkomst omdat ook haar broer, mijn neef dus, met zijn vrouw daar een week logeren. Wij namen alvast een eerste fles net geperste wijn mee die geproefd kon worden. De meningen over de smaak liepen een uiteen. Mijn wijnboer is vooralsnog tevreden en denkt dat het uiteindelijk een zeer acceptabele wijn kan worden.

We schoven om de gastvrije tafel en werden getrakteerd op een heerlijke herfstige maaltijd met onder andere een stoofschotel van wild zwijn. Dat smaakte ons heerlijk en voelde een beetje als genoegdoening voor de zwijnenstal die aangericht was in onze wijngaard. Daarna kwamen de familieverhalen los en zongen we nostalgische liederen zowel uit het Italiaanse repertoire als uit de familie.

We maakten een klein rondje over het erf, zagen de moestuin, bewonderden nieuwe schuren, controleerden de olijvenoogst en maakten dat we snel weer het warme huis ingingen want mensenlief, wat is het fris momenteel. Daar stond de koffie voor ons klaar en kregen we nog een mandje met moestuinoogst mee toen we ons los moesten scheuren van alle gezelligheid en op huis aan reden.

Verder naar het zuiden

Vannacht slapen ze weer in hun eigen huisje. Het huisje op wielen. Vanmorgen vroeg stond mijn zus alle keukengerei weer rammelvrij vast te zetten. In deze kampeerauto is alles eigen ontwerp en zeer vernuftig wordt elke centimeter benut.

Na een gezamenlijke pranzo vervolgden ze hun weg door Italië met als einddoel Puglia. We hadden heerlijke dagen met elkaar waarbij hun werklust een welkome aanvulling was om oude achterstanden op het terrein weg te werken maar er uiteraard tijd genoeg was voor gezelligheid en samenzijn. Ze houden ons op de hoogte van de verdere trip. Bedankt, veel plezier en goede reis lieve mensen!

Geheel volgens de voorspelling

Zomaar twee foto’s gemaakt in Gubbio. Toen de zon nog scheen. Met een vriendin die gisteravond is aangekomen, gingen we heerlijk aan de pranzo. Dat hoort zo op de zondagmiddag. Rond drie uur betrok het. Windstoten, onweer en op de terugweg naar huis stroomde de regen in kleine riviertjes de berg af en maakten de ruitenwissers overuren. Nee, geen foto’s van gemaakt. Even een klein dutje gedaan en zie, het klaart weer op. Wie weet wordt het grasveld nu ook ooit weer groen.