Paastradities

Omdat we graag aan tradities meedoen, kochten we een Colomba, de Italiaanse variant op onze paasstol en uit Nederland kwamen de paaseitjes mee.

Maar de allerbeste traditie is die van de Pranzo. De paaslunch gebruiken we vaak met Nederlandse vrienden hier uit de buurt. Halverwege onze woonplaatsen ligt dit niet al te spectaculair uitziend restaurant.

We noemen het lunch maar het is een zeer uitgebreide warme maaltijd die uit onnoemelijk veel gerechten bestaat die allemaal even smakelijk zijn. Zonder al te veel poespas, in een geweldige sfeer aan onze ‘eigen’ vaste tafel.

Van één tot vijf zaten we aan tafel en pakten de gesprekken op alsof er niet bijna een jaar verstreek sinds onze vorige ontmoeting. We hebben inmiddels een groot gezamenlijk verleden, want zij zijn het die ons zestien jaar geleden wegwijs maakten in het Italiaanse leven. De borden zijn weer leeg maar onze vriendschap is gevuld met nieuwe goede herinneringen.

Advertenties

Lente-achtig Gubbio

IMG_20190303_142631~2.jpg

Natuurlijk werken we flink door want daarom zijn we hier. Maar de zondag, die vandaag zijn naam ook alle eer aandoet, is en blijft een rustdag. We drinken koffie met en bij onze tuinhulp, die terug is van een verre reis. We praten bij en kopen drie liter olijfolie van hem omdat onze oogst het afgelopen jaar wat tegenviel wat hoeveelheid betreft. Daarna gebruiken we de pranzo in Gubbio en scharrelen nog wat door de stad. We voelen ons weer helemaal thuis na het begroeten van diverse bekenden. Morgen gaan we weer verder op ons erf. Nu nog even niet.IMG_20190303_142851~2.jpg

IMG_20190303_143723~2.jpg

Geen eetfoto

dsc_0058

De lunch, pranzo, is de belangrijkste maaltijd voor de Italianen. Inmiddels is dat ook voor ons een begrip. Vanmiddag waren er vrienden op bezoek die ook bij ons in Caldese vaste gasten zijn; handige Harry en zijn vrouw. Jullie begrijpen het al, het werd een smakelijk Italiaans maal. Jammer genoeg regende het later in de middag, we hadden best nog even quattro passi, een ommetje, willen maken. Dat is goed voor de spijsvertering. En die drie appels aan het hek van ons gebouw? Die hebben met dit hele verhaal niets te maken. Maar zijn vast goed voor de spijsvertering van een stel hongerige vogels.

Een rondje achterom

DSC_0003

We begonnen met zomaar een beetje rond te rijden. Niet onze berg af, maar er achterlangs. Dan zie je Gubbio prachtig liggen met op de achtergrond de Apenijnen. En juist toen we tegen elkaar zeiden dat er toch zoveel mooi gerestaureerde huizen in ons gebied staan, kwamen we deze tegen.

DSC_0009

DSC_0010

Rood-wit afzetlint moet bezoekers weerhouden ‘binnen’ te kijken. Dus bleef ik braaf op afstand. Mensen die oude huizen restaureren worden hebberig en enthousiast van al dat mooie bouwmateriaal dat ongebruikt de tijd laat passeren. En voor dit uitzicht sprong ik ook de auto uit.

DSC_0016

We eindigden uiteindelijk bij Il Castellaccio, aan de oude weg naar Perugia, waar we aan een heerlijke pranzo zaten. Dat hoort namelijk op zondag.

DSC_0030

Op zoek naar de muis

DSC_0017-001

Thuis gekomen deed ik mijn schoenen uit en mijn horloge af. Ik heb het over járen geleden, toen ik daarna dagenlang heb lopen zoeken naar mijn horloge. Wat was er gebeurd? Bij het naar boven dragen van de schoenen was het horloge in de schoenpunt gezakt en ik vond het pas weer terug toen ik na een week die schoenen weer aandeed. Iets soortgelijks overkwam me opnieuw. Ik was mijn muis kwijt. De laptop gaat altijd mee naar NL en vice versa. Was ik de muis verloren bij de douanecontrole? Had ik hem eigenlijk wel ingepakt? Gisteren ontdekte ik hem in de punt van een sandaaltje toen we ons netter aankleedden voor de pranzo. Moraal van dit verhaal: ik check eerst mijn schoenen als ik iets zoek.

Koelte

DSC_0027

Laten we tijdens de pranzo op het beschaduwde terras gaan zitten van het Antieke Fornuis, zeiden we tegen elkaar. Dat overigens All’ Antico Frantoio heet ( Bij de antieke pers) maar in ons spraakgebruik tot fornuis is getransformeerd. Dit terzijde.

DSC_0029

Daar zat geen kip. Logisch. Veel te warm. De bezoekers van dit etablissement worden zó naar binnen gelokt. Vertalen is niet nodig, toch?

DSC_0030

Dus schoven we de koele kelder in. Waar het eten altijd goed is, de bediening uiterst vriendelijk, de eigenaar altijd een praatje met ons maakt en de stoelen behoorlijk belabberd zijn. Maar ja, je kan niet alles hebben.

DSC_0028

In de schaduw van de portico

DSC_0004-001

DSC_0001-002

De rijpe moerbeien vielen zo in onze handen én monden op ‘het plein’ bij onze vrienden. Vorig jaar is besloten een traditie te maken van het bij toerbeurt lunchen bij elkaar op de langste dag. Tóen zaten we onder een notenboom, nu op een portico vanwege vallend fruit. Eén stel van vorig jaar ontbrak helaas maar de traditie loopt over jaren, dus dat komt een volgende keer weer helemaal goed. Gastheer en -vrouw hadden voor een heerlijke pranzo gezorgd. Voordien leidden ze ons rond over het erf en lieten een nieuw bouwproject zien. Stilzitters zijn het niet. Levensgenieters wel. Net zoals de rest van het gezelschap. Ook daarin vinden we elkaar.

DSC_0023-002