In de schaduw van de notenboom

DSC_0013-001

Misschien kunnen we er een traditie van maken, opperde de gastvrouw. Vorig jaar kwamen we met het zelfde clubje Nederlandse vrienden bijeen voor een pranzo onder de moerbeiboom en dat was zó gezellig en smakelijk geweest, dat het voor herhaling vatbaar bleek. De bovenste foto is het uitzicht bij aankomst op het erf van de gastheer-en vrouw .  Al snel zaten we aan de koffie met zelfgemaakte taart onder de portico.

DSC_0041

Na een uur verplaatsten we ons naar de gedekte tafel onder de notenboom. Al onze zintuigen werden geprikkeld. Het heerlijke eten, de bedwelmende geur van jasmijn, lavendel en rozen. Het geluid van de krekels, een zingende buurman en niet te vergeten onze verhalen en gelach.

DSC_0027-001

De vraag of we hier een traditie van moeten maken is al beantwoord met een achtstemmig en volmondig ja.

 

 

Erfgoed

DSC_0007-001

Onze pogingen om het grind een beetje onkruidvrij te houden, beginnen nu wel letterlijk hun vruchten af te werpen. Ik zat op mijn krukje en keek voldaan naar dit stukje. Terwijl ik helemaal niet van plan was om te rijmen.

DSC_0024

Hertshooi vormt samen met de geranium een aardig samenspel.

DSC_0018

En om de hoek geurt de jasmijn.

DSC_0012

Nog even wat dichterbij, misschien kunnen jullie het nu wel ruiken? Vandaag geen pranzo in Gubbio maar rustig gescharrel op het erf.  Eind van de middag arriveren nieuwe gasten. Dus ook gerommel in de keuken. Maar dat vind ik nou juist het leuke.

 

Wat gaan we eens doen?

DSC_0013-001

Na een dag reizen en een dag hard werken breekt de zondag aan. Wat gaan we vandaag eens doen? Net als overal elders zijn er festivals met als thema muziek, historie of eten. Gistermiddag om vijf uur lagen we eindelijk op onze zonnebedjes met uitzicht op de wijngaard en we maakten plannen voor vandaag. Dat was snel geregeld. We doen de normale routine van het zondagse niets. We laten de ‘eventi‘ voor wat ze zijn en gaan naar Gubbio voor de pranzo. Ik begin aan een nieuw boek.  Vogels en krekels zorgen voor de muziek en de vuurvliegjes geven vanavond een lichtshow. Noem dat maar niets.

Stoelen sleuren

DSC_0006

Over het weer horen jullie me niet. Dat is meestal een goed teken want niets te zeuren. De temperatuur schommelt tussen de 25 en 27 graden. We beginnen de dag zongericht, onderwijl luisterend naar de vogels die ons dagelijks op een concert trakteren. We ontbijten en drinken een cappu terwijl we eerste rang op de twee groene stoeltjes zitten. DSC_0029

Aan het eind van de dag drinken we thee, lezen de mails en het nieuws en doen een bewateringsrondje langs potplanten en in moestuin.  Als er gasten zijn, zoals ook vandaag, zetten we de stoeltjes bij de bank op het voorterras. Daar zitten we na de pranzo oergezellig in de schaduw verder met elkaar te keuvelen. De gasten zijn nu weer weg en wij maken de werkplannen voor morgen. Zittend op de bank. Dat levert het mooiste uitzicht.

Zondags rust

DSC_0058

Door het vele werk op ons erf, komen we niet eens zo vaak de berg af. Dat is onze eigen keus en we hebben er samen veel plezier in om tuinbezigheden te hebben. Maar de zondag is heilig voor ons. Heilig in de zin van er op uit gaan, die berg af. Omdat de weekmarkt van dinsdag vanwege de bevrijdingsdag, verplaatst was naar vandaag, gingen we zelfs al bijtijds de stad in. Grote camera mee en ons opnieuw verwonderen over de fraaie middeleeuwse stad waar we vlakbij wonen.

DSC_0059DSC_0068DSC_0061

Uiteindelijke doel is de pranzo, ditmaal gebruikt in een restaurantje dat we nog nooit eerder bezochten. Waarvan we nu al weten dat het zéker niet de laatste keer was. Voor wie nog niet lang meeleest hier: die fraaie middeleeuwse stad heet Gubbio. DSC_0065

Rust op zondag

DSC_0007-002

Zelfs op zondagochtend wilden de hulpmannen nog aan het werk. Dus werd de werkkleding voor een paar uurtjes aangetrokken en snorde de bostrimmer voor even op een laatste helling. Maar rond het middaguur togen we naar de stad voor de zondagse pranzo. En het blijft leuk om dat schitterende Gubbio aan anderen te laten zien.

DSC_0012-002

We zochten een aangenaam restaurant uit en smulden van een heerlijk maal en de Italiaanse ambiance. Dan is het na afloop heel plezierig nog even wat rond te wandelen in de middeleeuwse straten van de stad.

DSC_0020

We doen nog even de patroonheilige Sint Ubaldo aan, die ons zijn zegen geeft.

DSC_0033-002

En dan eindelijk ga ik ook even op de foto, te midden van die twee geweldige neven van me, die zich hier een week helemaal de blubber hebben gewerkt.

DSC_0022

Leeg en warm

P1220010

De stoelen staan al klaar voor een kooruitvoering aan het eind van de middag op het Piazza San Giovanni. We hoorden de repetitie terwijl we aan de pranzo zaten bij Alla Balestra. Benretornati wordt er tegen ons gezegd. Wat zoveel wil zeggen als welkom terug. Dat klinkt warm en hartelijk en zo voelt het ook. Maar ook daar was het vrij leeg. De toeristen mijden Umbrië, aldus uitbater Mario. Vanwege de aardbevingen van vorig jaar dus. Tja. Er zal misschien een jaar overheen moeten gaan waarin de herinneringen vervagen en de rust figuurlijk weerkeert. Wij hebben de kooruitvoering niet afgewacht maar zitten, met blote benen en een boek in onze warme tuin. Te genieten van de rust.

P1220002-001