Waarom schrijft een mens?

Beter nog: waarom schrijft dit mens? Ik begon het me af te vragen na de laatste reactie op mijn blog van gisteren. Bijzonder is ook dat de één het inspirerend noemt als ik begin op te ruimen en een ander me van barbarij beticht en me naar het Meertensinstituut verwijst. Ik begon gisteren met voorlezen van een reis door Zuid Afrika in 1997. Als we aan die reis terugdenken komen bepaalde beelden bovendrijven. Het was leuk deze terug te lezen. Er waren ook beschrijvingen die ons niet veel meer zeiden en geen duidelijke herinnering meer opriepen. Conclusie: wat we in ons hart en geheugen meedragen van die reis hoeven we niet van papier te lezen. Ik schreef tijdens zo’n reis toch ook vooral om de vele indrukken te ordenen en later bij de foto’s de juiste volgorde te kunnen nalezen.

Onze familiereizen naar Australië zijn ingebonden en de weerslag ervan ligt hier rechts onder. Sinds ik digitale foto’s in albums verwerk, vaak van onze familiereünie ergens ter wereld, verwerk ik het reisverslag ervan en dat plak ik achterin het album. Misschien vinden kinderen en kleinkinderen dat ooit nog eens aardig om te lezen. Het dagboekschriftje van de familiereünie in Thailand 2014 links op de foto ligt samen met de reisbescheiden klaar om nog verwerkt te worden! Dat ga ik alsnog doen, net zoals een album maken van onze familiebijeenkomst in Nederland, drie jaar geleden! Maar aantekeningen van losse vakanties die alleen voor ons zelf aardige herinneringen oproepen, gaan na lezing echt weg. Waarom zou ik alles bewaren? In kratten laten verstoffen en het onze kinderen later weg laten gooien? Die kennen onze verhalen wel en hebben aan onze inboedel al werk genoeg. Over dertig jaar.

Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Tulpenvaas

Kijk, zo gezellig en ontspannen zaten we daar gistermiddag. Zó met de zelfontspanner in de weer dat er een paar kinderen achter wijnglazen wegvallen. Maar dat maken we met de laatste foto weer goed. Na afloop gingen we met z’n allen aan de wandel, richting de enorme Delfts blauwe tulpenvaas die gezien vanaf de A13 Delft staat te promoten. Eerst die vaas vanuit verschillende hoeken gefotografeerd. Tja, en toen moest de complete familie natuurlijk op de foto. Er waren meerdere bezoekers want het is een echte attractie geworden om met die mega grote vaas op de foto te gaan. Dus werd er snel een bereidwillige passant gevonden en kon de onderste foto gerealiseerd worden.

Corona/kroon

Onze kroonjaren vieren we meestal tamelijk uitgebreid maar dit keer werd het dus een Coronafeestje en dat wil zeggen dat we met ons eigen gezin een pranzo hadden. Het viel sowieso niet mee om met tien personen uit drie huishoudens op een zondagmiddag ergens aan tafel te schuiven maar bij het Art Centre Delft was men bereid met ons mee te denken en te organiseren. Alle hulde voor hen. Ik kreeg van kinderen en kleinkinderen lieve cadeautjes die zorgvuldig waren uitgezocht. Toch is mijn grootste cadeau het samenzijn als gezin, daar kan wat mij betreft niets tegenop. En dat we heerlijk buiten konden zitten was ook al een bonus. Na afloop wandelden we door het park, de beeldentuin en de moestuin. Er werden nog heel veel foto’s gemaakt maar die laat ik morgen wel zien.

Dat doe ik anders nooit

Met een beetje verregend haar en een Bossche Bol voor me heb ik me op de foto laten zetten door de wijnboer. Ik ben er niet zo van hoor, foto’s van mezelf. En aan gebak ga ik me echt zelden te buiten. Maar ja, jarig vandaag. Zeventig geworden. Ik zet het maar gewoon zo neer, misschien wen ik dan wel aan dat idee. Nadat ik toegezongen was en twee cadeautjes van mijn lieverd had gekregen, gingen we op weg. Geen idee waar naar toe maar uiteindelijk zit ik hier in het Noordbrabants Museum waar we heerlijk een paar uur rondscharrelden voor oogcadeautjes. Aan het eind van de middag zaten we bij mijn moeder aan de thee. Ja, alweer met gebak. Straks gaan de wijnboer en ik samen eten, zondag vieren we het nogmaals met kinderen en kleinkinderen. Ik werd bedolven onder de felicitatie-apps, kaarten, bloemen, telefoontjes en lieve wensen. Ik ben jarig en zo voelt het ook.

We hadden eigenlijk

Dit is een tijd van uitgestelde en afgestelde afspraken. Vandaag stond de inhaal Pinksterpicknick op de agenda. Die, waar mijn ouders, hun kinderen, kleinkinderen en hun achterkleinkinderen al 36 jaar op rij bij elkaar kwamen. Toen we rond Pinksteren dit jaar de afspraak doorschoven naar vandaag hadden we de hoop dat het Corona-gedoe voorbij zou zijn. We hadden eigenlijk ook vanmorgen onze vaste zondagochtend wandeling met ontbijt zullen doen. Niet alleen de enorme regenbuien weerhouden ons van beide activiteiten, ook het ingewikkeld samenzijn in kleine of grotere groepen, zorgen voor een afgelasting. Ach. Het is wat het is, zeggen we dan tegen elkaar. Als een rietstengel in de wind buigen we mee op het ritme van wat wél kan. We leggen twee bezoeken af vandaag en zijn dan telkens met drie personen bij elkaar. In de hoop op betere tijden hebben we het eigenlijk prima voor elkaar.

150.000 perenbomen

Daar waar ik altijd dacht dat er slechts een paviljoen staat voor de mensen die in Delftse Hout het onderhoud plegen, blijkt een wereld aan educatie, dierenopvang, een arboretum en heemtuin te liggen, de Papaver.

We hebben er woensdag heerlijk rondgestruind en bij het weggaan werden we aangesproken en hoorden dat er de twee honderd gratis perenbomen werden weggegeven. Een kweker hield er 150.000 over die vanwege Corona niet geëxporteerd konden worden en hij zou ze moeten verbranden. Behalve dat dit enorm zonde is, levert het ook een hoop CO2 uitstoot op. Door ze te planten gebeurt het tegenovergestelde. Over het hele land zijn deze bomen aangeboden en gisteren haalde de wijnboer er drie op, die een plek gaan krijgen in de tuinen van onze kinderen. Ze vlógen weg, die bomen en zijn aldus gered, gelukkig. En wij ontdekten de proeftuin voor een duurzame lifestyle zoals de Papaver zich noemt. Om de hoek, naast Ikea en zowat onder de A13.

Nog eenmaal terug in de tijd

Toen onze kinderen en kleinkinderen elkaar gisteren troffen, zaten wij al diep in Duitsland. Dankzij de moderne media hielden we elkaar over en weer op de hoogte van alle reisvorderingen. We kregen deze foto toegestuurd die zeven jaar daarvoor in de zelfde opstelling ook al eens gemaakt werd. Volgend jaar hopen we het nog eens zó te kunnen organiseren dat we met z’n tienen tegelijk in Caldese zijn, al zal er wat slaapplaatsen betreft dan danig geïmproviseerd moeten worden. Onze dochter en haar gezin maakten deze avondmaaltijd, die zoon op de foto zette en in gezellige gezamenlijkheid werd verorberd. Daar wil je als ouders toch bijzijn?

Live stream

foto in mei in onze tuin in Delft

Oudste kleindochter Eva verlaat de basisschool. Zoals alle kinderen heeft ze een bewogen schooljaar achter de rug. Geen eindkamp, geen musical. Hoewel? Heel creatief zette klas 8b een Coronamusical in elkaar. Er was een soort nieuwsshow gefilmd en gisteravond konden ouders maar ook andere belangstellenden via een live stream de hele uitzending zien. De klas van Eva keek er samen naar op school, de opa’s en oma’s, tantes, ooms, neven en nichten keken vanaf hun eigen bank toe. Zelfs vanaf de Italiaanse bank.

Er waren journaals gemaakt, persconferenties met gebarentolk en thuissituaties van ouders en kinderen die school en werk moesten combineren, waren nagespeeld. De enorme impact die de Coronacrisis heeft gehad op deze kinderen, kwam luid en duidelijk over. Uiteindelijk zagen we de groep live samen met de juf. Na haar emotionele afscheidspraatje kregen alle schoolverlaters hun rapport met nog wat toebehoren. Je ziet hier een schermfoto met twee maal Eva. Vrijwel alle leerlingen namen met een dikke knuf afscheid. Dat mag weer bij deze leeftijdscategorie. Het feit dat het mij opviel, zegt alles over deze vreemde tijd.

Verheugvermogen

Ja hoor, goed gelezen. Ik kwam dit woord in de krant tegen; het vermogen om je te verheugen. Kinderen kunnen het heel goed. Wij volwassenen hebben er wat minder van. Zeker in deze verwarrende tijd zonder leuke uitstapjes, geen feestjes, geen etentjes met vrienden. Hoewel? Vanavond halen we voor de laatste keer een lunchbox op en eten met een bevriend stel al picknickend in de achtertuin van ons appartementencomplex. Daar verheug ik me enorm op. En als we ons bruggenloopje doen dan eindigen we vlak bij huis met dit stukje dat ik het ‘bos’ noem. Als boomkruinen elkaar raken, krijg ik een bosgevoel. Ja, lach er maar om maar ik ben weinig gewend op dat vlak. Ik verheug me altijd met een bijna kinderlijk genoegen op dit stukje waar de vogels fluiten en de zon gefilterd wordt.