Integratie

Vorig jaar waren we te gast bij deze familie. Hoogste tijd voor een tegenbezoekje. Toevallig zitten de wijnboer en ik tussen de twee mensen in die ons van tijd tot tijd helpen in huis en op het erf. Een lief Italiaans gezin, aangevuld met de verloofde van de tuinhulp, zijn vader, zus en haar man en kindje.

Dat meisje had ons aller aandacht. Ze was erg met tellen bezig en stelde voortdurend de ‘waarom’ vraag, zoals kinderen van die leeftijd doen. De pranzo vond plaats in het restaurant van onze buren, want koken voor een Italiaanse familie is nog een hele onderneming.

Na afloop nam ik vanuit de buurtuin een foto van Gubbio, waar je de hitte ziet hangen, of verbeeld ik me dat? Hoe dan ook, het was een geslaagde en warme middag waarbij onze inspanning voornamelijk bestond uit het meedraaien in de conversatie. En dat is in een uitsluitend Italiaans sprekend gezelschap best een hele kunst.

Picknick nummer 36

Er zijn ontzettend veel mensen die weten dat wij op eerste Pinksterdag een grote familiepicknick houden. En velen zullen gezegd hebben dat we maar weer eens boffen met het weer. Gisteren nog storm en regen, morgen ook niet stralend maar vandaag! Mijn ouders waren er ruim twee uur bij. De baby die vorig jaar werd aangekondigd, spartelde nu vrolijk mee in de kinderwagen. Een ander kleintje ging van schoot tot schoot. †

De formule is even eenvoudig als succesvol. Twaalf uur verzamelen en wat lekkers meenemen. Vandaag ontstond er spontaan een geheime Indianenclub, het gezelschapspel Weerwolf werd gespeeld, er werd bijgepraat en gevoetbald. Editie 36 zit er weer op. In al zijn ongedwongenheid een heerlijke familietraditie.

Richting het feest

Gubbio versiert zich in de aanloop naar het feest van St. Ubaldo, de patroonheilige van de stad. Woensdag is het zijn naamdag en worden traditiegetrouw drie enorme kandelaars door de stad gedragen en tenslotte in een soort race weer naar de basiliek teruggebracht hoog boven op de Monte Ingino.

De gasten die hier gisteravond arriveerden, hebben al heel wat keer van onze logeeraccomodatie gebruik gemaakt maar nog niet eerder waren ze hier op 15 mei. Dus gaan we ons gezamenlijk in de feestelijkheden storten en hopen we op droog weer, al zijn de voorspellingen niet al te hoopgevend.

Ach, weer of geen weer, het feest gaat door en wij gaan kijken. Bij de winkels zien we al regenjacks uitgestald en de kinderen uit de stad zal het ook niet aan niets ontbreken. We hebben er zin in met z’n allen.

Bosbeheer

Een deel van de weg op onze ‘berg’ was nogal bossig. Met de kleinkinderen zingen we dan altijd: ‘oh, wat is het donker in de bosjes, als ik maar geen toverheksen zie’. Dit jaar deden we dat niet, want het is er heel licht geworden. De bossen worden uitgedund, behoorlijk rigoreus.

Dat is nodig wil de boel niet verstikken. Het hout wordt verstookt. Ik heb me laten vertellen dat je zelfs verplicht bent eens in de vijftien jaar dit soort onderhoud te plegen. Wij hebben ook een helling die in aanmerking komt voor onderhoud al ontbreekt het ons aan kennis en apparatuur. Dus maar eens een van die mannen aangesproken. Bleek de broer van de buurvrouw te zijn. Ik heb ook gehoord dat dit soort werk vaak gratis wordt uitgevoerd door mensen die dan een groot deel van de opbrengst mogen houden in ruil voor hun arbeid. Lijkt me een fantastische afspraak.

In het najaar gaan we contact opnemen met die broer en hoop ik een vervolg te kunnen schrijven. Van zingen komt sowieso wat minder terecht; de kinderen en kleinkinderen zijn vanmorgen weer vertrokken en het is hier behoorlijk stil.

Stram

DSC_0048

Door de knieën gaan lukt me niet goed, bovendien is dit een poepveldje. Er zijn nou eenmaal hondeneigenaren die de moeite niet nemen om…Enfin, van bovenaf naar een krokus of roos kijken is ook fijn. Heel fijn zelfs.

DSC_0042

Met de wat hogere temperaturen hóór je de natuur groeien. En zie je iedereen opbloeien. Mensen lopen ook anders, hè. Wat meer ontspannen, meer om zich heen kijkend. Of is dat mijn eigen projectie? Mijn zintuigen openen zich uitluitend bij temperaturen van tien graden en hoger en ik geniet van spelende kinderen die nog met gemak door de knieën gaan.

DSC_0039

 

De basisschool in de 21e eeuw

p1240388

Het was opa-en omadag op de basisschool van onze kleindochters. En dat was leerzaam voor ons. De moderne media zijn er niet meer weg te denken. Bij de achtjarige Isabel stond een laptop op haar tafeltje en bij de zesjarige Juliët een wat kleurrijker variant.

p1240392

Uiteraard lieten de meisjes ons graag en enthousiast zien hoe zij hun oefeningen maken. In een gesprek met de directeur vroeg ik of de kinderen wel aan schrijven toekwamen. Hij kon me verzekeren dat dit onderwerp voortdurend de aandacht krijgt die het verdient en men het morgen, tijdens een studiedag, hoog op de agenda heeft staan. Mooi, dat stelt me gerust want erg belangrijk.

Daarna had ik thuis met Isabel nog een gesprek dat ik jullie niet wil onthouden. In haar klas zit een mooi jongetje die al jarenlang verkering heeft met een klasgenootje. “Ja, dat is leuk hoor, een stelletje in de klas”, zei Isabel. “Hoezo?” vroeg ik. “Gewoon veel liefde” was haar antwoord. Het was een leerzame middag dus.

Eenvoud

DSC_0001

Bij overvolle kerstdagen kan kerstavond nog wel eens een uitwijk vormen om een gezelschap bijeen te brengen. Dit jaar was het onze avond samen. Kaarsjes aan, eenvoudig maal en het uitpakken van een cadeautje uit Australië. Ook vanmogen zaten we samen aan tafel. Waarna we lazen en de vaste bruggenloop deden. Aan het eind van de middag gaan we naar Zwijndrecht. Daar verzamelen onze kinderen en kleinkinderen plus de andere opa en oma. Ieder gezin verzorgt een gerecht. Voor ons is dat het dessert en dat hoeft alleen ter plaatse nog geassembleerd te worden. Traditiegetrouw zorgt de wijnboer ook voor de wijn. En heerlijke kerstdag dus. DSC_0006