Tegels die opvrolijken

Zelfs het stratenplan van de Wippolder is in tegels vervat. Dit is het tweede en laatste deel dat ik laat zien over een bijzonder project in deze stadswijk waarvan de eerste bebouwing rond 1900 plaats vond. De wijk dankt zijn naam aan de Wipmolen, die de polder droog hield maar in 1902 al werd afgebroken.

Een kleine ondeugd schreef op een blanke tegel ‘poep drol haha’. En daar kan ik wel om lachen.

Maar is er vooral met grote inzet en aandacht door kinderen getekend aan historische gebouwen en gebeurtenissen. Ik laat nog graag een klein detail zien van wat ik een geslaagd project vind van Ben Hosman in opdracht van Vestia. Bewoners van een oude buurt met eenvoudige huizen die op deze manier hun woonomgeving versieren, dat is toch geweldig!

Een missie met hindernissen

Al twee keer was ik deze week over de Nieuwe Plantage gereden zonder te kunnen stoppen. Na schooltijd wordt het glooiende park nu gebruikt als sneeuwhelling. Met alle bijbehorende pret. Dus ik er lopend op af vanmiddag. Ik kan langdurig kijken naar spelende kinderen. Voor hen ben ik zó blij dat na die eeuwig lijkende periode van thuisonderwijs en grauwe dagen nu onbekommerd weer met klasgenootjes en vriendjes kan worden buiten gespeeld. Het suffe was dat na drie foto’s de batterij van mijn camera leeg bleek en ik ook mijn mobiel niet had meegenomen. Bloglezers moeten het dus vandaag doen met deze foto’s. De sleetje rijdende kinderen, hun ouders en ik hadden véél meer pret dan ik kan laten zien, geloof me maar.

Sneeuw in de schemering

In de sneeuw en gladdigheid lopen, vereist een beetje concentratie. Het lukt me niet om dan een fotocamera te hanteren. Nee, dan hang ik liever, zoals gewoonlijk, aan de arm van de wijnboer. Mijn sneeuwfoto’s bestaan dus vooral uit raamzichten. Wellicht wat saai om te zien. Toen ik vandaag terugreed van een dagje bij mijn moeder, zag ik langs het talud van de snelweg kinderen met sleetjes naar beneden glijden. En daarvan kan ik, zelf rijdend ook al geen foto’s maken. Kortom, ik zie wel sneeuwpret maar ik fotografeer het niet. Wie weet gaat het de komende week nog lukken want het ziet er naar uit dat deze winterse temperaturen nog minstens een week aanhouden. Hoewel ik een uitgesproken zomermens ben, vind ik dit na jaren kwakkelwinters, een feestje.

Een goede start

Eindelijk kunnen we gebruik maken van deze kalender die al een tijdje op ons lag te wachten. Een nieuw fris jaar, een hoopvol jaar ook. Aan alle kanten vliegen de goede wensen me om de oren. Ik heb zo het idee dat ik op alle moderne én ouderwetse media die tot mijn beschikking staan, wensen heb ontvangen, geretourneerd of zelf begonnen ben. Iedereen daarvoor mijn dank en nu sluiten we dat weer af, hè?

Hoe luid jij de eerste dag van het nieuwe jaar in, vraagt de kalender aan mij. Nou, met een kort afstandbezoek aan kinderen en kleinkinderen, met het avondmaal bij mijn leuke moeder en…met het opeten van de allerlaatste oliebollen.

Deel twee: zéér geslaagd

Elk gezin zat dus gisteravond gewoon thuis, wij waren samen naar mijn moeder. Van iedere surprise die geopend werd en van het oplezen van het gedicht, werd een filmpje gemaakt en meteen op de familie-app geplaatst. Zo kon iedereen na afloop zien hoe zijn of haar surprise werd ontvangen. Aan het eind van de avond had onze zoon een ‘conference-call’ georganiseerd. We konden nagaan wie wie had, of alle cadeautjes ook gevonden waren en elkaar complimenten geven. Mijn surprise, gemaakt door onze schoondochter, is illustratief voor de creativiteit van onze avond. Ik kreeg een Italiaanse minibieb in de vorm van ons huis Caldese. Aan alle details was gedacht; ik sta zelfs in de keuken druivensap te maken. Ook het nisje waarin kabouter David staat, is nagemaakt.

Ik zou nog wel vijfhonderd woorden kwijt kunnen over de andere fantastische surprises en de bijbehorende gedichten. Over de moeite die is gedaan iets passends voor een ander te kopen, de gein op de avond zelf en de voorpret die we met z’n allen hadden. Het gaat niet om dure cadeaus maar om de inzet iets voor elkaar te maken en….enfin. Ik wil eigenlijk gewoon iedereen aanraden dit leuke feest met jong en oud te blijven vieren. Want over oud gesproken; die moeder van mij heeft van harte genoten. Via een hulp Piet had zij cadeautjes voor kinderen én kleinkinderen geregeld en maakte zelf gedichtjes. Zo zie je maar ‘jong geleerd is oud gedaan’.

Deel één is gelukt

De gezinnen van onze kinderen bestaan elk uit vier personen. Met ons zelf daarbij vormen we een groep van tien. We hebben dit jaar lootjes getrokken, maakten surprises en gedichten want er zijn geen gelovigen zielen meer en we houden allemaal van het Sinterklaasfeest. ‘Hier uw Sintcoördinator’ stond er in de familie-app een paar dagen geleden. Onze dochter is degene die het logistieke proces organiseerde. In onze hal stond het een en ander klaar vanmorgen. Dat is inmiddels naar de juiste adressen gebracht door haar. Onze zoon kwam tegelijkertijd langs om af te leveren en op te halen. Na korte tijd was de grote pakjeswissel voltooid. Hoe we dat verder vanavond gaan doen, lezen jullie morgen wel. Onze gezamenlijke voorpret is groot. Voor iedereen die het viert: fijne avond. En voor wie het niet viert natuurlijk ook.

Waarom schrijft een mens?

Beter nog: waarom schrijft dit mens? Ik begon het me af te vragen na de laatste reactie op mijn blog van gisteren. Bijzonder is ook dat de één het inspirerend noemt als ik begin op te ruimen en een ander me van barbarij beticht en me naar het Meertensinstituut verwijst. Ik begon gisteren met voorlezen van een reis door Zuid Afrika in 1997. Als we aan die reis terugdenken komen bepaalde beelden bovendrijven. Het was leuk deze terug te lezen. Er waren ook beschrijvingen die ons niet veel meer zeiden en geen duidelijke herinnering meer opriepen. Conclusie: wat we in ons hart en geheugen meedragen van die reis hoeven we niet van papier te lezen. Ik schreef tijdens zo’n reis toch ook vooral om de vele indrukken te ordenen en later bij de foto’s de juiste volgorde te kunnen nalezen.

Onze familiereizen naar Australië zijn ingebonden en de weerslag ervan ligt hier rechts onder. Sinds ik digitale foto’s in albums verwerk, vaak van onze familiereünie ergens ter wereld, verwerk ik het reisverslag ervan en dat plak ik achterin het album. Misschien vinden kinderen en kleinkinderen dat ooit nog eens aardig om te lezen. Het dagboekschriftje van de familiereünie in Thailand 2014 links op de foto ligt samen met de reisbescheiden klaar om nog verwerkt te worden! Dat ga ik alsnog doen, net zoals een album maken van onze familiebijeenkomst in Nederland, drie jaar geleden! Maar aantekeningen van losse vakanties die alleen voor ons zelf aardige herinneringen oproepen, gaan na lezing echt weg. Waarom zou ik alles bewaren? In kratten laten verstoffen en het onze kinderen later weg laten gooien? Die kennen onze verhalen wel en hebben aan onze inboedel al werk genoeg. Over dertig jaar.

Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Tulpenvaas

Kijk, zo gezellig en ontspannen zaten we daar gistermiddag. Zó met de zelfontspanner in de weer dat er een paar kinderen achter wijnglazen wegvallen. Maar dat maken we met de laatste foto weer goed. Na afloop gingen we met z’n allen aan de wandel, richting de enorme Delfts blauwe tulpenvaas die gezien vanaf de A13 Delft staat te promoten. Eerst die vaas vanuit verschillende hoeken gefotografeerd. Tja, en toen moest de complete familie natuurlijk op de foto. Er waren meerdere bezoekers want het is een echte attractie geworden om met die mega grote vaas op de foto te gaan. Dus werd er snel een bereidwillige passant gevonden en kon de onderste foto gerealiseerd worden.

Corona/kroon

Onze kroonjaren vieren we meestal tamelijk uitgebreid maar dit keer werd het dus een Coronafeestje en dat wil zeggen dat we met ons eigen gezin een pranzo hadden. Het viel sowieso niet mee om met tien personen uit drie huishoudens op een zondagmiddag ergens aan tafel te schuiven maar bij het Art Centre Delft was men bereid met ons mee te denken en te organiseren. Alle hulde voor hen. Ik kreeg van kinderen en kleinkinderen lieve cadeautjes die zorgvuldig waren uitgezocht. Toch is mijn grootste cadeau het samenzijn als gezin, daar kan wat mij betreft niets tegenop. En dat we heerlijk buiten konden zitten was ook al een bonus. Na afloop wandelden we door het park, de beeldentuin en de moestuin. Er werden nog heel veel foto’s gemaakt maar die laat ik morgen wel zien.