Toeschouwer

DSC_0057-001DSC_0047DSC_0046DSC_0043

Toen we vorige week in Fabriano waren kon ik het niet laten om diverse kunstwerken te fotograferen. Het zijn zeer uiteenlopende onderwerpen en totaal andere manieren van uitwerking maar allemaal aquarellen. Eigenlijk word ik altijd een beetje jaloers van kunst. Ik zou willen dat ik het kon maken. Het lijkt me heerlijk maar kom er evengoed niet aan toe het te gaan leren. Dus is mijn ambitie niet groot genoeg. Ik heb het zelfde met toneelspelen en zingen. Dan bedenk ik me dat ik geniet van wat anderen presteren en geniet daar in hoge mate van. Toeschouwers moeten er ook zijn.

Op een briefje

DSC_0003

 

Dit lijstje griste ik uit een Nederlandse boodschappenkar en de onderste vond ik in de Italiaanse supermarkt. Je hoeft geen grafoloog te zijn om er toch conclusies aan te kunnen verbinden. De bovenste dame, ik kan me niet voorstellen dat dit een mannenhandschrift is, haalt met haar knakworstjes, pindakaas en puntjes wel echte Nederlandse producten in huis. Maar wat zal ze toch bedoelen met de ‘campecino’ die achter de koffieroom is toegevoegd?  Ik vrees oploskoffie voor cappuccino. Daar zal de opsteller van de onderste lijst wel van opkijken. Ik denk dat we hier wel met een man te maken hebben. Iemand uit de bouw die snel op zijn blocnote de boodschappen heeft genoteerd die zijn vrouw hem via zijn mobieltje dicteeerde?

DSC_0005

Het idee van de boodschappenlijstjes heb ik gejat uit het Volkskrant Magazine.

Schoonmoeder

DSC_0002

Op 13 september 1942 verloofden mijn schoonouders zich. Ik kwam het kleine foto-album daarvan onlangs tegen. Gelukkig heb ik beiden gekend en bij het zien van deze plaatjes, hóór ik hun stemmen weer. Jammer genoeg hebben onze kinderen aan hun oma geen herinneringen, ze waren twee en vier toen zij al op 62 jarige leeftijd overleed. Vandaag is de geboortedag van Catharina Grift, zoals ze heette. Het doet me deugd om haar als jonge en stralende vrouw zo gelukkig te zien.

DSC_0003

Koninklijk ijs

IMG_20160403_125857

De eerste echte Koningsdag werd door Wil en Max gevierd in 2014 met een bezoek aan De Rijp en Amstelveen. En laten wij nou recent door dat mooie plaatsje De Rijp hebben gefietst. Ik denk dat deze rood-wit-blauwe bankjes met oranje leuning alles te maken hebben met het hoge bezoek van twee jaar geleden. Dus zette ik ze drie weken geleden al op de foto om ze vandaag heel toepasselijk te kunnen laten zien. Of het ook ijsjesweer is in Nederland, kan ik niet helemaal inschatten. IJzig koud hoort geloof ik ook tot de mogelijkheden. Sterkte dus voor wie op een kleedje op de grond aan de vrijmarkt meedoet.

Zal je altijd zien

DSC_0006DSC_0009-001DSC_0005

Net als je denkt dat het niet meer goed komt, qua weer, begint de zon alsnog te schijnen. Ja, dan hol je natuurlijk snel de tuin in om te kijken of er nog wat bloeiends en boeiends te fotograferen valt. En daar hebben we dan achtereenvolgens de meidoorn, de wisteria en de kiwi die mijn tuinhart sneller doen kloppen. Die meidoorn stond al op ons terrein en hebben we een paar jaar geleden alleen maar hoeven te ontdoen van egelantier en braam. De wisteria komt zowat elk blog voorbij, dus daar heb ik het verder niet over. En die kiwi? Die gaat ons na drie jaar heel veel vruchten opleveren. Hopen we.

Cisca doet weer verslag van haar leven in Servië. Ze is volop bezig met de voorbereiding van hun Pasen. Daar zijn wel honderd eieren mee gemoeid.  Je leest het in haar rubriek op dit blog.

Maandag = maaidag

DSC_0012

De week kent zo zijn routineklussen. De maandagochtend besteed ik altijd aan huishoudelijk werk en textielherwaardering. Die laatste kreet heb ik gepikt van mijn blogvriendin Vlasje, die daarmee minder leuke klussen voor zichzelf aantrekkelijker maakt. Het komt neer op het wegwerken van de was. ‘Ik kan nog net voor het middaguur het gras maaien’, riep de wijnboer over zijn maandagklus. De Blauwe, witte én gouden regen zijn goed te zien. De natte sneeuw die plotsklaps viel, misschien wat minder. Het is koud. Maar onze vaste klussen zijn afgevinkt. Ik ga de soep opwarmen.

Mest

Buurman Raoul, die onze wijngaard omploegde, wist wel een adres waar goede schapenmest te verkrijgen was. Samen met mijn wijnboer is hij dat gaan bestellen. Het is inmiddels geleverd en verspreid in de wijngaard. Maar het grote wonder was dat de mest te koop was bij een bedrijf waar ook een giga restaurant, kleinschalig hotel en een feestzaal bij hoort. Daar zijn we vanmiddag gaan eten en daar komen we vast nog eens terug. Bij mooi weer, buiten op het gras. Met zicht op Gubbio. Perfetto.

DSC_0002

De entree boven op een heuvel met in de verte Gubbio

DSC_0004

Een welvoorziene dis, zeer smakelijk

DSC_0006

Streekproducten en eigen maaksels, apart te koop

DSC_0007

Een klein deel van het enorme restaurant. Ja, Italianen hangen hun jas over de stoelleuning.

DSC_0008

De rokers. Door de laaghangende bewolking is het uitzicht verdwenen. Maar mensenlief, wat een geweldige tent.

Meer weten en zien? Klik hier:http://www.agriturismofarorosso.it/