Charley

Ze had een turbulent leven, die Charley. Dochter van een al bij leven beroemde vader, de schilder Jan Toorop. Na vijf jaar huwelijk scheidde ze van haar man Henk Fernhout en voedde haar drie kinderen alleen op. Of liet dat over aan kindermeisjes omdat haar leven zich moeilijk liet combineren met haar artistieke ambities. En schilderen kon ze. Genadeloos zijn de koppen hier neergezet van de mensen uit de kringen waarin ze verkeerde. Pyke Koch, Gerrit Rietveld, Adriaan Roland Holst, John Rädecker.

Ook deze schilderijen zijn van haar hand. Vooral de bloesem vond ik verrassend, ik ken haar meer van de wat hardere lijnen. De kaasdragers waren in deze tentoonstelling in het Stedelijk Museum Alkmaar helemaal op zijn plaats.

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.

Nieuwe meisjes

Raar hoor, om tijdens toiletbezoek de camera tevoorschijn te halen. Maar ja…een meisje met de parel die mij wijst op extra wc-rollen achter me. Daar moest toch echt een foto van gemaakt worden.

In de LEGO-winkel aan het Vrouwjuttenland staat een meisje in de etalage. Het spiegelt aan alle kanten; ze wordt er alleen maar mysterieuzer van.

Hier de mooiste wat mij betreft. Zij hangt bij mijn mini-verzameling. We kochten haar op onze trouwdag in Bergen tijdens een kunstmarkt en kwamen in gesprek met de kunstenares, Natacha Hulsebosch. Mijn moderne meisje is 20x 20 cm maar ze was ook op veel groter formaat te koop. Ik zou er de hele woonkamer voor willen aanpassen maar er zijn grenzen. Ben helemaal blij met deze.

Cadeau

Voor zijn verjaardag had de jeugdvriend van de wijnboer nog een cadeautje tegoed. Dat werd iets cultureels en iets smakelijks. In het voortreffelijk Italiaans restaurant il Peperoncino in Delft, deelden de vrienden na het eten hun dessert. Is dat niet zoet? Vóór die tijd bezochten we met z’n vieren de tentoonstelling van Pieter de Hooch in het Museum Prinsenhof. Deze tijdgenoot van Vermeer legde zich vooral toe op het schilderen van binnenplaatsen en doorkijkjes. Vanuit de hele wereld is er werk van hem naar Delft gebracht.

Zoals dat tegenwoordig heel vaak gaat, was ook de entourage en uitleg over zijn leven en werk mooi en beeldend gedaan. Zelfs de museumwinkel en het restaurant zijn, vanwege het groot aantal verwachte bezoekers, verplaatst. Ik vind dat een hele verbetering. We moesten ondanks onze museumkaart nog wel vijf euro bijbetalen. Maar ja, er waren dan ook kosten nog moeite gespaard.

Tentoonstelling duurt nog tot 16 februari 2020. 

Ontdekt

Dat deze schrijver en rechtsgeleerde in Delft geboren is en ook begraven, dat wist ik wel maar verder ken ik Hugo de Groot toch vooral van zijn spectaculaire ontsnapping in een boekenkist vanuit Slot Loevestein. Ik ontdekte een hofje dat naar hem vernoemd is. Aan het eind ervan siert zijn beeltenis de blinde muur.

In de steeg is verder nog een middeleeuwse stadsplattegrond van Delft te zien en een museumachtige etalage die volgens mij een kamer in Slot Loevestein laat zien.

Samen met zijn vrouw Maria van Reigersbergen kijkt hij me aan met een geamuseerde blik. Zijn standbeeld op de Markt in Delft heb ik talloze keren gezien, deze nieuwe kennismaking vond ik verrassend. Die Hugo!

Mi vida

Laten we eens kijken of er nog iets aangenaams draait in het filmhuis, zeiden we zaterdagmiddag tegen elkaar toen we na de boodschappen weer naar huis liepen. Ja dus. Om kwart over zeven zaten we in een vrijwel uitverkochte zaal. De film kreeg uitstekende recensies en die hebben effect. Loes Luca speelt fantastisch, de film is zeker aangenaam. Maar vier sterren? Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen of had ik te veel voorfilmpjes gezien met goede scenes waardoor het verrassingseffect wat teloor ging?

Ik vind het een hele aardige film maar bij vier sterren verwacht ik er nog dagen van onder de indruk zijn. Dat ben ik niet.

Polder en poppenkraam

De zondag begon zoals al onze zondagen met een wandeling. Ach, wat was het prachtig wandelweer. Bij het restaurant waar we na afloop ontbijten, werd een winterfair opgebouwd. Het zag er enorm sfeervol uit maar ik had er geen tijd voor want samen met dochter Fleur stond ik vanmiddag op een rommelmarkt in een sportzaal in Ridderskerk.

Ik kon het niet laten deze poppenkraam uitvoerig te bekijken. De kraamhoudster was een verwoed breister. Ons uitzicht vanachter de kraam zag er zó uit. Heerlijk rommelig dus.

Vooral Fleur kon na afloop tevreden zijn. Ze maakte heel wat mensen blij met haar overtollige huisraad en kinderboeken en -kleding. Voor de winst hoef je iets dergelijks niet te ondernemen maar samen hebben we eens in de paar jaar een marktdag waar we veel plezier aan beleven. En zelf kochten we niks. Waren we erg tevreden over.