Herfstontkenning

Stiekem schep ik er lol in om foto’s te maken waarop de herfst niet zichtbaar is. Dat is in tegenspraak met mijn voornemen om dit jaar optimaal van herfst en winter te gaan genieten. Een mens zit toch raar in elkaar bedacht ik toen ik mezelf op dit kop-in-het-zand-steek-gedrag betrapte. Deze terrassen op het Doelenplein doen nog zomers aan.

Maar gelukkig, toen ik nog een paar stappen zette, viel deze me op. Een straattekening in het kader van de Gouden Eeuw. De bijbehorende tekst plaatst ik hier al eens. Aan de herfst valt niet te ontkomen en dat is maar goed ook.

Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.

Eten en opgegeten worden

Toen ik gisterochtend tamelijk gelukzalig door Delfgauw liep, kwam ik deze knoesten tegen. Ooit vormden ze de zijkant van een hek, inmiddels zijn ze teruggegeven aan de natuur. En hoe!

Zwammen zijn aan binnen-en buitenkant bezig en hebben er een smakelijke kluif aan waarmee ze nog jaren vooruit kunnen. Mossen versieren deels de bovenkant en vormen misschien wel een zachte bekleding voor wie hier wil verblijven.

Want ik heb zomaar het idee dat een reiger of andere grote vogel deze paal gebruikt als eetplaats. Lekker een krabbetje verschalken en de onverteerbare resten laat liggen. Misschien kan een zwam er nog wat mee?

Geluk is nooit gewoon

Wat was het mysterieus mooi vanmorgen vroeg. Mistflarden en opkomende zon. Dat is de belofte van een fraaie herfstdag.

Van een wandelclúb was nauwelijks sprake, we waren maar met z’n drietjes. We luisterden aandachtig naar het reisverhaal van onze vriendin die net uit Rome terug was en morgen naar Ameland vertrekt. Twee afwezigen uit ons clubje zijn op Tenerife aan het genieten van het milde klimaat. Ik bedoel maar: we proberen van deze levensfase optimaal te profiteren op een manier zoals we die graag invullen. Ik zag de zon door de beukenhaag schijnen en kan een eventuele regenachtige week weer met gemak de baas.

Laten we gaan lunchen…

De tijd dat mijn zussen en ik elkaar tastbare cadeautjes gaven voor een verjaardag, ligt inmiddels achter ons. De zus die in juli jarig was, had nog een lunch van me tegoed. Dat onze afspraak viel in een week die op dat punt meer dan goed gevuld was, deed aan onze pret niets af.

Eerst scharrelden we wat door Delft, daarna bleek het nog lastig om een tafeltje voor twee te vinden in de overvolle binnen stad. Maar dat lukte uiteindelijk natuurlijk wel.

Bovendien slaagde ik voor wat decembercadeautjes en kocht zij een nieuwe tas. We keerden tevreden huiswaarts. Volgende week gaat de handrem erop en ga ik op rantsoen.

Appelstroop

Weten jullie nog dat ik appeltjes meenam van onze Italiaanse appelboom? En dat ik er stroop van zou maken? Misschien interesseert het niemand maar het bleek zo makkelijk dat ik het recept toch maar onder mijn receptenbutton heb geplaatst.

De hoeveelheid water en suiker die er aan toegevoegd moeten worden, heb ik op gevoel gedaan. Er is niet al te veel stroop maar dat is prima voor dit probeersel. Voor wie een berg onooglijke appeltjes heeft en geen varkrens houdt, is dit een uitstekende methode om ze te verwerken. En ik krijg me daar toch ineens trek in pannenkoeken!

Brievenbuswandeling

Sinds het aantal brievenbussen in onze omgeving drastisch is verminderd, is een nieuwe wandeling aan ons arsenaal toegevoegd. Daartoe lopen we eerst door mijn favoriete boslaan. Ja, ik geef graag mooie namen aan onbeduidend korte weggetjes. Het asfalt is weggehaald, er komt echte bestrating.

We passeren de Tweemolentjeskade en kijken zo richting de Delftse Hout. Maar we moeten rechtsaf en zien nog meer water. Tenslotte komen we aan waar we wezen moeten wat betreft de brievenbus. Na al dat luxe gedoe met etentjes is het wel heel prettig en noodzakelijk de benen te strekken. Tussen de buien door.