Opgeschoond

Een boerenhuisje met een berg aan hortensia’s voor de deur doet me altijd denken aan Frankrijk. Natuurlijk zien de boerderijen er anders uit maar toch. Ik vind het boersige bloemen en dat is als compliment bedoeld. Ik maakte vanmorgen tijdens de polderwandeling uiteraard meer foto’s maar krijg ze vandaag op de een of andere manier niet geplaatst. Gisteren heb ik mijn pc via de ccleaner geschoond en ergens in dat voor mij onbegrijpelijke traject is er iets veranderd waar ik de vinger nog niet opgelegd krijg. Ik heb weinig tijd om het uit te zoeken en geduld al helemáál niet. Dus houden we het simpel vandaag. Net als dit huis en net als de hortensia.

Voor je het weet, heb je vrienden

Dit Italiaans Franse stel nodigde ons uit voor de lunch en daardoor verliep deze dag anders dan gepland maar wel heel aangenaam. Ooit stond de man met een vriend en hond op ons erf en dronken we samen koffie. Een paar jaar later nam hij ook zijn vrouw mee. Sindsdien sturen we kerstkaarten naar elkaar vanuit Nancy en Delft.

Toen we elkaar vanmorgen op de markt in Gubbio onverwacht weer tegenkwamen, werden we spontaan uitgenodigd om crescia mee te eten. Dat is typisch Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Op z’n Italiaans gaat dat vergezeld van grote schalen met vlees, kaas en spinazie. Waarna er gegrild vlees, patat en sla op tafel kwam. De zoon en kleinzoon van dit stel, plus een ander echtpaar, ook Italiaans-Frans, vormden de rest van het gezelschap. We hebben ontzettend smakelijk met elkaar zitten koeterwalen. En ik hoef vanavond niet meer te koken.

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)

Heen en terug naar de Ardèche

DSC_0027

Eerst maar eens aan de koffie met onze ‘aanwaaiers’. Zo noem ik altijd een beetje oneerbiedig gasten die hier niet blijven slapen maar wel de moeite nemen de berg op te komen. Blogvriendin Marthy en haar man Mart doen een tour door Italië en ja, dan is een afspraak snel gemaakt.

DSC_0021

De wijnboer laat ze met alle liefde de wijngaard zien, waarna ik de rondleiding door het huis voor mijn rekening neem. De verschillen en overeenkomsten tussen het leven in Frankrijk en Italië vormen de rode draad van onze gesprekken.

DSC_0029

We schuiven de tafel in de zon en keuvelen er lustig op los tijdens de pranzo. Voor een tegenbezoek in de Ardèche zijn we al uitgenodigd. Waar een beetje bloggen toch allemaal toe kan leiden…

Blauw

dsc_0080

Ikea en de Kringloop vinden we de leukste winkels, zeggen onze kleindochters. Dus was het geen probleem ze even mee te nemen naar Het Goed in Zwijndrecht. Op zoek naar een botervloot. We kwamen met een voorleesboek en de blauwe waterkan weer thuis. De linker kan kocht ik heel veel jaar geleden in Zuid Frankrijk, ik meen voor 27 gulden. Tijdens etentjes staat ie op tafel, samen met de blauwe waterglazen. Nu we de Italiaanse gewoonte hebben om ook bruisend water te serveren, is de blauwe kan (voor nog geen drie euro) wel een heel goede aanvulling. Naar de botervloot blijf ik doorzoeken en ja, ik mag de ramen ook wel eens lappen.

Frankrijk

DSC_0009

Toen we met onze kinderen nog kampeerden in Frankrijk, stond ik met liefde de vakantiewas voor vier personen uit te flodderen op een eenvoudige camping. Ik herinner me zelfs een keer dat ik daarbij uitkeek over glooiende velden vol met zonnebloemen en dat ik me toen volmaakt gelukkig en tevreden voelde. We hadden in die tijd ook een motto voor de was: niet schoon, wel fris. Dat gevoel keerde vanmorgen terug toen ik aan deel twee van de handwas begon. De zonnebloemvelden zijn nu vervangen door de uitbundig bloeiende brem die ik vanuit het badkamerraam kan zien.

Twee dingen

DSC_0018

Ten eerste. Italië verloor met strafschoppen. Alleen dat allerlaatste deel van de wedstrijd was bloedstollend spannend. Wat zou het leuk zijn als de IJslanders vanavond voor een stunt gaan zorgen. Spijtig misschien voor de in Frankrijk wonende Nederlandse vrienden die wel zin hebben in en feestje. Maar als de boel in voetballand eens flink wordt opgeschud, is dat wel heel goed. Ten tweede. De wasmachine, die gisteren nog netjes een schone was afleverde, weigerde vanmorgen dienst. Totaal geen leven meer in. Je zou kunnen zeggen: als de boel bij die verwende Caldesers eens flink wordt opgeschud, is dat wel goed voor ze. Maar ik vind het minder leuk. Na de pranzo die we op dit fraaie terras tot ons namen, was mijn ongenoegen over die kleine tegenslag geheel verdwenen. Begrijpelijk  toch?

DSC_0031