Zonnebloem (slot)

DSC_0008

 

DSC_0010

‘Deze zonnebloemen zijn al dertien weken’, zei de zesjarige Isabel vanaf de achterbank toen we langs een veld reden met licht hangende bloemen. ‘Hoe weet jij dat ?’ vroeg deze verbaasde oma. Dat staat in mijn boek. En eenmaal thuis in Caldese kreeg ik Het leven van een zonnebloem in mijn handen gedrukt.  Ik las dit boek met dezelfde belangstelling als mijn kleindochter. Ze had het uitgekozen in de bibliotheek ‘want ik weet dat jij veel van zonnebloemen houdt’.  P1220475

De zonnebloemen waarbij Isabel poseert, staan bij vrienden waar we vanmorgen een paar heel gezellige uurtjes doorbrachten.

Advertenties

Loslaten

DSC_0004-003

Als ik een goede boekrecensie lees of hoor, dan zet ik het boek op mijn lijstje. Idem wat betreft films, tentoonstellingen en recepten. Er is zoveel moois en mijn belangstelling tamelijk breed. Maar ja. Ik kan in dit ene leven niet álles lezen, leren, zien, eten en beleven. Kloek besluit: wég met mijn ik-wil-nog-graag-lijstjes. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Zoals bijvoorbeeld dit boek, dat ik uit de minibieb van Delft haalde. Een detective, geschreven door twee Italiaanse auteurs. Het verhaal speelt zich af in de buurt van Bologna en zit vol met herkenbare types. De wijnboer en ik lazen met met plezier. De minibieb indachtig, ga ik het doorgeven. Ik weet wel een paar mensen die ik daar een plezier mee kan doen.

Stilte

DSC_0010

Eén van de tijdschriften die een neef hier achterliet, had als thema stilte. Mooi onderwerp vind ik dat. De geheimen van de wereld houden zich schuil in de stilte, aldus Erling Kagge in een recent verschenen boek. Terwijl ik daar zo in alle rust over na probeerde te denken, verving een loodgieter onze verwarmingsketel.

DSC_0001-001

En hoewel hij kundig en bedaard aan het werk ging, was er van stilte geen sprake. Maar we zitten er weer warmpjes bij. Hoe fijn is dat. Want van de buitentemperatuur moesten we het vandaag niet hebben. Dus laat ik nog een tweede stilte foto zien waarbij jullie alleen de vogelgeluiden zelf mogen bedenken.

DSC_0014

 

 

Nog een boekje

dsc_0024

Notitieboekjes en ik vormen een goede combinatie. Zo heb ik ook een klein schriftje waarin ik ‘wijsheden’ noteer. Daar ga ik niet specifiek naar op zoek, hoor. Ik moet ze spontaan tegenkomen of horen. Dat kan variëren van grappig en simpel tot diepzinnig en filosofisch. Voorbeelden? Je hebt mazzel als je geen pech hebt. Die valt dus in de eerste categorie. Maar deze, die van de Damai Lama is, stemt tot langduriger nadenken en instemmen. Komt ie: Mensen zijn geschapen om lief te hebben en Dingen om te gebruiken. De reden waarom er chaos is in de wereld, komt omdat we van Dingen zijn gaan houden en Mensen gebruiken.

Tijdreizen

dsc_0001

Hoe meer een mens weet, hoe meer hij beseft niets te weten. Dat is ook ons uitgangspunt waar het moestuinieren en de wijngaard betreft. Wil je dat een beetje biologisch doen, dan is het zaak hierover veel te lezen en te leren. Juist in de periode waarin de natuur in stilstand lijkt, verdiepen we ons in deze materie. We volgen blogs zoals Moeskers Moestuin en die van Frank Anrijs. Deze laatste schreef onlangs dit boek, dat we zowat uit elkaars handen trekken om er telkens wat in te kunnen lezen. De kortste dagen van het jaar hebben veel lange en donkere avonden waarin we ons al weer voorbereiden op de groeikracht die onverminderd doorgaat en op het licht dat altijd terugkeert.

dsc_0012

 

 

Struisvogel

dsc_0035

Normaal gesproken ben ik een optimistisch mens. Maar vandaag? Wakker worden en dan horen dat die halve zool in Amerika …Wat een ellendige ontwikkeling. Zelf heb ik al tien dagen een forse verkoudheid die nog niet echt van wijken weet. En dan regent het ook nog onophoudelijk. Er zijn fijnere dagen te bedenken. Maar ook véél ergere. Ik ga op zoek naar persoonlijke lichtpuntjes: de boodschappen zijn in huis, inclusief gevulde speculaas. Straks maak ik een ovenschotel met paddenstoelen en pompoen. Ik doe een sfeervol  kaarsje aan en lees een boek. De boze buitenwereld negeren; het is enorm kortzichtig maar het helpt wel even.

Seizoensgebonden arbeid

dsc_0003

Nu de temperaturen lager beginnen te worden en de tijd van dikke truien is aangebroken, komen ook andere zaken weer in beeld. Aan het eind van elke middag kijken we naar een tv-serie op DVD. Vandaag het laatste deel van Penoza. Wat een knap gemaakte maar gruwelijke serie. Na aflevering vijf wilde ik eigenlijk niet meer verder kijken maar mijn nieuwsgierigheid won. Een inkijk in het criminele drugscircuit waar je bang van wordt. Alleen aan te bevelen voor wie van dit genre houdt en daar hoor ik eigenlijk niet bij. Nee dan lees ik liever en ben ik in deel 2 van Knausgard begonnen. Deze Noor beschrijft zijn leven minutieus. Ook een genre waar je van moet houden. Maar tot die groep hoor ik zéker.

dsc_0001