Filmlocatie

dsc_0002

De studievereniging van studenten Civiele Techniek van de TU Delft bestaat 125 jaar. Een deel van hun geschiedenis speelde zich af in het pand waarin wij nu wonen. Op een zaterdag in november 1940 vulden honderden rumoerige studenten de hal. Op de overloop halverwege de trap met achter hen de metershoge glas-in-loodramen, stelden de bestuursleden van de studievereniging zich op. De Joodse professoren werd verboden nog langer colleges te geven. Voorzitter Frans van Hasselt nam het woord. Het leidde uiteindelijk tot de eerste grote staking tegen de Duitse bezetter. Vanmiddag werden de eerste filmbeelden geschoten van een documentaire die ter gelegenheid van het jubileum gemaakt wordt. De wijnboer, die de studenten/documentairemakers opving en van koffie voorzag, kreeg als dank een boek waarin deze geschiedenis uitgebreid verteld wordt. Frans van Hasselt overleefde de oorlog niet. dsc_0005

 

 

Advertenties

Plezierig

P1240208

Enigszins troosteloos kun je het weer vandaag wel noemen. Koud is het niet maar miezerig en donker wél. Hoe dan ook, de zondagochtendwandeling zit er allang weer op en de rest van de dag rommel ik in huis.

P1240222 P1240225

Met een onverwacht bezoekje van vrienden, sinterklaasgedichten maken en het uitlezen van een boek vult de dag zich met aangename bezigheden. Vanavond de laatste uitzending van Boer Zoekt Vrouw. Ik  hoor tot één van die miljoenen die er met plezier naar kijkt. De week die voor ons ligt, zal druk en goed gevuld zijn. Zo’n kalme zondagse aanloop doet het goed.

Liggend in het gras

DSC_0014

Uit de minibieb in Delft graaide ik nog snel dit boek mee. Het blijkt een klassieker te zijn uit de Italiaanse literatuur. Ik moest er even in komen maar het boeide zeer. Als je bedenkt dat dit werd geschreven aan het eind van de 19e eeuw dan is het kalme tempo goed te verdragen. Bovendien hou ik er van op deze manier beter de Italiaanse cultuur te leren kennen. Voor meer over de inhoud klik hier.

DSC_0011

Blogvriendin Bertie mailde me naar aanleiding van het schilderij van de schilder Rafael. en meldde me dat over La Muta een boek is geschreven door Leslie Forbes. Die naam kwam me bekend voor, het boek zei me niets. Staat het hier gewoon in de boekenkast! Aangeschaft in 2008 en ik kan me er geen letter van herinneren. Zelfs niet nu ik al bij hoofdstuk 10  ben. Enfin, ik lees weer een vers boek.

Poëzie

DSC_0037-001

DSC_0134

DSC_0044-001

Met zonnebrandcreme factor dertig op de benen, een luie stoel en een vers boek dacht ik deze rustdag gepast te beginnen. Maar sufferd die ik ben, wreef ik in mijn oog en factor dertig zorgde de hele ochtend voor een branderig gevoel. Gevolg was een tranend en knipperend oog dat rust wilde en het liefst gesloten was. Dan maar naar mijn favoriete podcast luisteren. Gijs Groentenman heeft een serie interviews gemaakt van mensen die nauw hebben samengewerkt met Harry Bannink. Gesprekken die worden afgewisseld met fantastische liedjes die door Bannink van muziek zijn voorzien. Met gesloten ogen en een grote glimlach heb ik geluisterd. Rozen verwelken, schepen vergaan …maar mooie muziek blijft altijd bestaan.

Delftse Jelle

 

DSC_0002

Al een paar jaar volg ik via Facebook Jelle Hermus. Jelle is oprichter van soChicken en broedt op een leuker leven. Met eenvoudige tips helpt hij je bijvoorbeeld vrijgeviger te worden, je verslaving aan social media te reduceren of hij vertelt wat je kunt doen als je je even niet vrolijk voelt. Het klinkt misschien wel erg happy-de-peppy maar ik vind het inspirerend. Onlangs kocht ik zijn bekroonde boek ‘Steeds Leuker’. Ik citeer een alinea: Leren geeft betekenis aan je leven zoals plantenvoeding kracht geeft aan die lelijke conifeer in je moeders voortuin. Zodra je stopt met leren staat je wereld stil, dan stopt de ontwikkeling. Een open deur? Open deuren helpen je door muren heen te lopen, zegt Jelle. Het boek is humoristisch en diepzinnig, toegankelijk en oprecht. Mijn levensmotto ‘oordeel niet’ werd nog eens flink onderstreept. En daar blijf ik aan werken.

DSC_0016

Nieuwe opdracht aan mezelf

DSC_0020-001

Een jaar lang heb ik elke avond in dit boekje geschreven. Iets positiefs dat ik die dag beleefd had. Pas nu mocht ik het van mezelf nalezen. Het zijn geen wereldschokkende dingen die er in staan. Vrijwel altijd heeft het met mensen te maken. Een ontmoeting, goed gesprek, een lachbui. Soms ook intense tevredenheid over klusjes die geklaard zijn in huis of tuin. Inmiddels is het een goede gewoonte geworden om elke dag iets positiefs te benoemen en hoef ik het niet meer op te schrijven. Ik ga de rest van het boekje benutten om elke avond drie klusjes op te schrijven die ik de volgende móet doen. Ik ben nog al eens van het doorschuiven. Dat kan beter.

Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031