Werkpaard

Een boek over de avonturen van een autoreis. Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Het gaat over een Subaru Forester die 500.000 km heeft gereden en waarmee de eigenaren terugreizen van Amsterdam naar Tokyo waar hij ooit uit de fabriek rolde. Het gaat over veel meer natuurlijk. Het echtpaar is ongewild kinderloos en ze besluiten dat pijnlijke onderwerp nog eenmaal met elkaar door te praten. Het is een ontroerend boek, humoristisch geschreven en het doet ons bovendien anders kijken naar onze eigen oude Subaru. De auto die al 200.000 km op de teller heeft staan. Ons eigen werkpaard waarmee we op en neer rijden naar Italië. Onze auto heeft geen bijnaam van ons gekregen maar ik ben toch anders naar hem gaan kijken.

Kalenderspreuk

Meriggiare. We moeten dit voor ons nieuwe woord nog even in de kop stampen want het is erg toepasselijk in dit jaargetijde. De wijnboer kiest altijd voor de bank in het koele huis en kondigt mij dan aan even een ‘knorretje’ te gaan doen. Ik schrijf meestal mijn blog en ga vervolgens weer naar buiten. Ik val liever niet in slaap want dan slaap ik ’s nachts slecht. Het beste is om een puzzel te maken of een boek te lezen. Al willen in dat laatste geval mijn ogen nog wel eens dichtvallen. Nu we om zeven uur of eerder ’s morgens beginnen met tuinwerk en de temperatuur boven de dertig graden is, is meriggiare in elk geval onontbeerlijk.

Meriggiare: Rusten in de schaduw om te ontsnappen aan de hitte van de middagzon.

Onverwacht genoegen

Het komt soms voor dat een onbekende een paar maal reageert op mijn blog. Dat is enorm plezierig, lezers zijn altijd welkom, reageerders ook. Als iemand dan zelf ook blogger is, ga ik meestal even kijken. In het geval van Harme van Kamp werd ik zelfs volger van zijn blog met mooie overpeinzingen, dagboekfragmenten, gedichten en foto’s. Kort geleden stond in zijn blog (klik) een passage uit een door hem geschreven boek. Dat vond ik zo mooi en treffend geschreven, dat ik zijn boek besteld heb. Onzichtbare grens gaat over de gecompliceerde vriendschap tussen twee mannen en het boek is net zo pakkend geschreven als de passage die ik las. Inmiddels is hij aan een tweede roman bezig, waar ik nu al benieuwd naar ben. Ik vind zijn schrijverschap een verrassende ontdekking en ik kan ook zijn blog van harte aanbevelen.

Dit mag je niet missen

Van vrienden kregen we dit kleine boekje, dat nadrukkelijk ook bedoeld is om door te geven aan elkaar. Op de achterflap staat: ‘Als er nu één verhaal verteld moet worden, dan is dat het verhaal van Johan van Veen. Ingenieur. Vader van het Deltaplan. Een van de grootste Nederlanders aller tijden. Maar vrijwel niemand die hem kent. Het verhaal van Johan is het verhaal van Nederland. Een verhaal dat sinds de Watersnoodramp van 1953 in de vergetelheid is geraakt, maar door de stijgende zeespiegel relevanter is dan ooit. En dat laat zien: we kunnen de strijd tegen het water opnieuw winnen.’

In deze ‘brief’ wordt de stijgende zeespiegel goed uitgelegd en vooral de noodzaakt tot actie. Ik raad iedereen aan het te lezen. Dat kan zelfs gratis hier. Het is toch rot weer, in minder dan een kwartier lees je het uit dus wat weerhoud je?

Verpozen aan de waterkant

Verraad ik mijn leeftijd als ik het woord ‘verpozen’ in de titel zet? Uitrusten, uitblazen, ontspannen, pauzeren, dat zijn zo’n beetje de synoniemen. Het was het eerste woord dat mij me opkwam toen ik deze drie foto’s bij elkaar zette. Toch zal ik nooit tegen de wijnboer zeggen ‘kom we gaan ons vanmiddag eens fijn verpozen’. Dit clubje dames had het in elk geval erg gezellig. Ik denk dat ze van de roeivereniging zijn en hun eigen openlucht clubhuis voor een uurtje hebben gemaakt.

De man, leunend tegen de boom, was na het hardlopen even aan het ontspannen en stond aanvankelijk met zijn gezicht naar de zon geheven. Tot de roeiers voorbijtrokken, die zich aan het inspannen zijn en pas na afloop kunnen verpozen. En dan was er nog deze jonge vrouw die heel charmant aan de waterkant een boek las. Ik zou vanuit haar positie niet erg elegant overeind kunnen komen. Dus ja, ik verraad met dit blog toch wel behoorlijk dat ik niet meer tot de jongsten behoor.

Weinig nieuws onder de zon

De rij bij het uitgiftepunt voor koffie bij Du Midi was lang. Iedereen wil voor, tijdens of na zijn wandeling graag koffie drinken. In het nabij gelegen weitje staan wat picknicktafels waarvan gretig gebruikt wordt gemaakt. Wij haalden ons runderstoofje en gebakken aardappelen op die we besteld hadden. Vanavond hoef ik niet te koken. Een stuk verderop kwamen we de moestuinier tegen, de man van de bijbelse teksten. We hadden gehoopt er een witte kool te kunnen kopen maar dat zat even niet in zijn assortiment vandaag. Waarna we aan ons rondje begonnen over glibberige en natte bospaden. Dan thuis koffie, krant en boek. Een zondag zoals als alle andere en ik ben er zeer tevreden mee.

De meeste mensen deugen

Tijdens onze lange autoritten van en naar Italië luisteren we graag naar een gesproken boek. Vorige week was dat het boek ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman. Op de site van de Correspondent las ik: ‘In dit boek verweeft Rutger Bregman de jongste inzichten uit de psychologie, de economie, de biologie en de archeologie. Hij neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en geeft nieuwe antwoorden op oude vragen. Waarom veroverde juist onze soort de aarde? Hoe verklaren we onze grootste misdaden? En zijn we diep vanbinnen geneigd tot het goede of het kwade? ‘Beatrice de Graaf zegt: ‘Cynici en zwartkijkers kunnen inpakken. Een heerlijk boek voor iedereen die echt realistisch wil zijn.’ Wij waren allebei onder de indruk van Rutger, die het zelf voorleest en we gaan de papieren versie aanschaffen om in tijden van doemdenken nog eens te raadplegen. Ik kan dit boek van harte aanbevelen. En die rozen? Die hebben met het boek niets te maken maar zijn het gevolg van onze drastische snoei.

Nooit meer

Op aanraden van een vriend en na een paar recensies door bloggers besloot ik dit boek te kopen en te lezen. En daar heb ik geen seconde spijt van. Zodra de wijnboer het ook uit heeft, geef ik het door aan onze kinderen. Juist deze dagen, waarin we herdenken dat het 75 jaar geleden is dat het vernietigingskamp Auschwitz bevrijd werd, is het opnieuw tot je laten doordringen hoe onvoorstelbaar de nazi’s tekeer zijn gegaan, bijna verplicht. Het woord vernietigingskamp alleen al! De twee hoofdpersonen in dit boek, de zussen Brilleslijper, overleven Westerbork en Auschwitz. Hun mede lotgenoten, de zussen Anne en Margot Frank niet. Op de achterkant van het boek staat: ’t Hooge Nest is een verhaal over moed, verraad en menselijkheid in barbaarse tijden en brengt een ongekende geschiedenis met kracht tot leven. Ik kan het lezen ervan iedereen aanraden.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

Boeken en zoeken

Nee, ik nam geen boek mee uit deze minibieb. Van lezen komt nog niks terecht. Een foto is ie wel waard, dit mooi afgewerkte kastje, tegenover de Appie. Op mijn vorige laptop had ik een keurig mapje met al mijn gekiekte minibiebs. Op de nieuwe laptop is het nog een zooitje wat betreft rubrieken en ordening. Om daar eens goed voor te gaan zitten, komt ook nog niks terecht. Ach, dat komt allemaal wel weer. Ik graaide onlangs wel dit fantastische boek uit een andere minibieb. Ik zie de komende periode met vertrouwen tegemoet. Dan ga ik veel mooie boeken lezen, heerlijk Italiaans koken en af en nieuwe programma’s op mijn laptop installeren. Ik ga van herfst en winter optimaal profiteren zo neem ik mij voor.