Buiten waait de wind om het huis

DSC_0027

Novemberder dan het huidge weer bestaat niet. Regen, wind en hagel. Toch liepen we de polderwandeling en kropen daarna voldaan achter een heerlijke kop warme cappuccino. Ik las een boek uit en de krant. Ook uit. Ik maakte, alweer van restjes, pompoensoep. Met wat geroosterd brood erbij vormde dat een heerlijke lunch. Nog één keer waagden we ons naar buiten. In het filmhuis zagen we Victoria en Abdul. Mooi kijkwerk, briljant gespeeld en een amusant verhaal. Niet veel meer dan dat maar het maakte deze herfstdag tot een perfecte.

DSC_0031

Advertenties

Wentelteefjes

DSC_0001-001

Ik schrok op van mijn boek toen ik plotseling gekrijs hoorde. Het bleken de meeuwen te zijn die door een meneer aan de overkant van het kanaal gevoerd werden. Het is ongetwijfeld goed bedoeld en het lijkt een sympathieke manier om oud brood op te maken. Toch is er in veel gemeenten zelfs een verbod op het voeren van meeuwen vanwege de overlast. Etensresten die achterblijven trekken weer ongedierte aan en meeuwen zijn prima in staat om zelf hun kostje bijeen te scharrelen, las ik op de gemeentelijke site van Castricum.

DSC_0005.JPG

Ook aan onze kant van het kanaal werden de meeuwen vanmorgen rijkelijk voorzien van boterhammen. Maar ja, om nou recepten voor de verwerking van oud brood uit te gaan delen. Ik zie het mezelf nog niet doen.

Zonnebloem (slot)

DSC_0008

 

DSC_0010

‘Deze zonnebloemen zijn al dertien weken’, zei de zesjarige Isabel vanaf de achterbank toen we langs een veld reden met licht hangende bloemen. ‘Hoe weet jij dat ?’ vroeg deze verbaasde oma. Dat staat in mijn boek. En eenmaal thuis in Caldese kreeg ik Het leven van een zonnebloem in mijn handen gedrukt.  Ik las dit boek met dezelfde belangstelling als mijn kleindochter. Ze had het uitgekozen in de bibliotheek ‘want ik weet dat jij veel van zonnebloemen houdt’.  P1220475

De zonnebloemen waarbij Isabel poseert, staan bij vrienden waar we vanmorgen een paar heel gezellige uurtjes doorbrachten.

Loslaten

DSC_0004-003

Als ik een goede boekrecensie lees of hoor, dan zet ik het boek op mijn lijstje. Idem wat betreft films, tentoonstellingen en recepten. Er is zoveel moois en mijn belangstelling tamelijk breed. Maar ja. Ik kan in dit ene leven niet álles lezen, leren, zien, eten en beleven. Kloek besluit: wég met mijn ik-wil-nog-graag-lijstjes. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Zoals bijvoorbeeld dit boek, dat ik uit de minibieb van Delft haalde. Een detective, geschreven door twee Italiaanse auteurs. Het verhaal speelt zich af in de buurt van Bologna en zit vol met herkenbare types. De wijnboer en ik lazen met met plezier. De minibieb indachtig, ga ik het doorgeven. Ik weet wel een paar mensen die ik daar een plezier mee kan doen.

Stilte

DSC_0010

Eén van de tijdschriften die een neef hier achterliet, had als thema stilte. Mooi onderwerp vind ik dat. De geheimen van de wereld houden zich schuil in de stilte, aldus Erling Kagge in een recent verschenen boek. Terwijl ik daar zo in alle rust over na probeerde te denken, verving een loodgieter onze verwarmingsketel.

DSC_0001-001

En hoewel hij kundig en bedaard aan het werk ging, was er van stilte geen sprake. Maar we zitten er weer warmpjes bij. Hoe fijn is dat. Want van de buitentemperatuur moesten we het vandaag niet hebben. Dus laat ik nog een tweede stilte foto zien waarbij jullie alleen de vogelgeluiden zelf mogen bedenken.

DSC_0014

 

 

Nog een boekje

dsc_0024

Notitieboekjes en ik vormen een goede combinatie. Zo heb ik ook een klein schriftje waarin ik ‘wijsheden’ noteer. Daar ga ik niet specifiek naar op zoek, hoor. Ik moet ze spontaan tegenkomen of horen. Dat kan variëren van grappig en simpel tot diepzinnig en filosofisch. Voorbeelden? Je hebt mazzel als je geen pech hebt. Die valt dus in de eerste categorie. Maar deze, die van de Damai Lama is, stemt tot langduriger nadenken en instemmen. Komt ie: Mensen zijn geschapen om lief te hebben en Dingen om te gebruiken. De reden waarom er chaos is in de wereld, komt omdat we van Dingen zijn gaan houden en Mensen gebruiken.

Tijdreizen

dsc_0001

Hoe meer een mens weet, hoe meer hij beseft niets te weten. Dat is ook ons uitgangspunt waar het moestuinieren en de wijngaard betreft. Wil je dat een beetje biologisch doen, dan is het zaak hierover veel te lezen en te leren. Juist in de periode waarin de natuur in stilstand lijkt, verdiepen we ons in deze materie. We volgen blogs zoals Moeskers Moestuin en die van Frank Anrijs. Deze laatste schreef onlangs dit boek, dat we zowat uit elkaars handen trekken om er telkens wat in te kunnen lezen. De kortste dagen van het jaar hebben veel lange en donkere avonden waarin we ons al weer voorbereiden op de groeikracht die onverminderd doorgaat en op het licht dat altijd terugkeert.

dsc_0012