Voor altijd De club van acht

Je moet een paar vriendinnen hebben, lieverd want vriendschappen zijn voor het leven. Zonder boterbriefje. Een groep vrouwen is de liefdevolste, sterkste plek op aarde.’ *

Dat ik nou juist deze regel las in het boek dat ik momenteel aan het lezen ben, kan bijna geen toeval zijn. Een paar uur ervoor had ik gehoord dat een van mijn vriendinnen uit de club van acht is overleden. Het was al lange tijd bekend dat ze ten dode was opgeschreven maar wat doet het pijn als je het definitieve bericht krijgt. Ze was een van de krachtigste vrouwen die ik ken. Ik denk aan haar en aan iedereen die haar lief was en dat zijn er heel veel. We gaan haar allemaal enorm missen.

  • Uit: Daar waar de rivierkreeften zingen van Delia Owens.

Boekselen

Ik kan niet tekenen. Nooit gekund ook. Als kind tekende ik alleen maar huisjes. Maar ik zou het best graag willen kunnen. Nou ontdekte ik ergens op een blog, ik weet niet meer bij wie, de kunst van het boekselen. Je pakt een oud boek, zoekt een willekeurig woord of zin, omcirkel het en ga tekenen. Zo maar voor je zelf, zonder enige pretentie. Gewoon versieren en spelen met kleurtjes kan ook.

Het is reuze ontspannend om te doen en ik hoop te ontdekken of en zo ja waar mijn creatieve talenten liggen. Vind ik die niet, dan ben ik toch even prettig ontspannen bezig geweest. En als er eens een kleindochter op bezoek is mag ze mee doen. Zie de pagina die Eva voor haar rekening nam.

Knap geschreven en spannend om te lezen

Medebloggers zullen haar naam misschien herkennen, Petra reageert wel eens op mijn stukjes en dat van bevriende bloggers. Als iemand dan zelf ook blogt, ga ik er een kijkje nemen. Zo kwam ik bij dit boek, het vierde al van deze Vlaamse schrijfster. Ik volgde haar gedurende de laatste loodjes zoals het ontwerp voor kaft en de publiciteit die bij het lanceren van een boek hoort. En ik kocht haar boek. Nou, daar heb ik geen spijt van hoor. Wat een spannend en af en toe luguber verhaal schreef ze. Er zit tempo in het boek, de taal is uiterst verzorgd en de ontknoping onverwacht. Een vijftig jaar oude moord, twee vermoorde vrouwen en de ontvoering van een kasteeleigenares komen op het pad van rechercheur Sam Faingart. Ik las het, geheel volgens de opdracht, met veel plezier en een tikkie gruwel.

Boekendag

Tegenover het restaurantje waar wij op zondag altijd ontbijten, werd een kleine rommelmarkt gehouden. Er waren beslist aardige dingen te koop en de opbrengst was ook nog eens voor het goede doel maar evengoed was er niets van mijn gading bij. Behalve dan een boek van Thomas Rosenboom dat ik voor € 1,50 meenam en waarvoor een vriendin me 10 cent gaf als aanvulling op de € 1,40 die we bij elkaar konden schrapen aan contanten. Het boek, De Nieuwe Man, staat hier al in de boekenkast en ik heb het al gelezen. Beetje suf dus maar ik schuif het door aan de vrouw die mij haar 10 cent schonk. De middag brachten we door in onze rustige achtertuin waar ik een (ander) boek uitlas. We eindigen straks bij mijn leuke moeder waar we koken en eten. Wat past er toch veel fijns op een zonnige zondag.

Werkpaard

Een boek over de avonturen van een autoreis. Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Het gaat over een Subaru Forester die 500.000 km heeft gereden en waarmee de eigenaren terugreizen van Amsterdam naar Tokyo waar hij ooit uit de fabriek rolde. Het gaat over veel meer natuurlijk. Het echtpaar is ongewild kinderloos en ze besluiten dat pijnlijke onderwerp nog eenmaal met elkaar door te praten. Het is een ontroerend boek, humoristisch geschreven en het doet ons bovendien anders kijken naar onze eigen oude Subaru. De auto die al 200.000 km op de teller heeft staan. Ons eigen werkpaard waarmee we op en neer rijden naar Italië. Onze auto heeft geen bijnaam van ons gekregen maar ik ben toch anders naar hem gaan kijken.

Kalenderspreuk

Meriggiare. We moeten dit voor ons nieuwe woord nog even in de kop stampen want het is erg toepasselijk in dit jaargetijde. De wijnboer kiest altijd voor de bank in het koele huis en kondigt mij dan aan even een ‘knorretje’ te gaan doen. Ik schrijf meestal mijn blog en ga vervolgens weer naar buiten. Ik val liever niet in slaap want dan slaap ik ’s nachts slecht. Het beste is om een puzzel te maken of een boek te lezen. Al willen in dat laatste geval mijn ogen nog wel eens dichtvallen. Nu we om zeven uur of eerder ’s morgens beginnen met tuinwerk en de temperatuur boven de dertig graden is, is meriggiare in elk geval onontbeerlijk.

Meriggiare: Rusten in de schaduw om te ontsnappen aan de hitte van de middagzon.

Onverwacht genoegen

Het komt soms voor dat een onbekende een paar maal reageert op mijn blog. Dat is enorm plezierig, lezers zijn altijd welkom, reageerders ook. Als iemand dan zelf ook blogger is, ga ik meestal even kijken. In het geval van Harme van Kamp werd ik zelfs volger van zijn blog met mooie overpeinzingen, dagboekfragmenten, gedichten en foto’s. Kort geleden stond in zijn blog (klik) een passage uit een door hem geschreven boek. Dat vond ik zo mooi en treffend geschreven, dat ik zijn boek besteld heb. Onzichtbare grens gaat over de gecompliceerde vriendschap tussen twee mannen en het boek is net zo pakkend geschreven als de passage die ik las. Inmiddels is hij aan een tweede roman bezig, waar ik nu al benieuwd naar ben. Ik vind zijn schrijverschap een verrassende ontdekking en ik kan ook zijn blog van harte aanbevelen.

Dit mag je niet missen

Van vrienden kregen we dit kleine boekje, dat nadrukkelijk ook bedoeld is om door te geven aan elkaar. Op de achterflap staat: ‘Als er nu één verhaal verteld moet worden, dan is dat het verhaal van Johan van Veen. Ingenieur. Vader van het Deltaplan. Een van de grootste Nederlanders aller tijden. Maar vrijwel niemand die hem kent. Het verhaal van Johan is het verhaal van Nederland. Een verhaal dat sinds de Watersnoodramp van 1953 in de vergetelheid is geraakt, maar door de stijgende zeespiegel relevanter is dan ooit. En dat laat zien: we kunnen de strijd tegen het water opnieuw winnen.’

In deze ‘brief’ wordt de stijgende zeespiegel goed uitgelegd en vooral de noodzaakt tot actie. Ik raad iedereen aan het te lezen. Dat kan zelfs gratis hier. Het is toch rot weer, in minder dan een kwartier lees je het uit dus wat weerhoud je?

Verpozen aan de waterkant

Verraad ik mijn leeftijd als ik het woord ‘verpozen’ in de titel zet? Uitrusten, uitblazen, ontspannen, pauzeren, dat zijn zo’n beetje de synoniemen. Het was het eerste woord dat mij me opkwam toen ik deze drie foto’s bij elkaar zette. Toch zal ik nooit tegen de wijnboer zeggen ‘kom we gaan ons vanmiddag eens fijn verpozen’. Dit clubje dames had het in elk geval erg gezellig. Ik denk dat ze van de roeivereniging zijn en hun eigen openlucht clubhuis voor een uurtje hebben gemaakt.

De man, leunend tegen de boom, was na het hardlopen even aan het ontspannen en stond aanvankelijk met zijn gezicht naar de zon geheven. Tot de roeiers voorbijtrokken, die zich aan het inspannen zijn en pas na afloop kunnen verpozen. En dan was er nog deze jonge vrouw die heel charmant aan de waterkant een boek las. Ik zou vanuit haar positie niet erg elegant overeind kunnen komen. Dus ja, ik verraad met dit blog toch wel behoorlijk dat ik niet meer tot de jongsten behoor.

Weinig nieuws onder de zon

De rij bij het uitgiftepunt voor koffie bij Du Midi was lang. Iedereen wil voor, tijdens of na zijn wandeling graag koffie drinken. In het nabij gelegen weitje staan wat picknicktafels waarvan gretig gebruikt wordt gemaakt. Wij haalden ons runderstoofje en gebakken aardappelen op die we besteld hadden. Vanavond hoef ik niet te koken. Een stuk verderop kwamen we de moestuinier tegen, de man van de bijbelse teksten. We hadden gehoopt er een witte kool te kunnen kopen maar dat zat even niet in zijn assortiment vandaag. Waarna we aan ons rondje begonnen over glibberige en natte bospaden. Dan thuis koffie, krant en boek. Een zondag zoals als alle andere en ik ben er zeer tevreden mee.