Later als ik groot ben

download (1)

Nog niet eerder was ik in het Rietveld Theater In Delft. Tot gistermiddag. Ik had het idee dat er alleen amateur toneel voorstellingen worden gegeven maar toen ik op de site van Delft in de Buurt zag dat Marjan Berk een programma verzorgde, werd ik enthousiast. Een zus en een vriendin ook. Dus daar zaten we. Wat een heerlijk inspirerend mens is die Marjan. Ze oogt broos, maar heeft nog steeds een heerlijke ontwapenende kijk én een scherpe blik op alles wat ze tegenkomt. Ze beantwoordt vragen uit de zaal en doet dat gevat en vol met humor. Ja, als ik tachtig plus ben, wil ik ook een Marjan zijn.

Advertenties

Vincent

DSC_0069

De film die ik gistermiddag samen met een zusje zag, is heel bijzonder. Alle beelden in de film zijn geschilderd en dat zijn twaalf doeken per seconde. Ook de acteurs zijn via een zeer geavanceerde techniek overgeschilderd en het resultaat is verbluffend. Temeer daar de scenes zich allemaal afspelen in het decor van zijn werk. Het verhaal kwam moeizaam op gang, pas de tweede helft was echt boeiend. Het kan ook zijn dat we toen aan het onrustige beeld gewend waren en we ons meer concentreerden op de inhoud. De scenes in zwart-wit vond ik kitscherig aandoen. En tóch ben ik blij de film gezien te hebben. Maar dat komt mede omdat ik zijn werk bewonder.

Uit het oog

DSC_0018

Daar gaan ze weer. We brachten hen naar het station waar ze trein naar Rome namen. Vandaar vliegen ze morgen door naar Bangkok waar hun dochter met gezin woont. Op zo’n ochtend vóór vertrek zijn hun gedachten al een beetje bij de volgende bestemming en de onze bij de werkzaamheden voor de komende weken. Geestelijk laat je elkaar al weer een beetje los, lijkt het wel. We zijn er aan gewend dat de broer en zus van de wijnboer met hun partners in andere werelddelen wonen. We prijzen ons gelukkig dat we allemaal in staat zijn elkaar om de drie jaar te ontmoeten en gezamenlijk nieuwe herinneringen te maken. Maar dat je nou zegt wat fijn om weer afscheid te nemen…nee.

DSC_0009

DSC_0013

Werken en ontspannen

DSC_0003

Het werk aan de wijn gaat gewoon door. Gisteravond nog werd er geperst. De oogst van meer dan vierhonderd kilo was te veel om allemaal zelf te verwerken en een deel is alsnog weggebracht naar een coöperatie. Deze zondagochtend werd gebruikt voor het schoonmaken van de gebruikte apparatuur, voor hevelen en het verrichten van metingen. Vorig jaar heb ik het hele proces al eens beschreven DSC_0009

DSC_0005.JPG

Maar het tweede deel van de dag was er genoeg tijd voor ontspanning. We smulden van een heerlijke pranzo en daarna liepen we nog even langs wat kramen van een kleine kunstnijverheidsmarkt. Broer en zus doken tenslotte een kerk in voor het aansteken van een kaarsje voor hun moeder. Waarna het zachtjes begon te regenen. Al vermoed ik geen verband tussen deze twee laatste acties.

DSC_0023DSC_0022

 

Groots op alle fronten

P1220150

Dag 2 van deze vakantie begon met de gebruikelijke  zondagochtend polderwandeling. En wat is het mooi buiten. Nu viel me vooral het tapijt van daslook op.

P1220170

’s Middags hadden we een high tea ter gelegenheid van een jarige zus die 65 is geworden.  Ze had het groots aangepakt en bijna net zoveel mensen uitgenodigd als de jaren die ze sinds vandaag telt. Haar zoon vertelde ons stralend dat hij voor het eerst vader zal worden. Mijn ouders waren feestelijk aanwezig. We ontmoetten familieleden die we lang niet gezien hadden, het was een middag vol fijne gesprekken. Waarna we ook nog eens bij zoon, schoondochter en kleinkinderen naar binnen schoven. Voor een maaltijd maar vooral om elkaar weer te zien. De kiezers in Frankrijk zorgden er voor dat de redelijkheid het wint van het rechts populisme. Dag 2: méér dan geslaagd.

Werkweek, derde jaargang

DSC_0016

‘Als jullie dit jaar weer een werkweek organiseren, dan komen wij graag’ hadden twee broers ons gemaild. Zij hadden hier al eens, apart van elkaar maar met hun vrouwen, van onze Bed & Breakfast gebruik gemaakt. Die broers zijn volle neven van me. Wij groeiden samen op in Scheveningen. Zij in een gezin met vier jongens, wij met vier meisjes. Toen ik op mijn negende verhuisde naar Den Haag, zagen we elkaar veel minder. Hun vader en mijn moeder waren broer en zus, we hadden dus gezamenlijke grootouders en daardoor veel gedeelde herinneringen. Ook na gedane arbeid hebben we het erg gezellig met elkaar. Kortom: zij kómen hier graag en wij hébben ze hier graag.

DSC_0017

Gebroken glas

DSC_0008

In een fotolijstje dat ik aan het ontmantelen was, kwam ik een verborgen onderliggende foto tegen. Het is een familieportret van ongeveer 38 jaar geleden. De ouders, broer en zus van de wijnboer met hun partners en kinderen en wijzelf met ons jonge gezin waren naar de fotostudio van Max Koot gegaan. Het was de laatste keer dat we in deze samenstelling bij elkaar waren. Niet heel lang erna werd mijn schoonmoeder ziek en overleed. De zus woont met onze zwager in Australië en kreeg twee jaar later nog een dochter. De broer trouwde met een andere vrouw die inmiddels ook al meer dan 25 jaar in de familie is. Onze zoon zit bij zijn opa op schoot, onze dochter bij haar vader. Ik zelf sta daar weer achter. Er vielen mensen weg, er kwamen er weer heel veel bij want de jonge kinderen hebben nu zelf nakomelingen. Voor ons is het een foto om heel lang en uitvoerig te bekijken. Gevonden achter gebroken glas.