Sfeer in de stad (2)

Gubbio heeft veel sfeer (zie mijn blog twee dagen geleden) maar Delft kan er gelukkig ook wat van. Inderdaad. We hebben weer een locatiewissel achter de rug en stapten gisteravond rond elf uur onze Delftse voordeur in. En dus ook vanmorgen meteen op pad voor wat boodschappen en kijken hoe de boel er hier bij staat. Alles fleurig hier, zelfs een miniveldje met zonnebloemen vlak voor de terrasboot van een Italiaans restaurantje.

We gaan een bijzondere en feestelijke maand tegemoet, ik kom er ongetwijfeld over te bloggen. Maar voorlopig eerst maar even aarden in mooi Delft en zijn omgeving.

Zonnegroet

De uitdrukking die ik gisteren gebruikte van ‘een klap tegen de kar geven’ werd door niemand herkend. Ik ben gaan zoeken bij spreekwoorden en gezegden, ook in dialecten, en kwam het niet tegen. Dus zal het wel een familie-uitdrukking zijn. We bedoelen er in elk geval mee dat we onze actie verhogen. In mijn voorbeeld van gisteren dus met de klussenlijst.

Goed. Zonnebloemen, te mooi om ongezien te laten. Op het veld dat we passeren staan ze met hun rug naar ons toe, ook wel eens lollig om te zien. En voor de foto ben ik er maar even tussen gekropen om het stralende gezichtje goed te kunnen zien. Zonneschijn hebben we genoeg maar zonnebloemen nooit teveel.

Franciscus en Clara

Bij het wandelen door de vernieuwde spoorzone vorige week zagen we een ons onbekende kerk. Het blijkt de H.H. Franciscus en Clarakerk te zijn. Bij Franciscus slaan wij natuurlijk meteen aan omdat hij in Gubbio, waar wij zomers wonen, de wolf temde.

Er staat een mozaïekbank tegen de kerkgevel waarin de tekst Vrede en alle goeds is verwerkt. Pelgrims naar Assisi en volgers van de heilige Franciscus dragen deze spreuk uit. De bank is verder versierd met zonnebloemen, refererend aan het Zonnelied van deze heilige. De Delftse skyline voegt beide werelden bijeen. Ik vond het een leuke ontdekking.

Het huis direct naast de kloeke kerk heeft een aantal mozaïekpanelen aan de gevel. Alsof de restjes van de bank hier zijn verwerkt . De straat is overigens een ratjetoe aan bouwstijlen, niet perse mooi maar wel heel opmerkelijk.

O ja, de heilige Clara tenslotte, gaf in navolging van haar tijdgenoot Franciscus haar maatschappelijke positie op en is oprichtster van de kloosterorde der Clarissen.

Geluk zaaien

Van een lieve vriendin kreeg ik rond de feestdagen een potje met een klavertje vier. Van een andere lieverd kreeg ik recent een zakje met zaadjes om mijn eigen geluksklaver te gaan zaaien. Weer een andere dierbare vriendin bedacht iets leuks om het gemis aan ons jaarlijks vriendinnenetentje te compenseren. Zij stelde een brief op over haar wederwaardigheden van het afgelopen jaar en vroeg ons die aan te vullen met ons eigen verhaal en door te sturen. Zo waren we op het eind weer op de hoogte van elkaars wel en wee. Ze stuurde bovendien een zakje zonnebloemzaadjes mee. Ieder mocht er een paar zaadjes uithalen om zelf te zaaien. Er doemt een immens grote klaverweide voor me op, omzoomd met zonnebloemen. Ik droom graag groots en ben blij met elk klein lief gebaar!

Jolig strandleven

Onze ‘vrije’ dag besteedden we gisteren aan de kust. We prijzen ons gelukkig dat we kunnen afwisselen met stad, berg en kust als we eens wat anders willen dan ons eigen erf. Het favoriete restaurant in Senigallia was volgeboekt maar natuurlijk vonden we een andere strandtent om vis te eten. Ah mensen, wat zitten we dan te genieten van de sfeer, het eten en de mensen om ons heen. Geen camera mee, gewoon een ontspannen dag waarop niets moet.

Op de terugweg reden we onze eigen toeristische route, door het glooiende landschap van Le Marche met zonnebloemen en graanvelden. Een waar cadeautje voor het oog. En toen we onze berg weer opreden waren de varens die ik gisteren liet zien en die er ’s morgens schoongespoeld uitzagen, opnieuw bedekt met een klein laagje stof. Jammer dan.

Grauwe aanslag

Ooit wel eens grijze varens gezien? We gaan eens kijken als we straks de berg afrijden, of de regen iets veranderd heeft aan de kleur. Gistermiddag viel hier van twee tot vijf uur een mooie milde regenbui en daar waren wij, boer en tuinier, erg blij mee. De foto’s die ik hier laat zien zijn van woensdag, De weg is zó stoffig dat de begroeiing er grijs en grauw van ziet. En onze auto ook! Gelukkig stralen er zonnebloemen op de achtergrond. De paarse bloemetjes doen ook dapper mee om nog een beetje kleur aan te brengen in dit bijna desolate hoekje beneden aan de berg.

Gemorst

Wat voor ons hoort tot het dagelijks beeld, is voor anderen misschien toch bijzonder? Dat we zowel in het dal als op ‘onze’ berg weer overal stro- en hooibalen zien liggen, past helemaal bij het seizoen. En dat is wat mij betreft een beeld om uiterst gelukkig van te worden. De boeren ook hoor. De voorraden voor de winter liggen klaar en dat geeft een rustig gevoel. Mijn wijnboer raapte twee plukken gemorst stro op en stopte dat in een lege boodschappentas. Grote mandflessen voor de wijn kunnen wel wat opvulling gebruiken tussen de fles en de mand. En terwijl hij stond te vergaren maakte ik onderstaande foto. Voor nog meer zomergeluk.

Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Geveltuinen

Met de compactcamera in de hand maakte ik vanmorgen ons rondje centrum. Hoe leuk is het als bewoners voor hun huis bloemen en planten neerzetten. Nog fijner als anderen dit ongemoeid laten, zodat er heel veel mensen van kunnen genieten.

De gemeente Delft laat zich ook niet onbetuigd gezien het grote aantal hangende en staande bloembakken. Brugleuningen, walkanten en lantarenpalen, alles bloeit.

Daar worden inwoners, bezoekers en toeristen blij van. En ik zeker. Zó blij dat ik die fleurigheid ook naar binnen haalde.