Jolig strandleven

Onze ‘vrije’ dag besteedden we gisteren aan de kust. We prijzen ons gelukkig dat we kunnen afwisselen met stad, berg en kust als we eens wat anders willen dan ons eigen erf. Het favoriete restaurant in Senigallia was volgeboekt maar natuurlijk vonden we een andere strandtent om vis te eten. Ah mensen, wat zitten we dan te genieten van de sfeer, het eten en de mensen om ons heen. Geen camera mee, gewoon een ontspannen dag waarop niets moet.

Op de terugweg reden we onze eigen toeristische route, door het glooiende landschap van Le Marche met zonnebloemen en graanvelden. Een waar cadeautje voor het oog. En toen we onze berg weer opreden waren de varens die ik gisteren liet zien en die er ’s morgens schoongespoeld uitzagen, opnieuw bedekt met een klein laagje stof. Jammer dan.

Grauwe aanslag

Ooit wel eens grijze varens gezien? We gaan eens kijken als we straks de berg afrijden, of de regen iets veranderd heeft aan de kleur. Gistermiddag viel hier van twee tot vijf uur een mooie milde regenbui en daar waren wij, boer en tuinier, erg blij mee. De foto’s die ik hier laat zien zijn van woensdag, De weg is zó stoffig dat de begroeiing er grijs en grauw van ziet. En onze auto ook! Gelukkig stralen er zonnebloemen op de achtergrond. De paarse bloemetjes doen ook dapper mee om nog een beetje kleur aan te brengen in dit bijna desolate hoekje beneden aan de berg.

Gemorst

Wat voor ons hoort tot het dagelijks beeld, is voor anderen misschien toch bijzonder? Dat we zowel in het dal als op ‘onze’ berg weer overal stro- en hooibalen zien liggen, past helemaal bij het seizoen. En dat is wat mij betreft een beeld om uiterst gelukkig van te worden. De boeren ook hoor. De voorraden voor de winter liggen klaar en dat geeft een rustig gevoel. Mijn wijnboer raapte twee plukken gemorst stro op en stopte dat in een lege boodschappentas. Grote mandflessen voor de wijn kunnen wel wat opvulling gebruiken tussen de fles en de mand. En terwijl hij stond te vergaren maakte ik onderstaande foto. Voor nog meer zomergeluk.

Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Geveltuinen

Met de compactcamera in de hand maakte ik vanmorgen ons rondje centrum. Hoe leuk is het als bewoners voor hun huis bloemen en planten neerzetten. Nog fijner als anderen dit ongemoeid laten, zodat er heel veel mensen van kunnen genieten.

De gemeente Delft laat zich ook niet onbetuigd gezien het grote aantal hangende en staande bloembakken. Brugleuningen, walkanten en lantarenpalen, alles bloeit.

Daar worden inwoners, bezoekers en toeristen blij van. En ik zeker. Zó blij dat ik die fleurigheid ook naar binnen haalde.

Balen en Mijten

Gubbio

Het zijn niet alleen de zonnebloemen die op dit moment beeldbepalend zijn voor het landschap. Goudgele akkers die net gemaaid zijn en enorme strobalen die her en der wachten op transport, zorgen voor het ultieme zomeruiterlijk van onze omgeving. Het is een komen en gaan van landbouwvoertuigen. Ik associeer tractorgeluiden dan ook altijd met de zomer. Heerlijk geluid.

En wat te zeggen van deze ouderwetse mijt of schelf? Op eenvoudig in elkaar gestoken staketsels is een gewas opgetast dat we niet herkennen. Ik zal nog eens teruggaan met mijn ‘plantsnap’. Maar o, wat een charmant gezicht. Alleen jammer van het gele plastic.

Lachen

De aarde lacht in bloemen. Ik las dat ergens op een blog en ik weet werkelijk niet meer waar. Maar alle hulde voor de bedenker van deze zin want het is zó mooi verwoord.

Zowel maandag als dinsdag kreeg ik positieve en optimistische berichten van de vriendinnen die ernstige zorgen kenden. Laten we vandaag maar eens meelachen met de vrolijkste bloemen die ik ken.

Hele velden

DSC_0032

Elk jaar raak ik weer in vervoering bij velden vol met zonnebloemen. En ook al liet ik ze afgelopen week al zien in een vaas, niets kan op tegen een akker waar ze in het gelid staan met die vrolijke koppies. Het was heet en uitgestorven op het weggetje waar ze links hoog en rechts wat lager zijn geplant. Nou ja…vrijwel uitgestorven.

DSC_0033

Maar het beoogde effect komt op een foto niet over. Jullie moeten het toch maar doen met mijn vaststelling dat je ter plaatse het meest geniet. DSC_0039

DSC_0057

Vrolijkerds

DSC_0018

Op het veld onderaan de berg was vorig jaar een perceel zonnebloemen. Dit jaar ligt het braak al is er hier en daar nog een verdwaald exemplaar opgekomen. Nou jullie begrijpen wel dat ik daar telkens bij het passeren verlangend naar keek en uiteindelijk een snoeischaar meenam. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het de wijnboer was die ze voor me afknipte. Dit jaar laat ik ze dus maar eens op de vaas zien. Die hele velden kennen we nou wel, toch?