Tuineten

P1230528

Woensdagavond, vrijdagavond en nu zaterdagmiddag weer. Allemaal gezelligheid van etentjes in tuinen. Eén van de deelnemers van ons kleine wandelkluppie had ons uitgenodigd. Jammer genoeg ontbrak er één persoon wegens gezondheidsproblemen, we hopen dat ze er een volgende keer weer bij is. Omdat ik de anderen toestemming vergat te vragen voor plaatsing op het blog, hou ik het maar bij deze foto. Daarop is alléén de wijnboer te zien die toevallig net een wijntje inschenkt. Het nieuwe terras, de aanleiding van de uitnodiging, is daardoor goed te zien. De perfecte maaltijd zorgde er voor dat we er nauwelijks oog voor hadden. P1230527

Advertenties

Waar de tijd heeft stil gestaan

DSC_0058

Het middeleeuwse stadje Bevagna viert deze week feest. Een groot deel van de bevolking is in middeleeuwse kledij gestoken, er worden ambachten getoond, er is muziek en vooral veel eten. ’s Avonds en in het weekend. Overdag merk je er weinig van. Omdat wij niet zo’n zin hebben in grote mensenmenigten maakten we er vandaag ons wekelijkse uitje van. Lege straten maar wel móói.

DSC_0050

Aangepaste zonwering en gordijnen.

DSC_0085.JPG

DSC_0051.JPG

DSC_0056

DSC_0089

Eén koopvrouw die houten instrumenten verkocht. Of nee, ze verkocht niets. Ook niet aan ons. Ach, het zal dit weekend wel goed komen met haar en haar handel. Wij hadden een rustige topdag.

DSC_0093

De juiste samenstelling

DSC_0044

Zeven jaar geleden zijn we gestart met de vroege zondagochtend wandeling. Een clubje dat aanvankelijk wisselde wat deelnemers betreft. Wijzigingen in de privé omstandigheden of verhuizingen waren er de oorzaak van dat er een harde kern van acht en later zes personen overbleef. Vandaag werd er gewandeld én geluncht met elkaar en waren we weer even compleet. Want ook eten bereiden, erover praten en het gezamenlijk opeten delen we graag in deze groep. We proostten op ons jubileum, spraken de wens uit nog veel met elkaar op te mogen trekken, aten meer dan voortreffelijk bij twee van ons en eindigden in daverende lachbuien. Zo’n soort wandelclub zijn we.

DSC_0069

Aandacht

DSC_0002

De enige afspraak die we gisteren hadden, was dat er vrienden kwamen eten. De enige afspraak vandaag is dat we bij vrienden gaan eten. Andere vrienden, dat spreekt. In vrijwel elk woonblad reppen bewoners van stijlvolle huizen over ‘de grote eettafel waar we zo gezellig met vrienden aan kunnen eten’.  Clichés zijn het niet voor niets geworden; het is ook heerlijk om tijd te hebben voor mensen die je lief zijn. Dat kan bij uitstek aan tafel. Daar maak ik in principe nooit foto’s van, dat verstoort maar. De aandacht gaat naar elkaar. Hoe het dan toch kan dat een salade mijn blog siert? Da’s onze restjes-lunch vandaag die ik maakte toen de wijnboer nog even een boodschap deed.

Geestdodend

DSC_0033

O, kijk nou. Ik ontdekte een echte minibieb toen we gisteren een tochtje langs het Trasimenomeer maakten. Op de een of andere manier is dat dit jaar onze toeristische topattractie want we deden het al eerder (klik). Maar toen was ie me in San Feliciano niet opgevallen of hij stond er nog niet. Op het grappig gedecoreerde kastje stond bovendien: ‘I libri, cibo per la mente’. Oftewel ‘Boeken, voedsel voor de geest’.

DSC_0034

Als fervent lezer en oprichter van een minibieb, ging ik dat ding eens aan alle kanten fotograferen. En kijken waarmee men de geest zoal voedt, hier.

DSC_0035

Enfin, we hebben daarna onze magen gevoed met prima cibo.

DSC_0061

Familie-aangelegenheden

P1210962

Met z’n zessen vormden we het kleinste gezelschap dat de pranzo (lunch) gebruikte bij De Snor. De zondagmiddag is er bij uitstek één om met veel familie aan lange tafels bij elkaar te zitten, te eten, te praten, kinderen te bewonderen en te genieten. Met twee bevriende stellen zaten we vanmiddag net zo Italiaans te doen als iedereen om ons heen. Aan gespreksstof ontbreekt het ons nooit, tussendoor aten we ook nog heerlijk. De Snor is al jaren dood maar zijn beeltenis is overal aanwezig.  Zijn zoon bestiert als trotse eigenaar het restaurant, geholpen door schoonzusters, kleinzonen en zo meer.  Onze vrienden vormen als het waren ónze Italiaanse familie en zo zijn dit soort middagen heerlijke familie-onderonsjes.

P1210963

De rauwe realiteit

p1210570

Na het jaarlijks etentje met vrienden uit mijn arbeidzame leven, reed ik innig tevreden naar huis. Wachtend op een stoplicht zag ik een man moeizaam zijn fiets bestijgen. Na drie pogingen zat hij op het zadel maar viel tegelijkertijd om. Ik zette mijn auto half op de stoep en met twee toegesnelde meisjes hielpen we de man overeind. Het was een onverzorgd type, hij had in zijn boek geplast en stond te zwaaien op zijn benen. Dronken zo leek het. Op mijn verzoek belden de meisjes 112 terwijl de man probeerde zijn fiets op slot te zetten en ik hem behoedde voor verder omvallen. Toen vertelde hij dat ie pillen tegen epilepsie had moeten innemen. Daar gingen nog meer alarmbellen van rinkelen. Uiteindelijk konden we hem overdragen aan politie en even later aan de ambulancemedewerkers. Mijn gezellige maar ietwat decadente middag kantelde geheel. Ik hoor natuurlijk nooit meer hoe het met de man is gegaan. Maar wat een triestigheid.

p1210574