Vallende appels

Het is dat ik achter een hek stond, maar anders had ik ze graag geraapt. Zo zonde al dat kostelijke spul wat gaat bederven als het lang op de grond ligt. Volgens mij laten appels zich goed bewaren als ze droog en donker worden opgeborgen. Eten, weggeven, appeltaart of appelmoes, mogelijkheden genoeg toch? Dit is maar een momentopname van zondagochtend. Wie weet zijn er al een paar fijne en geurige appeltaarten mee gebakken. De wijnboer is momenteel terug naar zijn wijngaard in Italië en ik zal, als ik hem vanavond spreek, eens vragen hoe het er in onze boomgaard uitziet. Ik hoop dat alles nog hangt.

Voor je het weet, heb je vrienden

Dit Italiaans Franse stel nodigde ons uit voor de lunch en daardoor verliep deze dag anders dan gepland maar wel heel aangenaam. Ooit stond de man met een vriend en hond op ons erf en dronken we samen koffie. Een paar jaar later nam hij ook zijn vrouw mee. Sindsdien sturen we kerstkaarten naar elkaar vanuit Nancy en Delft.

Toen we elkaar vanmorgen op de markt in Gubbio onverwacht weer tegenkwamen, werden we spontaan uitgenodigd om crescia mee te eten. Dat is typisch Umbrisch brood, gebakken op hete stenen. Op z’n Italiaans gaat dat vergezeld van grote schalen met vlees, kaas en spinazie. Waarna er gegrild vlees, patat en sla op tafel kwam. De zoon en kleinzoon van dit stel, plus een ander echtpaar, ook Italiaans-Frans, vormden de rest van het gezelschap. We hebben ontzettend smakelijk met elkaar zitten koeterwalen. En ik hoef vanavond niet meer te koken.

Italië ontspant

NRC heeft een fotowedstrijd met als thema Nederland ontspant. Niet dat ik daar aan mee doe maar het bracht me wel op het idee. Het was in Ravenna dat ik deze man zich zag ontspannen. Nee, echt elegant is het niet. Ik heb nog even een ander standpunt gekozen.

Verhip, het blijken twéé ontspannen mannen te zijn. Dronken? Geen idee, maar ik denk het niet. Want eerlijk is eerlijk, openbare dronkenschap, je ziet het hier zelden tot nooit. Men drinkt alcohol bij het eten, of men geeft iets te eten bij een glaasje. Zodra de laatste hap genuttigd is, stopt men met drinken. Een prima gewoonte als je het mij vraagt.

Vliegende Italianen

Toen het op Hemelvaartdag miezerig en fris was,zaten we gezellig bij vrienden in Den Haag aan een overvloedige en smakelijke lunch.

De volgende ochtend scheen de zon uitbundig en dronken we koffie bij andere vrienden die op een camping in Maasland verblijven.

Dezelfde avond zaten we met alweer een andere club vrienden een verjaardag te vieren in een strandtent in ’s Gravenzande.

Juliët mét bril en afgewend gezicht, maar zingen kan ze

Om tien uur vanmorgen keken we naar het eerste openbare optreden van kleindochter Juliët die met het koor Zinge! de dorpsfair in Hendrik Ido Ambacht opende.

Dit soort ontmoetingen en dit soort weer: het kan niet op en smaakt naar meer.

Warme gastvrijheid

In het zuiden van Umbria, ter hoogte van Narni, woont een vriendin van onze gasten. Wij mochten vandaag mee om daar in de grote villa die ze bewoont, een kookworkshop te volgen en het daarna gezamenlijk op te eten. Wat een feest. De gastvrouw had het vuur in de keuken al aan want het is opnieuw een frisse dag hier. Ze zette snel wat eetbaars op tafel.

We begonnen met het maken van de tiramisu, die daarna tot nader order in de koelkast verdween. Ik ben een slechte fotograaf op zulke momenten, want van het heerlijke eindresultaat heb ik geen foto gemaakt.

Het deeg voor de pizzola was al voorbereid en gerezen. Wij hoefden de pizza’s slechts uit te rollen. Ze deed het één keer voor en hup…aan de slag.

De pizza werd in zonnebloemolie geftrituurd en daarna afwisselend belegd met zelfgemaakte tomatensaus, vlees of parmezaan. Machtig maar heerlijk.

Onze vriendin maakte een volgend gerecht van mozzarella overgoten met een voortreffelijke room-truffelsaus. Waarna de gastvrouw kalfslapjes in witte wijn maakte waar we wat sla bij aten. Heb ik veel geleerd? Ja zeker. Maar dat Italianen gastvrij zijn én lekker kunnen koken, dat wist ik al wel. Evengoed ben ik er keer op keer over verbaasd. Wat een verrassende dag.

Drie passanten

P1230777

Restaurant Zeetoren en een echte strandtent waren gesloten, een ander nét iets te ver weg. Zo kwam het dat we in een voor de gelegenheid verkeerd restaurant terecht kwamen. Zachte pingelmuziek, dikke tapijten, klassiek gedekte tafels waarvan er slechts één bezet was. ‘Neemt u even plaats in de lounge dan maken we een tafel voor u in orde’. Op de kaart de keuze van aan de lijn gevangen kabeljauw. En met de hand gepakte sint jacobschelpen.  Klap op de vuurpijl was de ingevlogen ananas.  De wijnboer in zijn korte broek, mijn zus en ik met verwaaide strandhoofden, we kregen de slappe lach en maakten flauwe grappen. Mijn zus zat onder de kop van een zelf geschoten hert,  het terras was handgeveegd en de bediening klassiek doch humorloos opgeleid. De zalm die we er aten was overigens zalig. De titel van dit blog verwijst naar hoe we aangekondigd werden richting de keuken.

P1230768

Tuineten

P1230528

Woensdagavond, vrijdagavond en nu zaterdagmiddag weer. Allemaal gezelligheid van etentjes in tuinen. Eén van de deelnemers van ons kleine wandelkluppie had ons uitgenodigd. Jammer genoeg ontbrak er één persoon wegens gezondheidsproblemen, we hopen dat ze er een volgende keer weer bij is. Omdat ik de anderen toestemming vergat te vragen voor plaatsing op het blog, hou ik het maar bij deze foto. Daarop is alléén de wijnboer te zien die toevallig net een wijntje inschenkt. Het nieuwe terras, de aanleiding van de uitnodiging, is daardoor goed te zien. De perfecte maaltijd zorgde er voor dat we er nauwelijks oog voor hadden. P1230527