De juiste samenstelling

DSC_0044

Zeven jaar geleden zijn we gestart met de vroege zondagochtend wandeling. Een clubje dat aanvankelijk wisselde wat deelnemers betreft. Wijzigingen in de privé omstandigheden of verhuizingen waren er de oorzaak van dat er een harde kern van acht en later zes personen overbleef. Vandaag werd er gewandeld én geluncht met elkaar en waren we weer even compleet. Want ook eten bereiden, erover praten en het gezamenlijk opeten delen we graag in deze groep. We proostten op ons jubileum, spraken de wens uit nog veel met elkaar op te mogen trekken, aten meer dan voortreffelijk bij twee van ons en eindigden in daverende lachbuien. Zo’n soort wandelclub zijn we.

DSC_0069

Advertenties

Aandacht

DSC_0002

De enige afspraak die we gisteren hadden, was dat er vrienden kwamen eten. De enige afspraak vandaag is dat we bij vrienden gaan eten. Andere vrienden, dat spreekt. In vrijwel elk woonblad reppen bewoners van stijlvolle huizen over ‘de grote eettafel waar we zo gezellig met vrienden aan kunnen eten’.  Clichés zijn het niet voor niets geworden; het is ook heerlijk om tijd te hebben voor mensen die je lief zijn. Dat kan bij uitstek aan tafel. Daar maak ik in principe nooit foto’s van, dat verstoort maar. De aandacht gaat naar elkaar. Hoe het dan toch kan dat een salade mijn blog siert? Da’s onze restjes-lunch vandaag die ik maakte toen de wijnboer nog even een boodschap deed.

Geestdodend

DSC_0033

O, kijk nou. Ik ontdekte een echte minibieb toen we gisteren een tochtje langs het Trasimenomeer maakten. Op de een of andere manier is dat dit jaar onze toeristische topattractie want we deden het al eerder (klik). Maar toen was ie me in San Feliciano niet opgevallen of hij stond er nog niet. Op het grappig gedecoreerde kastje stond bovendien: ‘I libri, cibo per la mente’. Oftewel ‘Boeken, voedsel voor de geest’.

DSC_0034

Als fervent lezer en oprichter van een minibieb, ging ik dat ding eens aan alle kanten fotograferen. En kijken waarmee men de geest zoal voedt, hier.

DSC_0035

Enfin, we hebben daarna onze magen gevoed met prima cibo.

DSC_0061

Familie-aangelegenheden

P1210962

Met z’n zessen vormden we het kleinste gezelschap dat de pranzo (lunch) gebruikte bij De Snor. De zondagmiddag is er bij uitstek één om met veel familie aan lange tafels bij elkaar te zitten, te eten, te praten, kinderen te bewonderen en te genieten. Met twee bevriende stellen zaten we vanmiddag net zo Italiaans te doen als iedereen om ons heen. Aan gespreksstof ontbreekt het ons nooit, tussendoor aten we ook nog heerlijk. De Snor is al jaren dood maar zijn beeltenis is overal aanwezig.  Zijn zoon bestiert als trotse eigenaar het restaurant, geholpen door schoonzusters, kleinzonen en zo meer.  Onze vrienden vormen als het waren ónze Italiaanse familie en zo zijn dit soort middagen heerlijke familie-onderonsjes.

P1210963

De rauwe realiteit

p1210570

Na het jaarlijks etentje met vrienden uit mijn arbeidzame leven, reed ik innig tevreden naar huis. Wachtend op een stoplicht zag ik een man moeizaam zijn fiets bestijgen. Na drie pogingen zat hij op het zadel maar viel tegelijkertijd om. Ik zette mijn auto half op de stoep en met twee toegesnelde meisjes hielpen we de man overeind. Het was een onverzorgd type, hij had in zijn boek geplast en stond te zwaaien op zijn benen. Dronken zo leek het. Op mijn verzoek belden de meisjes 112 terwijl de man probeerde zijn fiets op slot te zetten en ik hem behoedde voor verder omvallen. Toen vertelde hij dat ie pillen tegen epilepsie had moeten innemen. Daar gingen nog meer alarmbellen van rinkelen. Uiteindelijk konden we hem overdragen aan politie en even later aan de ambulancemedewerkers. Mijn gezellige maar ietwat decadente middag kantelde geheel. Ik hoor natuurlijk nooit meer hoe het met de man is gegaan. Maar wat een triestigheid.

p1210574

Dagje Delft

P1210056

Een mens kan niet alle dagen op sjouw zijn, dus is het vandaag een kwestie van boodschappen doen en een etentje voorbereiden. Tussendoor nog wat inhaalwerk op het gebied van kranten lezen en een beetje opruimen. Dit soort dagen vormen de rustpuntjes in de goed gevulde agenda. Een agenda die overigens bol staat van de leuke en aangename dingen. Vandaag dus ook geen zin om er op uit te trekken met de camera in de aanslag. Vanuit het keukenraam kreeg ik dit lijnenspel in het vizier. Vanavond zitten er vrienden aan tafel en zien we van deze buitenwereld niets. Dan richten we de blikken op elkaar en daar verheug ik me nu al op.

Lepeltje lepeltje

P1200683

P1200682

P1200686

P1200687

Ergens las ik dat in NL per jaar meer dan zevenhonderd evenementen en festivals worden georganiseerd. Gemiddeld dus ongeveer twee per dag. Wij waren vandaag in een Dordrechts park en de ondertitel van Lepeltje Lepeltje  (klik) is eten-cultuur-markt. Eten koop je in dit soort gevallen bij een foodtruck en betalen doe je met speciaal aan te schaffen muntjes. Voor kinderen is er theater, schmink en knutselgedoe. De beker schaf je eenmalig aan en wordt door een nieuwe vervangen bij de volgende bestelling. Gevolg is dat het terrein niet bezaaid ligt met plastic wegwerpspul. Koffie haal je bij de man met bolhoed en baard. Geen kleffe snacks maar verantwoord happen. Het prachtige zomerse weer en de aanpalende speeltuin maakten dat we ons met het gezin van dochter en schoonzoon een middag uitstekend hebben vermaakt.