Geestdodend

DSC_0033

O, kijk nou. Ik ontdekte een echte minibieb toen we gisteren een tochtje langs het Trasimenomeer maakten. Op de een of andere manier is dat dit jaar onze toeristische topattractie want we deden het al eerder (klik). Maar toen was ie me in San Feliciano niet opgevallen of hij stond er nog niet. Op het grappig gedecoreerde kastje stond bovendien: ‘I libri, cibo per la mente’. Oftewel ‘Boeken, voedsel voor de geest’.

DSC_0034

Als fervent lezer en oprichter van een minibieb, ging ik dat ding eens aan alle kanten fotograferen. En kijken waarmee men de geest zoal voedt, hier.

DSC_0035

Enfin, we hebben daarna onze magen gevoed met prima cibo.

DSC_0061

Advertenties

Familie-aangelegenheden

P1210962

Met z’n zessen vormden we het kleinste gezelschap dat de pranzo (lunch) gebruikte bij De Snor. De zondagmiddag is er bij uitstek één om met veel familie aan lange tafels bij elkaar te zitten, te eten, te praten, kinderen te bewonderen en te genieten. Met twee bevriende stellen zaten we vanmiddag net zo Italiaans te doen als iedereen om ons heen. Aan gespreksstof ontbreekt het ons nooit, tussendoor aten we ook nog heerlijk. De Snor is al jaren dood maar zijn beeltenis is overal aanwezig.  Zijn zoon bestiert als trotse eigenaar het restaurant, geholpen door schoonzusters, kleinzonen en zo meer.  Onze vrienden vormen als het waren ónze Italiaanse familie en zo zijn dit soort middagen heerlijke familie-onderonsjes.

P1210963

De rauwe realiteit

p1210570

Na het jaarlijks etentje met vrienden uit mijn arbeidzame leven, reed ik innig tevreden naar huis. Wachtend op een stoplicht zag ik een man moeizaam zijn fiets bestijgen. Na drie pogingen zat hij op het zadel maar viel tegelijkertijd om. Ik zette mijn auto half op de stoep en met twee toegesnelde meisjes hielpen we de man overeind. Het was een onverzorgd type, hij had in zijn boek geplast en stond te zwaaien op zijn benen. Dronken zo leek het. Op mijn verzoek belden de meisjes 112 terwijl de man probeerde zijn fiets op slot te zetten en ik hem behoedde voor verder omvallen. Toen vertelde hij dat ie pillen tegen epilepsie had moeten innemen. Daar gingen nog meer alarmbellen van rinkelen. Uiteindelijk konden we hem overdragen aan politie en even later aan de ambulancemedewerkers. Mijn gezellige maar ietwat decadente middag kantelde geheel. Ik hoor natuurlijk nooit meer hoe het met de man is gegaan. Maar wat een triestigheid.

p1210574

Dagje Delft

P1210056

Een mens kan niet alle dagen op sjouw zijn, dus is het vandaag een kwestie van boodschappen doen en een etentje voorbereiden. Tussendoor nog wat inhaalwerk op het gebied van kranten lezen en een beetje opruimen. Dit soort dagen vormen de rustpuntjes in de goed gevulde agenda. Een agenda die overigens bol staat van de leuke en aangename dingen. Vandaag dus ook geen zin om er op uit te trekken met de camera in de aanslag. Vanuit het keukenraam kreeg ik dit lijnenspel in het vizier. Vanavond zitten er vrienden aan tafel en zien we van deze buitenwereld niets. Dan richten we de blikken op elkaar en daar verheug ik me nu al op.

Lepeltje lepeltje

P1200683

P1200682

P1200686

P1200687

Ergens las ik dat in NL per jaar meer dan zevenhonderd evenementen en festivals worden georganiseerd. Gemiddeld dus ongeveer twee per dag. Wij waren vandaag in een Dordrechts park en de ondertitel van Lepeltje Lepeltje  (klik) is eten-cultuur-markt. Eten koop je in dit soort gevallen bij een foodtruck en betalen doe je met speciaal aan te schaffen muntjes. Voor kinderen is er theater, schmink en knutselgedoe. De beker schaf je eenmalig aan en wordt door een nieuwe vervangen bij de volgende bestelling. Gevolg is dat het terrein niet bezaaid ligt met plastic wegwerpspul. Koffie haal je bij de man met bolhoed en baard. Geen kleffe snacks maar verantwoord happen. Het prachtige zomerse weer en de aanpalende speeltuin maakten dat we ons met het gezin van dochter en schoonzoon een middag uitstekend hebben vermaakt.

Sterrenhemel en regengekletter

DSC_0018-002
Laat er eten en drinken en vrienden zijn. Zo luidt ongeveer de zin die een bekende van me regelmatig uitspreekt. Ik kan het onderschrijven. Gisteravond zaten we buiten onder de sterrenhemel in een gezelschap van acht aan een heerlijke maaltijd. Het was bij en met vrienden echt zo’n avond waarop je je weer eens realiseert dat we een fantastisch leven hebben. En vanmiddag hadden we in Caldese zelf (andere) vrienden voor de pranzo uitgenodigd. En ook nu was de eerste zin van dit stukje weer helemaal van kracht. Met één aantekening: de regen kletterde tegen de ruiten. We zaten dus binnen. Jammer maar dat het leven leuk is als er eten en drinken en vrienden zijn, dat blijft van kracht.

(recept van de bietengazpacho die ik vandaag maakte, is terug te vinden onder Recepten in de zwarte balk)