Eén keer nadenken

En de rest van de week nooit meer de vraag ‘wat zullen we vanavond eens eten?’. Ik maak elke vrijdag een weekmenu en stel aan de hand daarvan mijn boodschappenlijst samen. Op zaterdagochtend vroeg doet de wijnboer de boodschappen en klaar zijn we weer voor de komende week. In het pre-coronatijdperk ging dat stukken minder gestructureerd maar toen was boodschappen doen geen straf. Ik zit overigens niet muurvast aan mijn eigen lijstje hoor. Bij restjes improviseer ik de volgende dag en met wat basisspullen als uien, knoflook, eieren, kookroom en nog zo wat is er altijd wel wat smakelijks te bereiden. Deze week staat er ook weer eens een afhaal maaltijd ingepland. Bij een Thais- Cambodjaans restaurant om de hoek gaan we voor het eerst een drie gangenmenu halen. Dat scheelt kook-en nadenkwerk. Ik heb nu al trek.

Eten (foto abc 5)

Juliët

De familie is weer aan de gang gegaan, vandaag met het thema eten. ‘Het hoeft niet een bord vol te zijn’, had ik aan de opdracht toegevoegd. ‘Een geopende koelkast of een brood in zijn verpakking kan natuurlijk ook.’ Dat had de jongste goed in haar oren geknoopt. Haar moeder kwam met erwtensoep, die door haar schoonmoeder was gemaakt. Die had wat scherper gekund. De foto, niet de soep.

Fleur
Eva

Eva koos voor haar tussendoortje en Tommy laat zijn van thuis meegebrachte lunch zien. Lekker een bruine boterham met kaas. Isabel tenslotte zette echt iets in scène. Lucas had een toets die wat langer duurde en ja, schoolwerk gaat dan vóór.

Spontane actie

Om een beetje afwisseling in ons dagelijkse wandelingetje te brengen besloten we gistermiddag naar Voorschoten te gaan. Daar bleek tot onze verrassing markt te zijn en het was er aangenaam levendig. Niet té druk maar wel gewoon gezellig. Goede markeringsstrepen bij de kramen, vriendelijke kooplieden, we hadden het direct naar ons zin. Uiteraard konden we de verleiding van een bos tulpen niet weerstaan. Spontaan veranderde ik ter plaatse onze eetplannen; bij de poelier kochten we hazenpeper, bij de groentenstal spruitjes en stoofperen. Komende week staat er boerenkool met worst op ons menu. Laat nu de sneeuw maar vallen.

Blad in de Doelentuin

Het zachte weer trekt zich terug. Tijd voor kille en donkere dagen. Om vijf uur gaan de schemerlampen aan en gedreven door de donkerte eten we ongemerkt wat vroeger dan we gewend zijn. Opstaan terwijl het nog donker is, valt me niet mee. Mijn biologische klok is kennelijk gevoelig voor het ritme van de jaargetijden. Maar ik trek me er niet al te veel van aan en tijdens een stadsommetje laat ik me zeker niet alleen leiden door bloeiende geraniums en viooltjes. In de Doelentuin was het grind bedekt door afgevallen blad. Het is een van mijn lievelingsplekken hier in de buurt en in alle jaargetijden mooi. Als het dan zo fraai wordt bijgehouden, wandel ik er met nog meer plezier door heen.

Knus

We maakten er een luie zondagochtend van. Wat achteraf niet heel slim was, want toen we eindelijk wél naar buiten wilden, goot het! Nou, dan nog maar een kop koffie en de weekendkrant. Morgen ga ik beginnen aan de tweede serie oefeningen van Vitaal Oud Worden, een oefenprogramma dat elke vier weken zwaarder of intensiever wordt. Met die wetenschap lummel ik de zondag door. Vanavond komt een vriendin hier eten. ‘Als jij nou daar gaat zitten en wij hier, dan hebben we toch de gepaste afstand’. Zo gaat dat tegenwoordig. We hebben de eettafel er speciaal voor verlengd. De pompoensoep is klaar, de spinazie-zalmtaart ook. De salade maak ik op het laatste moment en het nagerecht hoeft alleen nog maar geassembleerd te worden. Ik denk dat ik de kaarsjes nu al aansteek.

Vitaal

Aan de overkant van het kanaal worden in een kleinschalig project drie appartementen gebouwd. We hadden de bouwput van de zomer zien ontstaan, dus moesten we even poolshoogte nemen. Zo kwam het tot een heel ander wandelingetje dan van tevoren bedacht. Liepen we ineens door een prachtig boslaantje in de buitenwijk van Delft. Dat wandelen moeten we echt inplannen want er is die eerste dagen na terugkeer van alles te ruimen en te regelen. Bovendien zijn we gestart met een fitnessprogramma dat Vitaal Oud Worden heet. Dat slokt meteen wat van onze tijd op die uiteraard eerst en vooral bestaat uit familiebezoek. En daarin staat mijn moeder op nummer 1. Bij haar gaan we vanavond koken en eten; de vrouw die al vitaal oud is geworden.

Roeien met de riemen die je hebt

Afgezien van de gierende wind is het stil buiten. De roeiers zijn nog van gisteren. Zij zorgen samen met de familie aan de overkant en een passerende fietser voor kleur.

Ik stel me voor hoe in veel Nederlandse huiskamers spelletjes worden gespeeld. Op banken wordt gehangen of extra uren in de keuken worden doorgebracht. Ik kan me voorstellen dat er kasten worden opgeruimd of anderszins nuttige dingen gebeuren. Wij gaan vanavond bij buren eten. Via onze binnengang kunnen we, zonder zelfs maar een jas aan te trekken, naar hen toe. En voor die tijd doen we nuttige dingen en achterstallig leeswerk. Je hoort mij niet klagen over dit weer en onze invulling vandaag.

Schaamrood

Gisteravond kwamen een paar oudcollega’s bij ons eten. Bij het samenstellen van een menu ging ik praktisch te werk vanwege niet al te veel voorbereidingstijd. Voor de groenten koos ik boontjes en peulen die ik bij de Appie ongezien in de kar legde. Omdat ik nog zelfgemaakte vijgenjam had, leek mij een nagerecht met mascarpone, slagroom en wat verse vijgen wel lekker.

Egypte, Kenia, Italië en Peru waren dus de leveranciers van deze producten, die deels ook in plastic verpakt waren. Terwijl ik een voorstander ben van zo lokaal mogelijk voedsel dat hoort bij het jaargetijde. De pastinaaksoep en de runderstoof op Italiaanse wijze was gelukkig wel van Nederlandse producten gemaakt. Maar toch. Het eerst volgende etentje ga ik echt anders samenstellen.

Eten en opgegeten worden

Toen ik gisterochtend tamelijk gelukzalig door Delfgauw liep, kwam ik deze knoesten tegen. Ooit vormden ze de zijkant van een hek, inmiddels zijn ze teruggegeven aan de natuur. En hoe!

Zwammen zijn aan binnen-en buitenkant bezig en hebben er een smakelijke kluif aan waarmee ze nog jaren vooruit kunnen. Mossen versieren deels de bovenkant en vormen misschien wel een zachte bekleding voor wie hier wil verblijven.

Want ik heb zomaar het idee dat een reiger of andere grote vogel deze paal gebruikt als eetplaats. Lekker een krabbetje verschalken en de onverteerbare resten laat liggen. Misschien kan een zwam er nog wat mee?

Vallende appels

Het is dat ik achter een hek stond, maar anders had ik ze graag geraapt. Zo zonde al dat kostelijke spul wat gaat bederven als het lang op de grond ligt. Volgens mij laten appels zich goed bewaren als ze droog en donker worden opgeborgen. Eten, weggeven, appeltaart of appelmoes, mogelijkheden genoeg toch? Dit is maar een momentopname van zondagochtend. Wie weet zijn er al een paar fijne en geurige appeltaarten mee gebakken. De wijnboer is momenteel terug naar zijn wijngaard in Italië en ik zal, als ik hem vanavond spreek, eens vragen hoe het er in onze boomgaard uitziet. Ik hoop dat alles nog hangt.