Een moderne steeg

Deze straat heet Schuttersveld, genoemd naar de oudste bestemming. Toen wij hier twintig jaar geleden kwamen wonen, werd de school die hier stond, afgebroken. Sinds 2004 zijn hier woningen. De witte vlakken zijn lichtdoorlatende stenen, daaronder ligt de gezamenlijke garage. Nieuwe huizen in het centrum kunnen alleen gebouwd worden als ze een eigen parkeerplaats krijgen.

Als je je aan het eind van dit straatje omdraait, kijk je zo naar de toren van het gebouw waarin wij wonen. De huizen staan naar mijn smaak erg dicht op elkaar maar vormen wel een soort modern steegje op deze manier. Bovendien kindvriendelijk want er kan geen verkeer door. Het is dus een voornamelijk jonge-gezinnen- straat met een mooi uitzicht aan het eind.

Ieder zijn eigen ding

Een man in zijn bootje met knalharde dreunende muziek. Hij geniet ervan. Wij iets minder.

Nu de rest van dit wandelgezelschap op een bank is gaan zitten, valt er een gesprek met elkaar te voeren. Want dat gaat lastig als je in een rolstoel zit en voortgeduwd moet worden.

Met veel geduld en een paar krijtjes zitten moeder en kind bij een speeltoestel.

Laten we er even bij gaan zitten, hebben ze gezegd toen ze elkaar op de fiets tegenkwamen.

Heerlijk de overtollige energie er uit roeien na een weekje thuiswerken. Alleen de twee wandelaars die op zaterdagmiddag een ommetje maakten, staan niet op de foto.

Wat er allemaal kán

Je kunt als je aan een grachtje woont, gewoon de voordeur uitstappen, schaatsen onderbinden en het ijs op gaan. Of zonder schaatsen tóch het ijs op stappen. Voor het gevoel.

Je kan natuurlijk ook op een bankje gaan zitten en merken hoeveel kracht de februarizon al heeft.

Met een stel studenten je eigen curlingwedstrijd houden, kan ook.

Of je tweejarig zoontje op de ouderwetse manier schaatsles geven.

Of met je camera in de aanslag een rondje maken door het centrum van Delft. Iedereen genoot van deze winterse oppepper. Ergens hoorde ik een huilend kind brullen ‘ik wil helemaal niet naar huis’.

Leuke heks

foto Wikipedia

La Befana is een figuur uit de Italiaanse folklore. In de nacht van 5 op 6 januari brengt ze snoepgoed naar de kinderen, als die tenminste lief zijn geweest. Wie stout is krijgt van haar as en kolen. Kinderen hangen hun sokken aan de schoorsteenmantel en zetten voor deze lieve oude vrouw een bord met een mandarijntje, een sinaasappel en een glas wijn klaar. De volgende ochtend is het maal door haar verorberd en staat haar handafdruk in as op het bord. De cadeautjes wachten in de sok, en altijd ligt er ook een beetje kolen of as onder in de sok, want geen enkel kind is het hele jaar door braaf geweest. Het bijbehorende versje vertelt dat ze ’s nachts komt, getooid met een Romeinse hoed en met kapotte schoenen aan haar voeten:

La Befana vien di notte
con le scarpe tutte rotte
col cappello alla romana
viva viva La Befana!

Foto wikipedia

Dit folkloristische verhaal is vermengd met christelijke aspecten, de komst van de Drie Koningen in de stal van Bethlehem waar geschenken voor het kind werden aangeboden. Wij zien natuurlijk overeenkomsten met Sinterklaas en de Kerstman. Een bezemsteel, een paard of een rendier staan tot hun beschikking om door de lucht of over het dak te gaan. Had ik maar een bezemsteel, dan vloog ik even naar Italië.

foto Ciao Tutti

Niet nat

We deden het vandaag beter dan gisteren want we maakten een ommetje voordat het begon te regenen. Ik loop niet graag in de regen en dat heeft eigenlijk een suffe oorzaak: mijn haar! Zelfs onder een paraplu of capuchon zakt het als een plumpudding in en kan ik het opnieuw gaan föhnen. Ik herinner me hoe ik als kind natregende en dat mijn moeder mij en mijn jas dan zorgvuldig met een handdoek droogdepte. Drijfnatte schoenen werden met kranten volgepropt om ze in model te laten opdrogen. Later kwamen er poncho’s en regenpakken. En nu ontwijk ik regenbuien meestal omdat ik zelf mijn dagritme kan bepalen. Een luxe die ik nog steeds zeer waardeer. En hoewel de foto’s misschien anders doen vermoeden… ik maakte ze vandaag. Ook de herfst kan ik ontwijken als ik een beetje mijn best doe.

Goed voornemen

Wandelen vanuit ons huis verveelt niet maar af en toe wil je toch wel eens wat anders, hè? We reden vanmorgen naar Scheveningen waar we in het Westbroekpark gelopen en gezeten hebben. Als kind ben ik er ontzettend vaak geweest want we woonden er vlakbij. Een groot deel van het park is een rosarium waar rozenkwekers van over de hele wereld strijden om de mooiste exemplaren. Hier is zo’n wedstrijdvak te zien.

Her en der staan beelden, deze groep dames kreeg een rondleiding en ze staan keurig op gepaste afstand van elkaar te luisteren naar wat de gids vertelt. Verder was het uiterst rustig in het park. Afgezien van de skyline op de bovenste foto, is nergens bebouwing te zien. Dat maakt het tot een oase van rust waarin we heerlijk dwaalden en uiteindelijk aan de waterkant een kop koffie dronken. Ik neem me voor elk jaar minstens één keer terug te keren naar het park van mijn jeugd.

Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Pril

Het was babygehuil dat mij naar het open raam deed lopen. Daar liep een jonge vader wiegend met een krijsende baby. Ik verzin daar dan het verhaal wel bij. Dat ze al van alles hadden geprobeerd thuis om de kleine stil te krijgen. En toen maar besloten even langs de waterkant te gaan zitten met het kind. Misschien zou het kalmeren.

Dan toch nog maar even voeden? Het was warempel twee minuten stil. Uiteindelijk was ook dat geen succes, het huilen hervatte. Een beetje mismoedig droop het gezinnetje weer af. Pril ouderschap. Ik weet nog precies hoe het voelde.

Liefjes

DSC_0023

Weg. Allemaal onder de grasmaaier terecht gekomen. Eén groot madelievenfeest was het hier. Dus lag ik op mijn buik in het gras een foto te maken om ze een klein voortbestaan te gunnen. Op de een of andere manier vind ik madeliefjes ouderwets. Zou het komen omdat ik er als kind bloemenkransjes van vlocht? Enfin, het gras is voor een eerste maal gemaaid, de zakken aarde en graszaad liggen klaar om de schade van de wroetende zwijnen te herstellen en we werken gestaag en heel tevreden onze klussenlijst af. Misschien laat ik jullie morgen wel een ander bloemenveldje zien. Waar we ook nog wat mee moeten.