Goed voornemen

Wandelen vanuit ons huis verveelt niet maar af en toe wil je toch wel eens wat anders, hè? We reden vanmorgen naar Scheveningen waar we in het Westbroekpark gelopen en gezeten hebben. Als kind ben ik er ontzettend vaak geweest want we woonden er vlakbij. Een groot deel van het park is een rosarium waar rozenkwekers van over de hele wereld strijden om de mooiste exemplaren. Hier is zo’n wedstrijdvak te zien.

Her en der staan beelden, deze groep dames kreeg een rondleiding en ze staan keurig op gepaste afstand van elkaar te luisteren naar wat de gids vertelt. Verder was het uiterst rustig in het park. Afgezien van de skyline op de bovenste foto, is nergens bebouwing te zien. Dat maakt het tot een oase van rust waarin we heerlijk dwaalden en uiteindelijk aan de waterkant een kop koffie dronken. Ik neem me voor elk jaar minstens één keer terug te keren naar het park van mijn jeugd.

Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Pril

Het was babygehuil dat mij naar het open raam deed lopen. Daar liep een jonge vader wiegend met een krijsende baby. Ik verzin daar dan het verhaal wel bij. Dat ze al van alles hadden geprobeerd thuis om de kleine stil te krijgen. En toen maar besloten even langs de waterkant te gaan zitten met het kind. Misschien zou het kalmeren.

Dan toch nog maar even voeden? Het was warempel twee minuten stil. Uiteindelijk was ook dat geen succes, het huilen hervatte. Een beetje mismoedig droop het gezinnetje weer af. Pril ouderschap. Ik weet nog precies hoe het voelde.

Liefjes

DSC_0023

Weg. Allemaal onder de grasmaaier terecht gekomen. Eén groot madelievenfeest was het hier. Dus lag ik op mijn buik in het gras een foto te maken om ze een klein voortbestaan te gunnen. Op de een of andere manier vind ik madeliefjes ouderwets. Zou het komen omdat ik er als kind bloemenkransjes van vlocht? Enfin, het gras is voor een eerste maal gemaaid, de zakken aarde en graszaad liggen klaar om de schade van de wroetende zwijnen te herstellen en we werken gestaag en heel tevreden onze klussenlijst af. Misschien laat ik jullie morgen wel een ander bloemenveldje zien. Waar we ook nog wat mee moeten.

Moeder en kind

P1200327

‘Wat vond je van Karel Appel?’vroeg mijn moeder tijdens het koffie drinken. ‘Heb je moeder en kind nog gezien?’ Daar moest ik even over nadenken maar voor ik kon antwoorden vertelde mijn moeder dat ze er een afbeelding van gezien had en grondig bestudeerd. ‘Noem zo’n kunstwerk niet zo’, vond ze. Want hoe ze haar best ook had gedaan, niets in het kunstwerk deed haar in de verste verte denken aan moeder en kind. ‘En al die mensen die nu ineens allemaal naar die expositie toe hollen, vinden die dat nou allemaal mooi?’ Bedankt Karel. Want dit soort gesprekken aan de tafel bij mijn ouders op een druildag zoals deze, maken mijn dag meer dan mooi.