Kerstig

DSC_0003

Toen we donderdagavond bij vrienden in Amsterdam heerlijk aan de maaltijd zaten, werd hun kerstboom bezorgd. We boden aan te helpen optuigen maar dat hoefde niet. En het zou ook een verstoring van de heerlijke maaltijd hebben gegeven. Gisterochtend was ik bij mijn leuke ouders en hielp met het neerzetten van de kerststal. ’s Avonds woonden we samen met goede vrienden een prachtig concert bij in de Bartholomeuskerk in Poeldijk. In het koor van Musica zingen gezamenijke vrienden mee en na het concert konden we nog even onze welgemeende complimenten aan hen overbrengen. Vanmiddag loop ik samen met onze dochter, haar vriendin en diens moeder door Delft waar een kerstmarkt plaatsvindt. Nog negen dagen voor het Kerstmis is maar ik zit er middenin.

Advertenties

Trendsetter. Of niet.

DSC_0010

DSC_0009

Wat deze twee foto’s met elkaar te maken hebben?

DSC_0003

Dit. Het kussen kocht ik vorige week van resterend verjaardagsgeld. De bloemen kreeg ik van vrienden. Hoe donkerder het buiten wordt, des te meer behoefte aan kleur binnenshuis. Het kussen zou ik vorig jaar nog lelijk hebben gevonden, nu vind ik het ineens mooi.  Herkennen jullie dat? Dat je smaak verandert en dat je wel degelijk beïnvloed wordt door woontijdschriften en mode? Terwijl je denkt een volstrekt eigen koers te varen.  Ik beweeg dus wel degelijk mee op de modieuze golven al is het op zeer bescheiden schaal en zonder er veel geld aan te spenderen.

Aandacht

DSC_0002

De enige afspraak die we gisteren hadden, was dat er vrienden kwamen eten. De enige afspraak vandaag is dat we bij vrienden gaan eten. Andere vrienden, dat spreekt. In vrijwel elk woonblad reppen bewoners van stijlvolle huizen over ‘de grote eettafel waar we zo gezellig met vrienden aan kunnen eten’.  Clichés zijn het niet voor niets geworden; het is ook heerlijk om tijd te hebben voor mensen die je lief zijn. Dat kan bij uitstek aan tafel. Daar maak ik in principe nooit foto’s van, dat verstoort maar. De aandacht gaat naar elkaar. Hoe het dan toch kan dat een salade mijn blog siert? Da’s onze restjes-lunch vandaag die ik maakte toen de wijnboer nog even een boodschap deed.

Rust en ruimte

DSC_0061

Vagelijk vragen plannen voor de komende maanden mijn aandacht. Maar het is net of ik er nog geen ruimte voor heb in mijn hoofd.  Eerst moeten er tal van klusjes gedaan worden. Geen opzienbarende dingen maar gewoon administratie, afspraken maken met vrienden, af en toe oppassen bij kleinkinderen, bewonersoverleg, griepprik halen, winterkleding checken en aanvullen. Enfin, bedenk het maar. Voor iemand zoals ik, die graag overzicht heeft, is het een kwestie van afvinken en dan pas de blik weer vooruit. Gisteren hebben we samen het huis van onder tot boven schoongemaakt.  Dat geeft me rust en ruimte in de kop. Zag ik daar nou Sint Nicolaas heel voorzichtig zijn hoofd om de hoek steken?

DSC_0062

Terugkeer

DSC_0089

Het werk is gedaan. De wijnoogst is binnen. De herfst is begonnen al is daar overdag nog weinig van te merken. Het tuinmeubilair is opgeruimd, de moestuin ook. Met weemoed trekken we de deur weer achter ons dicht en sluiten we de luiken. Het was een pracht zomer, warm en vol met gasten. Met fijne familievakanties en plezierig onderhouden  vriendschappen. Met inspanning en ontspanning. We keren terug naar ons Hollandse leven waarin de dezelfde ingrediënten zitten in een ook al prachtige omgeving. Het wordt tijd om te gaan.

DSC_0006

 

Theekransje

IMG-20170926-WA0001

Ondanks het feit dat we aan het eind van een slecht begaanbare heuvelweg wonen, komt het toch met enige regelmaat voor dat er ‘zomaar’ mensen op ons terrein staan. Een paar vrouwen die meloenen proberen te verkopen, wielrenners of,  zoals vorige week, een wandelaar. Deze laatste komt hier wel vaker langs (klik). We praatten wat en zwaaiden de man weer na. ’s Middags, we zaten inmiddels met vrienden en familie braaf aan de thee, kwam ie weer. Ditmaal had hij zijn Franse vrouw ook meegenomen. Hij (links staand) had haar zó enthousiast over de ontmoeting verteld dat zij ons wel eens met eigen ogen wilde zien. Ze laat hier de foto’s van zoon en kleinzoon zien en van hun Franse huis. Toen we overgingen op de wijn, vonden ze het tijd om weer naar huis te gaan. Maar wel met de belofte een fles Bordeaux te brengen. Die belofte is inmiddels ingelost. We hebben er geloof ik nieuwe Italiaans-Franse vrienden bij.

(foto S.Kok)

Witte druiven

DSC_0032

Na een rondreis door Schotland en Wales en een paar dagen Madrid, haalden we gisteren schoonzus en zwager op van het vliegveld in Rome. Deze wereldreizigers komen nog een week bij ons op de berg logeren. En ze vielen meteen met hun neus in de boter en hielpen mee.  Vanwege het mooie weer werd er vandaag begonnen met de wijnoogst bij onze vrienden. De druiven werden geplukt en daarna getransporteerd naar ons huis, waar mijn wijnboer de rest van het proces zal doen. Een behoorlijke logistieke uitdaging. Zó handig dat onze Australische familie al heel wat ervaring heeft als plukker en kenner.  Ze namen maar nauwelijks de tijd om te poseren.  Want eenmaal geoogst, is er direct veel werk te verrichten (wordt vervolgd) .