Kerstsfeer bij mijn moeder

De vraag was niet zozeer óf maar hóe we het huis van mijn moeder een beetje in kerstsfeer zouden brengen. Dus ging ik in overleg met haar de boel versieren. We houden het eenvoudig, riepen we telkens tegen elkaar. De kast waarop ze uitkijkt als ze op haar vaste plaats zit, kreeg wat rode en zilveren ballen. De waxinelichtjes zijn van die neppers en een gele kaars werd vervangen door een rode.

De kerststal was altijd mijn vaders project. Zetten we de hele groep inclusief stal neer of houden we het klein? We kozen voor het laatste en ook de locatie wijzigde, de kern van de kerstgroep staat nu in de hal, op een plek die toch opvalt. Met nog een rood lopertje onder het theeservies en een krans met lichtjes aan de spiegel, ziet het er gezellig uit. Mijn moeder en ik keken tevreden rond. Papa zal dit zeker goed vinden, zei ze.

Charley

Ze had een turbulent leven, die Charley. Dochter van een al bij leven beroemde vader, de schilder Jan Toorop. Na vijf jaar huwelijk scheidde ze van haar man Henk Fernhout en voedde haar drie kinderen alleen op. Of liet dat over aan kindermeisjes omdat haar leven zich moeilijk liet combineren met haar artistieke ambities. En schilderen kon ze. Genadeloos zijn de koppen hier neergezet van de mensen uit de kringen waarin ze verkeerde. Pyke Koch, Gerrit Rietveld, Adriaan Roland Holst, John Rädecker.

Ook deze schilderijen zijn van haar hand. Vooral de bloesem vond ik verrassend, ik ken haar meer van de wat hardere lijnen. De kaasdragers waren in deze tentoonstelling in het Stedelijk Museum Alkmaar helemaal op zijn plaats.

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.

Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.

Nooit meer jarig

Vandaag had hij 97 jaar zullen worden. En morgen is het precies een maand geleden dat is hij overleden. Het gevoel om geen vader meer te hebben, is erg onwerkelijk. Mijn moeder praat nog in de tegenwoordige tijd over hem. Samen redden we het, hebben we met haar afgesproken. Dus zaten we met elkaar aan de koffie vanmorgen. Koffie met appeltaart. Maar zonder de jarige.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

Samen

Één van de dingen die mijn vader altijd tegen mijn moeder zei was: ‘het komt goed, samen redden we het.’ Dat is zo waar gebleken in die zeventig jaar dat ze bij elkaar waren. Mijn moeder gaat haar trouwe maatje missen. ‘Laten we samen een keten vormen door er te zijn voor elkaar’ staat bovenaan de rouwkaart. En met die wijze woorden van mijn vader in het achterhoofd, gaan we verder. Samen redden we het.

Dank voor alle lieve steunbetuigingen op mijn blogs en op Facebook in de afgelopen periode. Het heeft me ontroerd dat zoveel mensen meeleven.