Speuren naar kleuren

Tot aan het middaguur mag er geklust worden op zaterdag, daarna begint toch echt een vrij weekend. De oleanders en pioenrozen kregen nog een knipbeurtje van me en al werkend op het erf kwam ik hier en daar wat kleurigs tegen zoals wat rozenbottels van de egelantier en de rode bes van de meidoorn.

Minder kleurrijk maar hogelijk gewaardeerd zijn vader en dochter die ik tegenkwam met een zwaar zeil om het zwembad weer af te dekken. Zo vinken we met z’n allen de winterklaarmaak-lijst af. De hevige regen is gelukkig weer op zijn retour . Een roosje op een plek waar wij nooit een roos geplant hebben, deed met al dat hemelwater haar voordeel en trakteert ons aldus op een laatste zomergroet.

Bewateren

Het valt niet mee om in augustus, de maand waarin heel Italië vakantie viert, werkmensen te vinden. Gisteren kwam dan eindelijk iemand naar ons besproeiingsysteem kijken om tenslotte een nieuw kastje te installeren dat de zaak aanstuurt. Vandaag zijn onze eigen twee werkmannen, te weten vader en zoon hier ter plaatse, een tijdklok aan het vervangen om verder gelegen hoekjes via een slangensysteem van water te voorzien in de perioden dat we hier niet zijn.

Als ik dan in de omgeving al deze bloeiende potplanten zie, besef ik terdege hoeveel werk en bewatering moet plaatsvinden om het tot een bloeiend geheel te houden. Ik zeg: hulde aan de gieter en zijn gebruiker.

Lichtpuntjes

Geen zondagochtendwandeling vandaag. Na een heerlijk thuisontbijt reden we naar de Martinuskerk in Voorburg om daar, vanwege Allerzielen, een klein houten kruisje op te halen dat sinds mijn vader’s uitvaart in de kerk heeft gehangen. Aan de paaskaars mocht ik een kleine kaars aansteken die vandaag nog de hele dag in de kerk zal branden. Het houten kruisje is vanzelfsprekend voor mijn moeder.

Daarna reden we de Westlandroute om te eindigen bij zus en zwager. In hun duintuin hebben we met z’n vieren buiten van een heerlijke warme lunch genoten en weer eens bijgepraat. We zaten beschut onder een overkapping, er waren warmtelampen en buitenkaarsen. Ik maakte foto’s van de maaltijd maar die doen het gebodene geen eer aan en verder liet ik de camera in mijn tas. Neem maar van mij aan dat mijn zus voortreffelijk kan koken en mijn zwager voor de begeleidende drankjes en koffie zorgde. Zo kan een grauwe dag toch heel veel licht vangen.

Zij leve lang

Onze leuke moeder is vandaag 98 jaar geworden. Zij slaat zich zo ongelooflijk dapper door dit laatste zware jaar heen, dat ik nog meer respect voor haar heb gekregen dan ik al had. Het is de eerste keer zonder mijn vader en dat maakt dat de melancholie en het verdriet ook voelbaar is. Wij, de dochters en schoonzonen, hielden vandaag een soort visite marathon. De één verzorgde het ontbijt, de volgende kwam op de koffie met taart, wij lunchten bij haar waarna ze even kon rusten. Een andere zus komt koken en eten. Zo is het ook Corona-gewijs netjes opgelost. Zelf hoefde ze niets te regelen of bedenken dus laat ze het allemaal over zich heen komen. Dat gaat haar maar moeilijk af want ze zorgt graag zélf voor gepoetst bestek, een schoon tafelkleed en blinkende glazen. Proost lieve mam, oma en overgrootmoeder. Je bent het stralende middelpunt van onze familie.

Ons dagelijks gespreksonderwerp

Ook vorig jaar verliep de periode die we in Caldese wilden doorbrengen, anders dan gewenst. In augustus kwam de wijnboer behoorlijk ziek naar NL en in september was er de ziekte en het overlijden van mijn vader. De wijnoogst 2019 kwam onder druk te staan maar met hulp van familie en vrienden én de nodige haast, lukte het toch. En dus stond de wijn zo op ons te wachten toen we hier drie weken geleden weer aankwamen.

Een eerste serie is gebotteld, we halen overal en nergens lege flessen vandaan en de etiketten liggen klaar. Het fraaie weer houdt ons nog steeds buiten maar we kunnen best wat regendagen gebruiken om eens flink aan de slag te gaan in de cantina. Uit de wijngaard komen inmiddels wat pessimistische geluiden, mogelijk valse meeldauw? Enfin, actie is vereist; we hoeven ons nooit te vervelen.

Kersentroost

Op ons erf woont de familie Gaai. Vader, moeder en een aantal jongen. Op ons grasveld staat een kersenboom. Voelen jullie onze bui al hangen? Kersen zijn voor mensen pas smakelijk als ze echt rijp zijn. Voor gaaien kennelijk nét iets eerder. Nogal stom dat we geen zilverpapier in de boom hebben gehangen. Nogal ongelukkig van twee jonge gaaien om in ons zwembad te verzuipen. De rest van de familie Gaai vrat in één dag de hele kersenboom leeg wat we ze dus maar gunnen en wij kochten heerlijke rijpe kersen voor ons zelf. Aantekening voor volgend jaar: bijtijds de kersenboom versieren. En voor de Gaaien zwemles nemen.

Lekker stel

Toen wij onze houten luiken een paar jaar geleden vervingen, kwam er een partij hang- en sluitwerk vrij. Ik vond het zonde om er niets mee te doen, zag er plantensteunen in of iets artistieks. Nou is de vader van onze schoonzoon een handigerd. Hij kan bijvoorbeeld lassen. Jullie snappen het al, hij was zo lief op mijn aanwijzing een tweetal stilistische figuurtjes te maken die nu een sneu vlierboompje midden op ons grasveld gezelschap houden. Of dat hun definitieve plaats is, weet ik nog niet. Tot ik heb besloten of ik ze nog een lik verf zal geven, mogen ze hier blijven staan. Maar voorlopig kijk ik er vanuit mijn luierhoekje op neer en dat bevalt me wel. Anatomisch kregen ze wat kenmerken mee die het begrip hang-en sluitwerk toch een geheel nieuwe dimensie geven.

Nog even denken

Vanmiddag was ik even op de Voorburgse begraafplaats. Er moest nog een naamplaatje worden gezet bij de urn met de as van mijn vader. De Oosterbegraafplaats heeft beslist parkachtige allure en ik vind het er niet náár. Vredig wel. Confronterend in zekere zin. Zelf ben ik er niet over uit of ik gecremeerd of begraven wil worden. Wij zijn geen mensen die naar het graf van familieleden toegaan om daar planten en bloemen neer te zetten. Een natuurbegraafplaats vind ik wel mooi voor me zelf. Maar wat mij betreft mogen ook mijn nabestaanden het beslissen. Willen zij rond mijn groeve staan of gaan ze liever voor cremeren. As verstrooien of in een urnenmuur? Moet ik hen met deze beslissing opzadelen? Ik ben er nog niet uit en denk er graag de komende twintig jaar op mijn gemak over na.

Vrijheid in gebondenheid

Omdat ik mijn moeder beloofd had gebak mee te nemen, stond ik vanmorgen al vroeg in de Choorstraat in de rij. Het dagelijks leven is wat complexer geworden. Voor mijn moeder helemaal. De oorlogsherinneringen, het gemis van mijn vader en de Coronacrisis, het is een zware periode. Ook voor mijn zussen en mij; je wilt er zijn voor elkaar maar in fysieke zin is dat onmogelijk. Gelukkig woont mijn moeder nog thuis en bezoeken we haar om de beurt en nemen de gepaste maatregelen en afstand. En vanmiddag om vijf uur op de vijfde van de vijfde maand, borrelen we digitaal met elkaar. Op de vrijheid, de vrede en op het grote geluk dat onze moeder nog in ons midden is. Voor haar speciaal wappert deze vlag.

Oranje

De hevigste windschoten zouden pas rond vier uur vanmiddag plaats vinden. Dus maakten we de polderwandeling, al hielden we die erg kort. Dat kwam mede omdat we rond half twaalf verwacht werden bij een nichtje en haar man. Daar vond een kleine familiereünie plaats in hun nieuwe huis in Beusichem. Voor je het weet zie je elkaar alleen nog op begrafenissen. En juist daar, bij de uitvaart van mijn vader, was haar plan ontstaan. Wat een goed idee! Het huis is fraai, de lunch was overheerlijk en het gezelschap gezellig. Om half vijf waren we weer veilig thuis. Ik wens brandweer en andere hulpverleners sterkte en wat ons betreft; laat nu buiten de storm maar razen.