De terugkeer

P1230307

Onze dochter was zo lief haar vader vanmiddag van het vliegveld in Weeze op te halen. In tegenstelling tot mij vindt ze autorijden wél leuk en gezien mijn neiging tot verdwalen, was het een prima ruil die we vanmiddag deden. Zij de autorit, ik de kleindochters. Ik had voor hen L’enciclopedia dei Bambini meegenomen. Met z’n drietjes hebben we verschillende onderwerpen bestudeerd en benoemd. Daarbij was de pagina over het vliegveld favoriet. En wat een feest toen ik de wijnboer dan weer eindelijk in mijn armen kon sluiten. Ook de meisjes kregen uiteraard zijn aandacht. Het pinksterweekend staat voor de deur, de familie herenigt zich. P1230314

Advertenties

Duveltje uit een doosje

P1230269

Mijn wandelclubzus zag gisteren ‘het’ doosje bij mij liggen en riep meteen ‘dit is een goocheldoosje van pappa’. En daar plopte mijn herinnering naar boven. Het was ooit  gevuld met sigaretten en nadat het dicht en direct weer open werd geschoven was het léég. En wonder vonden wij als kinderen dat. De pioenmeeldraden werden er uitgekiept want dat gaat niets worden en was een beetje dom van me. Een uurtje later liet ik het doosje opnieuw aan mijn vader zien en toen wist hij het ook weer. Tijdens onze kinderverjaardagen deed mijn vader altijd een goochelvoorstelling. Met groot succes. Nog weer later op de middag kon ik, na enig oefenen, mijn kleinkinderen trakteren op een echte goocheltruc. Een wonder vonden ze het.

P1230264

Stil

P1230082

Van angst of in doodsnood kun je schreeuwen. Maar verder? Schreeuwers kunnen niet op mijn sympathie rekenen. Nooit. Vanavond ben ik bij mijn moeder en kijken we rond acht uur naar tv waar op de Waalsdorpervlakte een mooie en ingetogen dodenherdenking is te zien. Mijn vader zal weer als een van de eersten een krans leggen en voorafgaand is er een kort interview met hem te zien op RTL 4. Een zus en een kleindochter vergezellen hem. In stilte. In stilte denk ik aan alle slachtoffers van geweld en oorlogen, waar ook ter wereld. Twee minuten stilte. We zouden het vaker moeten doen.

 

Volkomen nutteloos

DSC_0001-001

Op maandag 11 januari 1965 knipte ik mezelf een pony en bewaarde de lok. Die vouwde ik in een vloeipapiertje waarin eerder een Japanse pop had gezeten. De vader van mijn toenmalige vriendinnetje was voor zijn werk naar de Olympische spelen in Japan geweest en had ook voor mij een presentje meegenomen. Die pop heeft onze laatste verhuizing niet overleefd, de lok en het papier dus wel. En met dit plukje haar uit de tijd dat mijn haar nog niet grijs was, kwam een stroom van heerlijke herinneringen los. Dus pakte ik het opnieuw zorgvuldig in en borg het op. Ik hoop het over een jaar of twintig nog eens tegen te komen. Heeft het toch zijn nut.

Voor-en achterkant

DSC_0002

Mijn vader vindt het leuk om de bedrijvigheid aan de overkant te bekijken. Waar eerst een schutting stond voor de nieuw te bouwen parkeerkelder, is nu een toegangshek geplaatst waar vrachtwagens gevuld met zand de bouwput verlaten. De kaalslag in winkelcentrum Leidsenhage is nu compleet en het opbouwen kan beginnen. Voor mijn ouders heeft het centrum geen enkele aantrekkingskracht meer. Ik vrees voor heel veel andere mensen ook niet. Eind 2019 zal de officiële opening  plaatsvinden, de bouw verloopt op schema. Mijn ouders zijn zo reëel dat zij zich afvragen het ooit mee te maken. Aan de andere kant van hun appartement hebben ze een heel ander uitzicht. Groen, ruimte en af en toe een fraaie zonsondergang. Ook fijn om naar te kijken.

DSC_0005

Relativeren kun je leren

P1220651

De zondagochtend wandeling  is een vast gegeven als we in NL zijn. Vandaag had ik wél een paraplu nodig. Nou ja, toch 3000 stappen. Mooi meegenomen al is het niet veel.  Nee, dan is het aangenamer om met mijn ouders, zussen en zwagers bij elkaar te komen om de 95e verjaardag van mijn vader te vieren. Na de koffie aan de borrel en wat zegt die bijdehante vader dan als we proosten? ‘Ja, mensen, op de volgende drie weken dan maar!’ Over relativeren gesproken.

IMG-20171022-WA0007

Hans en Maribel

DSC_0011

DSC_0012

De dagen die we met elkaar doorbrengen, dobberen gezellig voort. Er is alle tijd voor verhalen en herinneringen. Hans is een jaar geleden gestart met genealogisch speurwerk naar de familie van zowel vaders als moeders zijde. Dat levert nu veel interessante gesprekken op. Ook de verschillen tussen de Nederlandse en Colombiaanse cultuur worden uitgediept en weer afgezet tegen het Italiaanse familieleven. We hebben nooit een tekort aan onderwerpen en genieten alle vier enorm van deze week. Kijk maar hoe ontspannen dat er uit ziet.