Relativeren kun je leren

P1220651

De zondagochtend wandeling  is een vast gegeven als we in NL zijn. Vandaag had ik wél een paraplu nodig. Nou ja, toch 3000 stappen. Mooi meegenomen al is het niet veel.  Nee, dan is het aangenamer om met mijn ouders, zussen en zwagers bij elkaar te komen om de 95e verjaardag van mijn vader te vieren. Na de koffie aan de borrel en wat zegt die bijdehante vader dan als we proosten? ‘Ja, mensen, op de volgende drie weken dan maar!’ Over relativeren gesproken.

IMG-20171022-WA0007

Advertenties

Hans en Maribel

DSC_0011

DSC_0012

De dagen die we met elkaar doorbrengen, dobberen gezellig voort. Er is alle tijd voor verhalen en herinneringen. Hans is een jaar geleden gestart met genealogisch speurwerk naar de familie van zowel vaders als moeders zijde. Dat levert nu veel interessante gesprekken op. Ook de verschillen tussen de Nederlandse en Colombiaanse cultuur worden uitgediept en weer afgezet tegen het Italiaanse familieleven. We hebben nooit een tekort aan onderwerpen en genieten alle vier enorm van deze week. Kijk maar hoe ontspannen dat er uit ziet.

 

 

Onrust

dsc_0015

Pff, wat een stormachtige dag. Om negen uur een korte polderwandeling gemaakt. Thuis wachtten nog diverse klusjes op me, die ik deels ook uitvoerde. Intussen vlogen de familie-apps heen en weer. Met mijn zussen was er de zorg te delen over de vader van een van mijn zwagers. En binnen ons gezin wachtten we op de landing van onze zoon. Hij was voor zijn werk een week in Australië geweest. Na drie mislukte pogingen te landen op Schiphol vloog het toestel door naar Brussel. De helft van de passagiers was kotsziek geworden. Enfin, inmiddels weten we dat het vliegtuig toch opnieuw naar Schiphol koerst. Daar staat ook zijn auto. Wat zal hij blij zijn als ie vannacht weer veilig in zijn eigen bedje slaapt.En ik ook. Pff.

dsc_0012

Vaderlijke wijsheid

dsc_0062

Toen ik gisteren voor mijn ouders boodschappen ging doen, kreeg ik een cadeaukaart mee die mijn ouders bij de Postcode Loterij hadden gewonnen. Mijn vader had de kaart al via de daarvoor bestemde site geactiveerd. Voor € 12,50 duurzame producten kon ik er voor kopen. Zonde om dat niet te gebruiken, zei mijn vader erbij. Zelf hadden we die cadeaukaart ook gewonnen maar niet goed gelezen en al bij het oud papier gelegd. Met de halfslachtige gedachte dat het allemaal louter reclame is en niet interessant. Vanmorgen vond ik de kaart terug in de papier-verzamelbak en deed de gratis boodschappen. Een beetje beschaamd over mijn eerdere gemakzucht.

Jarige vader

dsc_0069

Sinds een jaar of drie, vier is het traditie om de verjaardagen van mijn ouders buiten de deur te vieren. In een klein clubje van kinderen en schoonkinderen drinken we koffie met gebak, gevolgd door een drankje met wat lekkers. Als je, zoals mijn vader, 94 wordt hoef je eigenlijk geen lang ‘zal hij leven’ te zingen want dat is al een feit. Maar gezellig bij elkaar klonteren en genieten van wat nog is, is aan mijn beide ouders zeer besteed. En ik kan niet genoeg benadrukken hoe fijn en bijzonder dat is.

Achter de muziek aan

p1210368

Als kind mocht ik wel eens mee naar de Taptoe Delft. Mijn vader kon en kan die muziek wel waarderen, mijn oma ook. Ik herinner me van een keer dat mijn moeder thuis bleef bij de twee jongsten en ik samen met mijn andere zus mee mocht. Eerst de autorit van Den Haag naar Delft, dat was al een feest op zich omdat oma, zodra ze op reis ging, meteen snoep begon uit te delen. Enfin, dat soort herinneringen kwam allemaal terug nu de Taptoe gisteren en vanavond op de Markt gehouden wordt. Vandaag was er een streetparade en marcheerden diverse korpsen door het centrum. Daar móest ik dus wel even achteraan.

p1210364

Buona Pasqua

DSC_0007

Wil jij wat paaseitjes meenemen uit de supermarkt, had mijn moeder vorige week aan mijn vader gevraagd. En dat deed de lieverd. Hij kwam met een kilo thuis. En daar ziet mijn moeder dan de humor wel van in. Want hoe krijgen zij met z’n tweetjes in hemelsnaam een kilo eitjes weggewerkt. Dus pakte mijn moeder de keukenweegschaal. Voor elke dochter, ze heeft er vier, woog ze twee ons eitjes af. Het restant was voor hen zelf. Dat bleek ruim twee ons te zijn, dus stopte ze in elk zakje nog één extra eitje van hun eigen portie. Want ze houdt van eerlijk zullen we alles delen. Eerst moesten de eitjes op de foto, daarna stopte ik ze in een schaaltje. Maar vanmiddag bij de thee…