Lezen, verbazen en lezen

DSC_0006

Het was een lijvig boek, de biografie over Boudewijn  Büch. Net als veel anderen was ik in de tachtiger en negentiger jaren onder de indruk van zijn belezenheid, zijn tv-programma’s naar onbekende eilanden en zijn boeken. Eva Rovers kreeg van zijn familie toestemming tot inzage in zijn dagboeken, die in het Nederlands Letterkundig Museum nog tot 2030 achter slot en grendel liggen. Ik kreeg dit boek heel onverwacht en ‘zomaar’ van mijn wijnboer en hij heeft me daar een enorm plezier mee gedaan. Want zeer gedegen maar goed leesbaar geschreven over een bizar leven van een gemankeerd en geniaal mens. Ik krijg zin zijn boeken uit onze boekenkast te herlezen. Maar er wachten ook nog twee delen Elena Ferrante op me waar de wijnboer heel enthousiast over is. Dus.

DSC_0001

 

Advertenties

Goes

De wijnboer, die ook belastingman is, bezoekt  momenteel de buitengebieden. Voor de gezelligheid reed ik vandaag mee naar Goes. Terwijl hij zich over cijfers boog, keek ik in het Historisch Museum de Bevelanden naar Zeeuwse klederdracht, naar merklappen en naar Schutterstukken. Het museum is gevestigd in het voormalige weeshuis  en de kleine expositie daarover sprak het meest tot mijn verbeelding. Weeskinderen en oude lieden bewoonden twee panden naast elkaar die onderling waren verbonden. Het is boven de toegangsdeuren nog te zien. Op den duur greep het bestuur in en scheidde deze twee groepen vanwege de slechte invloed op elkaar. Spartaans is nog wel de zwakste kwalificering om de dagelijkse gang van zaken in die huizen te beschrijven. Nee, dan zat ik heel wat luxer de komst van de belastingman weer af te wachten in het museumrestaurant.

P1210892

Blogvriendin

dsc_0006-004

Acht jaar oud is ze pas, dit meisje. Ik probeer onze acht jaar oude en zeer beweeglijke kleindochter voor te stellen in deze kleding. Om de jurk zo gedetailleerd te kunnen schilderen heeft Albert Rotius misschien wel een paspop gebruikt en in een paar andere sessies haar hoofd en handen geschilderd. Of zouden meisjes in 1660 met gemak uren stil kunnen staan? Hoe dan ook, het schilderij was te zien in het Westfries Museum in Hoorn. Van daaruit stuurde blogvriendin Bertie mij ‘zomaar’ deze kaart. Gekleed in comfortabele broek en trui zat dit oudere meisje in 2017 daar verrast en glimlachend naar te kijken.

Beelden aan zee

dsc_0007

‘Dan laat ik je ook even zien in welke ruimte ik wel zou willen wonen’, zei mijn zus. Ze troonde me mee naar een zaal met ramen tot aan de vloer en dit uitzicht. Dat er tussen het duin en zee nog de drukke Scheveningse boulevard ligt, is moeilijk voorstelbaar maar echt waar. We bezochten samen een tentoonstelling met keramiek en een enkel beeld van Picasso.

Op mijn beurt kon ik haar vertellen dat ik in het voorjaar in Malaga nog Picasso’s geboortehuis heb bezocht. Waarmee we ongemerkt maar ook onvermijdelijk bij een van onze favoriete onderwerpen waren beland. Het gaat bij ons al snel over huizen, meubels, muurverf en kringloopvondsten. En dat allemaal terwijl we die fraaie kunstweken van Picasso liepen te bekijken.

Mannelijk

P1200280

Het valt me op dat er zoveel mannen rondlopen, zei mijn zus gisteren toen we de expositie van Karel Appel bezochten. En inderdaad. Behoorlijk veel mannen. Over het algemeen vormen van die echte museummevrouwen de meerderheid. Even voor de goede orde; andere bezoekers zullen mijn zus en mij ongetwijfeld in de zelfde categorie indelen. En nee, mijn zus staat niet op de foto, dit is een toevallige passant. Hoe dan ook,  we hebben genoten en ik vertel niets nieuws als ik zeg dat ik van kleur hou. Dan zit je bij Karel wel goed.

Lustrum

P1200005Onze zondagse wandelclub transformeert minstens een keer per jaar in een cultureel culiclubje. Vijf jaar geleden zijn we gestart en dat moest gevierd. Om elf uur verzamelden we bij Museum Boymans van Beuningen in Rotterdam. We waren niet de eersten en zeker ook niet de enigen die het werk van Jeroen Bosch, Breughel en tijdgenoten bewonderden. Daarna schoven we aan tafel bij Las Palmas, het restaurant van Herman de Blijker. Elke zondag is er een lazy-sunday-kaart met kleine gerechten voor redelijke prijzen. Het voelde een beetje Italiaans aan om zo, met goede vrienden, op de zondagmiddag een perfecte lunch te gebruiken. Maar dan wel in die schitterende Rotterdamse omgeving.