Rondje om de kerk

Op twaalf kilometer vanaf Delft ligt het plaatsje Maasland. Centraal staat daar de Oude Kerk die al in 1400 gebouwd is. Een rijksmonument uiteraard. We liepen letterlijk een rondje om de kerk en kijk nou toch, wat een leuke huizen, autovrije straten en beeldschone doorkijkjes.

Er wonen nog geen zevenduizend mensen én wat huisdieren natuurlijk. Het riviertje de Gaag stroomt dwars door Maasland, dus aan bruggetjes geen gebrek. Het was er uitgestorven. In een wat grotere stad doet dat meteen erg doods aan. Nu hadden we meer het gevoel dat we door een openlucht museum liepen. Er is ook een echt museum, een heel aantrekkelijk museum bovendien maar daar kom ik morgen nog op terug.

Drechtoevers

Je moet het maar nét weten te vinden, dit beeldenpark in Zwijndrecht. In 1996 werd het geopend door Koningin Beatrix en zoals bekend, heeft zij wel wat met beelden. Geen idee wat zij van bovenstaande scheepswrakachtige stukken vindt maar , afgezien van dit geplooide stuk, kan het mij niet echt bekoren. Dan vind ik deze constructie aangenamer omdat het mooi als passe partout kan dienen voor de skyline van Dordrecht aan de overkant. Het park is bedoeld als levend museum aan het rivierensnoer van de Oude Maas, Beneden Merwede en de Noord aldus de site van Drechtoevers.

De liggende vrouw en het werk dat aan een blad van de ginkgo boom doet denken, vind ik persoonlijk dan wel weer aardig. Dankzij onze kleindochters leerden we dit park kennen en ik ben vast van plan om de komende periode op zoek te blijven gaan naar voor mij onbekende stadsparken.

In Bethlehem

Je hoeft natuurlijk niet persé naar Gorinchem om boeken te kopen. Maar nu we een paar dagen in dit vestingstadje verblijven en we bovendien hoorden van een vriendin dat hier in een historisch pand de literaire boekhandel de Mandarijn gevestigd is, maakten we gisteravond al een afspraak voor een bezoekje vandaag.

Jarenlang was hier een museum in het oorspronkelijk als patriciërswoning gebouwde pand. De naam Dit is in Bethlehem komt van een beeldhouwwerk dat de gevel siert in de vorm van een kersttafereel. Met de eigenares van de boekwinkel hadden we een leuk gesprek. Sinds kort is ook de Historische Vereniging Oud Gorcum vertrokken uit dit hoge pand. De boekhandelaarster doet nu een voorstel om er (voor) leeskamers van te maken, schrijflessen te gaan geven en soortgelijke activiteiten. Het lijkt mij een uitstekend plan want de lees- en schrijfvaardigheid van de jeugd holt hard achteruit, is onlangs nog weer eens vastgesteld. Wij kochten er drie boeken, daar kom ik binnenkort nog wel eens op terug. Ze liggen mooi te zijn op de sitetable in ons sfeervolle tijdelijke appartement.

Onze huisgalerie

Toen kortgeleden de wisselkunst in onze gezamenlijke hal weggehaald was, dacht ik dat er weer nieuw werk in de plaats zou komen. Maar toen ik de schilder in de hal bezig zag, begreep ik de werkelijke reden van de kale muren. Nu musea en galeries zijn gesloten, lijkt nieuwe kunst binnenhalen me onmogelijk. Maar zie. Er hangt tóch weer ander werk. Zowel de schilder als de kunstcommissie hebben weer fantastisch werk geleverd. Het zijn dit soort dingen die de dagen kleuren.

Jan Schoonhoven uit Delft

Vele malen overheen gelopen op het Vrouwjuttenland en nooit eerder had ik het opgemerkt, een plaquette op de stoep ter herinnering aan de Delftse kunstenaar Jan Schoonhoven (1914-1994). Die tegel ligt er sinds november 2018 ontdekte ik. Hij woonde hier met vrouw en zoon en het huis ontbeerde elke luxe. Jan Schoonhoven was opgeleid aan de Koninklijke Academie voor beeldende kusten in Den Haag en had tussen ’46 en ’79 een kantoorfunctie bij de PTT. Zijn kunstenaarschap voerde hij uit in de avonduren en tijdens de weekends.

Samen met onder meer Armando was hij medeoprichter van de Nul-groep die zich afzette tegen de Cobra beweging. Zij wilden objectieve kunst maken zonder emotionele waarde. Van Schoonhoven maakte vooral vaak reliëfs. Veel musea in binnen-en buitenland hebben werk hangen van deze Delftse kunstenaar en op veilingen bracht en brengt het enorme bedragen op. En dat alles tot stand gekomen achter dat eenvoudige voordeurtje.

Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Alleen de vlag is niet mooi

Het Noordbrabants Museum in Den Bosch was een aangename ontdekking voor ons. Zó groot en uitgebreid dat we nog maar eens terug moeten. We zagen werk van Nederlandse schilders die in Italië waren opgeleid, er was een tentoonstelling met meesterwerken uit Wenen, een opvallende expositie van de Chinese kunstenaar Shao Fan, een fraaie eigen collectie met onder andere werk van Jan Sluijters én nog een afdeling die speciaal aan Brabants erfgoed was gewijd. Te veel dus voor één dag. Het vroege werk van Van Gogh hebben we uiteraard bekeken en we troffen het dat er heel recent een kopstudie is aangekocht. Daar werd ter plaatse door een museummedewerker uitvoerig over verteld, interessant. Met een geweldige museumwinkel, een goed restaurant, een fraaie binnentuin en een prima Coronabeleid, was het er goed toeven. Voor ons is dit een perfecte manier van samen een dagje uit als het regent.

Jan Sluijters

Mijn valkuilen

Als ik bij de supermarkt een gratis tijdschrift zie liggen met recepten (en een heleboel reclame) neem ik dat mee naar huis. Vrijwel altijd máák ik daaruit ook wel een gerecht dat me aanspreekt. Vaak met smakelijk resultaat. Maar dan, hè. Overtypen en opbergen in mijn receptenmapje op mijn laptop? Uitknippen en bewaren? Komt nooit wat van. Tot er zo’n belachelijke stapel ligt die ik moeiteloos wegkieper want teveel werk om het allemaal nog eens door te spitten.

Als blogger is het handig om wat extra informatie mee te nemen vanuit het museum. Of alvast een folder van een tentoonstelling die nog komen gaat. Een evenement dat beslist de moeite waard is. Dat soort dingen hoopt zich op in een mand naast mijn bureau. Hoppa. Weg ermee. Dit is de tijd van opruimen en goede voornemens.

Maar een beetje hardleers ben ik wel.

Jeneverstad

Toen ik bij mijn vriendin aan de koffie zat, was dit mijn uitzicht. Dat smaakte extra goed. Ze woont recht tegenover het Stedelijk Museum Schiedam, dat is onderscheiden als het meest klantvriendelijke museum van Nederland in 2019. Ik heb er ook op gestemd met in het achterhoofd de mogelijkheid tot het winnen van de hoofdprijs onder de inzenders; een reis naar New York. Daar zouden we dan samen naar toe gaan. Ach, een dagje Schiedam is ook leuk.

Met ons rug naar het museum kijk je zo richting haar huis. Om de hoek liggen prachtige oude boten in de haven. Dat we tussen het bijkletsen door, ook nog tijd maakten even het museum te bezoeken, is eigenlijk een wonder. Ik kom er nog op terug. Ik moest haast maken om vóór de files rond Rotterdam weer naar Delft terug te rijden. Dat lukte binnen een half uur. Welbesteed dagje!

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.