Onze huisgalerie

Toen kortgeleden de wisselkunst in onze gezamenlijke hal weggehaald was, dacht ik dat er weer nieuw werk in de plaats zou komen. Maar toen ik de schilder in de hal bezig zag, begreep ik de werkelijke reden van de kale muren. Nu musea en galeries zijn gesloten, lijkt nieuwe kunst binnenhalen me onmogelijk. Maar zie. Er hangt tóch weer ander werk. Zowel de schilder als de kunstcommissie hebben weer fantastisch werk geleverd. Het zijn dit soort dingen die de dagen kleuren.

Jan Schoonhoven uit Delft

Vele malen overheen gelopen op het Vrouwjuttenland en nooit eerder had ik het opgemerkt, een plaquette op de stoep ter herinnering aan de Delftse kunstenaar Jan Schoonhoven (1914-1994). Die tegel ligt er sinds november 2018 ontdekte ik. Hij woonde hier met vrouw en zoon en het huis ontbeerde elke luxe. Jan Schoonhoven was opgeleid aan de Koninklijke Academie voor beeldende kusten in Den Haag en had tussen ’46 en ’79 een kantoorfunctie bij de PTT. Zijn kunstenaarschap voerde hij uit in de avonduren en tijdens de weekends.

Samen met onder meer Armando was hij medeoprichter van de Nul-groep die zich afzette tegen de Cobra beweging. Zij wilden objectieve kunst maken zonder emotionele waarde. Van Schoonhoven maakte vooral vaak reliëfs. Veel musea in binnen-en buitenland hebben werk hangen van deze Delftse kunstenaar en op veilingen bracht en brengt het enorme bedragen op. En dat alles tot stand gekomen achter dat eenvoudige voordeurtje.

Siena

In 1988 waren we voor het eerst in Siena. En voor het laatst trouwens ook. We reisden toen met onze Australische familie door Europa om in Rome te eindigen. De vier meereizende kinderen waren tussen de acht en veertien, het was augustus, het was snikheet. Het werd tijd om de stad nogmaals te bezoeken dus. De Duomo, de dom, liet ik al zien. Maar wie Siena bezoekt kan natuurlijk niet om het Piazza del Campo heen. Het schelpvormige plein is vooral bekend vanwege de paardenren waarbij gestreden wordt om de Palio (het vaandel). Sinds 1633 wordt dit spektakel twee keer per jaar gehouden.

Het Palazzo Publico werd in 1310 gebouwd als paleis en is tegenwoordig Gemeentehuis en museum. Ons verzadigingspunt wat kunstkijken betreft was met een bezoek aan de Duomo al bereikt, dus we bekeken dit prachtige bouwwerk met de elegante toren alleen van de buitenkant. En mensen kijken hè. Ook altijd fijn. Mensen die zomaar gaan zitten op dit plein en de schoonheid ervan op zich in laten werken. Of een beetje gaan spelen. Wij hielden het bij kijken, lopen, foto’s maken en herinneringen ophalen.

Alleen de vlag is niet mooi

Het Noordbrabants Museum in Den Bosch was een aangename ontdekking voor ons. Zó groot en uitgebreid dat we nog maar eens terug moeten. We zagen werk van Nederlandse schilders die in Italië waren opgeleid, er was een tentoonstelling met meesterwerken uit Wenen, een opvallende expositie van de Chinese kunstenaar Shao Fan, een fraaie eigen collectie met onder andere werk van Jan Sluijters én nog een afdeling die speciaal aan Brabants erfgoed was gewijd. Te veel dus voor één dag. Het vroege werk van Van Gogh hebben we uiteraard bekeken en we troffen het dat er heel recent een kopstudie is aangekocht. Daar werd ter plaatse door een museummedewerker uitvoerig over verteld, interessant. Met een geweldige museumwinkel, een goed restaurant, een fraaie binnentuin en een prima Coronabeleid, was het er goed toeven. Voor ons is dit een perfecte manier van samen een dagje uit als het regent.

Jan Sluijters

Mijn valkuilen

Als ik bij de supermarkt een gratis tijdschrift zie liggen met recepten (en een heleboel reclame) neem ik dat mee naar huis. Vrijwel altijd máák ik daaruit ook wel een gerecht dat me aanspreekt. Vaak met smakelijk resultaat. Maar dan, hè. Overtypen en opbergen in mijn receptenmapje op mijn laptop? Uitknippen en bewaren? Komt nooit wat van. Tot er zo’n belachelijke stapel ligt die ik moeiteloos wegkieper want teveel werk om het allemaal nog eens door te spitten.

Als blogger is het handig om wat extra informatie mee te nemen vanuit het museum. Of alvast een folder van een tentoonstelling die nog komen gaat. Een evenement dat beslist de moeite waard is. Dat soort dingen hoopt zich op in een mand naast mijn bureau. Hoppa. Weg ermee. Dit is de tijd van opruimen en goede voornemens.

Maar een beetje hardleers ben ik wel.

Jeneverstad

Toen ik bij mijn vriendin aan de koffie zat, was dit mijn uitzicht. Dat smaakte extra goed. Ze woont recht tegenover het Stedelijk Museum Schiedam, dat is onderscheiden als het meest klantvriendelijke museum van Nederland in 2019. Ik heb er ook op gestemd met in het achterhoofd de mogelijkheid tot het winnen van de hoofdprijs onder de inzenders; een reis naar New York. Daar zouden we dan samen naar toe gaan. Ach, een dagje Schiedam is ook leuk.

Met ons rug naar het museum kijk je zo richting haar huis. Om de hoek liggen prachtige oude boten in de haven. Dat we tussen het bijkletsen door, ook nog tijd maakten even het museum te bezoeken, is eigenlijk een wonder. Ik kom er nog op terug. Ik moest haast maken om vóór de files rond Rotterdam weer naar Delft terug te rijden. Dat lukte binnen een half uur. Welbesteed dagje!

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.

Cadeau

Voor zijn verjaardag had de jeugdvriend van de wijnboer nog een cadeautje tegoed. Dat werd iets cultureels en iets smakelijks. In het voortreffelijk Italiaans restaurant il Peperoncino in Delft, deelden de vrienden na het eten hun dessert. Is dat niet zoet? Vóór die tijd bezochten we met z’n vieren de tentoonstelling van Pieter de Hooch in het Museum Prinsenhof. Deze tijdgenoot van Vermeer legde zich vooral toe op het schilderen van binnenplaatsen en doorkijkjes. Vanuit de hele wereld is er werk van hem naar Delft gebracht.

Zoals dat tegenwoordig heel vaak gaat, was ook de entourage en uitleg over zijn leven en werk mooi en beeldend gedaan. Zelfs de museumwinkel en het restaurant zijn, vanwege het groot aantal verwachte bezoekers, verplaatst. Ik vind dat een hele verbetering. We moesten ondanks onze museumkaart nog wel vijf euro bijbetalen. Maar ja, er waren dan ook kosten nog moeite gespaard.

Tentoonstelling duurt nog tot 16 februari 2020. 

Ontdekt

Dat deze schrijver en rechtsgeleerde in Delft geboren is en ook begraven, dat wist ik wel maar verder ken ik Hugo de Groot toch vooral van zijn spectaculaire ontsnapping in een boekenkist vanuit Slot Loevestein. Ik ontdekte een hofje dat naar hem vernoemd is. Aan het eind ervan siert zijn beeltenis de blinde muur.

In de steeg is verder nog een middeleeuwse stadsplattegrond van Delft te zien en een museumachtige etalage die volgens mij een kamer in Slot Loevestein laat zien.

Samen met zijn vrouw Maria van Reigersbergen kijkt hij me aan met een geamuseerde blik. Zijn standbeeld op de Markt in Delft heb ik talloze keren gezien, deze nieuwe kennismaking vond ik verrassend. Die Hugo!

Ontbijt in een museum

De foto had beter gekund maar mijn bedoeling komt wel over, hoop ik. We kijken hier de ontbijtzaal in van het hotel in Brindisi. Mijn blog over een verrassende ontmoeting daar houden we tegoed, er moeten linkjes in die ik op mijn mobiel niet voor elkaar krijg. Goed, terug naar het hotel waar we vorig weekend verbleven.Door alles in wit- en crème tinten te houden, inclusief de tafelkleden, komt de kunst mooi uit.

Ongesigneerd werk maar wij vonden deze twee schilderijen fantastisch.

Vannacht sliepen we hier. Een echt Duits ingericht hotel. Van een andere orde dus maar ook apart. De eetzaal waar we vanmorgen ontbeten had beslist iets museaals. Morgenochtend ontbijten we in Delft, gewoon weer thuis.