Geel binnen

Toen ik kort geleden een geel grachtenpand liet zien en ik bovendien geel als interieurkleur niet verwierp, kwamen daar reacties op. Eén blogvriendin schreef zelfs dat behalve bananen er absoluut in haar huis geen geel te vinden is. Ik keek nog eens rond in mijn eigen huis. Geel vloerkleed, bloemmotieven in geel en een kunstwerkje met gele vlakken.

En dit is dan alleen nog maar de woonkamer, hè? In de gezamenlijke hal van ons gebouw hangt dit kwartaal een schilderij waar mijn oog telkens naar toe wordt getrokken. Maar zal ik dan toch eens een kleurbekentenis doen? Ik hou niet van paars. Niet in kleding en zéker niet in ons interieur.

Drie generaties

Er zijn op dit moment nogal wat tentoonstellingen die mijn belangstelling hebben. We begonnen vandaag maar eens met die in Alkmaar waar vader, dochter en kleinzoon Toorop in een gezamenlijke expositie te zien zijn.

Dit grote doek van Jan Toorop is een ode aan drie generaties. De knoestige Zeeuw die hier de kijker aanstaart, maakt indruk. Op de achtergrond spetteren wat jonge meisjes aan de vloedlijn. De zon schijnt op dit schilderij en ja, daar val ik dan voor.

De twee andere leden van de familie komen in volgende blogs voorbij. Ik ga eens kijken of ze bij de musea die nog op mijn lijstje staan, ook toepasselijke koekjes bij de thee serveren.

Kleur!

Uiteraard kan ik op zoek gaan naar herfsttinten. Maar zolang zich nog zomerse kleuren aandienen, ga ik daar niet aan voorbij. Kijk hier nou, ik heb weinig nodig om vrolijk van te worden.

Deze groen gele polderweg is recent gerenoveerd. We hebben het plan om hier nog eens te gaan fietsen richting Pijnacker. Als er ooit een dag aanbreekt waarvoor geen invulling is, komt het er misschien nog van.

Mijn blog besluit ik met een impressionistisch schilderij. Een bewogen foto die ik persoonlijk verrassend leuk vind. Maar daar hoeft niemand het mee eens te zijn.

Stadsverfraaiing

De Kloksteeg in Delft is recent opgefrist met een grote en bijzondere muurschildering van Micha de Bie. Dus dat moest ik eens met eigen ogen en camera bekijken. Zijn werk bestaat uit twee delen.

Hier zijn panden in kleurschakerigen geverfd zoals ze ook voorkomen op schilderijen van Pieter de Hooch. De zwart-witte onderkant verwijst naar de tegelvloeren die veel in zijn werk terugkomen. Over deze verflaag wordt nog met een speciale techniek een laag aangebracht waarmee je met je mobieltje de kleur kunt scannen en je een afbeelding ziet van het originele schilderij waarop het gebaseerd is.

Het andere deel van de muurschildering laat bekende Delftenaren zien. En mijn Meisje met de parel hoort daar gelukkig ook bij.

Barbieberg

Afgedankt liggen ze erbij. Vrijwel allemaal bloot en met de armen ten hemel gericht alsof ze verzuchten ‘wie laat ons hier nou zó achter?’ Het kan gebeuren in een kringloopwinkel. Ik was daar met de zus met wie ik vaker langs kringloopwinkels ga. Zij zocht en vond een schilderijlijst. De barbies moeten wachten op serieuze kopers en wij vervolgden onze weg.

Vóór we in het centrum van Delft aan een verlate verjaardagslunch gingen, reden we toevallig langs de werkplaats van Theo Jansen, de kunstenaar van de strandbeesten. Als je goed kijkt, zie je de beesten onder de bomen staan. In de zon op een beschut terras praatten we onze levens weer bij. Hier en daar een verzuchting over dingen die ons bezig houden. Maar daar wordt serieus aan gewerkt.

De kast weer in

DSC_0014DSC_0015

In mijn agenda had ik een paar dinsdagmiddagen gereserveerd voor een cursus creatief schrijven. Jammer genoeg is de cursus verzet naar volgend jaar. Ik besloot die middagen te gebruiken voor opruimklusjes. Spullen die al jaren onaangeraakt in kasten staan, kunnen weg. Zeg ik altijd. Ballast is het. Herinneringen aan momenten of mensen zitten toch wel in je kop. Zeg ik ook. Maar dan kom ik borduurwerk van mijn oma tegen. Een schellekoord met ons monogram en verlovingsdatum. En een schilderijtje dat nog in de  kinderkamer hing van onze zoon. Het gaat samen terug in de kast. Voor nog eens veertig jaar. Tegen die tijd is het kostbaar antiek en onze kinderen zullen me eeuwig dankbaar zijn. Hoop ik.

DSC_0013

 

Boe

p1210698

Een paar jaar geleden zag je ze veel; geschilderde koeien. Ik kan het natuurlijk mis hebben maar volgens mij is het weer een beetje uit de mode. Via de kunstuitleen hangt dit schilderij sinds kort in onze centrale hal. Ik werd er meteen naar toegetrokken. Het kleurgebruik wijkt enigszins af van wat je zou verwachten gezien het onderwerp. Dat maakt het kleurrijk genoeg voor mijn februari-collectie. Bovendien spreekt de losse stijl mij wel aan. De maker van dit olieverfdoek is Tino Lintelo . Klik op zijn naam en je komt meer werk van hem tegen. Neem nou ‘gescharrel in bloembed’ dat zou ik zo aan onze muur willen hebben.   Gescharrel in een bloembed