Het lentet lekker door

Ook al zijn de temperaturen wat aan het dalen, het blijft toch lekker lente. Kijk maar eens wat ik tegenkwam tijdens een kort loopje over de Nieuwe Plantage. En over kort gesproken: ik hou het even beknopt want er zijn nogal wat zaken die mijn aandacht vragen vandaag. Niets ernstigs of naars, wel tijdrovend. Kom ik binnenkort zeker op terug.

Appels en peren

In mijn favoriete tv-programma Binnenste Buiten was afgelopen week te zien hoe je een boom kunt herkennen aan zijn knoppen. Kennelijk heb ik er niet voldoende van geleerd want dat hier fruitbomen staan, lijkt me duidelijk. Maar appels of peren? Het lijken me wel óude bomen, goed gesnoeid maar wel met veel mos op stam en tak. Hoe dan ook, de werkelijkheid was honderd procent mooier dan ik hier kan laten zien.

Dat geldt ook voor de zon beschenen narcissen die bijna oplichten in de smalle strook bij de afgeknotte molen. Mijn zus en ik liepen me toch een partij te genieten op deze vroege zondagochtend. Daar gaat het toch maar om; de lente zien, horen, opsnuiven en op je in laten werken. En dan vanmiddag met blote beentjes in de zon op ons balkon. Weg met de melkflessen.

Wanneer de lente begint

Naar mijn idee begint de lente op 21 maart. Maar internet leert me dat ie gisteren al is begonnen en meteorologen houden het zelfs op 1 maart. Hoe dan ook, de temperatuur wordt steeds aangenamer en de hemel is strakblauw zoals ik het graag zie. Er zijn in mijn vriendenkring mensen voor wie dit de laatste lente zal zijn. Het tempert mijn vreugde enorm. Ik denk aan ze met heel mijn hart.

De warme tafel

Het is in feite een veredelde snackbar en wordt in Italië een Tavola Calda genoemd. Daar zaten we gisteravond na onze aankomst in Pisa. We aten er eenvoudig maar héérlijk, sliepen in een leuke B&B en reden vanmorgen naar Gubbio waar we halverwege de dag aankwamen.

Onderweg wat besneeuwde bergtoppen maar verder toch al lente-achtige beelden. Ik zag bloeiende mimosa langs de weg. Mimosa is de bloem die op 8 maart, de Internationale Vrouwendag, aan Italiaanse vrouwen wordt gegeven. Tijd om dat te fotograferen had ik niet, gedreven als we waren om zo snel mogelijk naar ons huis op de berg te rijden. Daarvan doe ik de komende periode wel verslag. Eerst nog even alle vrouwen ter wereld, vooral zij die gebukt gaan onder geweld, een hart onder de riem steken. Laten we zorg dragen voor elkaar, meisjes!

Tegeltuinen

We hadden allerlei plannen. Op de fiets naar Rijswijk om daar te gaan wandelen in een rustig park. Maar wat een raar weer was het gisteren! Zelden zo’n warme dag met zoveel weertypen meegemaakt. Uiteindelijk werd het een bruggenloopje, dus gewoon een blokje om in de buurt. Her en der las ik dat de natuur ontploft lijkt en inderdaad zeg: de kleuren knallen je tegemoet, de beukenhaag voor ons huis is in één week van bruin naar groen getransformeerd. Ook in de tegeltuinen is het lentefeest. Dat konden al die onweersklappen en tropische buien gisteren gelukkig niet verhinderen. De temperatuur is uit het dal en dat doet me goed. Hulde voor de lente.

Fort Altena

Als ik nog langer wacht met het laten zien van de foto’s van Fort Altena, dan klopt er niks meer van. Dan is de natuur zó drastisch in de lentestand, dat dit bericht wel erg gedateerd gaat aan doen. Een kleine twee weken geleden liepen we waar ooit de Napoleontische straatweg van Parijs naar Amsterdam was. Het fort maakte deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het werd in de 19e eeuw aangelegd en staat inmiddels op de nominatie te worden opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Het frappante is dat bij dit fort nooit is gevochten en het nu dienst doet als Natuurpoort. Het fort kent wel een militaire geschiedenis als onderdak voor gemobiliseerde soldaten. Hier vandaar kan gewandeld en gefietst worden in het Land van Heusden en Altena én de Biesbosch. Bovendien, en dat was goed te zien, is er een brasserie met ruimte genoeg voor bruiloften en partijen. Wij deden een rondje om het fort en houden de locatie in gedachten voor de kleinkinderdag. Wat een interessante locatie!

Lentegeuren en -kleuren

Februari was dit keer best een leuke maand. Er zat een fraaie winterweek in met sneeuw en ijs, gevolgd door een plots opvlammende lente met hoge temperaturen. En heel Nederland genoot van het buiten zijn. Normaal doe ik mijn best om in de februarifoto’s kleur aan te brengen, dat ging dit keer vanzelf. Op 2 februari zette ik een bos uitbundig bloeiende tulpen op mijn blog, nu eindig ik de maand met de hyacinten die in de kamer staan. De kleuren zijn bijna hysterisch maar daar kan ik wel tegen. We gaan in één moeite door naar maart waarin de lente officieel begint. Zin in.

Niet veel wijzer

Met dit lenteweer zijn er veel mensen buiten. Het leek me een goed moment om nog eens uit te zoeken wie de man op de muurschildering is, waar een tijd geleden verse bloemen bij lagen. Ik sprak een leuke jonge man aan. Hij woont hier nog niet zo lang, was vanwege de liefde vanuit Friesland naar Delft gekomen. Ook hij had er in januari met verwondering naar geleken en navraag gedaan in de buurt. Een naam wist hij niet maar het bleek een buurtbewoner die veel voor de wijk had gedaan en op wiens sterfdag bloemen worden neergelegd. Veel wijzer werd ik dus niet maar we hadden een aardig gesprek en hij heeft het erg naar zijn zin hier in Delft, voegde hij toe. En dat hebben we gemeen. Want een korte buurtwandeling langs de rand van het centrum levert me dit soort plaatjes op. Ik kan me nauwelijks een fijnere woonomgeving voorstellen. Domweg gelukkig in Delft dus.

Op zoek naar de ijsvogel

We hebben reuze ons best gedaan om de ijsvogel te spotten tijdens een dagje Biesbosch met de kleindochters die, tamelijk overbodig na alle lockdowns, nu een week krokusvakantie hebben.

Ik geef meteen maar toe; nog nooit eerder was ik in de Biesbosch. Het was weidser en meer open dan ik had verwacht. Het Biesbosch Museum Eiland was uiteraard gesloten, wel jammer voor de meisjes. Bij het uitkijkpunt Petrusplaat ligt een groot spaarbekken waar we hardop dit Lentegedicht hebben gedeclameerd dat op een informatiezuil stond.

De ijsvogel zagen we alleen op een foto. Goede reden om nog eens terug te gaan en dan met een natuurgids of in een fluisterboot dat bijzondere vogeltje toevallig tegenkomen. Wat we wél vonden was een plek om een kleine picknick te houden. Al stond er behoorlijk veel wind wat het coronakapsel van de wijnboer geen goed deed.