Parijs

Grote kans dat Parijs ook de lievelingsstad van onze jongste kleindochters wordt. Drie dagen (twee nachtjes) waren ze er met hun ouders. En hoe kan je nou beter laten zien dat je in de lichtstad was door even te poseren voor de Eiffeltoren? De treinkaartjes voor de Thalys waren al in een vroeg stadium gekocht, waardoor de reis niet hevig duur was. Natuurlijk hebben ze in de stad ook gebruik gemaakt van de Metro, maar als je in drie dagen 38 km loopt, dan is dat wel een bewijs dat het meeste te voet is afgelegd.

Het was een heerlijk avontuur en Isabel, die samen met haar moeder even langskwam vandaag, vertelde mij er enthousiast over aan de hand van foto’s. ‘Maar uiteindelijk ben ik toch niet echt een stadsmens’, vertrouwde ze me toe. ‘Ik voel me prettiger in de natuur’. Dat vond ik wel een wijze constatering van een elfjarige. Ben benieuwd of dat bij haar zo blijft. Zelf zweer ik bij de balans tussen stad en land maar tot die ontdekking kwam ik pas twintig jaar geleden.

De heilige maagd

In het bos, langs de weg of in een gevel, werkelijk overal kom de de heilige Maria tegen. En altijd opgepoest, van bloemen voorzien en strak in de verf. Ze wordt aanbeden maar ook in de grofste vloeken gebruikt of beter gezegd misbruikt men haar naam.

Een moeder staat hier sowieso op een voetstuk en volwassen zonen voeren voor onze oren de meest sentimentele telefoongesprekken met hun oude moeders. Haar in het openbaar je liefde betuigen is hier vrij normaal.

Terug naar Maria. Zelfs in een leegstaand huis dat aardig aan het verpauperen is, staat ze er keurig bij. En zo hoort het ook. Zeker in Italie.

Boekendag

Tegenover het restaurantje waar wij op zondag altijd ontbijten, werd een kleine rommelmarkt gehouden. Er waren beslist aardige dingen te koop en de opbrengst was ook nog eens voor het goede doel maar evengoed was er niets van mijn gading bij. Behalve dan een boek van Thomas Rosenboom dat ik voor € 1,50 meenam en waarvoor een vriendin me 10 cent gaf als aanvulling op de € 1,40 die we bij elkaar konden schrapen aan contanten. Het boek, De Nieuwe Man, staat hier al in de boekenkast en ik heb het al gelezen. Beetje suf dus maar ik schuif het door aan de vrouw die mij haar 10 cent schonk. De middag brachten we door in onze rustige achtertuin waar ik een (ander) boek uitlas. We eindigen straks bij mijn leuke moeder waar we koken en eten. Wat past er toch veel fijns op een zonnige zondag.

Hoera in de gloria!

Drie keer raden wat er vandaag aan de hand is. Tja, alwéér jarig. Als kind keek ik er naar uit maar nu de jaarringen zo zichtbaar aan mijn nek hangen, is het toch wel confronterend. Maar ik lijd er niet onder hoor. Ik ging me vanmorgen bij mijn moeder laten feliciteren en wie kan dat zeggen op mijn leeftijd? We doken de Delftse Hout in want dit mooie weer is beslist een extra cadeautje. En moet je eens kijken naar de verjaardagspost. Dan waren er nog felicitatie mails, appjes en telefoontjes. Mijn lieve wijnboer zong me wakker vanmorgen en ik kreeg een nieuwe e-reader van hem. Vanavond een rijsttafel met de kinderen en hun partners, het is een feestelijke dag en ik ben een gelukkig mens.

Regen daar en zon hier

Dank voor alle complimenten en felicitaties aan het adres van mijn moeder. Ik was vandaag bij haar en ze was nog beduusd van alle aandacht, kaarten, bloemen en berichten die haar ten deel waren gevallen. Goed. Vanmiddag liep ik weer door Delft en mijn blikken werden vooral getrokken door water, dat hier zo overvloedig aanwezig is. Het contrast met de droogte in Caldese valt me de eerste dagen na vertrek altijd op. Maar we kregen – net nu alle tijdklokken op ons sproeisysteem het weer goed doen – berichten door dat het behoorlijk heeft geregend op ons erf. In NL schijnt het zonnetje. Ik ben met alle twee erg blij.

99

foto EvD

Wie jarig is trakteert. Dus had mijn leuke moeder voor alle kleinkinderen en hun gezinnen, samen met een zus van me, kleine feestelijke tasjes gevuld met allerlei lekkers. Of wij, de dochters, willen zorgen dat het ter bestemde plaatse komt? Dat doen we maar al te graag. Verder probeerden we het vandaag enigszins rustig te houden en net als vorig jaar verdeelden we de dag over de vier dochters en schoonzonen en had ze op die manier de hele dag een klein gezelschap om haar heen. Haar andere helpsters, de dames van ‘Saar aan huis’ hadden haar verrast met mooie planten. Hier zit jarig Jetje. Ze is onbeleefd oud geworden, vindt ze zelf. Haar attente aandacht voor iedereen om haar heen is ongekend en wat zijn we blij en trots dat ze nog steeds in goede gezondheid in ons midden is.

Het winkelen ontwend

Heerlijk vond ik het vroeger om met mijn moeder, dochter, zus of vriendin te gaan winkelen. Beetje rondkijken. Vaak ook met een boodschappenlijstje gevuld met nuttige dingen die je dan in één ronde aanschafte. Inmiddels ga ik niet meer voor mijn lol winkel in en uit. Zal de leeftijd wel zijn.

Vanmorgen had ik een gevarieerd boodschappenlijstje bij me. Een stel sokken voor de wijnboer, wat hemdjes voor mijn moeder, een tas die bij schoenmaker hersteld moet worden en nog wat cadeautjes stonden op het lijstje. Ik klauterde bijtijds op de fiets, slaagde overal goed en had om half elf de buit binnen. Ik ben het ontwend, dat winkelen. En ik ga het zeker niet ineens heel leuk vinden. Maar voor de lokale middenstand is dit toch een stuk beter dan het laten bezorgen van postpakketten wat we gedurende de lockdown nog wel eens deden.

Schakelen

Nog snel maakte ik een laatste foto van ons groene paradijsje op de berg. Daarna vlogen we vanuit Perugia naar Rotterdam en waren in vijf uur van voordeur in Gubbio tot voordeur in Delft. Dat was gisteren. Vandaag zat ik rond half elf bij die leuke moeder van me aan de koffie. Dit is haar groene uitzicht, het enorme winkelcentrum Westfield in Leidschendam. Men doet er alles aan om in de stadse omgeving groenvoorzieningen te maken. Op het dak van de garages onder het appartement is hertshooi en lavendel geplant en de vakken vlak voor de deur zien er ook goed gevuld uit.

Maar ik zag ook dit. Kreeg bijna de neiging om…Maar nee zeg! Ik had een stel genoeglijke uurtjes met en bij mijn moeder met wie het weer goed gaat. Ik laat dit grind kuisen graag aan een ander over.

Heen en terug

De studenten aan de overkant zitten nog in de late avondzon aan de rand van hun openbare zwembad. Ik maakte gisteravond deze foto. Jawel in Delft. We hadden een beetje dringende reden naar NL te gaan. Eenmaal onderweg in de auto kreeg ik in Noord Italië via de zussen-app ook nog eens te horen dat het niet zo lekker met mijn moeder ging. In die zin was het dus goed dat we al onderweg waren. Nu, een dag later, zijn beide zaken niet meer zo urgent gelukkig, mijn moeder knapt weer op. Volgende week viert onze schoonzoon zijn vijftigste verjaardag, daar zullen we ook bij kunnen zijn. Dus hoewel we met pijn in het hart Caldese verlieten, is het goed om weer even in NL te zijn. En wat is het hier lang licht ’s avonds! Dat gaan we maar eens volledig benutten met avondwandelingen.

Technisch

Het was vanmorgen achttien graden in de kamer waar ik wakker werd. Dat is af te lezen op deze bijzondere Galileo thermometer (klik). De foto opdracht vandaag was: technisch. Dat is een onderwerp dat mijlen ver buiten mijn interessesfeer ligt. Je mag iets technisch fotograferen of iets technisch met je foto doen. Pfff. We gingen op de koffie en de lunch bij mijn moeder en aansluitend nog even naar een nichtje. Pas aan het eind van de middag waren we weer in ons tijdelijke huis, de zon scheen en we zochten een luwe plek uit om daar nog even van te genieten. De opdracht lag inmiddels nogal zwaar op mijn maag. Maar goed ik wil me toch aan deze opdracht houden. Het is wat het is. Technisch. Bleh.