Kale bomen, grijze luchten

Grijs en nevelig, het blijft saai weer. Ik maak nog snel een foto bij mijn autootje vóór ik naar mijn moeder rij. Daar drink ik gezellig koffie en doe wat klusjes. Er staat een cyclaam op haar balkon weg te kwijnen. Terwijl mijn moeder met haar fysiotherapeut wat oefeningen doet, knip ik alle lelijks uit de plant, geef haar wat lauw water en ze krijgt een nieuw plekje binnen. Eens kijken of ze op wil knappen. Die plant, hè.

Op het balkon neem ik nog wat foto’s van de bouw van het vernieuwde winkelcentrum. Het zou zo maar eens kunnen dat over een maand of drie ook deze zijde in gebruik genomen is. We kijken er verlangend naar uit, vooral mijn moeder. Die bouwput zijn we meer dan zat.

Maandag

In de kookstudio van een zus en jarige zwager hebben we gisteren met mijn moeder, zussen en zwagers gekookt. Allereerst werd het menu uitgelegd en we werden in groepjes opgedeeld. Vooraf zalm, dan risotto, gevolgd door confit de canard met hete bliksem en spruitjes en toe een stoofpeer op bladerdeeg met spijs en slagroom. We mochten het nog opeten ook! Mijn moeder maakte de spruiten schoon en genoot van ons gezamenlijk samenzijn. Zaterdagavond hadden we hier vrienden te eten, zaten eerder die dag met nichten van de wijnboer aan de koffie in een leuk restaurantje in Delft en ontmoette de wijnboer wat collega wijnboeren tijdens een nieuwjaarsreceptie. Je kunt dus wel spreken van een bijzonder goed gevuld weekend.

Dus stapten we vandaag weer over tot de orde van de dag met de gewone dagelijkse dingen en laat ik zien hoe mooi een blauwe maandag er uit ziet.

Operatie

Een dag met slecht weer kan niet beter besteed worden dan met het opruimen van de kersttroep. Gisteren deed ik dat bij mijn moeder, vandaag was ons huis aan de beurt. De te grote kerstboom had ik het liefst het raam uit gegooid maar dat is op onze hoogte en met smalle hoge ramen, geen optie. De boom, nog stevig in de naalden, was een onbuigzaam kreng geworden. Pogingen het ding in een groot tafelkleed te wikkelen en hem dan af te voeren, faalden. Hij moest in stukken. Een hele operatie waar de wijnboer als een vaardig boomchirurg tekeer ging. De jute Sinterklaaszak werd gebruikt om de top in af te voeren. Enfin, er is gestofzuigd, gedweild, met meubels geschoven en tig keer heen en weer gelopen. Ik bezweer mezelf ‘nooit meer een grote boom in onze kleine woonkamer. Ik herhaal: nooit meer.’

Warmte

Precies zo als kleinzoon Lucas zich er al maanden geleden op verheugde, verliep kerstavond aan onze vergrote tafel waar we met wat inschikkelijkheid met z’n tienen omheen pasten. En exact zoals mijn moeder graag haar dagen doorbrengt, aten we eerste kerstdag met z’n drietjes in alle rust aan haar kleine tafel een eenvoudig en smakelijk kerstmaal.

Op deze tweede kerstdag laten we onszelf uit. We komen buren tegen en maken een praatje. We zien op een brug vlakbij het Doelenplein fraaie geschilderde sterren hangen. Even later zien we iemand een kerststal openklappen en inrichten. De man zet net het vuurtje neer bij het kind. Ook met hem maak ik en praatje en hoor dat deze stal een gezamenlijk initiatief is van de drie restaurants op het plein.

‘Nou lieve mensen, nog een fijne dag’, besluit hij ons gesprek. Ík heb geen vuurtje nodig om met een warm gevoel op deze kerstdagen terug te kijken.

Agnetapark (2)

Na de eerste arbeiderswoningen die Jacques van Marken liet bouwen, volgden er in 1925 meer. Al deze huizen kregen het kenmerkende schilderwerk. De hele buurt is uiteindelijk naar Agneta vernoemd, de sterke en opmerkelijke vrouw van Jacques. Het echtpaar was kinderloos maar Jacques had, aanvankelijk in het geheim, een gezin bij een jongere vrouw uit Rotterdam.

Toen de gezondheid van Jacques afnam en de moeder van zijn kinderen al op 35 jarige leeftijd overleed, ontfermde Agneta zich over de kinderen van haar man. Overigens zijn deze huizen pas na de dood van dit echtpaar door de opvolgers van de Gist-en Spiritus Fabriek gebouwd. En hoe tof is het om ook hier een minibieb te zien die helemaal past in het kleurschema.

Kerstsfeer bij mijn moeder

De vraag was niet zozeer óf maar hóe we het huis van mijn moeder een beetje in kerstsfeer zouden brengen. Dus ging ik in overleg met haar de boel versieren. We houden het eenvoudig, riepen we telkens tegen elkaar. De kast waarop ze uitkijkt als ze op haar vaste plaats zit, kreeg wat rode en zilveren ballen. De waxinelichtjes zijn van die neppers en een gele kaars werd vervangen door een rode.

De kerststal was altijd mijn vaders project. Zetten we de hele groep inclusief stal neer of houden we het klein? We kozen voor het laatste en ook de locatie wijzigde, de kern van de kerstgroep staat nu in de hal, op een plek die toch opvalt. Met nog een rood lopertje onder het theeservies en een krans met lichtjes aan de spiegel, ziet het er gezellig uit. Mijn moeder en ik keken tevreden rond. Papa zal dit zeker goed vinden, zei ze.

Trouw

Mijn moeder en ik waren op zoek naar iets passends en vonden dit (pillen)doosje in mijn vaders bureau. N.F.R. V.V.N. staat erop en dat is de afkorting van Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland. Tja, zo’n lange naam pas niet op zo’n klein doosje. De afgebeelde Nederlandse leeuw heeft zich van zijn ketens ontdaan.

Wij gebruikten het doosje om de twee gouden ketens in te doen die mijn ouders droegen als teken van hun verbinding. Beide ringen moeten wat kleiner gemaakt worden, zodat mijn moeder ze samen kan dragen. Ik heb ze vanmorgen naar de juwelier gebracht. Het ons onbekende maar o, zo tekenende doosje en die twee ringen; mijn vader voelt nog heel dichtbij.