Lavendel

halverwege het snoeiproces

Gelijktijdig met Marthy was ik lavendel aan het snoeien. Zo gaat dat met ons en met de seizoenen. Nou zal ik hier eens een bekentenis doen: ik lijd aan snoei-angst. Op de een of andere manier vind ik het altijd zonde om de schaar rigoureus in planten te zetten. Wat onverstandig is, want snoeien is groeien. Ik wéét het wel maar ben er niet goed in. Terwijl ik een moeder heb met groene vingers en een intuïtief gevoel voor tuinieren. Nee, ik heb geen tuinvaardigheden van haar geërfd. Enfin, de bloemen zijn inmiddels allemaal uit de lavendel geknipt en volgend voorjaar mag de heggenschaar er nog lichtjes over heen. Maar toen zat ik nog met bossen lavendel waarvan ik vond dat er nog iets mee moest. En nou ruikt het me toch lekker in de kamer!

Een broccoli in bikini

Van mijn hoogbejaarde moeder kreeg ik voor mijn verjaardag dit kinderboek. Ik had er zelf om gevraagd, hoor. Ik hoop er met onze kleinkinderen uren in te kunnen verdwalen maar voorlopig boeit het me zelf al in hoge mate.

Op elke pagina staan afbeeldingen die met dezelfde letter uit het alfabet beginnen. Zeer gedetailleerd en met de nodige humor heeft Charlotte Dematons dat getekend. Door het hele prentenboek heen loopt een letterdief attributen weg te kapen. Alleen al hém volgen is leuk om te doen. Een boek om langdurig in te kijken en waar volgens mij iedereen van jong tot oud plezier aan zal beleven. Als je op www.alfabetboek.nl gaat kijken, kun je bovendien de woorden vinden en downloaden die die bij alle 26 letters zijn getekend. Mogen jullie raden welke twee letters er op bijgevoegde foto’s zijn afgebeeld.

Dat doe ik anders nooit

Met een beetje verregend haar en een Bossche Bol voor me heb ik me op de foto laten zetten door de wijnboer. Ik ben er niet zo van hoor, foto’s van mezelf. En aan gebak ga ik me echt zelden te buiten. Maar ja, jarig vandaag. Zeventig geworden. Ik zet het maar gewoon zo neer, misschien wen ik dan wel aan dat idee. Nadat ik toegezongen was en twee cadeautjes van mijn lieverd had gekregen, gingen we op weg. Geen idee waar naar toe maar uiteindelijk zit ik hier in het Noordbrabants Museum waar we heerlijk een paar uur rondscharrelden voor oogcadeautjes. Aan het eind van de middag zaten we bij mijn moeder aan de thee. Ja, alweer met gebak. Straks gaan de wijnboer en ik samen eten, zondag vieren we het nogmaals met kinderen en kleinkinderen. Ik werd bedolven onder de felicitatie-apps, kaarten, bloemen, telefoontjes en lieve wensen. Ik ben jarig en zo voelt het ook.

Zij leve lang

Onze leuke moeder is vandaag 98 jaar geworden. Zij slaat zich zo ongelooflijk dapper door dit laatste zware jaar heen, dat ik nog meer respect voor haar heb gekregen dan ik al had. Het is de eerste keer zonder mijn vader en dat maakt dat de melancholie en het verdriet ook voelbaar is. Wij, de dochters en schoonzonen, hielden vandaag een soort visite marathon. De één verzorgde het ontbijt, de volgende kwam op de koffie met taart, wij lunchten bij haar waarna ze even kon rusten. Een andere zus komt koken en eten. Zo is het ook Corona-gewijs netjes opgelost. Zelf hoefde ze niets te regelen of bedenken dus laat ze het allemaal over zich heen komen. Dat gaat haar maar moeilijk af want ze zorgt graag zélf voor gepoetst bestek, een schoon tafelkleed en blinkende glazen. Proost lieve mam, oma en overgrootmoeder. Je bent het stralende middelpunt van onze familie.

Voedselbos

Op mijn denkbeeldige lijstje met fijne woorden en begrippen staat onder meer het woord voedselbos. Het is zo’n woord waar ik ogenblikkelijk een beeld bij heb en blij van word. Een ander voorbeeld? Wapperende was. Maar dat weten de meeste van mijn lezers al. Goed, ik zag gisteren in de Delftse Hout bosaardbeitjes. Mijn dag kan niet meer stuk. De vroege ochtendnevel zorgde in combinatie met de zon voor dit soort plaatjes.

Onderstaand advies hebben we natuurlijk ook ter harte genomen nu ons wandelclubje voor het eerst sinds een paar weken weer actief was. Aan het eind van de dag gingen we naar mijn leuke moeder om te koken en te eten. Kijk, zo zit een dag vól met geniet.

Luie zondagmiddag

Vanmorgen deden we nog wat kleine klusjes nadat we tot half acht uitgeslapen hadden. Dit is voor mij een wonderlijke constatering want ’s winters draai ik me om die tijd nog een keer om. Enfin, na de klusjes en het wekelijkse telefoontje naar mijn moeder, gingen we naar Gubbio om te lunchen. Een beetje klimmend lopen we de warme stad in, passeren hier en daar een mooie doorkijk en worden als oude bekenden begroet bij het restaurant van onze keuze. Na afloop trakteert de wijnboer zich op het onvermijdelijke ijsje en langzaam slenteren we weer door de zelfde straat terug naar de geparkeerde auto. De rest van de dag brengen we luierend door. Het is onze favoriete invulling van een zomerse zondag.

Kersentroost

Op ons erf woont de familie Gaai. Vader, moeder en een aantal jongen. Op ons grasveld staat een kersenboom. Voelen jullie onze bui al hangen? Kersen zijn voor mensen pas smakelijk als ze echt rijp zijn. Voor gaaien kennelijk nét iets eerder. Nogal stom dat we geen zilverpapier in de boom hebben gehangen. Nogal ongelukkig van twee jonge gaaien om in ons zwembad te verzuipen. De rest van de familie Gaai vrat in één dag de hele kersenboom leeg wat we ze dus maar gunnen en wij kochten heerlijke rijpe kersen voor ons zelf. Aantekening voor volgend jaar: bijtijds de kersenboom versieren. En voor de Gaaien zwemles nemen.

Het OV

Daar zat ik dan vanmorgen. In de tram. Met een mondmasker én een beslagen bril. Door omstandigheden had Ik geen auto tot mijn beschikking en wilde wel naar mijn moeder in Leidschendam. Overal zie je aanwijzingen en stapstickers op de perrons. Tot drie haltes voor het eindpunt zat ik in mijn dooie eentje in de meterslange tram. Uiteindelijk kwamen er nog twee medepassagiers aan boord. Dus ja, mijn ritje met het OV is me enorm meegevallen.

Jammer genoeg is het eindpunt van de tram tijdelijk verplaatst vanwege de enorme verbouwing van het winkelcentrum. Via een afgezette route met hekken en pijlen kwam ik tenslotte bij mijn moeder. Ik had het gevoel alsof ik een puzzeltocht met hindernissen tot een goed einde had gebracht.

Rooie Frans

Nog steeds heb ik een tasje naast mijn bureau staan. Via mijn moeder kwamen wat familiealbums mijn kant op nadat haar jongste zus was overleden. Ik zocht uit, gooide wat weg én hield wat over. Onder meer een boek met deze originele tekeningen dat uitgebracht is ter gelegenheid van het 15 jarig bestaan van het koor Con Amore uit Pijnacker.

Mijn oom Frans, gehuwd met een van mijn moeders oudere zussen, was de oprichter en dirigent. Een roodharige man met forse stem, dito handen, iemand van de grote gebaren die niet ongemerkt een ruimte betrad. In het dagelijks leven was hij aannemer maar zijn passie was de muziek. Hij was organist en koorleider in de katholieke kerk en richtte later ook nog het Don Kozakkenkoor op. Ik herinner me hem vooral als de oom die bij elk familiefeest – en dat waren er nogal wat – achter de piano kroop en elke bruiloft of verjaardag tot een waar spektakel wist te maken. Het boek waaruit deze tekeningen komen, zit in de gereedstaande tas. Het wordt tijd dat ik het wegbreng naar de neef die het familie-archief beheert.

tekeningen van Dick Hulst

Kalmpjes aan

Nee, geen verslag van een familie Pinksterpicknick dit jaar. We hopen eind van de zomervakantie met een grote club bij elkaar te kunnen zijn, dat hebben we al weken geleden afgesproken. Gisteren waren we gezellig bij mijn moeder en vandaag maakten we een fietstochtje waarbij we koffiepauze hielden in de tuin van onze zoon. Hier wacht de wijnboer geduldig tot ik mijn foto heb gemaakt. Op de achtergrond is een grote bouwmarkt waar het tweede Pinksterdag enorm druk moet zijn geweest, gezien de vele auto’s op het parkeerterrein.

Van die drukte was niets meer te zien toen we eenmaal langs deze nieuwe woonwijk fietsten. De Waterwijk in het Haagse stadsdeel Ypenburg doet zijn naam eer aan en het levert aardige plaatjes op van blauwe luchten weerspiegeld kalme watertjes.