Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

P1230262

Bij het opruimen van kasten heeft mijn moeder afgelopen winter dit piepkleine schuifdoosje opgeduikeld. Weggooien vond ze zonde maar een bestemming was er ook niet zo snel. De deksel is van ingelegd hout, een beetje primitieverig. De achterkant laat een vrolijk hondje zien.

P1230261

Ik bracht mijn ouders afgelopen week rode pioenrozen waar die leuke moeder zó enthousiast over was, dat ze me er zelfs over belde om dat te vertellen. Na een week vielen de blaadjes en de stampertjes lagen op de salontafel.  En kijk, die stampertjes  zijn in het doosje geschoven. Ze mogen mee naar Italië. Ga proberen ze te vermeerderen door ze in vochtige aarde de stoppen. Of is dat een heel gek idee? P1230246

Advertenties

Feesttapijt

P1230057

Je zou het nog wel even vast willen houden, die bloesem. Je kan niet hebben en tegoed houden, zegt mijn moeder dan. En dus dwarrelt al dat tere spul neer. Waar ik, in mijn rol als straatfotografe, dan weer niet ongemerkt aan voorbij wil gaan.

P1230078

P1230077

Het is net confetti. Het tovert een feesttapijt. We hebben alle reden voor een feestje vandaag. Mijn hele leven lang hebben mijn generatiegenoten en ik al in vrede mogen leven. Het is goed om dat te beseffen en daar mag je best de stoepen voor versieren.

 

Stil

P1230082

Van angst of in doodsnood kun je schreeuwen. Maar verder? Schreeuwers kunnen niet op mijn sympathie rekenen. Nooit. Vanavond ben ik bij mijn moeder en kijken we rond acht uur naar tv waar op de Waalsdorpervlakte een mooie en ingetogen dodenherdenking is te zien. Mijn vader zal weer als een van de eersten een krans leggen en voorafgaand is er een kort interview met hem te zien op RTL 4. Een zus en een kleindochter vergezellen hem. In stilte. In stilte denk ik aan alle slachtoffers van geweld en oorlogen, waar ook ter wereld. Twee minuten stilte. We zouden het vaker moeten doen.

 

Beste Annie

 

DSC_0017

Dit is het poëzie album van mijn in juni overleden tante Annie. Uit haar nalatenschap waren nog foto-albums en wat kleine persoonlijke spulletjes die mijn moeder en ik vorige week samen uitzochten. Op de eerste bladzijde schreef Annie ondermeer:  dit album behoort aan mij, zolang ik hoop te leven.

DSC_0013-001

Het was haar twaalfde verjaardag en in Nederland was de oorlog nog geen veertien dagen oud. Haar oudste broer Leo, die getrouwd was met mijn tante Coosje, schreef een jaar later in het album. Ik ben er zeker van dat hij het vers zelf heeft verzonnen.  Natuurlijk hebben ook vriendinnen in het album geschreven. Het geeft een prachtig tijdsbeeld en het mooie is dat dit album inderdaad tot aan haar dood in haar bezit is gebleven.

DSC_0015

DSC_0027

Kerstig

DSC_0003

Toen we donderdagavond bij vrienden in Amsterdam heerlijk aan de maaltijd zaten, werd hun kerstboom bezorgd. We boden aan te helpen optuigen maar dat hoefde niet. En het zou ook een verstoring van de heerlijke maaltijd hebben gegeven. Gisterochtend was ik bij mijn leuke ouders en hielp met het neerzetten van de kerststal. ’s Avonds woonden we samen met goede vrienden een prachtig concert bij in de Bartholomeuskerk in Poeldijk. In het koor van Musica zingen gezamenijke vrienden mee en na het concert konden we nog even onze welgemeende complimenten aan hen overbrengen. Vanmiddag loop ik samen met onze dochter, haar vriendin en diens moeder door Delft waar een kerstmarkt plaatsvindt. Nog negen dagen voor het Kerstmis is maar ik zit er middenin.

Vondsten

DSC_0042-001

Altijd wat te zien op mijn dagelijkse ronde. Kijk nou wat ik allemaal tegen kom. Troep. Vooral aan blikjes stoor ik me. Ben een groot voorstander van statiegeld op blik, plastic en glas.

DSC_0061

Dit lijkt me een gevalletje grote vrachtauto heeft moeite met passeren op de smalle gracht.

DSC_0062

En dit vind ik dan weer lief. Vergeten werkhandschoenen waar iemand een steen op heeft gelegd om ze bij elkaar te houden. Ze lagen vlak naast een container.

DSC_0072

Nog een zorgvuldig neer gelegd gevonden voorwerp. Ik ben bang dat er ergens een zuchtende moeder maar weer een stel nieuwe wanten koopt voor het kind.

Voor-en achterkant

DSC_0002

Mijn vader vindt het leuk om de bedrijvigheid aan de overkant te bekijken. Waar eerst een schutting stond voor de nieuw te bouwen parkeerkelder, is nu een toegangshek geplaatst waar vrachtwagens gevuld met zand de bouwput verlaten. De kaalslag in winkelcentrum Leidsenhage is nu compleet en het opbouwen kan beginnen. Voor mijn ouders heeft het centrum geen enkele aantrekkingskracht meer. Ik vrees voor heel veel andere mensen ook niet. Eind 2019 zal de officiële opening  plaatsvinden, de bouw verloopt op schema. Mijn ouders zijn zo reëel dat zij zich afvragen het ooit mee te maken. Aan de andere kant van hun appartement hebben ze een heel ander uitzicht. Groen, ruimte en af en toe een fraaie zonsondergang. Ook fijn om naar te kijken.

DSC_0005