Niets te klagen

Op een stralende dag als deze, is dit een plek waar een mens niet wil zijn. Ik heb het over de parkeergarage van een groot winkelcentrum. Nadat ik bij mijn moeder de middagboterham at, deed ik aansluitend boodschappen voor twee dagen. Daarna las ik ergens dat het goed is je te realiseren dat je voor veel dingen dankbaar kunt zijn. En ja hoor dat ben ik oprecht. Dat ik een moeder heb waarmee ik nog zo gezellig kan praten. Dat mijn keus voor het avondeten niet direct gekoppeld is aan mijn portemonnee. Dat ik thuis achter glas maar wél in de zon een kop thee aangereikt kreeg door de wijnboer. Ik zou moeiteloos hele lange lijsten aan kunnen leggen met dingen waar ik dankbaar voor ben. Ik zag bij het uitrijden van de parkeergarage hele stroken vol met narcissen. Veel om dankbaar te zijn, ik ga het toch maar weer eens dagelijks noteren.

Koninklijk stop plicht

Ik heb het even nagekeken op de site van het Koninklijk Huis maar er stonden geen officiële bezoeken vandaag op de agenda. Dus ik denk dat de koning en de koningin net terug kwamen van de verjaardagsvisite bij Bea. Ik zelf kwam ook net bij mijn moeder vandaan toen een kruispunt werd stil gelegd door een serie motoragenten met zwaailicht. Twee motoren voorop, daarna twee zwarte auto’s gevolgd door weer twee motoren. Ze zoefden met grote snelheid vanuit de Sijtwendetunnel richting Huis ten Bosch. Een laatste motoragent gaf met een zwaaiende arm aan dat ná hem het verkeer weer de draad mocht oppakken. Aangezien ik verder een kabbelende dag heb, meld ik het hier als sensationeel hoogtepunt. De foto is van een Delfts venster waarin wat sprookjesfiguren staan. Er bestaat geen enkel verband tussen foto en verhaal. Of toch?

Kale bomen, grijze luchten

Grijs en nevelig, het blijft saai weer. Ik maak nog snel een foto bij mijn autootje vóór ik naar mijn moeder rij. Daar drink ik gezellig koffie en doe wat klusjes. Er staat een cyclaam op haar balkon weg te kwijnen. Terwijl mijn moeder met haar fysiotherapeut wat oefeningen doet, knip ik alle lelijks uit de plant, geef haar wat lauw water en ze krijgt een nieuw plekje binnen. Eens kijken of ze op wil knappen. Die plant, hè.

Op het balkon neem ik nog wat foto’s van de bouw van het vernieuwde winkelcentrum. Het zou zo maar eens kunnen dat over een maand of drie ook deze zijde in gebruik genomen is. We kijken er verlangend naar uit, vooral mijn moeder. Die bouwput zijn we meer dan zat.

Maandag

In de kookstudio van een zus en jarige zwager hebben we gisteren met mijn moeder, zussen en zwagers gekookt. Allereerst werd het menu uitgelegd en we werden in groepjes opgedeeld. Vooraf zalm, dan risotto, gevolgd door confit de canard met hete bliksem en spruitjes en toe een stoofpeer op bladerdeeg met spijs en slagroom. We mochten het nog opeten ook! Mijn moeder maakte de spruiten schoon en genoot van ons gezamenlijk samenzijn. Zaterdagavond hadden we hier vrienden te eten, zaten eerder die dag met nichten van de wijnboer aan de koffie in een leuk restaurantje in Delft en ontmoette de wijnboer wat collega wijnboeren tijdens een nieuwjaarsreceptie. Je kunt dus wel spreken van een bijzonder goed gevuld weekend.

Dus stapten we vandaag weer over tot de orde van de dag met de gewone dagelijkse dingen en laat ik zien hoe mooi een blauwe maandag er uit ziet.

Operatie

Een dag met slecht weer kan niet beter besteed worden dan met het opruimen van de kersttroep. Gisteren deed ik dat bij mijn moeder, vandaag was ons huis aan de beurt. De te grote kerstboom had ik het liefst het raam uit gegooid maar dat is op onze hoogte en met smalle hoge ramen, geen optie. De boom, nog stevig in de naalden, was een onbuigzaam kreng geworden. Pogingen het ding in een groot tafelkleed te wikkelen en hem dan af te voeren, faalden. Hij moest in stukken. Een hele operatie waar de wijnboer als een vaardig boomchirurg tekeer ging. De jute Sinterklaaszak werd gebruikt om de top in af te voeren. Enfin, er is gestofzuigd, gedweild, met meubels geschoven en tig keer heen en weer gelopen. Ik bezweer mezelf ‘nooit meer een grote boom in onze kleine woonkamer. Ik herhaal: nooit meer.’

Warmte

Precies zo als kleinzoon Lucas zich er al maanden geleden op verheugde, verliep kerstavond aan onze vergrote tafel waar we met wat inschikkelijkheid met z’n tienen omheen pasten. En exact zoals mijn moeder graag haar dagen doorbrengt, aten we eerste kerstdag met z’n drietjes in alle rust aan haar kleine tafel een eenvoudig en smakelijk kerstmaal.

Op deze tweede kerstdag laten we onszelf uit. We komen buren tegen en maken een praatje. We zien op een brug vlakbij het Doelenplein fraaie geschilderde sterren hangen. Even later zien we iemand een kerststal openklappen en inrichten. De man zet net het vuurtje neer bij het kind. Ook met hem maak ik en praatje en hoor dat deze stal een gezamenlijk initiatief is van de drie restaurants op het plein.

‘Nou lieve mensen, nog een fijne dag’, besluit hij ons gesprek. Ík heb geen vuurtje nodig om met een warm gevoel op deze kerstdagen terug te kijken.

Agnetapark (2)

Na de eerste arbeiderswoningen die Jacques van Marken liet bouwen, volgden er in 1925 meer. Al deze huizen kregen het kenmerkende schilderwerk. De hele buurt is uiteindelijk naar Agneta vernoemd, de sterke en opmerkelijke vrouw van Jacques. Het echtpaar was kinderloos maar Jacques had, aanvankelijk in het geheim, een gezin bij een jongere vrouw uit Rotterdam.

Toen de gezondheid van Jacques afnam en de moeder van zijn kinderen al op 35 jarige leeftijd overleed, ontfermde Agneta zich over de kinderen van haar man. Overigens zijn deze huizen pas na de dood van dit echtpaar door de opvolgers van de Gist-en Spiritus Fabriek gebouwd. En hoe tof is het om ook hier een minibieb te zien die helemaal past in het kleurschema.