Het winkelen ontwend

Heerlijk vond ik het vroeger om met mijn moeder, dochter, zus of vriendin te gaan winkelen. Beetje rondkijken. Vaak ook met een boodschappenlijstje gevuld met nuttige dingen die je dan in één ronde aanschafte. Inmiddels ga ik niet meer voor mijn lol winkel in en uit. Zal de leeftijd wel zijn.

Vanmorgen had ik een gevarieerd boodschappenlijstje bij me. Een stel sokken voor de wijnboer, wat hemdjes voor mijn moeder, een tas die bij schoenmaker hersteld moet worden en nog wat cadeautjes stonden op het lijstje. Ik klauterde bijtijds op de fiets, slaagde overal goed en had om half elf de buit binnen. Ik ben het ontwend, dat winkelen. En ik ga het zeker niet ineens heel leuk vinden. Maar voor de lokale middenstand is dit toch een stuk beter dan het laten bezorgen van postpakketten wat we gedurende de lockdown nog wel eens deden.

Schakelen

Nog snel maakte ik een laatste foto van ons groene paradijsje op de berg. Daarna vlogen we vanuit Perugia naar Rotterdam en waren in vijf uur van voordeur in Gubbio tot voordeur in Delft. Dat was gisteren. Vandaag zat ik rond half elf bij die leuke moeder van me aan de koffie. Dit is haar groene uitzicht, het enorme winkelcentrum Westfield in Leidschendam. Men doet er alles aan om in de stadse omgeving groenvoorzieningen te maken. Op het dak van de garages onder het appartement is hertshooi en lavendel geplant en de vakken vlak voor de deur zien er ook goed gevuld uit.

Maar ik zag ook dit. Kreeg bijna de neiging om…Maar nee zeg! Ik had een stel genoeglijke uurtjes met en bij mijn moeder met wie het weer goed gaat. Ik laat dit grind kuisen graag aan een ander over.

Heen en terug

De studenten aan de overkant zitten nog in de late avondzon aan de rand van hun openbare zwembad. Ik maakte gisteravond deze foto. Jawel in Delft. We hadden een beetje dringende reden naar NL te gaan. Eenmaal onderweg in de auto kreeg ik in Noord Italië via de zussen-app ook nog eens te horen dat het niet zo lekker met mijn moeder ging. In die zin was het dus goed dat we al onderweg waren. Nu, een dag later, zijn beide zaken niet meer zo urgent gelukkig, mijn moeder knapt weer op. Volgende week viert onze schoonzoon zijn vijftigste verjaardag, daar zullen we ook bij kunnen zijn. Dus hoewel we met pijn in het hart Caldese verlieten, is het goed om weer even in NL te zijn. En wat is het hier lang licht ’s avonds! Dat gaan we maar eens volledig benutten met avondwandelingen.

Technisch

Het was vanmorgen achttien graden in de kamer waar ik wakker werd. Dat is af te lezen op deze bijzondere Galileo thermometer (klik). De foto opdracht vandaag was: technisch. Dat is een onderwerp dat mijlen ver buiten mijn interessesfeer ligt. Je mag iets technisch fotograferen of iets technisch met je foto doen. Pfff. We gingen op de koffie en de lunch bij mijn moeder en aansluitend nog even naar een nichtje. Pas aan het eind van de middag waren we weer in ons tijdelijke huis, de zon scheen en we zochten een luwe plek uit om daar nog even van te genieten. De opdracht lag inmiddels nogal zwaar op mijn maag. Maar goed ik wil me toch aan deze opdracht houden. Het is wat het is. Technisch. Bleh.

Vreugd en Rust

Op weg naar mijn moeder maakten we een kleine uitstap naar Park Vreugd en Rust in Voorburg. We leerden dit park met landhuis kennen toen het in slechte staat verkeerde nadat de Montessorischool en de verpleegsteropleiding Vronesteijn het hadden verlaten. In 1987 kocht Henk Savelberg samen met enkele geldschieters dit pand, restaureerde het grondig en in 1989 wist hij er een sterrenrestaurant van te maken. Onze zoon, toen middelbare scholier, werd er keukenhulp. Mijn veertigste verjaardag vierde ik hier en toen we 25 jaar getrouwd waren, trakteerden onze kinderen ons op een overnachting in dit poepsjieke hotel.

Savelberg verkocht zijn hotel-restaurant aan Ron Blauw die het omdoopte tot Central Park. Ook hij verliet dit weer en tegenwoordig gaat het onder deze nieuwe naam zelfstandig door. De tuin, het terras en de omgeving oogde wat rommelig. Picknicktafels op het riante grasveld en rood-wit afzetlint oogden niet erg passend bij de voorname sfeer die het ooit uitstraalde.

Aan de overkant van de Vliet reed een rode cabrio langs. Kijk, dat past wat beter bij het beeld dat wij nog kenden. De Montessori basisschool waarop onze kinderen zaten, heet heel toepasselijk Nieuw Vreugd en Rust. ‘Veel vreugd, weinig rust’ zeiden wij daarover altijd. Maar dat gold dus niet voor de start van deze zonnige zondag. Wél veel vreugd en reuze veel rust.

Open zonder feest

‘Westfield Mall of the Netherlands is een uitzonderlijke plek die deel uitmaakt van de lokale gemeenschap. Westfield is een unieke innovatieve winkel-,eet-,vrijetijds-en entertainment bestemming compleet anders dan andere winkelcentra in Nederland. De verdere lanceringen van de experiences in de Mall, zoals de opening van het Eet Theater met een smaakvolle mix aan onderscheidende horecagelegenheden, de enorme Kinepolis bioscoop en Gamestate arcade- volgen op een later moment.’

Tot zover de bla-bla-bla uit een Leidschendams krantje waarin grote delen uit het ronkende persbericht terecht zijn gekomen. Na vijf jaar intensief verbouwen is winkelcentrum Leidsenhage, tegenover het huis van mijn moeder, vorige week geopend. Een slechter moment is er natuurlijk niet denkbaar en behoorlijk dramatisch voor de projectontwikkelaar en de ondernemers .

Vanaf het balkon fotografeerde ik de groene wand waarin de toegangsdeuren voor de leveranciers. Ik zie mezelf voorlopig niet winkelen in de Mall en heb al helemáál geen behoefte aan experiences. Wat een aanstellerig taalgebruik!

Eén op één

Al twee keer uitgesteld maar nu kwam het er toch van; een ochtendje koffie drinken met en bij mijn dochter. Gewoon samen zonder de afleiding van mannen en kinderen. Wij kunnen dat heel goed zo’n ochtend tuttelen. Het idee was ook samen een frisse neus te halen door een ommetje te maken. Maar bij de eerste de beste hoek begon het te plenzen en ik droeg mijn jas gemaakt van teddystof. Die moet niet drijfnat worden. Ik zelfs trouwens ook liever niet. Dus keerden we om en kletsten binnen gewoon verder. Over slaapkamerbehang en andere woonwensen. Over werk, Italië en de kleinkinderen. Over allerlei onbelangrijke zaken die moeders en dochters graag bespreken. Bij een kweker in de buurt was ze los gegaan met violen, zag ik in hun tuin. Zo doet onze dochter haar naam Fleur wel eer aan en keerde ik opgefleurd naar huis terug.

Ieder zijn eigen ding

Een man in zijn bootje met knalharde dreunende muziek. Hij geniet ervan. Wij iets minder.

Nu de rest van dit wandelgezelschap op een bank is gaan zitten, valt er een gesprek met elkaar te voeren. Want dat gaat lastig als je in een rolstoel zit en voortgeduwd moet worden.

Met veel geduld en een paar krijtjes zitten moeder en kind bij een speeltoestel.

Laten we er even bij gaan zitten, hebben ze gezegd toen ze elkaar op de fiets tegenkwamen.

Heerlijk de overtollige energie er uit roeien na een weekje thuiswerken. Alleen de twee wandelaars die op zaterdagmiddag een ommetje maakten, staan niet op de foto.

Sneeuw in de schemering

In de sneeuw en gladdigheid lopen, vereist een beetje concentratie. Het lukt me niet om dan een fotocamera te hanteren. Nee, dan hang ik liever, zoals gewoonlijk, aan de arm van de wijnboer. Mijn sneeuwfoto’s bestaan dus vooral uit raamzichten. Wellicht wat saai om te zien. Toen ik vandaag terugreed van een dagje bij mijn moeder, zag ik langs het talud van de snelweg kinderen met sleetjes naar beneden glijden. En daarvan kan ik, zelf rijdend ook al geen foto’s maken. Kortom, ik zie wel sneeuwpret maar ik fotografeer het niet. Wie weet gaat het de komende week nog lukken want het ziet er naar uit dat deze winterse temperaturen nog minstens een week aanhouden. Hoewel ik een uitgesproken zomermens ben, vind ik dit na jaren kwakkelwinters, een feestje.

De laatste versierselen

Een kleine kerstboom, hier en daar een kerstengel en een extra kaarsje, dat was het wel dit jaar. Als je tijdens de kerstdagen een huis vol met gasten krijgt ga je toch wat uitbundiger te werk dan wanneer je samen blijft. Althans zo verging het mij. Vanmorgen ruimde ik de spullen weer op want ik hoef van mezelf niet te wachten tot het Driekoningen is. In mijn jeugd was dat wél het geval. Bovendien werd er een ongekookte bruine boon meegebakken in een taart of verstopt in een toetje. Wie de boon trof, moest trakteren. Dan ging je rond met een door je moeder aangereikt schaaltje toffees, daarna tandenpoetsen en naar bed. Volgens de overlevering zorgde mijn oma er altijd voor dat opa de boon vond en kwam hij er niet vanaf met snoep uit eigen trommel. Ach ja, toch wel jammer dat dit soort tradities niet meer in stand gehouden worden. Of zijn er nog mensen die over twee dagen op de een of andere manier er nog iets aan doen? Dan heb ik het niet over de Italianen, want dat is een heel ander verhaal.