Werken en ontspannen

DSC_0003

Het werk aan de wijn gaat gewoon door. Gisteravond nog werd er geperst. De oogst van meer dan vierhonderd kilo was te veel om allemaal zelf te verwerken en een deel is alsnog weggebracht naar een coöperatie. Deze zondagochtend werd gebruikt voor het schoonmaken van de gebruikte apparatuur, voor hevelen en het verrichten van metingen. Vorig jaar heb ik het hele proces al eens beschreven DSC_0009

DSC_0005.JPG

Maar het tweede deel van de dag was er genoeg tijd voor ontspanning. We smulden van een heerlijke pranzo en daarna liepen we nog even langs wat kramen van een kleine kunstnijverheidsmarkt. Broer en zus doken tenslotte een kerk in voor het aansteken van een kaarsje voor hun moeder. Waarna het zachtjes begon te regenen. Al vermoed ik geen verband tussen deze twee laatste acties.

DSC_0023DSC_0022

 

Advertenties

Minet op de piano

DSC_0070

Toen wij jaren geleden eens met ons gezin terugkeerden van vakantie, had mijn moeder deze ingelijste prent voor ons klaar gezet. Jullie hebben precies zo’n kat en dezelfde piano. Bovendien lijk jij wel wat op die vrouw, was haar commentaar. Dat laatste valt te betwijfelen, die eerste twee dingen kloppen wél.  De prent is gewoon een pagina uit een tijdschrift.  Sinds vandaag hangt ie weer op onze overloop. Met de muur daar was van alles aan de hand en het voert te ver om hier te vertellen. Hoe dan ook, de muur is hersteld, de poes is al jaren dood, de piano hebben we ook al niet meer. Maar dit plaatje is me heel erg lief.

Hans en Maribel

DSC_0011

DSC_0012

De dagen die we met elkaar doorbrengen, dobberen gezellig voort. Er is alle tijd voor verhalen en herinneringen. Hans is een jaar geleden gestart met genealogisch speurwerk naar de familie van zowel vaders als moeders zijde. Dat levert nu veel interessante gesprekken op. Ook de verschillen tussen de Nederlandse en Colombiaanse cultuur worden uitgediept en weer afgezet tegen het Italiaanse familieleven. We hebben nooit een tekort aan onderwerpen en genieten alle vier enorm van deze week. Kijk maar hoe ontspannen dat er uit ziet.

 

 

Afscheid van Annie

 

IMG_20170703_091013

Mijn moeder komt uit een gezin van elf kinderen. Vandaag namen we afscheid van haar jongste zus die de respectabele leeftijd van 89 jaar bereikte. De man van deze tante overleed twaalf jaar geleden en ze hadden geen kinderen. De bijeenkomst met koffie en de broodjes na afloop kreeg al snel het karakter van een aangename neven-en nichten reünie. Daar werden herinneringen gedeeld en actualiteiten uitgewisseld. Nadien ben ik mijn ouders verslag uit gaan brengen. Zij zijn fysiek niet meer in staat tot het bijwonen van van een crematie buiten de regio. Maar het portret van Annie stond in de kamer met een klein lichtje erbij. In gedachten waren ze aanwezig. Mooi toch?

Pioen voor mam

20170529_103229_HDRDSC_0023

DSC_0026

Toen we vier weken geleden naar NL gingen, had ik in mijn handbagage wat pioenrozen gestopt. Ze waren nog in de knop en ik veronderstelde dat ze in de warme kamer bij mijn ouders thuis, wel open zouden gaan.  De plant komt oorspronkelijk uit de tuin van mijn oma en ik maak die leuke moeder van me altijd blij met een pioennazaat. Maar kennelijk was ik te vroeg. Ondanks mijn moeders zorg van vers water, steeltje bijknippen en knop open peuteren, werd het niks. U zult het dit jaar met de foto’s moeten doen, mam.

DSC_0026DSC_0020

Handige tip

DSC_0006

Vroeger, ik heb het over de jaren vijftig, zestig in de vorige eeuw, moest je in NL naar een drogist om olijfolie te kopen.  Mijn moeder smeerde er haar droge huid mee in. Ik zie het flesje nog zó voor me, met een handgeschreven etiket er op. Tegenwoordig zit ik nogal eens onkruid tussen de steentjes weg te trekken. Daar heb ik handige hulpstukken voor. Mijn handen. ’s Avonds stop ik die handen in een bakje met warm water waaraan wat olijfolie is toegevoegd. Uit eigen voorraad, dat spreekt. Om praatje en plaatje toch nog een beetje samen te laten vallen is de onderste foto. Die bovenste is alleen voor de mooi.

DSC_0019

Kleurentherapie

p1210753

‘Deze maand kan nogal eens saai, druilerig en grijs zijn.’ Nu horen jullie het ook eens van een ander want deze zin trof ik aan in het blad Boodschappen van Plus. Dit soort tijdschriften kan ik nooit laten liggen, altijd op zoek naar smakelijke recepten als ik ben. Dit nummer heeft als ondertitel 100% kleur en dat is exact wat ik nodig heb op saaie, druilerige en grijze dagen. ‘Rode kool verandert tijdens het koken snel van kleur. Je kunt dit verminderen door iets zuurs als azijn of blokjes appel toe te voegen’ lees ik. Dat dáárom nou juist appel aan de rode kool wordt toegevoegd, wist ik niet. Terwijl ik van mijn moeder heb geleerd rode kledingstukken eerst in een badje met azijnwater te weken, dan geeft het rood minder af bij de eerstvolgende wasbeurt. Praktische weetjes, ze kleuren mijn dag.