Oliebollen in januari

Ze zijn beslist vrijgevig bij de Jumbo in Leidschendam. Nog vóór Kerstmis kreeg ik een gratis kerstboom aangeboden, die ik overigens afsloeg en op 2 januari viel mij een pak oliebollenmix ten deel. Dat laatste snap ik wel, onverkoopbaar en niet houdbaar tot de volgende oud-en nieuw. Nou had ik toevallig op twee blogs iets gelezen over het maken van een cake gemaakt van oliebollenmix. Dus pakte ik het cadeautje aan en ging aan het bakken. Heel eenvoudig de aanwijzingen op het pak volgen inclusief het rijzen. Daarna in kleine blokjes gesneden appel, kaneel en rozijnen erbij. Dat alles in een cakeblik op 200 graden een half uur bakken en zie hier.

Tamelijk massief. Goudrenetten waren beter geweest dan de twee zoete appels die ik er in deed. Maar één was al aan het rimpelen, dus in het kader van de restverwerking mocht ie mee in de cake. Het is een soort rozijnenbrood geworden met oliebollen smaak. Met dank aan Wieneke en Lien. De aanbevolen poedersuiker bovenop, laat ik achterwege. Je kunt het ook te gek maken.

Vallende appels

Het is dat ik achter een hek stond, maar anders had ik ze graag geraapt. Zo zonde al dat kostelijke spul wat gaat bederven als het lang op de grond ligt. Volgens mij laten appels zich goed bewaren als ze droog en donker worden opgeborgen. Eten, weggeven, appeltaart of appelmoes, mogelijkheden genoeg toch? Dit is maar een momentopname van zondagochtend. Wie weet zijn er al een paar fijne en geurige appeltaarten mee gebakken. De wijnboer is momenteel terug naar zijn wijngaard in Italië en ik zal, als ik hem vanavond spreek, eens vragen hoe het er in onze boomgaard uitziet. Ik hoop dat alles nog hangt.

Geen eetfoto

dsc_0058

De lunch, pranzo, is de belangrijkste maaltijd voor de Italianen. Inmiddels is dat ook voor ons een begrip. Vanmiddag waren er vrienden op bezoek die ook bij ons in Caldese vaste gasten zijn; handige Harry en zijn vrouw. Jullie begrijpen het al, het werd een smakelijk Italiaans maal. Jammer genoeg regende het later in de middag, we hadden best nog even quattro passi, een ommetje, willen maken. Dat is goed voor de spijsvertering. En die drie appels aan het hek van ons gebouw? Die hebben met dit hele verhaal niets te maken. Maar zijn vast goed voor de spijsvertering van een stel hongerige vogels.

Exoten

DSC_0086

Twee voor één euro. Barstensvol vitamine en nog smakelijk ook. Maar ja, dacht ik eenmaal thuis, waar komt ie eigenlijk vandaan? Van oorprong uit China en Japan, inmiddels wordt de kakivrucht in veel landen gekweekt. We kennen hem ook in Italië en hebben zelfs overwogen een kakiboom te planten. Maar omdat ie in de wintermaanden zijn vruchten levert en we dan niet in Caldese verblijven, zagen we daar vanaf. We proberen altijd met het seizoen mee te eten, dus nu veel appels en peren. Toch liggen er op onze fruitschaal ook bananen en mandarijnen. Daar denk ik nauwelijks over na. Hoe gaan we dit nou eens aanpakken? Om te beginnen ‘hap, slik, weg’ met de kaki. En voor de rest hou ik de Europese grenzen aan, bedacht ik me.

Boomgaard op maandag

DSC_0003
Voordat de appels en vijgen de pan in gingen, moesten ze op de foto. De oogst uit de boomgaard gaat gestaag door en samen krijgen we dat niet zo snel verwerkt. Maar appelvijgenjam blijkt een smakelijke combinatie. Van een kilo schoongemaakt fruit, 250 gram suiker en een zakje geleerpoeder kon ik drie potten vullen. De appels die ik in kleine blokjes sneed, waren niet tot moes gekookt dus daar moest de staafmixer nog even aan te pas komen, waarna het toch echt op jam ging lijken. Lekker bij een kaasplateau, bij varkensvlees of over een taart. Zie mijn blog van zaterdag. Een oplettende lezer vraagt zich misschien af, waar de peren zijn gebleven. Gewoon geschild en opgegeten. Dat is bovendien de methode met de minste afwas.

Frutteto

DSC_0005DSC_0007-001DSC_0010-001
Geen maandagse moestuin maar de boomgaard staat vandaag centraal. Als je daar de vruchten van wil plukken, heb je geduld nodig. Omdat de grond rondom de oorspronkelijke boerderij jarenlang verwaarloosd was, zijn we in eerste instantie begonnen met bramen plukken, want die groeiden overal. Die gebieden zijn we uiteindelijk gaan schonen en inmiddels staan daar zelf geplante fruitbomen. Appels, peren, perziken, abrikozen, kersen, vijgen en pruimen. Het levert nog niet zo erg veel op maar de belofte is er. Daarnaast hebben we een potje dat we het bomenfonds noemen. Want op onze wensenlijst staat nog een notenboom, kaki en granaatappel.