De natuur heeft altijd gelijk

Vorige week hadden we een heerlijke middag met twee bevriende Nederlandse stellen met wie we zowel in NL als in Italië bij elkaar komen. Het was een middag met gemengde gevoelens omdat een derde koppel helaas niet aanwezig kon zijn en de remigratie van een ander stel werd aangekondigd. Maar daar gaat dit blog helemaal niet over. Dit was maar een aanloopje. Ik had die middag een dikke hand want was door een wesp gestoken en daar kan ik nogal allergisch op reageren. Leg er een gekneusd koolblad op, raadde J. me aan. Eerder dit jaar had ik van haar bovenstaand boek gekregen. Dat had ik hier en daar wat doorgebladerd maar nu dook ik in het hoofdstuk Kool en wat een interessants las ik daar. Langzaam keerde een deel van mijn kennis op dit gebied terug want dat kraamvrouwen bij een borstontsteking zich met koolbladeren kunnen verbinden, wist ik nog. Als er in ons gezin iemand beginnende keelpijn heeft, roepen we altijd ‘gorgelen met zout water’ en bij een hevige verkoudheid een doorgesneden ui naast het bed leggen is ook een beproefd middel. Kortom ik ben wel van de huismiddeltjes op basis van puur natuur. Het verbaasde me dan ook niet dat de vurigheid al snel uit mijn hand trok en ik weer binnen 24 uur mijn slanke hand terug had.

Slangen

Nu de droogte aanhoudt en de temperaturen al weken royaal de dertig graden passeren, komt het er ook op aan de boel een beetje vochtig te houden. Het gras is dan de minste zorg, maar wat bloeit, moet water. Dit jaar hebben we geen planten in bakken staan, dat is wat saai en kaal maar komt nu wel goed uit. Uit NL brachten we een extra lange tuinslang mee die nu zijn diensten gaat bewijzen. De vlinderstruiken, dit voorjaar niet gesnoeid en dus raar doorgeschoten, staan vrolijk in bloei. Net als wijzelf verdienen zij elke dag water, veel water.

De lege stad

Toen we nog in NL waren, hadden we ons al voorgenomen tenminste elke week één dag de hort op te gaan. Even van het terrein af en het lijf een beetje rust gunnen. Gisteren zijn we naar Perugia, de hoofdstad van Umbria, geweest. De universiteiten zijn gesloten en er zijn geen toeristen. Dat zie en voel je direct. Vanaf het terras waarop we koffie dronken, maakte ik de bovenste twee foto’s en het was niet moeilijk om mensen buiten beeld te houden. Het voelde als een filmdecor waar de meeste figuranten nog ontbraken. In het restaurant waar we lunchten werd bij binnenkomst onze temperatuur gemeten. Handgel bij de ingang en pas wanneer je aan tafel zit, mag het mondmasker af. We moesten naam en emailadres achter laten toen we afrekenden. De Italianen nemen de veiligheidsmaatregelen zeer serieus. We voelen ons veilig, opgekikkerd en tevreden.

Varend corso

Alle buren hadden het zich gemakkelijk gemaakt gistermiddag. Wij ook hoor. Er voer een fraaie promotie langs van alles wat het Westland te bieden heeft. We keken ons ogen uit

Mijn leuke Indiase buurvrouw met wie ik pogingen deed haar wat Nederlands bij te brengen, zat naast me. In november had ze me gevraagd waar toch alle mensen waren, ze zag er zo weinig op straat. ‘Wacht maar tot het zomer is’, had ik haar toen gezegd. ‘Dan is heel Nederland één groot terras en zie je overal mensen.’ Zaterdag was ze in Amsterdam bij de Gay Parade. In één weekend was ze de helft van alle Nederlanders tegengekomen, stelden we samen gniffelend vast.

Delftser dan Delfts

Grappig. Onze twee werelden op één plek. De rode Vespa staat bij een tentoonstellingswand tegen de Oude Kerk in Delft.

Hier heb ik de achterkant van de Oude Kerk gefotografeerd. En dit was het beeld dat ik zag toen ik met mijn rug naar de kerk stond.

Als je dan de rondvaartboot nog in het zicht krijgt, begrijpen jullie het wel. Ik hoorde een fietsende vrouw in haar mobiel zeggen: ‘dus je slaapt vanavond weer thuis? Kom dan op een beetje fatsoenlijke tijd, want het loopt echt de spuigaten uit’. Zó snel de context van een gesprek vatten, dat lukt me alleen maar in Nederland.

Nacht

DSC_0066

Delft schijnt (woordgrap) de lichtste stad in NL te zijn. Dat mogen we ons wel aantrekken want lichtvervuiling is, zeker nu we de nacht van de nacht hadden, actueel. De tendens is gelukkig dat die vervuiling langzaam maar zeker weer minder wordt. Hier op onze Italiaanse berg het andere uiterste, pikkedonker. Vooral zomers genieten we van prachtige sterrenhemels, bepaald geen vervuiling. Vandaag is het stormachtig met forse regenbuien. De nog aanwezige tuinstoelen liggen omver, de overkant van het dal is niet meer zichtbaar. In feite is het hier de hele dag nacht.

DSC_0074

(de foto’s maakte ik in Lecce, een stad met heel veel sfeerverlichting)

Buurman met een bootje

P1230584

Zodra we weer op onze andere woonplek zijn, kijken we met hernieuwde belangstelling naar alles om ons heen. Deze buurman legt zijn bootje aan.

P1230589

Natuurlijk varen er luxere broeders voorbij. Maar zijn plezier lijkt er niet minder om en waarom zou ie ook?

P1230592

Motor ligt al op het gras. Ja, dat gele is gras. Wij zijn de enigen die daar nog van op kijken. Nederland lijkt wel een savanne, vinden we.

P1230593

Terwijl de man met de buitenboordmotor in zijn armen staat, passeert een bekende van hem. Dus even een praatje maken. Alles in een kalm tempo. Zomer in Nederland. Geweldig.

 

 

Buienradar of -raden?

DSC_0002.JPG

DSC_0004-001

Uitvoerig raadpleegde de wijnboer de buienradar. Ja hoor, vanaf  halft acht zou het een uur lang lekker regen. Het begon een beetje te waaien en we hoorden gerommel in de verte. Veelbelovend allemaal. Kussens naar binnen gehaald en de eerste spatjes nog  ongelovig op onze hoofden laten neerkomen. Het waren ook meteen de laatste druppels. Nergens meer onweer te zien of te horen. Windstil. Mooie roodkleurige wolken. Dat gaat vast weer een mooie zonnige dag worden morgen. De potplanten kregen een plens uit de gieter. Zo gaat het dus niet alleen in NL maar ook al weken hier in Caldese.

DSC_0009

Heen en weer

P1230059

Nog vóór het ontbijt maakte ik al mijn brug-tot-brugwandeling. Dat is geen prestatie hoor. Dagelijks begin ik met cappuccino en ga aan de slag. Pas rond een uur of elf lepel ik mijn yoghurt naar binnen. De drie dagen dat ik nu in NL ben, heb ik niet anders dan regen gezien. En omdat ik geen hond heb, kom ik dan nauwelijks buiten. Dus toen vanmorgen de zón scheen, holde ik na mijn eerste cappu naar buiten. Met als hindernis de Koepoortbrug die voor herstelwerkzaamheden een paar dagen omhoog staat. Ik maakte toch de oversteek en die laat zich als een stripverhaal lezen.

P1230063

P1230064

P1230066

P1230068

P1230071

Schaatsen en wandelen

DSC_0002

DSC_0003-001

Zelf ben ik niet zo’n fanatieke kijker maar de man hier ter plaatse volgt de Olympische spelen op de voet. Zozeer zelfs dat hij niet meeliep met de polderwandeling vanmorgen want Sven moest worden gevolgd.  We waren maar met drie vrouwen, twee uit de wandelclub verblijven momenteel op Lanzarote. Enfin, we maakten ons kleine rondje en schoven na afloop gedrieën aan het ontbijt. De bloemen, die ik vorige week kreeg, plaats ik voor de vijf medaille winnaars die NL nu al telt. Naarmate zo’n toernooi vordert, word ik steeds enthousiaster. Donderdag vanaf twaalf uur rijdt Sven de 10 km. Grote kans dat ik dan samen met mijn ouders voor de tv zit.