Schaatsen en wandelen

DSC_0002

DSC_0003-001

Zelf ben ik niet zo’n fanatieke kijker maar de man hier ter plaatse volgt de Olympische spelen op de voet. Zozeer zelfs dat hij niet meeliep met de polderwandeling vanmorgen want Sven moest worden gevolgd.  We waren maar met drie vrouwen, twee uit de wandelclub verblijven momenteel op Lanzarote. Enfin, we maakten ons kleine rondje en schoven na afloop gedrieën aan het ontbijt. De bloemen, die ik vorige week kreeg, plaats ik voor de vijf medaille winnaars die NL nu al telt. Naarmate zo’n toernooi vordert, word ik steeds enthousiaster. Donderdag vanaf twaalf uur rijdt Sven de 10 km. Grote kans dat ik dan samen met mijn ouders voor de tv zit.

Advertenties

Amersfoort

DSC_0019

DSC_0035

Volgens mij was ik zelden of zelfs nooit eerder in Amersfoort en dus keek ik vrijdag mijn ogen uit. De stadsmuur is nog deels intact en het is altijd een feest om een centrum via poorten in te gaan. Het schept meteen een historisch perspectief en als die binnenstad dan ook nog zeer autoluw is, word ik nog enthousiaster. Dus bleef ik foto’s maken. Daarom heb ik vandaag een foto-vrije-dag. De Delftse Hout, waar we natuurlijk onze vroege polderwandeling maakten, kan wel een weekje wachten. Hoewel het prachtig zonnig was en ik bijna spijt kreeg dat ik daar cameraloos rond liep.

DSC_0040DSC_0052

DSC_0031

DSC_0044

 

Stramme buitelaar

DSC_0009-001

Jonge kinderen en honden, ze buitelden bijna over elkaar heen. Na de polderwandelng vanmorgen maakten we aan het begin van de middag een strandwandeling. We waren niet de enigen die daar reuze zin in hadden gezien de overvolle parkeerterreinen. Maar goed, eenmaal op dat brede strand verspreidt het volk zich al snel. Stralend blauwe lucht, het geluid van de branding en een beetje ploegen door het zand vanwege de vloed, we vonden het heerlijk. Mijn behoefte aan licht is weer gestild en mijn stappenteller laat een stijdende lijn zien. Het zijn gelukshormonen die mij door de kop buitelen.

DSC_0005

DSC_0002

DSC_0015-001

Speculaas en kerstballen

DSC_0007

Alletwee keelpijn, sniffend en snotterend. Dus maar eens geen vroege polderwandeling voor ons vandaag. Beetje uitslapen en aanrommelen. En kijken hoe de sneeuw als poedersuiker voorbij waait. Later op de dag werd samen met buren de kerstboom opgetuigd en het uiteindelijke resultaat stemt weer heel tevreden.

DSC_0030

Hoewel de sneeuw stopte aan het eind van de middag zijn we het gebouw niet uit geweest vandaag. Maar dromen over een witte kerstmis gaat prima zo vanuit ons hoog verheven vensterraam. Grote pot thee erbij en nog wat restanten speculaas binnen handbereik. Zo spoelen we de herinneringen aan sinterklaas weer weg en halen de kerstsfeer binnen.

DSC_0045

 

Nattig

DSC_0024

We vinden het van onszelf ook best flink om er toch maar weer te staan op zo’n mistige miezerige zondagochtend om negen uur. Dus lever ik daarvan graag het verse bewijs. De rest van de dag staat in het teken van de goedheiligman, maar daar kom ik op 5 december nog op terug. Vandaag laat ik hem op miniformaat zien.

DSC_0028

Om de hoek aan het Rietveld, dobbert elk jaar dit Klaasje in de gracht. Het kan niet anders dan dat daar ook een fan van hem woont. Momenteel negeer ik elke kerstversiering nog en ik zou tegen de Sint willen zeggen: zet hem op Klaas en weg met de Kerstman.

De juiste samenstelling

DSC_0044

Zeven jaar geleden zijn we gestart met de vroege zondagochtend wandeling. Een clubje dat aanvankelijk wisselde wat deelnemers betreft. Wijzigingen in de privé omstandigheden of verhuizingen waren er de oorzaak van dat er een harde kern van acht en later zes personen overbleef. Vandaag werd er gewandeld én geluncht met elkaar en waren we weer even compleet. Want ook eten bereiden, erover praten en het gezamenlijk opeten delen we graag in deze groep. We proostten op ons jubileum, spraken de wens uit nog veel met elkaar op te mogen trekken, aten meer dan voortreffelijk bij twee van ons en eindigden in daverende lachbuien. Zo’n soort wandelclub zijn we.

DSC_0069

Tamelijk licht

P1220669

Wintertijd. Voor mij hoeft het niet. Ik zat me gisteravond om zeven uur te realiseren dat het vandaag om zes uur dus al bijna donker is. En ja, ik weet het en ik hoor het anderen zeggen: ‘Gezellig kaarsen aan en knus in huis. Je kunt er toch niets aan veranderen. Waar héb je het over. Er zijn wel ergere dingen.’ Allemaal waar. Blogvriendin Henny heeft de traditie ontwikkeld om juist in dát weekend met familie een heerlijke maaltijd te verzorgen. Een fantastisch idee vind ik. Iets ter navolging. Maar goed. Het was dus vanmorgen wel tamelijk licht toen we om negen uur gingen wandelen.