Sluiproute

Vanwege de te verwachten verkeersdrukte bij de Mall of the Netherlands, reden we vandaag langs de Vliet naar Leidschendam om daar bij mijn moeder een kopje koffie te drinken. De Vliet, die bij ons voor de deur Rijn Schiekanaal wordt genoemd, vormt een mooie route maar is wel zodanig van een autorijbaan voorzien dat ie eigenlijk alleen bedoeld is voor bestemmingsverkeer. Er liggen prachtige huizen aan, sommige met de tuin aan het water, zoals hierboven. Ook het voormalige woonhuis van Huygens, genaamd Hofwijck passeerden we.

Het was er het weer niet naar om uitgebreid foto’s te maken, dus ik pik er eentje van het wereldwijde web. Huygens, die leefde van 1629 tot 1695, was wis – natuur en sterrenkundige en onder andere uitvinder van het slingeruurwerk. Hoe leuk is het om op een regenachtige zondagmiddag tamelijk achteloos zijn huis te passeren. Echt iets om toch even bij stil te staan, nietwaar?

foto van het www

Kikker, kat en nog wat

Veel meer dan Delft en Leidschendam zie ik momenteel niet. In Leidschendam ben ik bij mijn moeder die deze dagen wat extra zorg kan gebruiken. Dan blijven er kleine wandelingetjes in Delft over en geen nieuw ontdekte stadsparken of rondjes wat verder uit de buurt maar gewoon dezelfde straatjes waar we vaker lopen. Toch is er genoeg te zien. Een kikker die een stapel stenen bewaakt bijvoorbeeld. Ik denk dat ze gezamenlijk uit een achtertuin komen die wordt opgeknapt.

Een kat in de vensterbank. Er zat ook nog een hond op de achtergrond maar die was niet erg bereidwillig om te poseren. En dan nog dit vreemde beest, onderdeel van een expositie. Het lijkt of het dier uit breisels is gemaakt. Zodra de mogelijkheid zich voordoet ga ik er eens naar binnen. Dat kan mooi op mijn tochtje naar de saladebar die ik gisteren liet zien. Ik krijg het nog druk.

Wie heeft de sleutel?

Nadat ik gisteren een beeld van een Voorburgse kunstenaar liet zien, blijf ik even in in de beelden sfeer. Voor het HMC Antoniushove in Leidschendam staat dit beeld, getiteld de Barmhartige Samaritaan (klik) van de eveneens Voorburgse kunstenaar Albert Termote. Dit beeld kent een geschiedenis van verplaatsingen. Het werd geschonken door omliggende gemeenten toen het ziekenhuis 25 jaar bestond en nog in Voorburg was gevestigd. In de oorlogsjaren verstopte men het, bang als men was dat dit bronzen beeld door de bezetter zou worden omgesmolten voor wapentuig. In 1972 kwam het beeld naar Leidschendam waar een gloednieuw ziekenhuis was gebouwd. Minstens nog twee maal werd het daarna vanwege diverse verbouwingen verplaatst. In 1998 werd de herplaatsing feestelijk gevierd door de loden kokers, die in de sokkel mee gemetseld zijn, opnieuw te voorzien van extra actuele historische informatie. Die feestelijke viering mocht ik destijds organiseren en ik was bovendien de beheerder van de sleutel van het kluisje waarin de kokers bewaard worden. Die sleutel heb ik netjes overgedragen aan mijn opvolgster maar zij is allang weer vervangen door anderen. Geen idee wie nu de sleutelbeheerder is. Ik vind het nog steeds een prachtig beeld ook al vanwege de achterliggende gedachte dat je voor elkaar zorgt, zelfs als je geen vrienden bent.

Open zonder feest

‘Westfield Mall of the Netherlands is een uitzonderlijke plek die deel uitmaakt van de lokale gemeenschap. Westfield is een unieke innovatieve winkel-,eet-,vrijetijds-en entertainment bestemming compleet anders dan andere winkelcentra in Nederland. De verdere lanceringen van de experiences in de Mall, zoals de opening van het Eet Theater met een smaakvolle mix aan onderscheidende horecagelegenheden, de enorme Kinepolis bioscoop en Gamestate arcade- volgen op een later moment.’

Tot zover de bla-bla-bla uit een Leidschendams krantje waarin grote delen uit het ronkende persbericht terecht zijn gekomen. Na vijf jaar intensief verbouwen is winkelcentrum Leidsenhage, tegenover het huis van mijn moeder, vorige week geopend. Een slechter moment is er natuurlijk niet denkbaar en behoorlijk dramatisch voor de projectontwikkelaar en de ondernemers .

Vanaf het balkon fotografeerde ik de groene wand waarin de toegangsdeuren voor de leveranciers. Ik zie mezelf voorlopig niet winkelen in de Mall en heb al helemáál geen behoefte aan experiences. Wat een aanstellerig taalgebruik!

Boeren

Daar zaten mijn moeder en ik vanmiddag toch maar mooi eerste rang tijdens het boerenprotest. In Den Haag werd door zo’n duizend boeren op trekkers geprotesteerd tegen de stikstofplannen van het kabinet. Na het Malieveld reed men in colonne naar Huis ten Bosch om de Koning luid toeterend hun ongenoegen te laten horen. En toen via Majesteit mijn Moeder naar het Centraal Bureau Levensmiddelen in Leidschendam. Onze middagboterham bleef even onaangeroerd. Door de ruit heen zagen én hoorden we ze voorbij komen. Boeren hebben het niet makkelijk met alle voortdurend aangepaste regelgeving. Maar of dit nou nog het beoogde effect gaat leveren? Mijn moeder en ik twijfelen er aan.

Kale bomen, grijze luchten

Grijs en nevelig, het blijft saai weer. Ik maak nog snel een foto bij mijn autootje vóór ik naar mijn moeder rij. Daar drink ik gezellig koffie en doe wat klusjes. Er staat een cyclaam op haar balkon weg te kwijnen. Terwijl mijn moeder met haar fysiotherapeut wat oefeningen doet, knip ik alle lelijks uit de plant, geef haar wat lauw water en ze krijgt een nieuw plekje binnen. Eens kijken of ze op wil knappen. Die plant, hè.

Op het balkon neem ik nog wat foto’s van de bouw van het vernieuwde winkelcentrum. Het zou zo maar eens kunnen dat over een maand of drie ook deze zijde in gebruik genomen is. We kijken er verlangend naar uit, vooral mijn moeder. Die bouwput zijn we meer dan zat.

Oliebollen in januari

Ze zijn beslist vrijgevig bij de Jumbo in Leidschendam. Nog vóór Kerstmis kreeg ik een gratis kerstboom aangeboden, die ik overigens afsloeg en op 2 januari viel mij een pak oliebollenmix ten deel. Dat laatste snap ik wel, onverkoopbaar en niet houdbaar tot de volgende oud-en nieuw. Nou had ik toevallig op twee blogs iets gelezen over het maken van een cake gemaakt van oliebollenmix. Dus pakte ik het cadeautje aan en ging aan het bakken. Heel eenvoudig de aanwijzingen op het pak volgen inclusief het rijzen. Daarna in kleine blokjes gesneden appel, kaneel en rozijnen erbij. Dat alles in een cakeblik op 200 graden een half uur bakken en zie hier.

Tamelijk massief. Goudrenetten waren beter geweest dan de twee zoete appels die ik er in deed. Maar één was al aan het rimpelen, dus in het kader van de restverwerking mocht ie mee in de cake. Het is een soort rozijnenbrood geworden met oliebollen smaak. Met dank aan Wieneke en Lien. De aanbevolen poedersuiker bovenop, laat ik achterwege. Je kunt het ook te gek maken.

Nog meer weggeefbomen

Ach mevrouw, neem er nou een mee, dat is toch leuk?’ hoorde ik de enthousiaste caissière tegen de klant vóór me zeggen. Ik was bij de Jumbo in Leidschendam en bij besteding van een bepaald bedrag kreeg je een gratis kerstboom. De aangesproken klant zag het niet zitten want ze was lopend uit Nootdorp gekomen. Of ik hem wilde hebben, werd mij gevraagd. Nou nee, want ik heb al een (te grote) boom en mijn moeder, voor wie ik de boodschappen deed, doe ik er geen plezier mee.

‘Zo, u ziet er blij uit’, zei ik tegen twee dames die net buiten de winkel een kerstboom onder hun gezamenlijke armen droegen. ‘Hij is gratis en ik ben er zó blij mee. Ik zet dit jaar geen boom neer, want mijn kunstboom ziet er niet meer uit. Maar deze ga ik nu toch mooi versieren’ was het antwoord. Even later zag ik ze samen, nog steeds even opgetogen, de boom in de auto wringen. Ik werd er ook heel blij van en lachend zwaaiden we elkaar nog even na.

Verder kijken

DSC_0002

Op het moment dat ik in Delft de zon op zag komen, had ik er al een ritje naar Den Haag op zitten. Ik bracht om zeven uur vanmorgen de wijnboer en onze kleinzoon naar CS Den Haag. Ze zijn voor een paar dagen naar Parijs vertrokken. Over het hoe en waarom kom ik de komende dagen nog wel te bloggen.

DSC_0004

Zijn afwezigheid hier geeft ruimte voor een logeerpartij van ons jongste kleinkind. Zo trekken we alle twee intensief op met onze nazaten. Beide kinderen ontdekken nieuwe vergezichten. De een in een wereldstad, de ander in een kanaal in een Hollandse stad.

Hozen

P1230904

We zaten gisteravond op de twaalfde verdieping van dit gebouw in Amsterdam. Er wonen vrienden in een penthouse met een panoramisch uitzicht. De aanleiding vormde het ophalen van iets speciaals, waar ik binnenkort op terugkom. Terwijl we er heerlijk aten en genoeglijk zaten te praten, naderden enorme onweersbuien. Een schitterend gezicht, dat wel. In de stromende regen reden we terug naar Delft. Daar troffen we een ondergelopen kelderruimte aan. Via de burenapp was er vanmorgen een ploegje enthousiastelingen geformeerd die de boel weer opruimden.

P1230907

In een hoosregen reed ik vanmorgen naar mijn ouders. Bij vertrek aldaar was het weer opgeklaard. Regen is hard nodig maar moet dat nou echt met van die stortbuien?