Kom gerust naar Umbria

Hoe de situatie hier is in Italië, vragen jullie je af? Wat Corona betreft, dat hier consequent Covid 19 genoemd wordt, goed. Wat Umbria betreft zelfs uitstekend. In deze dun bevolkte streek zijn geen doden te betreuren. We gingen vanmorgen even bij de buren langs die maanden lang in thuisquarantaine hebben moeten doorbrengen. Aanstaande zondag openen zij voor het eerst de deuren van hun restaurant en pas eind juli ontvangen zij de eerste vakantievierders. Het zijn economisch gezien dramatische tijden ook voor hen. Toch zijn ze lakoniek, ze hebben deze periode goed gebruikt door de gastenaccomodatie op te knappen. Ik ken meerdere mensen in de toeristenindustrie in Umbria en Le Marche. Zij verwelkomen héél graag Nederlandse gasten. Ieder die twijfelt om te gaan, zou ik aan willen sporen. In winkels is het mondkapje verplicht en de afstandregels zoals in Nederland zijn ook van kracht. Maar verder? Het is hier fantastisch. Ziet onze eerste echte Italiaanse pranzo er niet verrukkelijk uit?

Tegelboeket en knalkleuren

Veldboeketten, we zijn er allemaal dol op, toch? Een akker met wuivend graan en daar tussendoor korenbloemen. Of een berm met klaprozen; we kunnen er allemaal lyrisch van worden. Maar zelfs in smalle geveltuintjes willen de mooiste veldboeketten groeien. Dat is dan ook de reden dat ik de stoepen heb mee gefotografeerd als hard bewijs.

Ik kwam nog iets bijzonders tegen. Een zeer gewaagde combinatie. Zelf zou ik tegen mijn knalrode voordeur niet snel een paarse bloeier in blauwe pot zetten. Ik vind het wel humor. Overigens: we gaan pas zaterdag op weg en pikken eerst nog even de Nederlandse hittegolf mee. Ga voor mijn plezier in de koele kelder onze reisbagage sorteren.

Gelovige moestuinier

In Italië kom je vaak uitingen van het christendom tegen. Een kruisbeeld in het postkantoor, een Mariakapel langs de weg en nonnen in het wild. Hier in NL is dat uitzonderlijk en daarom was ik behoorlijk verbaasd dit tafereeltje aan te treffen in de Delftse Hout. Vlak naast de moestuin staat dit tafeltje. Regels uit een psalm en uit het boek der spreuken attenderen ons op de wonderen van de natuur en de schepper. Daarnaast ligt een praktische lijst met de prijs voor een geranium of een fuchia die er naast op de grond staan maar die ik kortgeleden vergat op de foto te zetten.

Vandaag waren we opnieuw in de Delftse Hout, nu waren er kruidenplanten te koop. Het aanbod wisselt snel en voor een luttel bedrag koop je nu een pot munt of peterselie. Wat wij overigens niet gedaan hebben want dat overleeft een twee daagse autoreis nauwelijks en ik hoop het zelf op ons terrein nog tussen het onkruid terug te kunnen vinden.

Het boshuis

Gistermiddag waren we uitgenodigd bij buren van ons die in de bossen bij Elspeet een buitenhuisje hebben. Wat een plek zeg. Om de biodiversiteit te bevorderen waren ze begonnen een grotere vijver uit te graven. Dat moet een paddenpoel worden en een salamanderparadijs.

Het is dat ik het een beetje onbeschaamd vind om bij zo’n eerste bezoek uitvoerig foto’s te lopen maken, maar ik had graag laten zien hoe gezellig we daar zaten. We kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en hadden goede gesprekken over heden en verleden. We kennen elkaar ongeveer vijftien jaar, dan is het extra leuk verhalen te delen over de tijden daarvoor. Dan berg je de camera weg en geniet je gewoon met z’n vieren van de raakvlakken die je opnieuw ontdekt. Zij zijn tijdens een rondreis door Europa twee keer bij ons in Italië langs geweest. Hier is dus sprake van goede buren én verre vrienden.

Een slag in de rondte

Ook de minibieb in ons gebouw ontkwam niet aan een opruimbeurt. Hij stroomde over en dus keek ik eens goed welke boeken er al lange tijd in staan en verdween een stapel samen met ons eigen overschot richting de kringloop. Ik ben trouwens een grootverbruiker als het om minibiebs gaat. Het boek De lange dagen van Castellamare komt er ook vandaan. De levens van drie generaties op een eiland vlakbij Sicilië heb ik verslonden. Jammer dat het eiland niet bestaat, ik zou er zó naar toe willen.

Hier ligt de te lezen stapel voor me klaar. Het idee zonder boek te zitten is bijna onverdraaglijk en komt eerlijk gezegd ook nooit voor. Ben nu bezig in de Engel van Amsterdam van Geert Mak waarin de geschiedenis tot de negentiger jaren van de hoofdstad wordt beschreven en geduid. Heel interessant. De wijnboer dook na mij in het boek over Castellamare. Daarna zal het gaan rouleren bij onze Nederlandse vrienden in Italië. Ik lees me in deze periode een slag in de rondte en de boeken circuleren mee.

Licht

Bij de opdracht van vandaag denk ik direct aan zonlicht en zéker niet aan kunstlicht. Dat ik niet de enige ben die van de zon houd, bewijst deze foto. Het bord met de zon erop komt uit Deruta, de stad in Italië die vermaard is om zijn aardewerk. Beide foto’s komen uit mijn archief. Dat is niet echt de bedoeling bij de foto 7 daagse maar mijn geëxperimenteer met licht en donker leverde niet veel fraais op. Voor de opdracht stuur ik onderstaande foto in. In een vederlichte roeiboot gaat in de avondzon een roeister met kalme slagen ons huis voorbij. Als dit je dagelijks uitzicht is, hoef je toch niet verder op zoek te gaan naar het licht?

Goede gewoonten

IMG_20190324_093312

Ergens in de krochten van mijn fotobestanden, kwam ik deze tegen. Ik liet er ooit een bewerking op los waardoor het een tekening lijkt. De foto maakte ik op een zondagochtend terwijl ik wachtte op de terugkomst van de andere wandelaars. Daarna zaten we hier met z’n allen te ontbijten. Het lijkt een eeuw geleden. Vanmiddag halen we op hetzelfde adres voor de derde keer de lunchbox op. Het is een soort alternatief voor onze vrijdagavond pizza die we altijd in Italië eten. Als een concept ons eenmaal goed bevalt, maken we daar graag een gewoonte van, stel ik tot mijn eigen verrassing vast.

Bezoek van de paashaas

Ineens stond daar onze dochter met de twee kleindochters op gepaste afstand voor onze deur. Ze kwamen een kleine paasverrassing brengen. We hebben even in de tuin genoten van elkaars gezelschap, de meisjes speelden op de achtergrond. Er werd ook wat afgeleverd bij mijn moeder, die hier vanuit het raam heel blij naar de meisjes zwaait.

Afgezien van paaseitjes en een leuke kaart met bloemenzaad, zaten er twee briefjes van onze kleindochters bij. Die wil ik jullie niet onthouden en heb er ook niets meer aan toe te voegen.

Lieve nonno en nonna, ik mis jullie heel erg en hoop dat we snel weer kunnen kussen en natuurlijk naar Italië kunnen. Liefs Juliët.

Lieve nonno en nonna, ik mis jullie heel erg. Dus daarom deze brief. Ik wil jullie alleen zeggen dat jullie moeten genieten van de lente. Dus gooi je raam open en kijk, ruik en geniet! De geur, de zingende en fluitende vogels, de bloemen…Noem maar op. Liefs Isabel

Het park en de dijk

Maar ook mensen achter een rollator, gezinnen met kinderwagens, twee jongens op een motor en iemand in een scootmobiel. Er passeert van alles over de dijk waarop wij uitkijken.

Onder het motto ‘dat had ik in Italië ook ’s avonds zitten doen’, wordt er zo nu en dan nog wat gewerkt. Ik schrijf op zulke momenten mijn blog. Het huisje, dat een chalet genoemd wordt door de verhuurder, is klein maar fijn. Maar de vooruitgang is hier merkbaar, zagen we op ons rondje door het park.

Bovenstaand huis was wel toepasselijk geweest gezien de naam maar we zitten er niet. Kijk, dit is het, ons tijdelijke onderdak. Met gemak zou ik er nog een week aan vastknopen maar dat zit er niet in.

Kussen

Met de naaimachine op de achterbank vertrok ik vanmorgen naar onze dochter om daar een kussenhoes te maken van een oud jurkje van me. Zelf vond ze in haar lappenmand nog een ongebruikt tafellopertje waaruit kussenhoes nummer twee gefabriceerd kon worden. Ze liggen hier samen budgetneutraal te wezen op de bank bij de eettafel.

Tussen de middag aten we gegrild brood, want een beetje oud, met een heerlijke tomatensalsa gemaakt van wat restjes. Waarna we in de voortuin aan de slag gingen. De hortensia werd ontdaan van zijn uitgebloeide bloemen en er werd nog wat geruimd.

De magnolia, die bijna in bloei staat, kon nog wel een tak missen. Deze werd in een groene fles gezet die ik in Italië bij de glasbak heb weggehaald. Het hoeft allemaal niet veel te kosten om het gezellig te hebben en te maken.