Nét op tijd

Als ik nou niet snel nog een keer terug ga, ligt de boel plat. Dus toog ik vanmorgen, met gevaar voor eigen leven de Bomenwijk in. De storm had hier en daar al wat schade aangericht door vallende takken. Een buurt die gesloopt (klik) wordt, ziet er troosteloos uit, daar doen de muurschilderingen inmiddels niets meer aan af.

In november liet ik in twee blogs (klik) al zien hoe men geprobeerd heeft de lege huizen op te vrolijken en dat was goed gelukt. Ik ben blij dat ik op de valreep nog wat kan laten zien, zo blijft er toch nog wat van de kunst bewaard vóór de sloophamer zijn werk doet. De laatste foto maakte ik vanuit ons huis. De flat die ik van dichtbij fotografeerde, staat in de cirkel.

Mijmering bij de peertjes

Naast de vele kerstkaarten zat er vandaag ook een envelop uit Italië in de bus. Onze buren sturen vaak post door, het zijn vrijwel altijd rekeningen. Vandaag ook. Maar ineens was ik weer in ons huis, waar het nu donker en koud zal zijn. Waar nog steeds wijn in grote mandflessen staat te wachten. In gedachten zie ik onze buurvrouw in haar keuken staan. Hoe groot zal het gezelschap zijn waarvoor zij kookt? Hoe zou het in Gubbio zijn waar de restaurants allemaal gesloten zijn? Ik kwam onlangs een afbeelding op een reisgids voor Umbria tegen met het karakteristieke Palazzo dei Consoli in Gubbio. Daarvan heb ik natuurlijk zelf ook nog wel een tamelijk recente foto. En zo dwaalden mijn gedachten naar die andere plek waar we ons zo thuis voelen en waren de stoofpeertjes in de Delftse keuken inmiddels klaar.

Jan Schoonhoven uit Delft

Vele malen overheen gelopen op het Vrouwjuttenland en nooit eerder had ik het opgemerkt, een plaquette op de stoep ter herinnering aan de Delftse kunstenaar Jan Schoonhoven (1914-1994). Die tegel ligt er sinds november 2018 ontdekte ik. Hij woonde hier met vrouw en zoon en het huis ontbeerde elke luxe. Jan Schoonhoven was opgeleid aan de Koninklijke Academie voor beeldende kusten in Den Haag en had tussen ’46 en ’79 een kantoorfunctie bij de PTT. Zijn kunstenaarschap voerde hij uit in de avonduren en tijdens de weekends.

Samen met onder meer Armando was hij medeoprichter van de Nul-groep die zich afzette tegen de Cobra beweging. Zij wilden objectieve kunst maken zonder emotionele waarde. Van Schoonhoven maakte vooral vaak reliëfs. Veel musea in binnen-en buitenland hebben werk hangen van deze Delftse kunstenaar en op veilingen bracht en brengt het enorme bedragen op. En dat alles tot stand gekomen achter dat eenvoudige voordeurtje.

Gesnater en geschreeuw

De man op het bankje voor ons huis heeft zijn capuchon er maar bij opgezet want het begon zachtjes te regenen. Hij zit daar om een sigaretje te kunnen roken en heeft altijd wat voer voor de vogels bij zich. Witte meeuwen en zwarte meerkoeten. Een hoop herrie en veel gevechten, de meeuwen zijn het felst.

Maar op zeker moment keert de rust terug, De man heeft demonstratief de plastic zak ondersteboven gehouden en totaal leeggeschud. De meeuwen hebben dat als eerste door en vliegen met z’n allen weg. De meerkoeten niet, die blijven om de man heen scharrelen en zoeken in het gras nog wat verdwaalde korrels. De capuchon is ook weer af, de regen stopte, de man stak zijn tweede sigaret op.

Sfeerbeelden

Er is hier altijd veel fotogenieks te zien. De afgelopen periode heb ik alles met mijn mobieltje gefotografeerd omdat ik een verbindingskabel in Delft achterliet. Het werd een ingewikkelde toestand om foto’s toch op het blog te krijgen aangezien ik de meeste toch nog even nabewerk. Ons tripje door Toscane leverde, geheel in tegenspraak tot wat ik met mijzelf afsprak, een fors aantal foto’s op. Als je gewend bent door een camera te kijken, is het vrijwel ondoenlijk om niet overal een foto in te zien.

Als ik dan zo terug kijk, zie ik dat ik net wat vaker gebouwen en stedelijke omgevingen fotografeer dan landschappen. En kijk eens wat een verschillen. Van grof middeleeuws tot uiterst verfijnd en kostbaar. Van prachtig stucwerk in mediterrane kleuren geschilderd tot ietwat vervallen maar zeker zo charmant. Alles heeft zijn eigen sfeer en ik vind alles mooi, vooral ook ons eigen huis waarvan we weer voor een tijd afscheid namen.

Na acht maanden…

het aanrecht, half gepoetst

Tja, dan tref je een huis dat midden in het vrije veld staat, toch enigszins verwaarloosd aan. De tuin is gewoon zijn gang gegaan. De borderranden zijn overwoekerd, er ligt afgevallen blad van vorig jaar op het grind en het onkruid staat op sommige plaatsen meer dan een meter hoog.

brem

We hebben een stookseizoen over geslagen en dat levert hier en daar schimmel op. Keukenmuren vertonen afgevallen kalk en vochtdoorslag. Maar goed. We hadden een prima voorspoedige reis en we pakken de boel weer aan. We zijn zo slim om pauzes in te lassen en dan te genieten van het uitzicht, de kwetterende vogels en het voorbeeldig gemaaide gras. Met oogkleppen op kijken we naar het werk dat op ons wacht. De boodschappen zijn in huis, de wijngaard ziet er veelbelovend uit. De brem bloeit nog steeds, de kersenboom hangt vol en de temperatuur aan de hoge kant. We hebben het dik naar ons zin en zeggen dat ook voortdurend tegen elkaar. Al was het maar om de moed er in te houden.

kersen

Het park en de dijk

Maar ook mensen achter een rollator, gezinnen met kinderwagens, twee jongens op een motor en iemand in een scootmobiel. Er passeert van alles over de dijk waarop wij uitkijken.

Onder het motto ‘dat had ik in Italië ook ’s avonds zitten doen’, wordt er zo nu en dan nog wat gewerkt. Ik schrijf op zulke momenten mijn blog. Het huisje, dat een chalet genoemd wordt door de verhuurder, is klein maar fijn. Maar de vooruitgang is hier merkbaar, zagen we op ons rondje door het park.

Bovenstaand huis was wel toepasselijk geweest gezien de naam maar we zitten er niet. Kijk, dit is het, ons tijdelijke onderdak. Met gemak zou ik er nog een week aan vastknopen maar dat zit er niet in.

De tijd van het jaar

Een normaal mens krijgt een beetje de kriebels als ie deze enveloppen met zulke hoeveelheden tegelijk in zijn brievenbus vindt. Maar wij hier niet hoor. De wijnboer helpt in deze periode een groot aantal particulieren met de belastingaangifte. Daarnaast doet hij voor een aantal zzp-ers belastingzaken en dus is dit soort post tamelijk normaal.

Hij heeft vier, vijf afspraken per dag, is ook ’s avonds vaak op pad en vindt het nog steeds heel leuk en zinvol werk, vooral vanwege het contact met mensen. Ik ben in deze periode veel alleen maar heb daar geen moeite mee. Mijn sociale leven is goed gevuld en bovendien gebruik ik deze periode voor wat extra opruimrondes in huis. Kom, ik ga maar eens wat oud papier afvoeren.

Zondagskind

Toen mijn vader mij als vijfjarige een optimist noemde, kende ik het woord nog niet. Hij legde toen uit: ‘een optimist zegt hij trekt wel weer op, die mist. En pessimist zal zeggen wat een pest die mist. ‘ En mijn vader had gelijk, ik ben een rasoptimist. Mijn lievelingskleur is van jongs af aan geel. Die kleur staat voor optimisme en energie. Dat kan dus geen toeval zijn. Toon mij een bloeiend koolzaadveld of een akker vol met zonnebloemen en ik ben gelukkig. Ik ken mensen die een enorme hekel aan geel hebben en het absoluut niet in huis willen. Het zal duidelijk zijn dat ik daar niet toe behoor. Maar of ik nou mijn hele huis geel zou verven dat weet ik zo net nog niet.

Ik zie alles dubbel

Een echtpaar, alletwee in een scootmobiel, passeerde me. Hij voorop en aanwijzingen gevend bij de kruispunten. Wat een uitvindingen toch, die scoots. En wat zie je er veel. Ineens zag ik het beeld voor me dat de wijnboer en ik misschien later ook op deze manier ons ommetje maken. Over een jaar of twintig dan, hè.

Daarna liep ik langs dit huis. Oranje pannendak en blauw geverfde voorgevel. En kijk nou toch, blauwe container en oranje fiets voor de deur. Ik hou van dit soort toevalligheden en ontleen er een kinderlijk genoegen aan. Nou en?