Minimalisme

De wijnboer mag vier weken lang niet tillen en ik kan het niet. Dus kwam er een mini kerstboompje in huis. Van een vriendin kreeg ik het hyacintje dat precies op kerstmis openging. Ik legde een paar rode ballen en een kersthuisje onder een stolp, zette een paar waxinelichtjes in rode glaasjes en zie daar, ons huis in kerstsfeer.

Het boompje kostte net geen drie euro (ik kocht er twee!) dus behalve minimalistisch is het ook een voordelige kerst. De boompjes hebben kluiten en vinden vast nog wel een plaatsje in een achtertuin bij deze of gene. Tjonge jonge, wat een milieu bewuste kerstperiode beleven we hier. Vanavond eten we gezellig met zoon en zijn vriendin en ik zie op de foto dat de wijnglazen nog niet op tafel staan. Ik weet wat me te doen staat.

Gestileerde kerstbomen

Rosanne Hertzberger (microbioloog) schrijft een wekelijks column in NRC. Vaak vind ik haar wat negatief van toon maar afgelopen zaterdag las ik het volgende met instemming. Ze schreef: Er komt een dag dat we de dagelijkse updates, de PCR-en sneltests, de quarantaine, de lockdowns, de afstand, de persconferenties kunnen laten varen. Er komt een dag dat onze immuunsystemen er klaar voor zijn en we Covid los kunnen laten. Houd moed.

Afgelopen week was de wijnboer voor een dagopname in het ziekenhuis voor een kleine geplande operatie. Gelukkig gaat het prima met hem. Daar kwam ik deze kartonnen verpleegkundige tegen. Haar oproep lees ik ook met grote instemming. Bij het verlaten van het ziekenhuis werden we verrast door deze kerstboom. Al lijken de dagen nog zo somber, er is gelukkig licht in de duisternis.

Voor de hele column van Rosanne Hertzberger klik hier

Nieuw en oud

Vanmorgen liep ik over het Bastiaansplein. Dit winkelgebied was een bouwput toen wij twintig jaar geleden in Delft kwamen wonen. Theater de Veste en een enorme Pathé Bioscoop zitten hier vlakbij. Ik was op weg naar de tandarts maar eigenlijk kom ik weinig in dit nieuwe deel van het centrum.

Ik passeerde deze gracht met woonboten, heel in de verte zie je de torens van de Oostpoort. Ik ben altijd blij als ik dit soort herkenningspunten zie, daar oriënteer ik me beter op dan bij nieuwbouw.

Vanmiddag opnieuw de zonnige stad in, nu liep ik samen met de wijnboer in het oude centrum. Wat boodschappen gedaan en de laatste kerstpost in de brievenbus gestopt. Het stadhuis met de mooie kerstboom ervoor wordt aan het oog onttrokken door de marktkramen. Dus binnenkort bij schemer de verlichte Oostpoort en het stadhuis nog maar eens in volle glorie fotograferen.

Kerstkaarten retour

Eind oktober 2021 kwam onze kerstkaart die ik in december 2020 naar Australië had gestuurd retour. Daar had die kaart dus best lang over gedaan. Onze familie heeft als huisnummer 28, dat had ik ook geschreven maar is aangezien voor nummer 20. Return to Sender, Not at 20 Bakerstreet staat er ten overvloede bij op de achterkant. Vier huizen verder! Dat postbode of bewoners niet even verder hebben gekeken dan hun neus lang is, vind ik op z’n zachtst gezegd merkwaardig. De blauwe kaart die de rest van hun adres ligt af te dekken, vond ik in een doos met kerstballen toen we met de buren de kerstboom in de hal optuigden. Elk jaar hang ik onze kerstwens voor de buren in die boom, de aftuigers hebben de kaart dus bewaard.

Vandaag ben ik begonnen met het schrijven van onze kerstpost. De verre bestemmingen zijn al op de bus gedaan. Op de kaart naar zus en zwager staat nu: 28 Bakerstreet twenty eight. Ik hoor het wel als ie is aangekomen. De kerstzegels zijn grappig en kunstig gemaakt. Met een speciale app kun je ze scannen en komen ze tot leven, aldus de instructie. Maar daar heb ik allemaal geen tijd voor, hoor. Ik ben druk met schrijven.

Burenhulp

Een boom die met een kleine kraanauto is afgeleverd, een stel ferme buurmannen en een bak vol met kerstballen. Ook dit jaar laat ik maar weer even zien waartoe dat allemaal leiden kan. Op maandagavond waren twee jonge medebewoners beschikbaar om het klimwerk voor hun rekening te nemen. Dus stond er om zeven uur een groep enthousiaste buren in onze gezamenlijke hal om de kerstklus weer te klaren.

Een leuke buurvrouw had gezorgd voor warme chocolademelk en zelf gebakken cake. Samen met wat anderen controleerde ik de lichtsnoeren en voorzagen we diverse ballen van ophanghaakjes. Die hebben nou eenmaal de neiging om een jaar in de opslag niet te overleven. Zo had iedereen zijn taak en na anderhalf uur zag het er zó uit. Thuis wacht ik nog een weekje, ik wil altijd een beetje afstand bewaren na Sinterklaas.

De lelijkheid

Om niet al te zoetsappig over Italië te schrijven kan ik natuurlijk ook wat lelijke dingen laten zien. Passen die antennes dan wel op de daken in een middeleeuwse omgeving? Tuurlijk, er moet geleefd worden. En alle kabels buiten langs de huizen is hier heel gewoon, maar fraai is het niet. Op mijn blog over Mooi Montone (klik) kreeg ik van Willem een uitvoerige reactie. Ik citeer: ‘Heb bij dergelijke plaatsen altijd een dubbel gevoel. Hoe mooi het ook zijn mag, maar de mensen die erin wonen worden wel op veel manieren beperkt in hun doen en laten. Allemaal ten bate van een of ander ‘hoger’ doel. In dit geval toerisme’.

Willem heeft hier een punt. En dus was ik bijna verheugd dat ook Montone zijn rommelhoeken kent en er blijkbaar geen monumentenpolitie is die overjarige kerstbomen en uit elkaar vallende stoelen of banken verbiedt of verbaliseert. Er moet ruimte zijn voor lelijkheid want des te beter valt de schoonheid op.

Mijn rituelen

De lichtjesavond in Voorburg of het bijwonen van een kerstconcert vormden jarenlang de opmaat naar de kerstmis. Koken voor een groot gezelschap en poetsen van tafelzilver horen er onlosmakelijk bij. Het plaatsen van de foto’s van de grote kerstboom op de Markt hier in Delft, doe ik ook al jaren. Kennelijk heb ik behoefte aan wat rituelen. Daarom om één uur toch naar de koning geluisterd, terwijl ik in feite republikein ben. Hij had het over de de manische meningenmachine die zo op de voorgrond is en pleitte voor een liefdevolle samenleving. Natuurlijk zei hij nog veel meer maar deze twee zaken sprongen er voor mij uit. Ik heb helemaal geen zin meer in al die meningen en mijd de talkshows. Liefdevol met elkaar omgaan, dáár gaat het om. Niet oordelen en elkaar in je waarde laten, het valt niet altijd mee maar het is zeer de moeite waard. Het licht komt terug, zei WA en daar geloof ik ook in. Kijk waar we vanmorgen op getrakteerd werden.

Staat jouw boom al?

Dat is nou zo’n echte decembervraag. Of je er een neemt en of ie al staat. In onze huiskamer nog niet, in de centrale hal van ons gebouw is vanmorgen wel met man en macht de boom opgetuigd. Dat is altijd een hele klus. In de hoge hal hoort een grote boom vinden we met z’n allen. Gelukkig zijn er inmiddels een stel jonge jongens die het klimwerk voor hun rekening nemen. Er kwam een buurvrouw met zelfgebakken cake, een ander zorgde voor warme chocomel, lichtsnoeren worden uitgerold en ballen opgehangen. Uiteindelijk staat ie weer in volle glorie. De ladders en lege ballendozen kunnen terug in de gezamenlijke opslag. Een maand lang is de entree in kerstsfeer en daar genieten we met z’n allen van.

Oliebollen in januari

Ze zijn beslist vrijgevig bij de Jumbo in Leidschendam. Nog vóór Kerstmis kreeg ik een gratis kerstboom aangeboden, die ik overigens afsloeg en op 2 januari viel mij een pak oliebollenmix ten deel. Dat laatste snap ik wel, onverkoopbaar en niet houdbaar tot de volgende oud-en nieuw. Nou had ik toevallig op twee blogs iets gelezen over het maken van een cake gemaakt van oliebollenmix. Dus pakte ik het cadeautje aan en ging aan het bakken. Heel eenvoudig de aanwijzingen op het pak volgen inclusief het rijzen. Daarna in kleine blokjes gesneden appel, kaneel en rozijnen erbij. Dat alles in een cakeblik op 200 graden een half uur bakken en zie hier.

Tamelijk massief. Goudrenetten waren beter geweest dan de twee zoete appels die ik er in deed. Maar één was al aan het rimpelen, dus in het kader van de restverwerking mocht ie mee in de cake. Het is een soort rozijnenbrood geworden met oliebollen smaak. Met dank aan Wieneke en Lien. De aanbevolen poedersuiker bovenop, laat ik achterwege. Je kunt het ook te gek maken.

Operatie

Een dag met slecht weer kan niet beter besteed worden dan met het opruimen van de kersttroep. Gisteren deed ik dat bij mijn moeder, vandaag was ons huis aan de beurt. De te grote kerstboom had ik het liefst het raam uit gegooid maar dat is op onze hoogte en met smalle hoge ramen, geen optie. De boom, nog stevig in de naalden, was een onbuigzaam kreng geworden. Pogingen het ding in een groot tafelkleed te wikkelen en hem dan af te voeren, faalden. Hij moest in stukken. Een hele operatie waar de wijnboer als een vaardig boomchirurg tekeer ging. De jute Sinterklaaszak werd gebruikt om de top in af te voeren. Enfin, er is gestofzuigd, gedweild, met meubels geschoven en tig keer heen en weer gelopen. Ik bezweer mezelf ‘nooit meer een grote boom in onze kleine woonkamer. Ik herhaal: nooit meer.’