Chinese vaaslamp

‘Het duurt wel erg lang voordat de vaas herplaatst wordt’, zei ik vorige week nog tegen de wijnboer. We liepen over het Doelenplein waar al twee jaar alleen de sokkel nog stond van wat eens een knoert grote schemerlamp was. Het helpt om zoiets te zeggen, want twee dagen erna stond ie er weer!

De nieuwe lampenvoet werd in China gemaakt en was al klaar in juni 2020. Al die tijd heeft ie staan wachten op transport naar NL. Ik ben blij dat de lamp er weer staat, hoewel ik ook mensen ken die het een lelijk ding vinden. Wat me wel zorgen baart is dat men nu de weg opnieuw aan het bestraten is. Als dat maar goed gaat met al die werkzaamheden er zo vlak naast.

Wat je van ver haalt …

Waar een aantal jaren geleden een grote kringloopwinkel was, is nu een Chinese supermarkt gevestigd. Die kringloop bezocht ik regelmatig, deze supermarkt nooit. Waarom eigenlijk niet? Onbekendheid met het assortiment zal zeker een rol spelen. In het buitenland vind ik het altijd leuk om een supermarkt binnen te stappen. Ik neem me dus voor, zodra we weer wat ontspannender kunnen winkelen, hier eens uitvoerig rond te neuzen. Voorlopig hielden we het even bij een doos koekjes, omdat we bij het passeren van deze winkel ons realiseerden geen droog biscuitje meer in huis te hebben. Nou, ik kan zeggen dat de Chinese koekjes, die uit Taiwan komen en gevuld zijn met exotisch fruit, zó droog zijn dat ze aan je tanden blijven kleven en je een paar koppen thee nodig hebt om ze weg te spoelen. Inmiddels hebben we drie rollen volkoren biscuitjes in huis. Ons kan de komende week niets meer gebeuren.

Delfts Blauw uit China

Ach ja, dat wisten we al, hè. Dat in China mooi aardewerk en porselein werd vervaardigd en dat die handige Nederlanders het zijn gaan namaken. Dat begon zo eind zestiende eeuw en was een stuk goedkoper dan de Chinese import. Er waren in de topjaren meer dan honderd aardewerkfabrieken in Delft, maar rond 1800 bleek de productie in Staffordshire in Engeland goedkoper en verdwenen de fabrieken op een paar na, uit Delft.

De Porceleyne Fles heeft op de grens van Rijswijk en Delft het atelier Heinen Delfts Blauw dat een paar jaar geleden de Delftse Paauw overnam. Dit bedrijf heeft verschillende vestigingen onder meer in Amsterdam en Curacao. Bovendien is er een groot atelier in China. Vanuit dát atelier kwamen onlangs twee enorme vazen naar Delft. Het schip, waarover ik dinsdag schreef, en de pauw vormen de decoratie op de drie meter hoge vazen. Maar liefst vier eeuwen waren er voor nodig om ‘Delfts’ aardewerk weer in China te laten maken. Een apart verhaal als je me mij vraagt.

Playmobil ?

Nog net op tijd kon ik het raam openen en met mijn mobieltje dit schip fotograferen. Eerlijk gezegd ziet het er een beetje uit als een plastic piratenschip van playmobil. Maar daarmee doe ik de bouwers van deze replica tekort, excuus. Wel erg ongewoon om dit voorbij te zien komen. Dus even uitgeplozen via internet. Ruim honderd werkloze jongeren hebben zes jaar aan dit indrukwekkende schip gewerkt. Daar wordt het meteen mooier van.

foto via internet

Vandaag komen de grootste Delfts blauwe vazen ter wereld met dit schip onze stad in. De vazen zijn vervaardigd in China; daar kwam nogal wat mankracht bij kijken! Hierna vaart de ‘Statenjacht Utrecht’ een week lang door Delft. Dat alles in het kader van het themajaar De Gouden Eeuw. Een verteller aan boord brengt de geschiedenis van de porseleinhandel in de Gouden Eeuw weer tot leven. Er zijn dagelijks meerdere vaartochten mogelijk. Zie ook: http://www.degrootstedelftsblauwevazen.nl. Ik vrees geen tijd te hebben voor een tochtje maar dit schip voorbij te zien varen, is al een cadeautje.

Hergebruik

DSC_0058

Tot de vaste collectie in Museum Voorlinden hoort dit kunstwerk van de Chinese kunstenaar Song Dong. Alleen zijn naam al is pure poëzie. Deze installatie heet Through the Wall. Het is kleurrijk en van oude deuren en vensters gemaakt. Nou, dan ben ik meteen gecharmeerd, hoor.

DSC_0059

Veel van de collectie is belevingskunst die je moet ondergaan. De wijnboer was me zelfs even kwijt toen ik het kustwerk was binnen gestapt. Hij had weinig aanmoediging nodig om na mij ook de deur te openen. Morgen laat ik de binnenkant zien. DSC_0063

 

 

 

Exoten

DSC_0086

Twee voor één euro. Barstensvol vitamine en nog smakelijk ook. Maar ja, dacht ik eenmaal thuis, waar komt ie eigenlijk vandaan? Van oorprong uit China en Japan, inmiddels wordt de kakivrucht in veel landen gekweekt. We kennen hem ook in Italië en hebben zelfs overwogen een kakiboom te planten. Maar omdat ie in de wintermaanden zijn vruchten levert en we dan niet in Caldese verblijven, zagen we daar vanaf. We proberen altijd met het seizoen mee te eten, dus nu veel appels en peren. Toch liggen er op onze fruitschaal ook bananen en mandarijnen. Daar denk ik nauwelijks over na. Hoe gaan we dit nou eens aanpakken? Om te beginnen ‘hap, slik, weg’ met de kaki. En voor de rest hou ik de Europese grenzen aan, bedacht ik me.