Stenen vondsten

Op de grens van terras en het Jop-en Britteplantsoen schiet het onkruid al weer omhoog. We noemen dit hoekje nog steeds naar de kinderen van een vriendin van onze dochter, die hier jaren geleden met haar tweeling de stenen in cement legde. Voor nu geloof ik het wel wat het onkruid betreft. Wie weet vriest het de komende winter wel kapot en anders zie ik het ’t volgend jaar wel weer. Nee, ik trof er een veel aardiger vondst vlakbij aan. Op een rotsrichel lagen deze handbeschilderde stenen. Dat moet werk zijn geweest van twee knutselende kleindochters. Of hadden ook de andere kleinkinderen en hun ouders hier hun aandeel in? Vanwege de regenbuien heb ik ze maar binnengehaald. Als ik volgend jaar op onkruidjacht ga, leg ik ze weer terug. Of we vernissen ze en metselen ze in.

De tuin snakt

laaghangende bewolking en nog een pietsje zonneschijn

Goed, herfst dus. De temperatuur is tien graden lager dan een paar dagen geleden. Het tuinwerk doen we tussen de buien door. We zijn begonnen in ‘de rozentuin’. Daar moet drastisch gesnoeid en geruimd worden, ja ik leer het wel. Er stonden zoveel rozenstruiken op elkaar dat ik er ook bijna niet bij kon komen met de snoeischaar. Het leeggehaalde stuk wordt gazon. Al noemen wij dat niet zo. Op dit boerenerf groeit gras, klaver en van alles dat ook groen is. Mooi genoeg. En nu het onweert en regent komen we ook aan binnenklusjes toe. Ik moet eens op zoek naar mijn winterkleding die ergens ver of hoog in kasten weggestopt ligt. Herfst dus. Ik kan het nu wel hebben na deze warme en wonderlijke zomer. En de tuin ook.

stortbui

Stoofpotten en thee

De laurierhaag heeft zich in de loop der jaren tot een ware groene muur gevormd. Af en toe wordt ie flink gesnoeid en de ‘bijvangst’ levert altijd voldoende blad op om de halve familie te voorzien van dit in stoofschotels onmisbare ingrediënt. Ik droog het blad een aantal dagen door het in een mand met een zwaar voorwerp erop te leggen en klaar ben ik.

Overal staat nu de cichorei in bloei. Ik las dat je van de bloemen thee kunt zetten. Dat kan natuurlijk van vrijwel elk kruid maar vanwege de overvloed aan cichorei op ons terrein begon ik maar eens met het plukken van wat bloemen. Die liet ik gewoon drogen en toen bleef er dit over. Dat schiet niet niet op en daar heb ik even het geduld niet voor. Dus wel stoofpot met een Italiaans ingrediënt maar geen bloementhee uit Caldese de komende winter.

Gemorst

Wat voor ons hoort tot het dagelijks beeld, is voor anderen misschien toch bijzonder? Dat we zowel in het dal als op ‘onze’ berg weer overal stro- en hooibalen zien liggen, past helemaal bij het seizoen. En dat is wat mij betreft een beeld om uiterst gelukkig van te worden. De boeren ook hoor. De voorraden voor de winter liggen klaar en dat geeft een rustig gevoel. Mijn wijnboer raapte twee plukken gemorst stro op en stopte dat in een lege boodschappentas. Grote mandflessen voor de wijn kunnen wel wat opvulling gebruiken tussen de fles en de mand. En terwijl hij stond te vergaren maakte ik onderstaande foto. Voor nog meer zomergeluk.

Donker Delft

Er wordt echt alles aan gedaan om de stad sfeervol te versieren. Feestverlichting boven een gracht is extra effectief vanwege het spiegelende effect. Ik ben geen goede fotograaf en bovendien ontbreekt me de tijd om hier uitgebreid wat meer werk aan te besteden.

Dit soort plaatjes zegt mij al genoeg, zo komen we de donkerte wel door. Bovendien waren de laatste dagen fris maar zonnig. Mijn energie lijkt daaraan gekoppeld. Komt mooi uit, want genoeg te doen met het Sinterklaasfeest voor de deur. En als op zo’n dag tijdens de schemering mijn uitzicht er zó uitziet, valt het met mijn winterblues toch wel mee.

Herfstontkenning

Stiekem schep ik er lol in om foto’s te maken waarop de herfst niet zichtbaar is. Dat is in tegenspraak met mijn voornemen om dit jaar optimaal van herfst en winter te gaan genieten. Een mens zit toch raar in elkaar bedacht ik toen ik mezelf op dit kop-in-het-zand-steek-gedrag betrapte. Deze terrassen op het Doelenplein doen nog zomers aan.

Maar gelukkig, toen ik nog een paar stappen zette, viel deze me op. Een straattekening in het kader van de Gouden Eeuw. De bijbehorende tekst plaatst ik hier al eens. Aan de herfst valt niet te ontkomen en dat is maar goed ook.

Dat smaakt naar meer

Mijn moeder keerde mij hachee te maken. Vandaag maak ik het voor mijn moeder. Haar geheim bestond uit een beetje azijn erbij en een schepje suiker. Natuurlijk ook kruidnagel en een blaadje laurier (vers uit de Italiaanse tuin). Toen dat eenmaal stond te stoven, maakte ik mijn lunch.

Een bruine boterham met roomboter en daarop een royale plak Goudse komijnenkaas. Ik heb me voorgenomen van herfst en winter te genieten. Dat lukt uitstekend op deze manier.

Morgenstond

dsc_0035

dsc_0037

Dit is het notenbomenveld vlakbij het beginpunt van onze zondagochtend wandeling. De zon was nog maar net boven de horizon en het licht is dan betoverend. Ik wist van gekkigheid niet waar ik kijken moest, zo magisch mooi was alles voorzien van een dun laagje rijp.

dsc_0047

dsc_0064

Een stuk verderop waren de ondiepe vogelplassen bevroren, de eenden en meerkoeten  hadden de wijk genomen naar een meertje. Ik hoorde ze in de verte. De ijsmeester die ik tegenkwam, laat ik morgen wel zien. Hoewel ik niet echt een wintermens ben, moet ik bekennen dat dit soort weer me erg kan bekoren.

Toch herfst

DSC_0033-001

Natuurlijk vallen ook hier de blaadjes. De temperatuur ging in één week naar van dertig naar vijftien en weer naar achtentwintig graden. Overdag hè?  De avonden zijn kil maar met en dik vest aan nog prima zonder verwarming uit te houden. De nachten zijn koud.

DSC_0034

De natuur blijft ons trakteren. We krijgen de consumptiedruiven nauwelijks weggewerkt. We geven weg, eten zelf, persen sap en gunnen de wespen de rest. De vijgenboom blijft ook maar leveren, de potten jam staan rijen dik. En kijk, een aardbeientoegift.

DSC_0025

’s Nachts weer onder het winterdekbed. Nog even en ik ga de herfst leuk vinden.

De verbeelding

P1220773DSC_0005

P1220776

Hoe moet ik nou eens mijn gelukzaligheid laten zien als de zon volop schijnt? Het is van dat prachtig koude, heldere weer. Wintersportweer. Terwijl ik geen wintersporter ben en ook nooit ben gweest. Maar de combinatie van kou en zon spreekt me wel aan. Op mijn dagelijkse wandeling, die deze week het begrip dagelijks helaas niet waard is, fotografeer ik twee zonnig gekleurde straatelementen. In huis kom ik nog vier zonnetjes tegen. Volgens mij worden hele volkstammen blij van de zon. En indien niet van de zon dan wel van die gouden en zonnige olympische plak van Suzan Schulting.