Donker Delft

Er wordt echt alles aan gedaan om de stad sfeervol te versieren. Feestverlichting boven een gracht is extra effectief vanwege het spiegelende effect. Ik ben geen goede fotograaf en bovendien ontbreekt me de tijd om hier uitgebreid wat meer werk aan te besteden.

Dit soort plaatjes zegt mij al genoeg, zo komen we de donkerte wel door. Bovendien waren de laatste dagen fris maar zonnig. Mijn energie lijkt daaraan gekoppeld. Komt mooi uit, want genoeg te doen met het Sinterklaasfeest voor de deur. En als op zo’n dag tijdens de schemering mijn uitzicht er zó uitziet, valt het met mijn winterblues toch wel mee.

Herfstontkenning

Stiekem schep ik er lol in om foto’s te maken waarop de herfst niet zichtbaar is. Dat is in tegenspraak met mijn voornemen om dit jaar optimaal van herfst en winter te gaan genieten. Een mens zit toch raar in elkaar bedacht ik toen ik mezelf op dit kop-in-het-zand-steek-gedrag betrapte. Deze terrassen op het Doelenplein doen nog zomers aan.

Maar gelukkig, toen ik nog een paar stappen zette, viel deze me op. Een straattekening in het kader van de Gouden Eeuw. De bijbehorende tekst plaatst ik hier al eens. Aan de herfst valt niet te ontkomen en dat is maar goed ook.

Dat smaakt naar meer

Mijn moeder keerde mij hachee te maken. Vandaag maak ik het voor mijn moeder. Haar geheim bestond uit een beetje azijn erbij en een schepje suiker. Natuurlijk ook kruidnagel en een blaadje laurier (vers uit de Italiaanse tuin). Toen dat eenmaal stond te stoven, maakte ik mijn lunch.

Een bruine boterham met roomboter en daarop een royale plak Goudse komijnenkaas. Ik heb me voorgenomen van herfst en winter te genieten. Dat lukt uitstekend op deze manier.

Morgenstond

dsc_0035

dsc_0037

Dit is het notenbomenveld vlakbij het beginpunt van onze zondagochtend wandeling. De zon was nog maar net boven de horizon en het licht is dan betoverend. Ik wist van gekkigheid niet waar ik kijken moest, zo magisch mooi was alles voorzien van een dun laagje rijp.

dsc_0047

dsc_0064

Een stuk verderop waren de ondiepe vogelplassen bevroren, de eenden en meerkoeten  hadden de wijk genomen naar een meertje. Ik hoorde ze in de verte. De ijsmeester die ik tegenkwam, laat ik morgen wel zien. Hoewel ik niet echt een wintermens ben, moet ik bekennen dat dit soort weer me erg kan bekoren.

Toch herfst

DSC_0033-001

Natuurlijk vallen ook hier de blaadjes. De temperatuur ging in één week naar van dertig naar vijftien en weer naar achtentwintig graden. Overdag hè?  De avonden zijn kil maar met en dik vest aan nog prima zonder verwarming uit te houden. De nachten zijn koud.

DSC_0034

De natuur blijft ons trakteren. We krijgen de consumptiedruiven nauwelijks weggewerkt. We geven weg, eten zelf, persen sap en gunnen de wespen de rest. De vijgenboom blijft ook maar leveren, de potten jam staan rijen dik. En kijk, een aardbeientoegift.

DSC_0025

’s Nachts weer onder het winterdekbed. Nog even en ik ga de herfst leuk vinden.

De verbeelding

P1220773DSC_0005

P1220776

Hoe moet ik nou eens mijn gelukzaligheid laten zien als de zon volop schijnt? Het is van dat prachtig koude, heldere weer. Wintersportweer. Terwijl ik geen wintersporter ben en ook nooit ben gweest. Maar de combinatie van kou en zon spreekt me wel aan. Op mijn dagelijkse wandeling, die deze week het begrip dagelijks helaas niet waard is, fotografeer ik twee zonnig gekleurde straatelementen. In huis kom ik nog vier zonnetjes tegen. Volgens mij worden hele volkstammen blij van de zon. En indien niet van de zon dan wel van die gouden en zonnige olympische plak van Suzan Schulting.

Exoten

DSC_0086

Twee voor één euro. Barstensvol vitamine en nog smakelijk ook. Maar ja, dacht ik eenmaal thuis, waar komt ie eigenlijk vandaan? Van oorprong uit China en Japan, inmiddels wordt de kakivrucht in veel landen gekweekt. We kennen hem ook in Italië en hebben zelfs overwogen een kakiboom te planten. Maar omdat ie in de wintermaanden zijn vruchten levert en we dan niet in Caldese verblijven, zagen we daar vanaf. We proberen altijd met het seizoen mee te eten, dus nu veel appels en peren. Toch liggen er op onze fruitschaal ook bananen en mandarijnen. Daar denk ik nauwelijks over na. Hoe gaan we dit nou eens aanpakken? Om te beginnen ‘hap, slik, weg’ met de kaki. En voor de rest hou ik de Europese grenzen aan, bedacht ik me.