Morgenstond

dsc_0035

dsc_0037

Dit is het notenbomenveld vlakbij het beginpunt van onze zondagochtend wandeling. De zon was nog maar net boven de horizon en het licht is dan betoverend. Ik wist van gekkigheid niet waar ik kijken moest, zo magisch mooi was alles voorzien van een dun laagje rijp.

dsc_0047

dsc_0064

Een stuk verderop waren de ondiepe vogelplassen bevroren, de eenden en meerkoeten  hadden de wijk genomen naar een meertje. Ik hoorde ze in de verte. De ijsmeester die ik tegenkwam, laat ik morgen wel zien. Hoewel ik niet echt een wintermens ben, moet ik bekennen dat dit soort weer me erg kan bekoren.

Toch herfst

DSC_0033-001

Natuurlijk vallen ook hier de blaadjes. De temperatuur ging in één week naar van dertig naar vijftien en weer naar achtentwintig graden. Overdag hè?  De avonden zijn kil maar met en dik vest aan nog prima zonder verwarming uit te houden. De nachten zijn koud.

DSC_0034

De natuur blijft ons trakteren. We krijgen de consumptiedruiven nauwelijks weggewerkt. We geven weg, eten zelf, persen sap en gunnen de wespen de rest. De vijgenboom blijft ook maar leveren, de potten jam staan rijen dik. En kijk, een aardbeientoegift.

DSC_0025

’s Nachts weer onder het winterdekbed. Nog even en ik ga de herfst leuk vinden.

De verbeelding

P1220773DSC_0005

P1220776

Hoe moet ik nou eens mijn gelukzaligheid laten zien als de zon volop schijnt? Het is van dat prachtig koude, heldere weer. Wintersportweer. Terwijl ik geen wintersporter ben en ook nooit ben gweest. Maar de combinatie van kou en zon spreekt me wel aan. Op mijn dagelijkse wandeling, die deze week het begrip dagelijks helaas niet waard is, fotografeer ik twee zonnig gekleurde straatelementen. In huis kom ik nog vier zonnetjes tegen. Volgens mij worden hele volkstammen blij van de zon. En indien niet van de zon dan wel van die gouden en zonnige olympische plak van Suzan Schulting.

Exoten

DSC_0086

Twee voor één euro. Barstensvol vitamine en nog smakelijk ook. Maar ja, dacht ik eenmaal thuis, waar komt ie eigenlijk vandaan? Van oorprong uit China en Japan, inmiddels wordt de kakivrucht in veel landen gekweekt. We kennen hem ook in Italië en hebben zelfs overwogen een kakiboom te planten. Maar omdat ie in de wintermaanden zijn vruchten levert en we dan niet in Caldese verblijven, zagen we daar vanaf. We proberen altijd met het seizoen mee te eten, dus nu veel appels en peren. Toch liggen er op onze fruitschaal ook bananen en mandarijnen. Daar denk ik nauwelijks over na. Hoe gaan we dit nou eens aanpakken? Om te beginnen ‘hap, slik, weg’ met de kaki. En voor de rest hou ik de Europese grenzen aan, bedacht ik me.

Rust en ruimte

DSC_0061

Vagelijk vragen plannen voor de komende maanden mijn aandacht. Maar het is net of ik er nog geen ruimte voor heb in mijn hoofd.  Eerst moeten er tal van klusjes gedaan worden. Geen opzienbarende dingen maar gewoon administratie, afspraken maken met vrienden, af en toe oppassen bij kleinkinderen, bewonersoverleg, griepprik halen, winterkleding checken en aanvullen. Enfin, bedenk het maar. Voor iemand zoals ik, die graag overzicht heeft, is het een kwestie van afvinken en dan pas de blik weer vooruit. Gisteren hebben we samen het huis van onder tot boven schoongemaakt.  Dat geeft me rust en ruimte in de kop. Zag ik daar nou Sint Nicolaas heel voorzichtig zijn hoofd om de hoek steken?

DSC_0062

Orangerie in Ruurlo

DSC_0007

Vrijwel elk kasteel of landgoed heeft een Orangerie; een wintertuin. Tegenwoordig zijn ze vaak omgetoverd tot restaurant. Deze foto maakte ik vorige week toen we koffie dronken bij het More Museum in Ruurlo. De compleet opnieuw gebouwde Orangerie heeft een prachtige lichtval door de hoge ramen en het glazen dak. Een andere ruimte is speciaal geschikt gemaakt voor feesten en partijen.

DSC_0008

Dat er vooral ook aan bruidsparen wordt gedacht, bleek toen ik naar het toilet ging en een wc ontdekte met dit pictogram. De deur ervan zat op slot maar ik veronderstel een grotere ruimte met extra spiegels voor make-up en kapselcontrole en met genoeg ruimte voor assisterende bruidsmeisjes. Slim en handig bedacht.

DSC_0033

Ons kleine familiegroepje nam gisteravond weer afscheid van elkaar. Nooit de leukste momenten. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

 

 

Overgang

dsc_0159-001

We pakken de routine van het dagelijkse Delftse leven weer op. Voor de vrijdag betekent dat meestal een bezoekje aan mijn leuke ouders. Om warm te worden in dit winterweer begon ik met autoruiten krabben, dat voelt wel even als een overgang. En dan aan de koffie in Leidschendam. Mijn moeder vond het gezellig om mee te gaan naar de supermarkt, dus dat deden we saampjes. Bij de Jumbo griste ik nog even een magazine mee met recepten voor winterkost. Na een weekje buiten de deur eten, is er niets zo prettig als weer zelf in de potten roeren. Magere gehaktballen en spruitjes met mosterdsaus staan op ons menu vanavond en ook dát voelt als een overgang.