Ze zijn binnen

We verdelen de taken. De wijnboer doet de slager en de groenteman, ik de supermarkt. Daar liep ik om tien uur en het was nog heerlijk rustig. De sfeer was er ontspannen, her en der kreeg ik wat aangeboden om te proeven. Vrij eenvoudig kon ik mijn lijstje afwerken.

Sinds kort is de Jumbo mijn favoriete supermarkt. Een ruime winkel, aardig personeel en vooral goede prijs-kwaliteit verhouding. ‘We verwachten de topdrukte vanmiddag tussen een en vijf’, vertelde de kassamedewerker. Mooi. Dan ben ik lekker thuis soep voor tien personen aan het maken en zijn alle boodschappen in huis.

Mi vida

Laten we eens kijken of er nog iets aangenaams draait in het filmhuis, zeiden we zaterdagmiddag tegen elkaar toen we na de boodschappen weer naar huis liepen. Ja dus. Om kwart over zeven zaten we in een vrijwel uitverkochte zaal. De film kreeg uitstekende recensies en die hebben effect. Loes Luca speelt fantastisch, de film is zeker aangenaam. Maar vier sterren? Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen of had ik te veel voorfilmpjes gezien met goede scenes waardoor het verrassingseffect wat teloor ging?

Ik vind het een hele aardige film maar bij vier sterren verwacht ik er nog dagen van onder de indruk zijn. Dat ben ik niet.

Stoelendans

Het plan om naar Den Haag te gaan voor wat noodzakelijke boodschappen, lieten we vanwege de boerenopstand maar varen. In plaats daarvan kluste ik door in onze werkkamer. Een grote fauteuil krijgt een andere plek in huis. Een ander wordt afgevoerd vanwege instortingsgevaar. Vanuit Italië nemen we binnenkort twee exemplaren mee die hier een nieuwe functie krijgen. Drie kringloop stoelen krijgen van mij nieuwe bekleding. Daarvoor slaagde ik in Delft voor een habbekrats. En ik zag en kocht nog nieuwe kussens. Helemaal blij voor een prikkie.

Zonnig gezelschap

We gingen op weg om een paar vergeten boodschappen te doen in de winkelstraat hier dichtbij. Eerst maar eens het oud papier afvoeren in de container op de hoek. Een klus die ik nog even uitgesteld had. De wijnboer is nog geen vierentwintig uur thuis of we hebben onze klassieke rolverdeling weer hervat. Ik hoef ook mijn eigen cappuccino niet meer te maken. Toch zijn het niet dit soort dingen waardoor ik zo blij ben dat hij weer thuis is. Samen in één huis, het zijn in elkaars gezelschap, daar draait het om.

In- en ontspannen

Zoon ging zijn vader helpen bij de wijnoogst, dochter was met haar hartsvriendinnen een paar dagen in Lissabon en de wijnboer ploetert nog steeds voort in Caldese. Uiteraard ben ik vaak bij mijn moeder en fladder als een soort vliegende keep tussen van alles door. Maar vandaag doe ik het rustig aan. Slaap uit, zet verwelkte bloemen op de foto voor ik ze weggooi. Ik koop een boek, lees de dikke weekendkrant, doe op mijn gemak boodschappen en gun mezelf een dag ontspanning. Kost me totaal geen moeite.

Vacuüm

Op de dagen dat ik niet bij mijn ouders ben, is de agenda leeg. En het lukt maar moeizaam daar invulling aan te geven. Boodschappen doen, een rondje door de stad, wat huishoudelijk werk; dat is het wel zo’n beetje. Het mobieltje binnen handbereik en bij elke pingel kijk ik of er een bericht is op de zusjes-app. Morgen ga ik weer naar mijn vader en moeder, ik voel ik me daar meer op mijn plaats dan op deze tussenliggende vacuümdagen in Delft.

Boodschappen voor één

Onze jongste kleindochter van zes heeft nu al aangekondigd als vakantiebaantje later achter de kassa van AH te willen zitten want ze vindt het scannen zo leuk.  Ik vraag me af of er dan nog gewone kassa’s bestaan of dat alle klanten inmiddels zelf scannen. Ik ben nog steeds zo’n mens dat graag de boodschappen op de band legt en een paar woorden wisselt met de caissière.

In mijn huidige éénpersoons huishouden was dit vandaag mijn oogst. Ik had zelf couscous willen maken maar kon de kant en klare salade niet weerstaan. Jammer van dat plastic maar weggooien mét maaltijd is nog erger. Koken voor één persoon ben ik niet gewend en in mijn eentje eten ervaar is als super ongezellig. Vandaar die troostreep.