Paarden en heilige koeien

Wij wonen dichtbij de Paardenmarkt, een plaats waar wij nog wel eens mensen naar toe verwijzen die willen parkeren in het gebied dat uitsluitend bestemd is voor vergunninghouders. Het is een prachtig plein met schitterende bomen en ik bedacht vaak hoe mooi het zou zijn als de auto’s daar ondergronds kunnen parkeren en het plein leeg is voor andere doeleinden. Maar op die gedachte kom ik terug. De bomen zouden eerst weg moeten voor de bouw van een ondergrondse garage en wat doen daarna we met het lege plein? Horecapleinen zijn er al genoeg. Voor de jaarlijkse kermis wordt de Paardenmarkt af en toe gebruikt en dat geeft alleen maar overlast. De weekmarkt, antiekmarkt en de bloemenmarkt worden al op een iets meer centrale plek in het centrum gehouden. Het is wel goed zo. Ik kijk over de auto’s heen naar het groene bladerdak en geniet van de rust die hier heerst.

Welkom

DSC_0047

‘Bentornato’ zeggen Fausto en Donatella van de bar als we tijdens ons marktbezoek even bij ze langs gaan voor een heerlijke kop koffie. ‘Ciao bella’, zegt de Marrokaanse vrouw van een kledingkraam die altijd zulke fijne katoenen en linnen spullen verkoopt. We worden herkend en welkom geheten. Er lijkt niets veranderd, ons leven herneemt zich volgens het vaste stramien. Een van de weinige kruispunten waar stoplichten stonden, is veranderd in een rotonde. We moeten even zoeken naar een alternatieve oversteekplaats. Maar verder is alles als vanouds. Zelfs in die mooi verzorgde voortuin die we altijd passeren, staat de jaarlijkse lentebode ons toe te lachen.

DSC_0051

DSC_0046.JPG

 

Oud-collega’s

DSC_0030

Het is vroeg als ik even de stad inloop voor een paar boodschappen. Stil en zonnig. In de verte hoor ik de geluiden van de weekmarkt maar daar kom ik niet aan toe vandaag. Ik ga straks een oud-collega feliciteren met zijn 25 jarig dienstverband en daarna met het clubje waarmee we jaren geleden het bedrijfsblad maakten, een hapje eten. Omdat ik morgen ook al een leuke dagplanning heb, moet ik me tussen de bedrijven door aan huishoudelijke zaken wijden. En niet vergeten een maaltje uit de vriezer te halen voor de heer des huizes die wél hard werkt.

Verleiden

DSC_0025-001
Dezelfde kraamhouders als die van de weekmarkt op dinsdag, stonden ook vandaag in Gubbio. Vraag me niet waarom. Ik hou het er maar op dat men in het toeristenseizoen op deze manier wat extra volk hoopt te verleiden tot aankopen. Op weg naar een pranzo in de buitengebieden was de markt een leuke tussenstop voor ons en onze gasten. Een beetje slenteren, wel kijken en niks kopen, dat idee. Maar vanmiddag werden we wel bij Da Baffone (De Snor) verleid tot een truffelmaaltijd. Want wie Umbria bezoekt, hoort wel een truffeltje weg te prikken.

Het goede van Umbria

P1170362-001
Laat drie vrouwen op de weekmarkt van Gubbio los en je hebt geen kind meer aan ze. De enige man in het gezelschap, de mijne, wachtte geduldig tot alle tassen, schoenen en kledingkramen waren doorgeploegd. Na afloop brachten we, cultureel weer wél verantwoord, een bezoek aan de Basiliek van sint Ubaldo. We maakten een wandeling bergafwaarts richting Gubbio waar we op een terras truffelpasta aten. Samen met twee vriendinnen, die hier gisteravond aangekomen zijn, genieten we dus van het goede wat Umbria te bieden heeft. Dat het meer kan zijn dan alleen Gubbio en Caldese, gaan we de komende dagen nog eens aan ze laten zien.