Rare kwasten

‘Die lamp die daar aan het getraliede raam hangt, is wel leuk’, zei ik tegen de wijnboer. Hij vond er niet veel aan. Bovendien hebben we geen lamp nodig. We liepen wat landerig langs de kramen van een brocantemarkt in het centrum van Gubbio. Het was kort na de pranzo zo rond de klok van half drie en op het warmst van de dag.

Er hingen nog veel meer lampen en er waren ook nog wat meubels te koop. Maar het Italiaanse mooi is vaak niet het onze. De meeste kraamhouders hingen ook, maar dan onderuitgezakt in de schaduw en wachtten daar geduldig op meer volk straks als de temperatuur wat begint te zakken. We kochten niets, deden eenmaal thuis een klein dutje en terwijl de markt weer drukker wordt, doen wij nog wat tuinwerk. Omdat we het niet kunnen laten.

De kreet rare kwasten slaat gelukkig niet alléén op ons.

Ik vertel niks nieuws

Toen we hier in maart waren, hebben we een drastische voorjaarssnoei gedaan. Dat was ook flink nodig. De hersthooi links is al een kopje kleiner gemaakt, rechts moest ie nog. Toen we gistermiddag weer terugkeerden op de berg, zag het er zó uit.

Bij de afslag naar onze buren zagen we in maart op de toppen van de Apennijnen nog sneeuw, nu onttrekken de bladeren het zicht op de bergen maar ik weet wel heel zeker dat de sneeuw verdwenen is.

Het was bij onze aankomst licht bewolkt, de temperatuur zo rond de dertig graden en er rommelde onweer. Er viel zelfs wat regen. De komende dagen is het hier weer zonnig en heel warm. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat ik van het voorjaar en de zomer hou. En van deze plek!

Haring in Gubbio

Eén van de gemeentelijke historische gebouwen maakt onderdeel uit van de stadsmuur. Om een doorgang te hebben vanaf een parkeerterrein naar het centrum, is een gewelvengang dwars door het gebouw voor publiek beschikbaar. Een tamelijk ongezellige doorgang met tl- verlichting, bladders aan muren en plafond en aan het eind een ijssalon. Dat dan weer wel.

Maar zie. Er hangen vier tegeltableaus met voorstellingen van Keith Haring. Het hangt er al jaren en eindelijk nam ik de moeite ze te fotograferen. Nergens is te lezen wie ze maakte en waarom ze hier hangen. Maar dat het geïnspireerd is op werk van Keith Haring vond ook de dame die mij passeerde en foto’s begon te maken.

Wat een verdienste van een kunstenaar om zo’n eigen stijl te hebben, dat je ogenblikkelijk herkend wordt. In Amsterdam is een, tamelijk verborgen, maar originele muurschildering van Haring te zien. En in Heerlen is nog tot 15 september 2022 is de tentoonstelling Keith Haring: Grace House Mural te zien in Schunck. Het is de eerste keer dat werken van de Amerikaanse Haring te zien zijn in Europa. (bron Wikipedia). Nou ja, ik stel me tevreden met deze vier vrolijkerds, maar ik zou me kunnen voorstellen dat blogvriend Sjoerd zijn belangstelling gewekt is.

Alweer in een hotel

Het bed was een beetje te zacht maar verder was echt alles perfect aan onze overnachtingsplek even voorbij Milaan. Het hotel Sesmones refereert aan het feit dat hier ooit zes monniken woonden. De fundamenten zouden al uit de twaalfde eeuw stammen. Vrij recent is hier grondig gerenoveerd en dit hotel kan wel eens een blijverdje worden waar we ons op gaan verheugen na de tamelijk saaie en lange reis van meer dan elfhonderd kilometer.

Op ons verzoek werd er een tafel buiten in gereedheid gebracht en tja, het eten was ook al voortreffelijk. Na het ontbijt vanmorgen vervolgden we onze weg. Omdat we al voorbij Milaan waren, hadden we geen last van een ochtendspits. Rond half twee waren we in Gubbio, deden er voor minstens vijf dagen boodschappen en karden tenslotte onze berg op. Daarover morgen meer.

De warme tafel

Het is in feite een veredelde snackbar en wordt in Italië een Tavola Calda genoemd. Daar zaten we gisteravond na onze aankomst in Pisa. We aten er eenvoudig maar héérlijk, sliepen in een leuke B&B en reden vanmorgen naar Gubbio waar we halverwege de dag aankwamen.

Onderweg wat besneeuwde bergtoppen maar verder toch al lente-achtige beelden. Ik zag bloeiende mimosa langs de weg. Mimosa is de bloem die op 8 maart, de Internationale Vrouwendag, aan Italiaanse vrouwen wordt gegeven. Tijd om dat te fotograferen had ik niet, gedreven als we waren om zo snel mogelijk naar ons huis op de berg te rijden. Daarvan doe ik de komende periode wel verslag. Eerst nog even alle vrouwen ter wereld, vooral zij die gebukt gaan onder geweld, een hart onder de riem steken. Laten we zorg dragen voor elkaar, meisjes!

Franciscus en Clara

Bij het wandelen door de vernieuwde spoorzone vorige week zagen we een ons onbekende kerk. Het blijkt de H.H. Franciscus en Clarakerk te zijn. Bij Franciscus slaan wij natuurlijk meteen aan omdat hij in Gubbio, waar wij zomers wonen, de wolf temde.

Er staat een mozaïekbank tegen de kerkgevel waarin de tekst Vrede en alle goeds is verwerkt. Pelgrims naar Assisi en volgers van de heilige Franciscus dragen deze spreuk uit. De bank is verder versierd met zonnebloemen, refererend aan het Zonnelied van deze heilige. De Delftse skyline voegt beide werelden bijeen. Ik vond het een leuke ontdekking.

Het huis direct naast de kloeke kerk heeft een aantal mozaïekpanelen aan de gevel. Alsof de restjes van de bank hier zijn verwerkt . De straat is overigens een ratjetoe aan bouwstijlen, niet perse mooi maar wel heel opmerkelijk.

O ja, de heilige Clara tenslotte, gaf in navolging van haar tijdgenoot Franciscus haar maatschappelijke positie op en is oprichtster van de kloosterorde der Clarissen.

Impressie uit Italië

hotlips
onderaan onze berg

de voortuin
zicht op Gubbio vanaf onze buren
bramen op eigen erf

Op mijn blog van gisteren leek het alsof we het hele jaar alleen maar in Delft waren. Dus maak ik dat hier, vooral voor mijzelf, goed met een kleine impressie uit 2021 van ons landelijke leven in Caldese, dat is de naam van ons huis in de gemeente Gubbio.

druivenoogst

Denken aan geliefde zielen en alle anderen

Vandaag, op Allerzielen, worden in de katholieke kerk alle overledenen herdacht. En hoewel ik niet katholiek meer ben, vind ik de gedachte om tenminste een maal per jaar hier collectief aandacht aan te besteden, wel erg mooi en zinvol. Het geïmporteerde Halloweenfeest is een uitvloeisel van dezelfde gedachte maar daar heb ik verder niets mee.

Op de allerlaatste avond die we in Gubbio doorbrachten liepen we na de maaltijd nog even door de donkere stad. Aan de zijkant van een kerk zag ik deze Maria afbeelding. Een straat verder kwam ik dit verlichte kruisbeeld tegen. En nu ik deze foto’s juist vandaag plaats, blijkt er diep in mij toch nog een katholiek meisje te huizen.